Αρχική > πολιτική > Σημερινή επικαιρότητα, αυριανή ιστορία 6.11.11 – 11.11.11

Σημερινή επικαιρότητα, αυριανή ιστορία 6.11.11 – 11.11.11

Η ημέρα είναι κρίσιμη.
Αύριο Δευτέρα θα είναι μια άλλη ημέρα…
Η 6η Νοεμβρίου 2011 θα είναι ιστορική χρονολογία. Θα επηρεάσει ούτως η άλλως τη ζωή μας.
Ας τη μελετήσουμε προσεκτικά.
Ας τη “συλλέξουμε στα αρχεία” μας.
Το αφιέρωμα θα συμπληρωθεί με τα γεγονότα των επόμενων ημερών που συναρθρώνονται με την 6η Νοεμβρίου 2011.

Η ιστοσελίδα “θα πάρει θέση” για τα πολιτικά και ιστορικά δρώμενα μόλις ολοκληρωθεί ο κύκλος μετάβασης στη νέα κυβέρνηση.

Επιμέλεια: Νίκου Τσούλια


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

ΤΟ ΧΑΣΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ ΜΟΙΑΖΕΙ ΑΠΙΘΑΝΟ ΝΑ ΓΕΦΥΡΩΘΕΙ

Κινήσεις τακτικής πάνω στις πλάτες μας

Διεργασίες με τους πολιτικούς αρχηγούς για συμμαχική κυβέρνηση ξεκινάει ο Γ. Παπανδρέου μετά τη χθεσινή επίσκεψή του στον Κ. Παπούλια

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΙΟΔΡΑ

Στο γνωστό παιχνίδι πολιτικού τακτικισμού συνεχίζουν να επιδίδονται Γ. Παπανδρέου και Α. Σαμαράς, παρ’ ότι αναγκάστηκαν υπό την πίεση των γεγονότων ο μεν πρώτος να εμφανιστεί διατεθειμένος να παραιτηθεί από την πρωθυπουργία προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση ευρείας συνεργασίας, ο δε δεύτερος να κάνει έστω μισό βήμα από την αξίωσή του για εκλογές τώρα και να μιλήσει για μια μεταβατική κυβέρνηση η οποία θα οδηγήσει στις κάλπες.

Την Παρασκευή το βράδυ, πριν καν πάρει ψήφο εμπιστοσύνης ο Γ. Παπανδρέου από 153 βουλευτές, ο Α. Σαμαράς με την κοφτή δήλωσή του και την άρνηση να συμμετάσχει η Ν.Δ. σε κυβέρνηση με τα χαρακτηριστικά που περιέγραψε ο πρωθυπουργός, δεν άφησε πολλά περιθώρια για τη συνέχεια παρ’ ότι οι πιέσεις από τους δανειστές μας για ευρύτερες συγκλίσεις έχουν γίνει ασφυκτικές και τα σενάρια ακόμη και για έξοδο από το ευρώ ακούγονται πρώτη φορά και από τα πλέον επίσημα χείλη στην Ε.Ε.

ΟΓ. Παπανδρέου επρόκειτο να επισκεφθεί το Σάββατο το μεσημέρι τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και στη συνέχεια να ξεκινήσει τις διερευνητικές συζητήσεις με τους πολιτικούς αρχηγούς για να εξηγήσει πώς εννοεί την πρόταση για κυβέρνηση συνεργασίας. Υπάρχει περίπτωση να αλλάξει κάτι ύστερα από την κατηγορηματική άρνηση του Α. Σαμαρά;

Ο πρωθυπουργός αναμένεται ότι θα συναντηθεί με τον πρόεδρο της Ν.Δ. Ομως είναι εξαιρετικά δύσκολο να γεφυρωθεί το χάσμα αφού τους χωρίζουν μεγάλες διαφορές:

* Στο χρόνο διάρκειας της κυβέρνησης. Ο Γ. Παπανδρέου επιμένει σε κυβέρνηση η οποία θα έχει διάρκεια 4-5 μηνών (ώς το τέλος Φεβρουαρίου είπε ο Ευ. Βενιζέλος) ώστε να προωθήσει αρκετά σημαντικά θέματα. Ο Α. Σαμαράς επιμένει σε κυβέρνηση λίγων εβδομάδων με αντικείμενο τη σύναψη μόνο της δανειακής σύμβασης.

* Στη σύνθεση της κυβέρνησης. Ο πρόεδρος της Ν.Δ. μιλάει για μια προσωρινή μεταβατική κυβέρνηση, η οποία θέλει να αποτελείται από μη πολιτικά πρόσωπα, ενώ ο Γ. Παπανδρέου με τα χαρακτηριστικά που δίνει μιλάει για κυβέρνηση συνεργασίας των κομμάτων, με πρωταγωνιστές πολιτικά πρόσωπα και κάποιους εξωκοινοβουλευτικούς (για επικεφαλής έχουν «παίξει» ονόματα από τον Λ. Παπαδήμο και τον Γ. Προβόπουλο ώς τον Ευ. Βενιζέλο και τον Στ. Δήμα).

Για να βρεθεί μέση λύση πρέπει να βάλουν και οι δυο πολύ νερό στο κρασί τους, πράγμα απίθανο. Αλλωστε ο κ. Σαμαράς φαίνεται να έχει επιλέξει ότι δεν θέλει καμία συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, ούτε θέλει να μοιραστεί μέρος του βάρους που απορρέει από τη συμφωνία με την Ε.Ε. Στη Ν.Δ. υπάρχουν φωνές που είναι υπέρ της συνεργασίας και διαφωνούν με την τακτική του αρχηγού τους, όμως είναι πολύ δύσκολο οι βουλευτές αυτοί να κινηθούν, όταν μάλιστα οι εκλογές είναι κοντά.

Μπορεί να προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας από τις συναντήσεις με τους άλλους αρχηγούς, δίχως τη Ν.Δ.; Είναι εξαιρετικά δύσκολο. Ο Γ. Καρατζαφέρης θεωρεί απαραίτητη τη συμμετοχή της Ν.Δ., όμως δεν σταματάει τη συζήτηση. Τους όρους, τις προϋποθέσεις και τον επικεφαλής περιμένει και η Ντόρα Μπακογιάννη, παρ’ ότι και στη Δημοκρατική Συμμαχία θεωρούν ότι αν ο Α. Σαμαράς επιμείνει στην άρνησή του, τότε το εγχείρημα δεν έχει πιθανότητες επιτυχίας. Ολα τα κόμματα της αριστεράς έχουν κόψει τη συζήτηση εξαρχής. Οπότε ακόμη και αν υπήρχε συμφωνία με ΛΑΟΣ και Δημοκρατική Συμμαχία, δεν πρόκειται για κυβέρνηση ευρείας συνεργασίας.

Τ ι γίνεται αν ο Γ. Παπανδρέου έπειτα από τις διερευνητικές επαφές με τους πολιτικούς αρχηγούς, διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει συμφωνία για κυβέρνηση συνεργασίας; Τότε αυτός θα έχει ενεργήσει σύμφωνα με τις εντολές που έχει πάρει από την κοινοβουλευτική του ομάδα, αλλά θα φταίει η Ν.Δ. που θα έχει τορπιλίσει τη συναίνεση. Ετσι ο ίδιος παραμένει πρωθυπουργός, αφού δεν έχει παραιτηθεί. Οπως είπε στην τοποθέτησή του στη Βουλή, «να συμφωνήσουμε από κοινού για τη σύνθεση ακόμη και για τον επικεφαλής αυτής της κυβέρνησης». Αν λοιπόν δεν υπάρχει συμφωνία, δεν υπάρχει λόγος συζήτησης για τον επικεφαλής της κυβέρνησης. Στην περίπτωση αυτή όμως αναμένεται ότι θα συνεχιστούν τα προβλήματα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, αφού ισχυρή ομάδα βουλευτών, με πρώτη τη Βάσω Παπανδρέου, έχει διατυπώσει ευθέως την άποψη ότι δεν μπορεί ο Γ. Παπανδρέου να συνεχίσει στη θέση του πρωθυπουργού. Αρα δεν πρόκειται να εκτονωθεί η ένταση ούτε στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, ούτε στην κοινωνία. Εξ ου και τα σενάρια για δρομολόγηση εξελίξεων στο κυβερνών κόμμα, σε κάθε περίπτωση, ακόμη και σε εκείνη που δεν σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας, δεν έχουν κοπάσει και θα ξαναέρθουν στην επιφάνεια αν καταλήξουν άκαρπες οι διερευνητικές με τους αρχηγούς για σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας.

Οι αρχηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων παίζουν ένα σκληρό παιχνίδι τακτικής. Ο Α. Σαμαράς θέλει να διατηρηθεί η σημερινή κυβέρνηση ως έχει και να γίνουν σύντομα εκλογές, θεωρώντας ότι ο Γ. Παπανδρέου είναι εύκολος αντίπαλος. Επίσης δεν θέλει να εισπράξει καμιά φθορά συμμετέχοντας σε συγκυβέρνηση. Η στάση αυτή του Α. Σαμαρά δίνει το περιθώριο εσωκομματικών κινήσεων στον Γ. Παπανδρέου.

Ομως το παιχνίδι αυτό γίνεται σε ένα εξαιρετικά επικίνδυνο τερέν, αφού μεταξύ των ηγετών της Ε.Ε. συζητείται ήδη πρώτη φορά το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Κάτι τέτοιο δεν φαίνεται πιθανόν αυτή τη στιγμή. Ομως είναι βέβαιο ότι η νέα δανειακή σύμβαση, οι λεπτομέρειες της οποίας θα διατυπωθούν ώς το τέλος του χρόνου, θα συνοδεύεται από πολύ αυστηρούς όρους και από δύσκολα μέτρα. Κι ακόμη και αν ψηφιστεί από ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., η υλοποίησή της δεν μπορεί να γίνει με ολόκληρη την αντιπολίτευση (ο Α. Σαμαράς έχει ήδη προεξοφλήσει ότι δεν θα συμφωνήσει στα μέτρα) και την κοινωνία απέναντι. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, η ψηφοφορία της Παρασκευής μπορεί να εκτόνωσε προσωρινά την ένταση στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, όμως αν μείνει εκεί, δεν θα έχει δώσει καμιά απολύτως απάντηση στα μεγάλα προβλήματα που είχαν τεθεί με δραματικό τρόπο όλη την εβδομάδα. Κι αν δεν προκύψει κάποια δραματική ανατροπή τις επόμενες μέρες, τότε το επόμενο ερώτημα αφορά το πότε θα στηθούν κάλπες.

ΟΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ

Οι δέκα ημέρες που συγκλόνισαν τη χώρα

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΠΑ pappas@enet.gr

Η κατάχρηση έχει οδηγήσει στην ακύρωση του περιεχομένου πολλών λέξεων. Αυτό που συνέβη τις τελευταίες δέκα μέρες στη χώρα δύσκολα μπορεί να αποδοθεί με έναν χαρακτηρισμό που θα διεκδικεί μάλιστα και δάφνες πρωτοτυπίας. Ωστόσο, τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους.

Η ιστορία ξεκίνησε μετά τα επεισόδια στις παρελάσεις. Τότε, σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, ο Γ. Παπανδρέου έφτασε στην απόφαση του δημοψηφίσματος. 1 Η ιστορία ξεκίνησε το βράδυ της προηγούμενης Παρασκευής. Τότε, σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, ο Γ. Παπανδρέου έφτασε στην απόφαση του δημοψηφίσματος. Η αφορμή ήταν τα επεισόδια που έγιναν στις παρελάσεις στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις της χώρας.

Βεβαίως, στο μυαλό του από καιρό δούλευε την ιδέα. Ο πρωθυπουργός αναζητούσε μια απάντηση στην κριτική της αντιπολίτευσης ότι η κυβέρνηση δεν έχει πολιτική νομιμοποίηση. Πρόωρες εκλογές δεν ήθελε γιατί φοβόταν τη συντριβή και έτσι κατέληξε στη λύση του δημοψηφίσματος. Σχετική πρόταση είχαν καταθέσει δύο υπουργοί, ο Δ. Ρέππας και ο Χ. Καστανίδης, οι οποίοι σήμερα κατηγορούνται από συναδέλφους τους ότι είναι οι βασικοί υπεύθυνοι για τα όσα ακολούθησαν και τα οποία «εξέθεσαν τη χώρα, τον πρωθυπουργό, την κυβέρνηση και την παράταξη».

2 Τη Δευτέρα το μεσημέρι ο Γ. Παπανδρέου έστειλε την ομιλία του στο γραφείο του στη Βουλή με συνημμένο ένα e-mail που είχε αποδέκτες τους συνεργάτες του: «μην ξαφνιαστείτε μ’ αυτά που θα δείτε στο τέλος του κειμένου». Ηταν οι αναφορές του στο δημοψήφισμα και στην ψήφο εμπιστοσύνης.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας ανακοίνωσε την απόφασή του στην κοινοβουλευτική ομάδα. Πλήρης αιφνιδιασμός όλων των βουλευτών και των περισσότερων μελών του υπουργικού συμβουλίου. Ποιοι δεν εξεπλάγησαν γιατί γνώριζαν; Σίγουρα οι Ρέππας, Καστανίδης και ο πρόεδρος της Βουλής Φ. Πετσάλινικος. Σ’ ό,τι αφορά τον αντιπρόεδρο Ευ. Βενιζέλο, οι γνώμες διίστανται.

Από το μέγαρο Μαξίμου λένε ότι «ο πρόεδρος είχε συζητήσει πολλές φορές με τον Βαγγέλη για το δημοψήφισμα, χωρίς πάντως να προσδιορίσει το χρόνο διεξαγωγής του». Ο κ. Βενιζέλος στην αρχή μίλησε για λυτρωτική πράξη. Στη συνέχεια όμως, από το νοσοκομείο όπου βρισκόταν, υποστήριζε μέσω διαρροών ότι δεν ήξερε.

3 Την Τρίτη συνεκλήθη το υπουργικό συμβούλιο και ενώ είχαν αρχίσει να εκδηλώνονται αντιδράσεις από πολλούς βουλευτές του κόμματος. Σταθερά αρνητικοί ήταν ο Α. Λοβέρδος και ο Γ. Ραγκούσης (συνεπείς σ’ όλη τη διάρκεια των συζητήσεων), στην ίδια γραμμή, αλλά με πιο ήπια φρασεολογία, η Αννα Διαμαντοπούλου, ενώ ο Κ. Σκανδαλίδης εξέφρασε τη δυσφορία του επειδή δεν είχαν ενημερωθεί τα μέλη της κυβέρνησης.

Παρά τις σφοδρές αντιδράσεις των τεσσάρων και τις επιφυλάξεις κάποιων άλλων (π.χ. Π. Μπεγλίτης), ο πρωθυπουργός σε μια προσπάθεια να τους δεσμεύσει όλους, ζήτησε και πήρε την υπογραφή τους για την αναγκαιότητα του δημοψηφίσματος. Εκόντες άκοντες συμφώνησαν.

4 Από τα δημοσιεύματα του ξένου τύπου και τις επίσημες ανακοινώσεις των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι οι εταίροι μας είχαν πλήρη μεσάνυχτα για τις προθέσεις του έλληνα πρωθυπουργού.

Ο κ. Παπανδρέου πήγε στις Κάνες έχοντας στις αποσκευές του ένα δημοψήφισμα για τον Ιανουάριο με το δίλημμα «ναι ή όχι στη συμφωνία για το κούρεμα». Επέστρεψε στην Αθήνα, τσαλακωμένος από το τελεσίγραφο των Μέρκελ και Σαρκοζί και με την εντολή να κάνει δημοψήφισμα στις 4 Δεκεμβρίου με το ερώτημα «ναι ή όχι στην ευρωζώνη».

Ο συνταξιδιώτης του Ευ. Βενιζέλος με το που πάτησε το πόδι του στην Αθήνα εξέδωσε ανακοίνωση καταθέτοντας τη διαφωνία του. Σε ελάχιστο χρόνο ακολούθησαν και άλλα κυβερνητικά στελέχη (Χρυσοχοΐδης, Σκανδαλίδης, Φώφη Γεννηματά, Π. Οικονόμου), ενώ βουλευτές του κόμματος πρότειναν κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης χωρίς τον Γ. Παπανδρέου. Η κατάσταση είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

5 Το πρωί της Πέμπτης η Βουλή θύμιζε πεδίο μάχης, με σουρεαλιστικό πάντως χρώμα. Η αίσθηση ήταν ότι κυβέρνηση δεν υπήρχε, ωστόσο την ίδια ώρα στην αίθουσα της ολομέλειας συνεχιζόταν η συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση! Βεβαίως ελάχιστοι συμμετείχαν. Οι περισσότεροι κυκλοφορούσαν στους διαδρόμους και στο καφενείο: άλλοι συνέτασσαν κείμενα, άλλοι συγκέντρωναν υπογραφές και άλλοι συγκροτούσαν στα όρθια ομάδες στήριξης του Γ. Παπανδρέου. Η Βάσω Παπανδρέου μάζευε υπογραφές βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. με αίτημα τη συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής ενότητας.

Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ Γ. Νιώτης, Γ. Διαμαντίδης, Κατερίνα Μπατζελή έλεγαν στους δημοσιογράφους ότι έστειλαν μήνυμα στον Γ. Παπανδρέου, εκφράζοντας, όπως ισχυρίζονταν, άλλους 100 συναδέλφους τους, και του ζητούσαν «να παραμείνεις πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος».

Η αγωνία για την επόμενη μέρα στο κατακόρυφο. Στο γραφείο του πρωθυπουργού ήταν σε εξέλιξη σύσκεψη (Ρέππας, Καστανίδης, Πετσάλινικος, Γερουλάνος, Αθανασάκης) για τη χάραξη της γραμμής άμυνας. Δεν εκλήθη ο υπουργός Επικρατείας Η. Μόσιαλος, ο οποίος είχε αποκλειστεί και από τη συνοδεία του πρωθυπουργού στις Κάνες. Η αιτία ήταν η αρνητική στάση του στο θέμα του δημοψηφίσματος. Ο κ. Μόσιαλος δεν ανήκει πια στην κατηγορία των εμπίστων. Εχει προσχωρήσει στην ομάδα των τριών (Λοβέρδος, Ραγκούσης, Διαμαντοπούλου).

6 Οι περισσότεροι υπουργοί προσέρχονταν στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου με τη βεβαιότητα ότι ο πρωθυπουργός θα δεχτεί την πρόταση Σαμαρά και θα παραιτηθεί διευκολύνοντας τις εξελίξεις. Η βεβαιότητά τους δεν κλονίστηκε και μετά τη λήξη της συνεδρίασης. Παρά το γεγονός ότι δύο υπουργοί (Καστανίδης, Γερουλάνος) κάλεσαν τον Γ. Παπανδρέου να μην υποκύψει στους εκβιασμούς και να δώσει τη μάχη παραμένοντας πρωθυπουργός, όλοι έμειναν με την εντύπωση ότι είχε δρομολογηθεί το σενάριο για κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης χωρίς τον Γ. Παπανδρέου.

Στα μηνύματα που έστελναν δημοσιογράφοι και βουλευτές στους υπουργούς κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, ρωτώντας τους «τι σας λέει ο Παπανδρέου;», η απάντηση ήταν «συγκυβέρνηση».

7 Η έκπληξη που αισθάνθηκαν οι πάντες, ακούγοντας τον πρωθυπουργό στην ομιλία του στην κοινοβουλευτική ομάδα λίγο αργότερα, ήταν εκκωφαντική: «Εμείς είμαστε δύο χρόνια η κυβέρνηση εθνικής ευθύνης» είπε ο κ. Παπανδρέου και άφησε ανοικτά όλα τα ενδεχόμενα. Από τους υπουργούς αντέδρασε αμέσως η Αννα Διαμαντοπούλου, ενώ εξαιρετικά σκληρή ήταν η τοποθέτηση της Βάσως Παπανδρέου: «Πρόεδρε, είσαι εκτός τόπου και χρόνου». Οσοι πιστεύουν στην κυκλική πορεία της ιστορίας, συνδέουν το περιστατικό της Πέμπτης με ένα άλλο που είχε συμβεί πριν από 16 χρόνια. Τότε, απέναντι στη Βάσω Παπανδρέου ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι. Το ρόλο του ειρηνοποιού ανέλαβε ακόμη μία φορά ο Α. Κακλαμάνης, ο οποίος παρενέβη για να πει στους βουλευτές: «Ας διακόψουμε σήμερα για να πάμε στην ολομέλεια».

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΖΗΤΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ «ΚΕΝΤΡΩΟΙ» ΤΗΣ Ν.Δ.

Υπόγειο πρέσινγκ σε Σαμαρά

Μολονότι το κοινό κείμενο γαλάζιων και πράσινων βουλευτών ουδέποτε δημοσιεύθηκε, οι πιέσεις προς τον πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης για… συναίνεση συνεχίζονται

Της ΑΛΙΚΗΣ ΜΑΤΣΗ

«Οι μάσκες έπεσαν. Ο κ. Παπανδρέου απέρριψε το σύνολο της πρότασής μας. Οι ευθύνες που επωμίζεται είναι τεράστιες. Μόνη λύση οι εκλογές».

Ανάλογες στιγμές προβληματισμού προβλέπεται να βιώσει και εντός του κόμματος της Ν.Δ. ο Αντώνης Σαμαράς...

Ανάλογες στιγμές προβληματισμού προβλέπεται να βιώσει και εντός του κόμματος της Ν.Δ. ο Αντώνης Σαμαράς… Η δήλωση του προέδρου της Ν.Δ. Αντώνη Σαμαρά, λίγη ώρα μετά την ολοκλήρωση της ομιλίας Παπανδρέου στην ολομέλεια της Βουλής, κατέστησε ευθύς εξ αρχής σαφές το τοπίο: Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης επέμεινε στην άρνησή του για κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, πετώντας πίσω το μπαλάκι που ο Γ. Παπανδρέου θεωρούν ότι επιχείρησε να ρίξει στο δικό τους γήπεδο.

Οι λόγοι της επιλογής αυτής του Αντ. Σαμαρά, στην οποία κατέληξε με τους στενούς του συνεργάτες στο γραφείο του στη Βουλή συνοψίζονται σε μια φράση. Για την αξιωματική αντιπολίτευση δεν είναι καθόλου σαφής η πρόθεση του πρωθυπουργού να αποσυρθεί, όπως ξεκάθαρα ζήτησε στη δική του ομιλία ο πρόεδρος της Ν.Δ.

Το πολιτικό πλαίσιο άλλωστε που το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε θέσει είναι εντελώς διαφορετικό εκείνου που ο πρωθυπουργός προσδιόρισε. Η μεν Ν.Δ. μίλησε για κυβέρνηση μεταβατική και βραχύβια, με συμμετοχή μη πολιτικών προσώπων, σε αντίθεση με τον κ. Παπανδρέου, που περιέγραψε, κατά την εκτίμησή τους, κυβέρνηση πολιτική, πολύ μακρύτερης διάρκειας από τα όρια του τέλους του έτους που είχε θέσει ο Αντ. Σαμαράς. Και επέμεινε στην άποψή της μέχρι τέλους.

Εξάλλου, έλεγαν λίγο πριν την ολοκλήρωση της ψηφοφορίας, ο πρωθυπουργός έθεσε πλαίσιο μακράς πνοής, αφού συμπεριέλαβε ακόμη και το Σκοπιανό, προκειμένου να δεσμεύσει τη Ν.Δ.

Οι πληροφορίες που κυκλοφορούσαν στους διαδρόμους της Βουλής μετουσιώθηκαν σε εκτίμηση και του ηγετικού επιτελείου της Ν.Δ., ότι δηλαδή στόχος του κ. Παπανδρέου είναι να κρατήσει ως «λάφυρο» το κόμμα και να δώσει προσωρινά την πρωθυπουργία στον Ευ. Βενιζέλο, καθώς έχει ήδη διασφαλίσει τη συνεργασία ΛΑΟΣ και ΔΗΣΥ της Ντόρας Μπακογιάννη.

Αυτό ήταν ένα σενάριο που από το πρωί εξέταζαν στη Συγγρού, και πληροφορίες, ανεπιβεβαίωτες πάντως, θέλουν να αρνήθηκαν το απόγευμα της Παρασκευής να συνομιλήσουν με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, όταν επιχείρησε να επικοινωνήσει μαζί τους.

Αλλες πληροφορίες φέρουν τη Ν.Δ. να είχε δεσμευτεί προς τους ευρωπαίους εταίρους ότι θα ψήφιζε τη δανειακή σύμβαση, είτε έρθει στη Βουλή τις επόμενες εβδομάδες, στη διάρκεια δηλαδή του χρόνου της μεταβατικής κυβέρνησης που εκείνη πρότεινε, είτε ερχόταν μετά τις εκλογές. Με ειδικούς απεσταλμένους η Ν.Δ. είχε αναλάβει σχετική δέσμευση έναντι των ευρωπαίων εταίρων (Μπαρόζο, Μέρκελ, Σαρκοζί) ότι θα την ψηφίσει, δίχως πάντως να μπουν στη διαδικασία να εξηγήσουν ότι αν έρθει στη Βουλή, όπως εξήγγειλε ο Ευ. Βενιζέλος, με 180 ψήφους, δεν πρόκειται να προσφέρουν την προαναγγελθείσα συναίνεση.

Αντέκρουαν εξάλλου ότι η κυβέρνηση συνεργασίας αποτελεί εκβιασμό των Βρυξελλών για την εκταμίευση της έκτης δόσης. Πάντως, για τη Συγγρού ελλοχεύει πλέον ο φόβος της διάσπασης. Το στιγμιότυπο με τους υπουργούς Αννα Διαμαντοπούλου, Εύη Χριστοφιλοπούλου και Γιάννη Μαγκριώτη να «ζυμώνουν» τον γραμματέα της Κ.Ο. της Ν.Δ. Κ. Τασούλα, μετά την ψηφοφορία, είναι ενδεικτικό των πιέσεων που θα δεχτεί τις επόμενες μέρες ο Αντ. Σαμαράς.

Υπόγειο πρέσινγκ είναι αυτό που ασκείται από την Πέμπτη από την ομάδα των λεγόμενων κεντρώων βουλευτών του κόμματος, των οποίων το κοινό κείμενο με βουλευτές του ΠΑΣΟΚ για δημιουργία κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας δεν δημοσιεύτηκε στο παρά πέντε.

Οι κινήσεις τους από χθες το πρωί είναι απρόβλεπτες. Και ίσως συνοψίζονται στη φράση του μετέχοντος στη σύσκεψη της Πέμπτης Κυριάκου Μητσοτάκη, όταν ρωτήθηκε από την «Κ.Ε.» «τι θα γίνει από δω και εμπρος: «Τώρα πάω να συσκεφθώ με το μαξιλάρι μου».

Ευθείες αντιδράσεις μπορεί να μην υπήρξαν για το πρόσωπο του προέδρου της Ν.Δ., ωστόσο αρκετοί βουλευτές δεν έκρυβαν τον προβληματισμό τους για την επιλογή Σαμαρά να μην αντιπαρατεθεί στην ολομέλεια με τον πρωθυπουργό, αλλά και για τις ασάφειες της σύντομης δήλωσής του.

ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΩΝ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΩΝ

Αλλαγή ρότας με εΝΔοσυνεννόηση

Οι κινήσεις των βουλευτών της αξιωματικής αντιπολίτευσης με στόχο τη δημιουργία κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας

Της ΑΛΙΚΗΣ ΜΑΤΣΗ

Από το πρωί της Πέμπτης, στο Κοινοβούλιο ομόφωνη ήταν η άποψη των βουλευτών της Ν.Δ., σαμαρικών και μη, ότι χρειάζεται κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας.

Ευ. Αντώναρος και Αρ. Σπηλιωτόπουλος μαζί με τον Κ. Χατζηδάκη, τον Κυρ. Μητσοτάκη και τον Μ. Βαρβιτσιώτη αναζήτησαν από την Πέμπτη με τη Βάσω Παπανδρέου, τον Ντ. Βρεττό και άλλους βουλευτές κοινές συνισταμένες για κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Τους πρόλαβε η αλλαγή στάσης του αρχηγού της Ν.Δ. Αντ. Σαμαρά Εκεί γύρω στο μεσημέρι εθεάθησαν πέντε βουλευτές, του λεγόμενου κεντρώου κλίματος, οι Ευ. Αντώναρος, Αρ. Σπηλιωτόπουλος, Κ. Χατζηδάκης, Κυρ. Μητσοτάκης και Μ. Βαρβιτσιώτης να αναζητούν αίθουσα προκειμένου να διαβουλευτούν.

Αργότερα έγινε γνωστό ότι στη συνάντηση, που πραγματοποιήθηκε τελικώς στο γραφείο του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Ντ. Βρεττού, εκτός του τελευταίου, μετείχε και η Βάσω Παπανδρέου, ενώ προσήλθαν και άλλοι βουλευτές της Ν.Δ., όπως η Αναστασία Τζουμάνη ή ο Κ. Δαβάκης που βρίσκεται πολύ κοντά στον Αντ. Σαμαρά.

Οι μετέχοντες έλεγαν αργότερα ότι εκκινήθηκαν από πατριωτικό και όχι κομματικό καθήκον και στόχος τους ήταν η εξεύρεση λύσης για τη σωτηρία της χώρας. Αποτέλεσμα ήταν η διακίνηση κειμένου που συνέταξαν από κοινού και στο οποίο ανέφεραν μεταξύ άλλων: «Θεωρούμε απαραίτητη την άμεση συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας, που θα αναλάβει την εκπλήρωση των εθνικών επιδιώξεων και στη συνέχεια θα οδηγήσει τη χώρα το συντομότερο δυνατόν και με ασφάλεια σε εθνικές εκλογές».

Το κείμενο είχε αρχίσει να διακινείται μεταξύ των βουλευτών τόσο της Ν.Δ. όσο όμως και του ΠΑΣΟΚ -λέγεται ότι θα κατάφερναν να συγκεντρώσουν πάνω από 40 υπογραφές και από τα δύο κόμματα. Η διακίνηση σταμάτησε όμως, καθώς μεσολάβησε η δήλωση του προέδρου της Ν.Δ. Ο Αντ. Σαμαράς, ειδοποιημένος από «δικούς του» βουλευτές έσπευσε να υπαναχωρήσει κατά τι, προτείνοντας επί της ουσίας ευθύς εξ αρχής τη συγκρότηση οιωνεί υπηρεσιακής κυβέρνησης, που θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές το αργότερο έως το τέλος του έτους, αφού η Ελλάδα πάρει την έκτη δόση και ψηφίσει τη δανειακή σύμβαση.

Στόχος βέβαια, εκτός των άλλων, ήταν και να προλάβει την εκδήλωση «ανταρσίας» εντός της Ν.Δ. Και εν τίνι μέτρω κατ’ αρχήν το πέτυχε, αφού οι συσκεφθέντες έλεγαν ότι «καλύφθηκαν από τη δήλωση του προέδρου».

Στη συνέχεια το σκηνικό άλλαξε. Κάποιοι διευκρίνιζαν ότι στην πραγματικότητα οι ίδιοι δεν θέλουν μεταβατική, αλλά κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, αφού κανένα κόμμα μόνο του δεν μπορεί να αναλάβει πλέον, μετά τη σωρεία λαθών, να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Η κυβέρνηση την οποία οι ίδιοι επιθυμούν είναι μακρύτερης πνοής, που θα επαναφέρει τη χώρα όχι μόνο στον ευρωπαϊκό της προσανατολισμό αλλά και θα επανακτήσει την εμπιστοσύνη των εταίρων. Αρα και οι εκλογές θα προσδιοριστούν πολύ αργότερα απ’ ό,τι τις προσδιορίζει η ηγεσία, δηλαδή τουλάχιστον του χρόνου την άνοιξη.

Το σαμαρικό στρατόπεδο από την άλλη αναγνώριζε στον πρόεδρο ότι υπαναχώρησε κατά τι από τις αρχικές του θέσεις, αλλά επειδή και οι ίδιοι το πρωί χθές στην πλειονότητά τους τάσσονταν υπέρ της κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας, μετά τις δηλώσεις Σαμαρά μαζεύτηκαν και συντάχθηκαν στην κομματική γραμμή.

Ο ίδιος χρησιμοποίησε αργότερα στην ομιλία του στη Βουλή, για την υπαναχώρησή του τη λέξη «υπέρβαση», που στους εσωκομματικούς του αμφισβητίες έδωσε την αφορμή να σχολιάσουν ότι «παραπαίει μεταξύ της Ν.Δ. και της Πολιτικής Ανοιξης».

Στην κριτική κατά του Αντώνη Σαμαρά, και όχι μόνο από το ΠΑΣΟΚ, συμπεριελήφθη βεβαίως ότι με καθυστέρηση μιας εβδομάδας δήλωσε ξεκάθαρα ότι η Ν.Δ. θα ψηφίσει, αναπόφευκτα πλέον κατά τον ίδιο, τη δανειακή σύμβαση.

Η αλήθεια είναι ότι από την περασμένη Τετάρτη, στη συνεδρίαση της Κ.Ο., ο πρόεδρος της Ν.Δ. το είχε πει, ως «αναγκαίο κακό» για την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, επιμένοντας όμως στην επαναδιαπραγμάτευση και το άλλο μείγμα πολιτικής. Εως τότε, ο ίδιος αλλά και όλα τα κορυφαία στελέχη της Ν.Δ. άφηναν ανοιχτό κάθε ενδεχόμενο, χρησιμοποιώντας τη φράση «ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες» (σ.σ.: της δανειακής σύμβασης).

Το ξεκαθάρισμα αυτό, που επανελήφθη την Πέμπτη και οι δηλώσεις του περί «μεταβατικής κυβέρνησης» ερμηνεύτηκαν, σύμφωνα με συνεργάτες του προέδρου της Ν.Δ., κατά το δοκούν, από τους Γ. Παπανδρέου και Ε. Βενιζέλο, όταν και οι δύο μίλησαν για «συναίνεση της Ν.Δ.». Χρησιμοποιήθηκαν δε «εκβιαστικά», σύμφωνα με το στενό επιτελείο του προέδρου, από τον αντιπρόεδρο Ε. Βενιζέλο, προκειμένου να θέσει την προϋπόθεση των 180 ψήφων για την ψήφιση της δανειακής σύμβασης.

Ο Αντ. Σαμαράς απάντησε άμεσα με σκληρή γλώσσα από του βήματος της Βουλής. «Ομαλότητα σημαίνει εκλογές άμεσα μέσα σε έξι εβδομάδες αν είναι δυνατόν» είπε και ξεκαθάρισε ως προς το ενδεχόμενο κυβέρνησης συνεργασίας των δύο κομμάτων, «δεν μοιράζομαι υπουργεία και καρέκλες με τον κ. Παπανδρέου. Να παραιτηθεί και να πάμε άμεσα σε εκλογές».

Τα ίδια είχε πει νωρίτερα και στον ίδιο τον πρωθυπουργό από τηλεφώνου, όπου του είχε ξεκαθαρίσει ότι η αποστολή των «διαπραγματευτών» Δ. Ρέππα και Ν. Αθανασάκη προς επίτευξη συμφωνίας δεν είχε απολύτως κανένα νόημα.

Τόσο από του βήματος, όσο και λίγα λεπτά αργότερα, μετά την αποχώρηση της Ν.Δ. από τη συζήτηση στην ολομέλεια, σε συγκέντρωση βουλευτών στο γραφείο του στη Βουλή, ο πρόεδρος της Ν.Δ. ακούστηκε να λέει πως «ακόμη κι αν τον κρεμάσουν ανάποδα, αν το ΠΑΣΟΚ επιμείνει στην ψήφιση της δανειακής σύμβασης με 180 ψήφους, ο ίδιος θα πει όχι». Γιατί; Διότι στη Ν.Δ. το θεώρησαν «ωμό εκβιασμό» προκειμένου να φανεί ότι συναινούν, αλλά και γιατί οι 180 ψήφοι συνεπάγονται παραδοχή της εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας, κάτι με το οποίο η Ν.Δ. είναι σφόδρα αντίθετη.

Η θέση όμως αυτή του Αντ. Σαμαρά βρίσκει, σύμφωνα με ασφαλέστατες πληροφορίες, αντίθετη μερίδα βουλευτών του κόμματος του λεγόμενου μεσαίου χώρου. Οι τελευταίοι, που για λόγους ευνοήτους δεν θέλουν να μιλήσουν ανοιχτά σε μια τόσο δύσκολη πολιτική συγκυρία, δεν απέκλειαν το βράδυ της Πέμπτης και αναλόγως των εξελίξεων, ακόμη και την απόσχισή τους από τη Ν.Δ. και τη συγκρότηση νέου πολιτικού σχηματισμού από κοινού με βουλευτές που θα φύγουν από το ΠΑΣΟΚ.

Η όποια κίνηση όμως εξαρτιόταν από τις εξελίξεις της Παρασκευής. Από το πρωί το επιτελείο Σαμαρά συσκεπτόταν στη Συγγρού, αναμένοντας τις επόμενες κινήσεις Παπανδρέου στην πολιτική σκακιέρα, πριν την ψηφοφορία τα μεσάνυχτα στη Βουλή.

Παρεμπιπτόντως, η απόφαση της Ν.Δ. να μετάσχει στην ψηφοφορία ελήφθη όταν διαφαινόταν ότι τουλάχιστον 10 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν θα έδιναν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Παπανδρέου, ώστε η Ν.Δ. να μην αφήσει κανένα περιθώριο στο κυβερνών κόμμα.

Διάχυτος ήταν την Παρασκευή ο εκνευρισμός και ο φόβος ακόμη ενός τρικ του πρωθυπουργού, ο οποίος, αποσύροντας μέσω Βενιζέλου το δημοψήφισμα και «εκβιάζοντας» την ψήφο εμπιστοσύνης των βουλευτών του, μπορεί να έβγαινε και πάλι κυρίαρχος του παιχνιδιού και να ξεχνούσε τα περί απόσυρσής του.

Γι’ αυτό και το πρωί της Παρασκευής οριστική ήταν η απόφαση του Αντ. Σαμαρά να μη συνομιλήσει με το ΠΑΣΟΚ, ενώ τα στελέχη της Ν.Δ. διαμήνυαν σε όλους τους τόνους ότι ο σχηματισμός «μεταβατικής κυβέρνησης και τα πρόσωπα που θα μετάσχουν σε αυτήν αποτελούν αρμοδιότητα του προέδρου της Δημοκρατίας».

Πάντως, υπάρχει ένα κομμάτι του κόμματος που βλέπει με δέος την πιθανότητα της άμεσης προσφυγής στις κάλπες και το ενδεχόμενο αυτοδύναμης κυβέρνησης της Ν.Δ. Φοβούνται με απλά λόγια ότι οι υποσχέσεις του Αντ. Σαμαρά περί «επαναδιαπραγμάτευσης» του μείγματος πολιτικής, μετά και την ψήφιση της δανειακής σύμβασης αλλά και του προϋπολογισμού, που πλέον απαιτεί η τρόικα, ίσως οδηγήσουν στην πλέον βραχύβια κυβέρνηση ποτέ στην Ελλάδα και ο Αντ. Σαμαράς γίνει ο πρωθυπουργός που έμεινε στην εξουσία λιγότερο ακόμη και από τον Ηλ. Τσιριμώκο.

ΠΡΟΒΛΕΠΕΙ ΕΝΑ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

Σχέδιο για την έξοδο από το ευρώ

Του ΔΗΜ. ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ

Η συζήτηση για την παραμονή ή όχι της Ελλάδας στην ευρωζώνη έχει αναζωπυρωθεί. Και δεν είναι τελείως αβάσιμη καθώς η Ε.Ε. έχει επεξεργασθεί σχέδιο το οποίο είναι εις γνώση του ΔΝΤ και προβλέπει την εισαγωγή της χώρας σε προθάλαμο εξόδου από την ΟΝΕ για μια τριετία.

Το σχέδιο προβλέπει την υιοθέτηση άλλου νομίσματος και επαναξιολόγηση της κατάστασής της στο τέλος της τριετίας σύμφωνα με συγκλίνουσες πληροφορίες από δυο διαφορετικές πηγές που προέρχονται από την πλευρά των θεσμικών πιστωτών της χώρας. Το σχέδιο, το οποίο έχει περιέλθει επίσης εις γνώση της ελληνικής κυβέρνησης αλλά και του προέδρου της Ν.Δ. κ. Σαμαρά, «έχει αποσυρθεί προς το παρόν από το τραπέζι» (it is off the table) αναφέρει η μια εκ των δυο πηγών. Ομως, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο να επανέλθει στο προσκήνιο αν ξεπερασθούν τα νομικά εμπόδια που δυσκολεύουν την εφαρμογή του γιατί είναι θεωρητικά καλύτερο από μια άτακτη χρεοκοπία της Ελλάδας και επιστροφή στη δραχμή.

Σύμφωνα με τη συλλογιστική του σχεδίου, η Ελλάδα θα έμπαινε σε κάποιου είδους καραντίνα μέχρι και το 2014, αφενός για να σταματήσει να «μολύνει» τις άλλες χώρες της ευρωζώνης και αφετέρου για να προετοιμασθεί το έδαφος για μια πιο ομαλή έξοδο της χώρας από την ΟΝΕ.

Οι δυο πηγές συμφωνούν ότι θα υπήρχε επαναξιολόγηση της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας στο τέλος της τριετίας. Η χώρα θα επανεντασσόταν στη ζώνη του ευρώ αν ικανοποιούσε τα σχετικά κριτήρια και τα οποία δεν διαφέρουν πολύ από εκείνα που πρέπει να εκπληρώσει έτσι κι αλλιώς.

Ομως, οι δυο πηγές διαφέρουν ως προς τι θα συνέβαινε αν η χώρα δεν ικανοποιούσε τα κριτήρια, δημοσιονομικά κ.λπ. Η μια πηγή αναφέρει ότι η Ελλάδα θα αποπεμπόταν από την ευρωζώνη, ενώ η άλλη ότι θα της δινόταν μια ακόμη ευκαιρία για άλλα τρία χρόνια και αν αποτύγχανε ξανά τότε θα την έδιωχναν από την ευρωζώνη.

Το συγκεκριμένο σχέδιο προέβλεπε ότι η Ελλάδα θα αποκτούσε ένα νέο νόμισμα, το οποίο όμως δεν θα ονομαζόταν δραχμή ή νέα δραχμή, για την επόμενη τριετία. Το νέο νόμισμα θα είχε κεντρική ισοτιμία, ένα προς ένα με το ευρώ. Την κεντρική ισοτιμία θα εγγυάτο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Η μια εκ των δυο πηγών αναφέρει ότι δεν θα υπήρχε εύρος διακύμανσης γύρω από την κεντρική ισοτιμία ενώ η άλλη τονίζει ότι θα επιτρεπόταν στο νέο νόμισμα να αποκλίνει από την κεντρική ισοτιμία έναντι του ευρώ.

Ερωτηθείς πώς είναι δυνατόν να μπει η χώρα σ’ έναν τέτοιο προθάλαμο αποχώρησης από το ευρώ από τη στιγμή που δεν προβλέπεται από τη Συνθήκη, η μια εκ των δυο πηγών ανέφερε ότι είχε βρεθεί κάποιο νομικό πάτημα σε παλαιότερη Συνθήκη για να προχωρήσει.

Ομως, η άλλη πηγή τόνισε ότι το σχέδιο καραντίνας σκόνταψε σε δυο σημεία όταν εξετάσθηκε από νομικής πλευράς. Πρώτον, οι νομικοί αποφάνθηκαν ότι χρειάζεται αλλαγή της Συνθήκης και δεύτερον, η ΕΚΤ δεν έχει εντολή να «υπερασπίζεται» μια τέτοια ισοτιμία του ευρώ έναντι άλλου νομίσματος έστω κι αν αποκαλείτο ευρώ-2.

Χάος, ακυβερνησία, εξέγερση

Της ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΣΙΟΥΤΗ siouti@enet.gr

Καθώς οι κραδασμοί της ιστορίας γίνονται όλο και πιο αισθητοί, επιβεβαιώνοντας ότι, πράγματι, ζούμε μια ιστορική περίοδο, η χώρα μοιάζει κάθε μέρα όλο και πιο πολύ με ακυβέρνητη πολιτεία.

Νίκος Μουζέλης: «Αν πάμε στη δραχμή, μπορεί να φτάσουμε σε τριτοκοσμικό επίπεδο». * Ζήσης Παπαδημητρίου: «Υπάρχει κίνδυνος να οδηγηθούμε σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις». Οι θεσμοί απαξιώνονται, στοιχειώδεις κανόνες δημοκρατίας δεν λειτουργούν, νόμοι παραβιάζονται χωρίς τιμωρία, η βία αυξάνεται θεαματικά -μαζί με την ανεργία και τη φτώχεια- η κρατική μηχανή μοιάζει διαλυμένη και η διοικητική γραφειοκρατία θεωρεί εδώ και καιρό την κυβέρνηση εχθρό της.

Η κυβέρνηση αδυνατεί να παρέχει παιδεία, αδυνατεί να παρέχει περίθαλψη, αδυνατεί να μαζέψει φόρους και να εντοπίσει τη φοροδιαφυγή, αδυνατεί να εφαρμόσει τους νόμους που ψηφίζει.

Η κατάσταση είναι εξαιρετικά ρευστή και κανένας δεν μπορεί να προβλέψει που οδηγεί. Ολα όμως δείχνουν ότι η έλλειψη σταθερότητας και η ένταση των κοινωνικών εκρήξεων θα συνεχιστούν για καιρό ακόμα κι ενδεχομένως να επιδεινωθούν.

«Εχουμε μπει σε μια σφαίρα μεγάλης ρευστότητας, οικονομικής και κοινωνικής, με πολλούς αστάθμητους παράγοντες» διαπιστώνει ο πολιτικός επιστήμονας Χριστόφορος Βερναρδάκης. «Η κυβέρνηση παραπαίει εδώ και 3-4 μήνες, αλλά η τελευταία εβδομάδα υπήρξε το αποκορύφωμα. Τα γεγονότα της επετείου της 28ης Οκτωβρίου σημαδεύουν τόσο τις πολιτικές εξελίξεις όσο και τις κοινωνικές αντιδράσεις που θα υπάρχουν από εδώ και πέρα. Φοβάμαι ότι θα υπάρξει μεγάλη έκρηξη βίας ακόμα και από καθημερινούς ανθρώπους».

Για ελληνικό «χάος» μιλούν εδώ και μερικές μέρες σχεδόν όλα τα μεγάλα διεθνή ΜΜΕ, με πρώτη τη γαλλική εφημερίδα «Liberation» που το έκανε και πρωτοσέλιδο. Τις ίδιες διαπιστώσεις κάνουν ακόμα και κυβερνητικοί βουλευτές, όπως ο Μίμης Ανδρουλάκης, ο οποίος δήλωσε ότι «η χώρα βρίσκεται σε χάος ακυβερνησίας».

Οι περισσότεροι αναλυτές είναι εξαιρετικά απαισιόδοξοι, όπως και το μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής διανόησης. Ο καθηγητής Κοινωνιολογίας, Νίκος Μουζέλης, εκτιμά ότι η κατάσταση είναι πλέον «επικίνδυνη». «Είναι δύσκολο να έχουμε μία σταθερή διακυβέρνηση» λέει. Παρατηρεί ότι ο «Γιώργος Παπανδρέου είναι πληγωμένος» και θα ήταν «αδύναμος» ακόμα κι αν επιβίωνε, αλλά θεωρεί αρνητική εξέλιξη και τις εκλογές γιατί πιστεύει ότι «είναι το τελευταίο που χρειάζεται η χώρα αυτή τη στιγμή». Για τον Αντώνη Σαμαρά, σε περίπτωση που ηγηθεί κυβερνητικού σχήματος, αναφέρει ότι «είναι μαύρο πρόβατο στην Ευρώπη» και ότι «εάν θέλει να παραμείνει η χώρα στην ευρωζώνη θα ακολουθήσει την ίδια πολιτική που προκαλεί αντιδράσεις». Τονίζει, ωστόσο, ότι «εάν κανείς δεν έχει πλειοψηφία μετά από μία εκλογική αναμέτρηση, θα υπάρξει ακόμα μεγαλύτερη αστάθεια».

Ο Ν. Μουζέλης δεν κρύβει την απαισιοδοξία, αλλά και τους φόβους του: «Αν πάμε στη δραχμή μπορεί να φτάσουμε ακόμα και σε τριτοκοσμικό επίπεδο. Δυστυχώς, είμαστε άτυχοι. Εχουμε την ατυχία τα τελευταία χρόνια να χειρίζονται τις τύχες της χώρας τρεις μη ικανοποιητικοί πολιτικοί αρχηγοί, ο Κ. Καραμανλής, ο Γ. Παπανδρέου και ο Α. Σαμαράς» δηλώνει.

Από άλλη οπτική ο καθηγητής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Kings College στο Λονδίνο, Στάθης Κουβελάκης, θεωρεί «συμβολικό σημείο μη επιστροφής» τα γεγονότα στον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου: «Οταν κυβερνώντες απονομιμοποιούνται με εθνικούς όρους, σημαίνει ότι ο λαός ανακαλεί τη μετάθεση κυριαρχίας που γίνεται διά μέσω της αντιπροσώπευσης». «Αυτό το είχαμε ήδη δει, βέβαια, με τη μαζική χρήση της εθνικής σημαίας στις πλατείες την άνοιξη. Τώρα παίρνει όμως άλλη διάσταση, γιατί συνδυάζεται με ημερομηνία ορόσημο εθνικής έκφρασης και μάλιστα αντίστασης σε εισβολέα».

«Με δυο λόγια, η κατάσταση είναι πλέον κυριολεκτικά προ-εξεγερσιακή» ισχυρίζεται και εκτιμά ότι θα ακολουθήσουν μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις από εδώ και πέρα.

«Εάν προχωρήσουν σε κυβέρνηση με εξωκοινοβουλευτικούς, αυτό θα συνιστά ένα είδος εκτροπής» δηλώνει ο Χρ. Βερναρδάκης και πιστεύει ότι κάτι τέτοιο θα όξυνε κι άλλο τις αντιδράσεις, καθώς μία τέτοια κυβέρνηση δεν διαθέτει λαϊκή νομιμοποίηση. «Εκλογές και ό,τι προκύψει» για να υπάρχει νομιμοποίηση είναι η δική του πρόταση, αλλά παραδέχεται ότι δύσκολα θα ηρεμήσουν τα πράγματα, καθώς δεν προβλέπεται άμεσα να εξαλειφθούν οι αιτίες που γεννούν τα προβλήματα ανεργίας και φτώχειας που προκαλούν τις κοινωνικές αντιδράσεις. Για τη σημερινή κατάσταση διαπιστώνει ότι «δεν υπάρχει κυβέρνηση για να παρεμβαίνει στα καθημερινά προβλήματα οικονομίας και του κράτους».

«Η κρατική μηχανή είναι εναντίον της κυβέρνησης. Οι τράπεζες είναι ανεξέλεγκτες. Κάνουν ό,τι θέλουν και παρανομούν καθημερινά, χωρίς να υπάρχει μηχανισμός να προστατεύσει τους πολίτες. Δεν υπάρχει κυβέρνηση στη λειτουργία της οικονομίας και όλα διαλύονται, ενώ η παραγωγική μηχανή απονεκρώνεται».

Σύμφωνα με τον καθηγητή Πολιτικής Κοινωνιολογίας του ΑΠΘ, Ζήση Παπαδημητρίου, οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα, στο σύνολό του, αδυνατεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, βάζοντας σε νέες περιπέτειες τον ελληνικό λαό. «Τα φαινόμενα διάλυσης στον κυβερνητικό χώρο συνοδεύονται από συνθηματολογίες και ανέξοδες κορόνες της αντιπολίτευσης, ενώ ο λαός βιώνει το αδιέξοδο, ανήμπορος προς στιγμή ν’ αντιδράσει, αφού δεν φαίνεται ακόμα στο στερέωμα εκείνο το δυναμικό που θα μπορούσε να καθοδηγήσει τον αυθορμητισμό των ανθρώπων, οι οποίοι έχουν χάσει κάθε εμπιστοσύνη στο ισχύον πολιτικοκοινωνικό σύστημα».

Για τον κ. Παπαδημητρίου μεγάλη ευθύνη έχει σήμερα και η ελληνική διανόηση. «Είναι κρίμα», λέει, «που στις δύσκολες αυτές στιγμές αντί να παίζει σημαντικό ρόλο ανοίγοντας τα θέματα της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης, λειτουργεί ως προγεφύρωμα εξελίξεων που οδηγούν τη χώρα σε νέες περιπέτειες».

«Οσοι προσπαθούν να σώσουν το σύστημα, δεν σώζεται, μόνο χάνουν το κύρος τους στα μάτια των απλών ανθρώπων» υποστηρίζει.

Οσο για το μέλλον; Πιστεύει ότι εάν δεν λυθούν εγκαίρως τα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας, η κατάσταση «θα ξεφύγει τελείως από τον έλεγχο των κομμάτων και η κοινωνία θα αντιδρά αυθόρμητα και συναισθηματικά, γεγονός που εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για τη συνοχή της κοινωνίας». Κι αυτό, εκτιμά, μπορεί να οδηγήσει «σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις με κίνδυνο τη διάλυση της χώρας».

Ο ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΤΟΥ Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΔΡΟΜΟΛΟΓΕΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Η επιστροφή των δελφίνων

Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΠΑ pappas@enet.gr

Η δελφινομαχία είναι ένα δημοφιλές σπορ στο ΠΑΣΟΚ. Η φράση του Θ. Πάγκαλου ότι «στο κόμμα μας υπάρχουν οχτώ πρωθυπουργήσιμοι» μπορεί να ειπώθηκε πριν από αρκετά χρόνια, ωστόσο διατηρεί και σήμερα την αξία της. Μόνο η μετάβαση από τον Κ. Σημίτη στον Γ. Παπανδρέου ήταν ομαλή και ο λόγος ήταν απλός: δεν υπήρχε άλλος υποψήφιος με εκτόπισμα στο πράσινο ακροατήριο.

Αν αληθεύουν οι φήμες ότι ο Ευ. Βενιζέλος θα είναι ο νέος πρωθυπουργός, με τη σύμφωνη γνώμη του Γ. Παπανδρέου, τότε θα έχουμε μοντέλο Πούτιν-Μεντβέντεφ σε ελληνική εκδοχή.
Αν αληθεύουν οι φήμες ότι ο Ευ. Βενιζέλος θα είναι ο νέος πρωθυπουργός, με τη σύμφωνη γνώμη του Γ. Παπανδρέου, τότε θα έχουμε μοντέλο Πούτιν-Μεντβέντεφ σε ελληνική εκδοχή. Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ουδείς έχει σαφές προβάδισμα. Κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο Ευ. Βενιζέλος δικαιούται μια δεύτερη ευκαιρία ύστερα από την αποτυχία του το 2007. Από τη φάση εκείνη και μετά ο κ. Βενιζέλος επέλεξε πολιτική χαμηλών τόνων. Δεν προκαλούσε, στήριζε την προσπάθεια του κ. Παπανδρέου να εκλεγεί πρωθυπουργός, έβαζε πλάτη στην οικονομική πολιτική και απέφευγε ενέργειες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν υπονομευτικές. Η στάση του απογοήτευσε τους οπαδούς του, αλλά σ’ αυτήν οφείλει τον τίτλο του πιο πειθαρχημένου στελέχους της κυβέρνησης. Ετσι ήρθε ως φυσιολογική εξέλιξη η πρόταση του Γ. Παπανδρέου να αναλάβει ο κ. Βενιζέλος το υπουργείο Οικονομικών.

Η ανάδειξη του κ. Βενιζέλου και στη θέση του πρώτου αντιπρόεδρου πυροδότησε τη φημολογία ότι Παπανδρέου-Βενιζέλος έχουν συμφωνήσει στα πάντα, ακόμη και για τη διαδοχή. Η αίσθηση ότι ανάμεσα στους δύο άνδρες υπάρχει απόλυτη ταύτιση ενισχύθηκε και από το γεγονός ότι ο κ. Βενιζέλος ανέλαβε τις τελευταίες μέρες να ανακοινώσει αυτός για λογαριασμό του κ. Παπανδρέου την ακύρωση του δημοψηφίσματος και το χρόνο διενέργειας των πρόωρων εκλογών (Φεβρουάριο). Αν μάλιστα ισχύουν οι πληροφορίες που κυκλοφορούν από την Παρασκευή το βράδυ, ότι ο κ. Βενιζέλος με τη σύμφωνη γνώμη του κ. Παπανδρέου θα είναι ο νέος πρωθυπουργός, τότε θα έχουμε το μοντέλο Πούτιν-Μεντβέντεφ στην ελληνική εκδοχή του.

Ωστόσο η συμπόρευση έχει κόστος για τον κ. Βενιζέλο. Από τη στιγμή που δέχθηκε να διαχειριστεί το χαρτοφυλάκιο της Οικονομίας ξεκίνησε η συρρίκνωση του προσωπικού πολιτικού κεφαλαίου του. Το πεδίο της οικονομίας ήταν γεμάτο νάρκες κι αυτός, παρά τις δεξιότητές του και τους ελιγμούς που έκανε, δεν μπόρεσε να τις αποφύγει.

Η εμφάνιση της ομάδας των τριών (Λοβέρδος, Ραγκούσης, Αννα Διαμαντοπούλου) ήρθε να ταράξει τις εσωκομματικές ισορροπίες. Ο κ. Βενιζέλος διαισθάνθηκε τον κίνδυνο και έσπευσε να την «αγκαλιάσει» (ίσως για να την πνίξει), λέγοντας ότι «ανήκουμε όλοι στην ίδια γενιά και έχουμε τις ίδιες ανησυχίες». Πάντως οι τρεις, που προσφάτως έγιναν τέσσερις με την προσθήκη του Η. Μόσιαλου, μαγειρεύουν για τους εαυτούς τους. Αυτό που ακόμη δεν έχουν συμφωνήσει είναι ποιος θα πάρει το χρίσμα να διεκδικήσει την αρχηγία, όταν προκύψει θέμα.

Το «κουαρτέτο» θα επιχειρήσει να εκφράσει τις διάσπαρτες εκσυγχρονιστικές δυνάμεις. Το πάλαι ποτέ ισχυρό εκσυγχρονιστικό ρεύμα δεν είναι ομογενοποιημένο. Ο Γ. Φλωρίδης δοκιμάζει την τύχη του με τον «Κοινωνικό Σύνδεσμο», ο οποίος, σύμφωνα με το ιδρυτικό μέλος του Αρ. Δοξιάδη, θέλει να γίνει το «ριζοσπαστικό κέντρο», ο Ν. Μπίστης συζητά με τη «Δημοκρατική Αριστερά», ενώ έξι στελέχη που αποτελούσαν τον πυρήνα της ομάδας των λοχαγών (Νικολάου, Μανίκας, Μαλέσιος, Μπατζελής, Θωμάς, Σταυρακάκης) κινούνται αυτόνομα, εντός όμως της ευρύτερης κεντροαριστεράς.

Ρόλο αναντίρρητα θα παίξουν ο Μ. Χρυσοχοΐδης, όπως και ο υποψήφιος πρόεδρος του 2007 Κ. Σκανδαλίδης, ο οποίος μάλιστα στην ομιλία του την Παρασκευή κάλεσε τον Γ. Παπανδρέου «να ανοίξει το δρόμο της αναγέννησης της δημοκρατικής και σοσιαλιστικής μας παράταξης». Αυτό σε απλά ελληνικά μπορεί και να σημαίνει: «Πρόεδρε πρέπει να φύγεις».

Χωρίς εκπροσώπηση είναι για την ώρα το λεγόμενο ιστορικό ΠΑΣΟΚ. Αν ο Γ. Παπανδρέου αποχωρήσει από πρόεδρος, το χώρο αυτόν πιθανότατα θα επιδιώξει να καλύψει ο Χρ. Παπουτσής, με τους Δ. Ρέππα και Χ. Καστανίδη να μην έχουν αποσαφηνίσει τις προθέσεις τους. Κρίσιμο μέγεθος αποτελούν οι συνδικαλιστές, το ειδικό βάρος των οποίων είναι υπολογίσιμο. Ολα αυτά θα έχουν βεβαίως νόημα εφόσον ο κ. Παπανδρέου επιλέξει τη φυγή. Κάτι που στις παρούσες συνθήκες δεν φαντάζει πιθανό. Ηδη ασκούνται πιέσεις στον Γ. Παπανδρέου να μην εγκαταλείψει την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, να παραμείνει επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας και να δώσει αυτός τη μάχη των εκλογών.

Σκληρό παζάρι μεταξύ στρατοπέδων

Της ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΣΙΟΥΤΗ

«Αν δεν δηλώσει κατηγορηματικά από το βήμα της Βουλής ότι παραιτείται, δεν πρόκειται να δώσω ψήφο εμπιστοσύνης» έλεγαν πολλοί από τους «μεταρρυθμιστές» και «βενιζελικούς» βουλευτές του ΠΑΣΟΚ μέχρι και την Παρασκευή το απόγευμα. «Εάν στην ομιλία του πει καθαρά «παραιτούμαι», θα πάρει ψήφο εμπιστοσύνης, εάν όχι, τότε θα πέσει», έλεγε με σιγουριά ένας από τους εκσυγχρονιστές που συνομιλεί με την ομάδα των τριών (Διαμαντοπούλου- Λοβέρδος-Ραγκούσης).

Ο Γ. Παπανδρέου κατάφερε, λέγοντας ότι δρομολογεί διαδικασίες με άλλον στη θέση του πρωθυπουργού, να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από 153 βουλευτές, για να δρομολογήσει κυβέρνηση συνεργασίας.

Ολοι κατάλαβαν ότι το μέτωπο των εκσυγχρονιστών-μεταρρυθμιστών και βενιζελικών που πίεζε για την παραίτησή του, θα έκανε πίσω και θα ψήφιζε κανονικά, όταν στο βήμα ανέβηκε η Αννα Διαμαντοπούλου δίνοντας το σύνθημα, πριν ακόμα μιλήσει ο πρωθυπουργός. «Δίνω ψήφο εμπιστοσύνης και καλώ όλους τους συναδέλφους μου να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση όπως την περιέγραψε χθες ο πρωθυπουργός που πρέπει να ολοκληρωθεί τις επόμενες μέρες γιατί χάσαμε πολύτιμο χρόνο» είπε και το μήνυμα ελήφθη.

Ο Γ. Παπανδρέου, όπως είχε διαρρεύσει από το μεσημέρι της Παρασκευής από συνεργάτες του, είχε αποφασίσει να μη δηλώσει στην ομιλία παραίτησή του. «Σε αυτή την περίπτωση θα τον συνέφερε να τον ρίξουν, ώστε να πάει ο ίδιος τη χώρα σε εκλογές, παραμένοντας στο παιχνίδι. Ετσι κι αλλιώς δεν προβλέπεται να έχει κανείς αυτοδυναμία» έλεγε συνεργάτης του.

Η συμμαχία των εκσυγχρονιστών-μεταρρυθμιστών-βενιζελικών που λίγο νωρίτερα έδειχνε αποφασισμένη, έπνεε μένεα κατά του Μ. Καρχιμάκη, υποστηρίζοντας ότι είχε ξεκινήσει έναν πόλεμο λάσπης εναντίον τους, οργανώνοντας προπαγάνδα που έλεγε ότι υποκινούνται από συμφέροντα. «Βάζει τους βουλευτές που ελέγχει να μας διαβάλλουν. Μέχρι και βουλευτή-εκπρόσωπο των Ζωνιανών ακούσαμε να μας κάνει κριτική» έλεγε χαρακτηριστικά ένας από αυτούς, καταδεικνύοντας τον «εμφύλιο» που είχε ξεσπάσει.

Από την άλλη πλευρά, οι «παπανδρεϊκοί» μαζί με τους «κοινωνιστές» ήταν λάβροι εναντίον όλων αυτών που πίεζαν για ρητή δήλωση παραίτησης του πρωθυπουργού και υποστήριζαν ότι είναι «η δεξιά του ΠΑΣΟΚ που προσπαθεί να τον ρίξει». Την πλευρά αυτή εξέφρασε με την ομιλία του ο Χρ. Παπουτσής που κατήγγειλε «το πλέγμα των ετερόκλητων επιδιώξεων που καταλήγουν στη διαρκή αμφισβήτηση του πρωθυπουργού» και μίλησε για «παρασκήνιο», «λυσσώδη αντίδραση» και «σκληρότατη σύγκρουση» που εντείνεται διαρκώς.

Στο ερώτημα τι άλλαξε και η συμμαχία όσων απειλούσαν ότι θα καταψηφίσουν έκανε πίσω, ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ δίνει τη δική του ερμηνεία: «Τίποτα δεν άλλαξε. Απλά αυτό που προηγήθηκε ήταν ένα παιχνίδι πιέσεων και εκβιασμών, ώστε το κάθε στρατόπεδο να πάρει το μάξιμουμ αυτών που μπορούσε να πάρει». Το παιχνίδι αυτό, πάντως, παραμένει ανοιχτό και συνεχίζεται.

ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΚΑΙ ΤΙ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ Ο ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΚΡΙΣΙΜΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

Πρόεδρος ακούνητος κι αμίλητος

Του ΜΠΑΜΠΗ ΑΓΡΟΛΑΜΠΟΥ

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας μετά από μία εβδομάδα σιωπής, δήλωσε χθες κατά την συνάντησή του με τον πρωθυπουργό, ότι θα καταβάλει κάθε προσπάθεια για εθνική συνεννόηση.

Ο Κάρολος Παπούλιας περίμενε την πρωτοβουλία του πρωθυπουργού. Αν αυτή αποδώσει θα φανεί τις επόμενες μέρες. Ο ίδιος δεν έχει άλλη επιλογή από την αναμονή.
Ο Κάρολος Παπούλιας περίμενε την πρωτοβουλία του πρωθυπουργού. Αν αυτή αποδώσει θα φανεί τις επόμενες μέρες. Ο ίδιος δεν έχει άλλη επιλογή από την αναμονή. Ο Γ. Παπανδρέου ενημέρωσε τον Κ. Παπούλια για την πρωτοβουλία σχηματισμού κυβέρνησης ευρύτερης συνεργασίας, όπως είχε αναγγείλει στη Βουλή. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας τόνισε ότι «είναι ώρα μεγάλης ευθύνης για όλους μας, και αυτό πρέπει να το συναισθανθούν όλοι». Αυτός είπε είναι ο μόνος δρόμος για το καλό της πατρίδας μας και του λαού μας.

Ο Κ. Παπούλιας ανέμενε σιωπηλός να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες που δρομολόγησε την προηγούμενη εβδομάδα ο Γ. Παπανδρέου, με την αναγγελία του δημοψηφίσματος και την ψηφοφορία για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση. Σιωπηλός στάθηκε και απέναντι στους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης που τον καλούσαν να αναλάβει πρωτοβουλίες.

Στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, μετά τις ύβρεις που δέχθηκε στη Θεσσαλονίκη και τη ματαίωση της στρατιωτικής παρέλασης, συζητούσε με τους συνεργάτες του στην Προεδρία το ενδεχόμενο να προβεί σε διάγγελμα-έκκληση προς τον ελληνικό λαό για σύνεση και εθνική ενότητα. Οι πολιτικές εξελίξεις τον πρόλαβαν.

Την Κυριακή ο Γ. Παπανδρέου ανακοίνωσε τη σύγκληση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ για τη Δευτέρα, όπου ανήγγειλε τη διενέργεια δημοψηφίσματος και τη διαδικασία ψήφου εμπιστοσύνης στη Βουλή. Υστερα απ’ αυτή την κίνηση του πρωθυπουργού οποιαδήποτε πρωτοβουλία του προέδρου της Δημοκρατίας θα εκλαμβανόταν ως ευθεία ανάμιξη στα πολιτικά πράγματα. Ο Κ. Παπούλιας δεν μοιράστηκε τις μύχιες σκέψεις του ούτε με τους στενούς του συνεργάτες. Ακουγε τις εκτιμήσεις τους καθημερινά, αποφεύγοντας όμως κάθε σχόλιο ή πρόβλεψη για την πορεία των πραγμάτων. Ηταν ενήμερος για τις κινήσεις του πρωθυπουργού; Οχι λένε κατηγορηματικά, άνθρωποι που συνομιλούν τακτικά μαζί του. Ούτε και από την πλευρά της κυβέρνησης υπάρχουν πληροφορίες ότι ο πρωθυπουργός τον είχε προϊδεάσει για τις αποφάσεις του

Στη συνάντηση που είχε το μεσημέρι της Δευτέρας με τον Α. Τσίπρα, οι κουβέντες του ήταν μετρημένες. Η στάση του ερμηνεύτηκε αρχικά ως ένδειξη της ενόχλησης για την πολιτική κάλυψη των διαμαρτυριών που εκδηλώθηκαν στην εθνική επέτειο, από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ωστόσο, δεν εκδήλωσε τους προβληματισμούς του ούτε για την γενική κατάσταση της χώρας και την αγωνία που του εξέφρασε ο πρόεδρος του ΣΥΝ, να εκτραχυνθούν τα πολιτικά πράγματα. Ακουσε αλλά δεν είπε τίποτε. Και έμεινε στο προεδρικό μέγαρο μέχρι αργά το βράδυ, με τον γενικό γραμματέα της προεδρίας πρέσβη Κ. Γεωργίου, τον διευθυντή του γραφείου του πρέσβη Κ. Μπίτσιο και τους επικεφαλής των νομικών και διπλωματικών υπηρεσιών, Κ. Μηχιώτη και Χ. Δαφαράνο.

Ο πρόεδρος της Ν.Δ. Α. Σαμαράς την επομένη τού ζήτησε να πάρει πρωτοβουλία, ενώ παράλληλα του δήλωσε ότι ο ίδιος θα κάνει «ότι απαιτείται προκειμένου η ευρωπαϊκή προοπτική και το μέλλον της χώρας να μην μπει σε περιπέτειες» με το δημοψήφισμα που ανήγγειλε ο Γ. Παπανδρέου. Η συνάντηση κράτησε μόλις ένα τέταρτο, όπως και η συνάντηση με τον Α. Τσίπρα.

Ο Κ. Παπούλιας δεν έκανε κανένα σχόλιο, ούτε για τις ενέργειες του πρωθυπουργού ούτε για τις κινήσεις που του περιέγραφε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σύμφωνα με πληροφορίες δεν αντέδρασε ούτε στην προτροπή που δέχθηκε, να κάνει μία δήλωση για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας.

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι βέβαιο ότι ανέγνωσε αμέσως τον κίνδυνο που διαγραφόταν με την αναγγελία του δημοψηφίσματος. Και πριν δεχθεί τον Α. Σαμαρά είχε ενημερωθεί για τις εκτιμήσεις των διεθνών μέσων ενημέρωσης και τον νέο κύκλο αναταραχής στις διεθνείς αγορές. Ο,τι κι αν έκανε στη συνέχεια δεν θα μπορούσε να μετριάσει τις επιπτώσεις.

Ενδεχομένως, να ενέτεινε την κατάσταση αβεβαιότητας στην Ε.Ε. και την ένταση στο εσωτερικό της Ελλάδας. Η σκέψη για διάγγελμα είχε εγκαταλειφθεί οριστικά. Στις συσκέψεις που ακολούθησαν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας εξέτασε όλες τις δυνατές πρωτοβουλίες, έτσι όπως αποτυπώνονται στις δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών.

Σύγκληση του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών, χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τον πρωθυπουργό, θα προκαλούσε μείζον πολιτικό ζήτημα στο μέσον της θύελλας. Πρωτοβουλία για σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας ή ευρύτερης κομματικής στήριξης επίσης δεν μπορεί να κινηθεί από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η μόνη επιλογή που είχε ο Κ. Παπούλιας ήταν να περιμένει τις πολιτικές εξελίξεις. Σκέψη για παραίτηση στην κορύφωση της κρίσης δεν υπήρξε.

Υπήρξε μία εισήγηση να καλέσει τον πρωθυπουργό και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ωστόσο μία τέτοια κίνηση θα προκαλούσε όπως ήταν επόμενο την αντίδραση των άλλων κομμάτων, χωρίς να είναι βέβαιο ότι θα οδηγούσε σε συνεννόηση Παπανδρέου-Σαμαρά.

Ο Κ. Παπούλιας δεν τρέφει αυταπάτες ότι το πρόσωπό του και ο θεσμός του προέδρου της Δημοκρατίας μπορεί να μείνει στο απυρόβλητο. Τους τελευταίους μήνες, είναι αποδέκτης εκκλήσεων από σωματεία και πολίτες που αντιμετωπίζουν ανυπέρβλητα προβλήματα και ζητούν την παρέμβαση της Προεδρίας.

ΚΚΕ: Η πλουτοκρατία απαιτεί κυβέρνηση συνεργασίας

«Στόχος τους δεν είναι να σώσουν το λαό αλλά να τον υποτάξουν για να τον οδηγήσουν στο ακόμα μεγαλύτερο σφαγείο της δανειακής σύμβασης και των μνημονίων της χρεοκοπίας», υποστηρίζει το ΚΚΕ, σχολιάζοντας τις διεργασίες για το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας. «Αυτή είναι η απαίτηση της ελληνικής πλουτοκρατίας και της ΕΕ», σημειώνει.


Το κομμουνιστικό κόμμα καλεί το λαό "απέναντι σ’ αυτή την άκρως εχθρική συμμαχία των αστικών κομμάτων […] να αντιτάξει εδώ και τώρα τη δική του λαϊκή συμμαχία" και να εμπιστευθεί το ΚΚΕ.

"Καμιά αναμονή, καμιά ανοχή. Λαϊκή εγρήγορση", υπογραμμίζει στην ανακοίνωσή του και απευθύνει "κάλεσμα συμπόρευσης στα φτωχά λαϊκά στρώματα που έως τώρα ψήφιζαν και στήριζαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ".

Καρατζαφέρης: Έχουν συμφωνήσει στο πρόσωπο και κολλάνε στις λεπτομέρειες

Για ύπαρξη συμφωνίας μεταξύ του Γ. Παπανδρέου και του Αντ. Σαμαρά όσον αφορά στο πρόσωπο που θα ηγηθεί της κυβέρνησης συνεργασίας έκανε λόγο ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. Γ. Καρατζαφέρης. Σε δηλώσεις του στους δημοσιογράφους, από το περιστύλιο της Βουλής, τόνισε ότι ο πρωθυπουργός έχει παραιτηθεί.

"Θέλω να πιστεύω ότι η πολυφωνία της ανοησίας έχει σταματήσει. Ο πρωθυπουργός έχει παραιτηθεί. Το έκανε προχθές μέσα στη Βουλή. Απομένει η τυπική διαδικασία. Τώρα ζούμε στιγμές τακτικής των δύο μεγάλων κομμάτων. Πολύ φοβούμαι ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι, από τον αξιοσέβαστο πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τους πολιτικούς αρχηγούς των δύο μεγάλων κομμάτων πάνε με τον "αραμπά", ενώ ο πολιτικός χρόνος είναι αμείλικτος", επισήμανε.

"Πολύ φοβούμαι ότι ήδη φαινόμαστε στο κόσμο όλο, ότι συρόμεθα κατόπιν οδηγιών της Ευρώπης και του Όλι Ρεν. Πρέπει να φανεί ότι μπορούν οι Έλληνες και σκέφτονται και συσκέφτονται μόνοι τους. Φτάνει η ταλαιπωρία. Πιστεύω ότι και ο ένας και ο άλλος θα δείξουν την πρέπουσα σοβαρότητα.", πρόσθεσε.

Όσον αφορά στο πρόσωπο που θα ηγηθεί του νέου κυβερνητικού σχήματος ανέφερε: "Εάν είναι το πρόσωπο το οποίο έχω περιγράψει, πιστεύω ότι η Ελλάδα μπορεί να πιστεύει πράγματι σε αποτελεσματικές ημέρες. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είπε για αύριο το μεσημέρι στη 1:30. Δεν ξέρω βέβαια αν θα έχει νόημα".

ΠΩΣ ΕΖΗΣΑΝ ΤΟ ΘΡΙΛΕΡ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

Ξένοι ανταποκριτές χαμένοι στη μετάφραση

Των ΠΑΣΧΑΛΗ ΚΟΡΩΝΑΙΟΥ, ΜΠΑΜΠΗ ΑΓΡΟΛΑΜΠΟΥ

Στα πηγαδάκια των βουλευτών στους διαδρόμους, τη μακρά νύχτα της Παρασκευής στο Κοινοβούλιο, βρέθηκαν δεκάδες ξένοι δημοσιογράφοι, που προσπαθούσαν να… μεταφράσουν και να μεταδώσουν τις εξελίξεις στο ελληνικό πολιτικό θρίλερ.

Συνοδεία αστυνομικού παρακολούθησαν οι ξένοι ανταποκριτές τις αγορεύσεις προ της ψήφου εμπιστοσύνης. Οταν χαλάρωσε η... επιτήρηση, έβγαλαν και «λαβράκια»

Συνοδεία αστυνομικού παρακολούθησαν οι ξένοι ανταποκριτές τις αγορεύσεις προ της ψήφου εμπιστοσύνης. Οταν χαλάρωσε η… επιτήρηση, έβγαλαν και «λαβράκια» Οι περισσότεροι ήρθαν από τη Γερμανία και τη Γαλλία, για να δουν τι θα κάνουν ο Γ. Παπανδρέου και οι βουλευτές. Και ήρθαν μέχρι και από την Κίνα, την Ιαπωνία, τη Βραζιλία, τη Νορβηγία και το Αμπου Ντάμπι, συνολικά περί τις 50 αποστολές. Κάποιοι δεν μπόρεσαν να μπουν στη Βουλή, όπως είπαν συνάδελφοί τους, λόγω των μέτρων ασφαλείας για τη διαδήλωση στο Σύνταγμα.

Αρχικώς, προσπάθησαν να τους περιορίσουν στα θεωρεία της Βουλής, όπου τους οδηγούσαν συνοδεία αστυνομικού. «Να μην περιφέρονται για να μην δείξουμε μια εικόνα τριτοκοσμικού κράτους», ήταν η δικαιολογία που ακούστηκε. Μετά τις γκρίνιες, τα μέτρα χαλάρωσαν και κινούνταν ελεύθερα στο περιστύλιο, στο καφενείο, στους διαδρόμους και στα πηγαδάκια υπουργών και βουλευτών. Οι πλέον οργανωμένοι συνοδεύονταν και από μεταφραστές. Εκεί που κυριολεκτικά χάθηκαν στη μετάφραση, ήταν όταν προσπαθούσαν να αποκωδικοποιήσουν τη δήλωση της Βάσως Παπανδρέου: Οτι δεν πρόκειται για ψήφο εμπιστοσύνης, αλλά για ψήφο σε κυβέρνηση εθνικής ανάγκης. Και αφού, όπως ακουγόταν ευρέως από νωρίς, ο πρωθυπουργός πρόκειται να παραιτηθεί, γιατί θα έπρεπε να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης, αναρωτιούνταν. Αντε να τους εξηγήσεις… Ο ανταποκριτής βραζιλιάνικου μέσου ήρθε εκτάκτως στην Αθήνα από τη Ζυρίχη και εξασφάλισε δηλώσεις από τον Ευ. Βενιζέλο, που του έδωσε και είδηση. «Θα συμμετέχουν και βραζιλιάνικες εταιρείες στις ιδιωτικοποιήσεις», του είπε.

Στο εντευκτήριο επικρατούσε το αδιαχώρητο. Μεταξύ άλλων, μαθητές ενός σχολείου, που παρακολούθησαν ομιλίες και φωτογράφιζαν τους βουλευτές. Τα σκληρά ποτά σερβίρονταν το ένα μετά το άλλο, συνοδεία ξηρών καρπών και αμέτρητων τσιγάρων. Απ’ όλα τα πηγαδάκια, τα βλέμματα στάθηκαν σε εκείνο των Ευ. Βενιζέλου – Βάσως Παπανδρέου – Δ. Καρύδη. Τα είπαν για παραπάνω από ένα δεκάλεπτο. Αργότερα, ο Ευ. Βενιζέλος επισκεπτόταν το γραφείο του πρωθυπουργού. Την τελευταία φορά, βγήκε στις 10 και 10 το βράδυ. Περπατώντας με αργά βήματα, με ένα διακριτικό μειδίαμα ικανοποίησης, κατευθυνόταν προς την αίθουσα της ολομέλειας. Τον ακολουθούσε η Αννα Διαμαντοπούλου, εμφανώς προβληματισμένη. Στην άλλη άκρη του διαδρόμου, ο Α. Λοβέρδος και η Ντόρα Μπακογιάννη φαίνονταν μεσ’ την καλή χαρά. «Η νύχτα θα είναι μακρά», προέβλεπε ο υπουργός, αρνούμενος την πρόσληση σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή. Παραπέρα, Τσίπρας και Βορίδης μοιράζονταν έναν αστεϊσμό. Νωρίτερα, Καρατζαφέρης και Ανδρουλάκης είχαν μακρά κουβέντα στο περιστύλιο.

Ο Γ. Παπανδρέου δεν φαινόταν να βγαίνει από το γραφείο του. «Ετοιμάζει τη βαλίτσα του;», μας ρώτησε ξένος δημοσιογράφος. «Μήπως θα φύγει με ελικόπτερο;», συμπλήρωνε άλλος. Επί ώρες, όλοι προεξοφλούσαν την αποχώρησή του. Αλλωστε, σχεδόν με όποιον πράσινο βουλευτή μιλούσες, σου έλεγε ευθέως: «Εχει τελειώσει».

Κάποια στιγμή ακούστηκε ότι θα ερχόταν στο γραφείο του στη Βουλή ο Κ. Μητσοτάκης. «Θα ζήσει και δεύτερη πτώση ενός Παπανδρέου» ήταν το σκωπτικό σχόλιο που ακούστηκε. Ο πρωθυπουργός πήγε στο γραφείο του στη Βουλή λίγο πριν από τις 9 μ.μ. και είχε ολιγόλεπτη συνάντηση με τον πρόεδρο της Βουλής Φ. Πετσάλνικο. Είχε λάβει τις εισηγήσεις των στενών συνεργατών του νωρίς το απόγευμα και επεξεργάστηκε το πλαίσιο της ομιλίας του μέχρι τις 10 μ.μ., οπότε κάλεσε τον Ευ. Βενιζέλο. Η συνέχεια γνωστή…

Ρεν: Κυβέρνηση συνεργασίας, τώρα

Το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, η οποία θα υλοποιήσει τις δεσμεύσεις της Ελλάδας προς τους εταίρους της, ζήτησε από τις Βρυξέλλες ο Ευρωπαίος επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων, Όλι Ρεν.

"Ζητήσαμε μία κυβέρνηση εθνικής ενότητας και παραμένουμε πεπεισμένοι ότι αυτός είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη και να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις", δήλωσε σε συνέντευξη τύπου.

Ξεκαθάρισε ότι η Ε.Ε. δεν θα δεχτεί η συναίνεση να περιοριστεί στην υπερψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης, αλλά απαιτεί να αφορά και στη λήψη μέτρων. "Είναι ζωτικής σημασίας όλα τα μεγάλα πολιτικά κόμματα να δεσμευθούν στη διαπραγμάτευση του δεύτερου προγράμματος, στο οποίο περιλαμβάνεται η μείωση του χρέους με τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, και να επικυρώσουν στο κοινοβούλιο το νέο πρόγραμμα, αλλά και τα συγκεκριμένα μέτρα που απαιτούνται για την εφαρμογή του", υπογράμμισε.

Σημείωσε ότι την περασμένη εβδομάδα διερράγη η εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα η χώρα να μπει "από μόνη της" σε ένα δρόμο που θα μπορούσε να την οδηγήσει εκτός ευρωζώνης.

"Δεν το επιθυμούμε αυτό, όμως πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για κάθε σενάριο, συμπεριλαμβανομένου και αυτού, ώστε να διασφαλίσουμε την οικονομική σταθερότητα και να σώσουμε το ευρώ", τόνισε.

Σε δοκιμασία η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας;

Του ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΟΣ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών

Η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας μας αποτέλεσε επιλογή των βασικών ελληνικών πολιτικών δυνάμεων από τη δεκαετία του ’50, που εκφράστηκε με τη Συμφωνία Σύνδεσης στην τότε ΕΟΚ το 1961.

Από τότε μέχρι σήμερα έχει περάσει από πολλές δοκιμασίες. Η δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967 δημιούργησε τριγμούς στη Συμφωνία και οδήγησε στο πάγωμα του Πρωτοκόλλου Χρηματοδότησης της Ελλάδας από την ΕΟΚ, όπως προέβλεπε η Συμφωνία των Αθηνών (1961). Η διαδικασία τελωνειακής ένωσης όμως συνεχίστηκε και, όταν το 1974 αποκαταστάθηκε η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η χώρα μας υπέβαλε αίτηση για πλήρη ένταξη. Μετά από πολλούς δισταγμούς από την ΕΟΚ, η χώρα μας έγινε δεκτή ως πλήρες μέλος το 1981 με την πολιτική διαπραγμάτευση του Κωνσταντίνου Καραμανλή και την ισχυρή υποστήριξη της Γαλλίας.

Η άνοδος στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ το 1981 προκάλεσε αμηχανία στην ΕΟΚ επειδή το κόμμα αυτό επεδίωκε τη διενέργεια δημοψηφίσματος προκειμένου η χώρα μας να αποκτήσει μια ειδική σχέση που θα την προστάτευε από τον έντονο ανταγωνισμό των άλλων χωρών-μελών της ΕΟΚ. Τελικά, δεν έγινε δημοψήφισμα και η χώρα μας σταδιακά προσαρμόσθηκε στην ΕΟΚ. Ιδιαίτερα στη δεύτερη θητεία της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ 1985 – 1989, η Ελλάδα άρχισε να απολαμβάνει τα μεγάλα χρηματικά οφέλη από τα Ταμεία (Γεωργικό και Περιφερειακό) της ΕΟΚ μέσω της ΚΑΠ και των ΜΟΠ που αντιστάθμισαν τον έντονο ανταγωνισμό της ελληνικής αγροτικής και βιομηχανικής παραγωγής από την ομοειδή παραγωγή των άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Στη δεκαετία του ’90, η ΕΟΚ έγινε πλέον Ευρωπαϊκή Ενωση και προχώρησε στη νομισματική της ενοποίηση με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992. Οι σημαντικότερες πολιτικές δυνάμεις έκαναν σοβαρές προσπάθειες για την ένταξη της χώρας μας στη ζώνη του κοινού νομίσματος με τη γενναιόδωρη συνδρομή των ευρωπαϊκών Ταμείων. Ο στόχος επετεύχθη το 2001, χωρίς όμως να συνειδητοποιηθεί ότι η υιοθέτηση του ευρώ, μαζί με τις μεγάλες αναπτυξιακές δυνατότητες που προσέφερε (οικονομική σταθερότητα, χαμηλά επιτόκια κ.ά.) επέβαλλε και σοβαρές υποχρεώσεις τήρησης δημοσιονομικών και μισθολογικών περιορισμών.

Η δημοσιονομική και μισθολογική χαλάρωση λόγω κυρίως της πελατειακής πολιτικής, η απερίσκεπτη ευχέρεια δανεισμού του κράτους και των νοικοκυριών και οι απρόσκοπτες από συναλλαγματικούς περιορισμούς και εμπόδια εισαγωγές, οδήγησαν μετά από μερικά χρόνια σε πλήρη εκτροπή όλα τα κρίσιμα μακροοικονομικά μεγέθη (15% δημοσιονομικό έλλειμμα, 125% χρέος, 15% έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών σε σχέση με ΑΕΠ το 2009). Η συνέχεια είναι γνωστή. Η ανάγκη της χώρας για ευρωπαϊκή συνδρομή, προκειμένου να αποφύγει τη χρεοκοπία, οδήγησε στα ασφυκτικά μέτρα λιτότητας, στη μεγάλη ύφεση και στην κοινωνική απόγνωση που ζούμε σήμερα.

Μετά από πολλούς δισταγμούς, οι αποφάσεις της Ε.Ε. της 27ης Οκτωβρίου 2011, που περιλαμβάνουν «κούρεμα» του χρέους ύψους κατά 50%, περίπου 200 δισ. ευρώ (από συνολικό χρέος 360 δισ.), και νέα ευρωπαϊκή δανειακή συνδρομή 130 δισ. ευρώ, αποτελούν, με δεδομένη την περιορισμένη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, την καλύτερη δυνατή λύση που μπορεί να προσφέρει η Ε.Ε., με προφανές αντάλλαγμα μια διαρκή λιτότητα στη χώρα μας.

Το μέγα ερώτημα που τίθεται σήμερα είναι, αν η χώρα μας μπορεί και πρέπει να ακολουθήσει άλλο δρόμο εκτός από τον ευρωπαϊκό, που με θυσίες σήμερα ακολουθεί. Εναν άλλο δρόμο εκτός ευρωζώνης, ο οποίος θα την απομακρύνει από την ευρωπαϊκή πορεία 50 χρόνων που, με πολλές διακυμάνσεις, τη βοήθησε να γίνει η 25η πλουσιότερη χώρα στον κόσμο και τη βοηθά σήμερα να γλιτώσει από την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Η απάντηση είναι προφανής.

Από το μεγάλο πρόβλημα στην καταστροφή

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ Συγγραφέα, καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιώς

Τις πρωινές ώρες της Πέμπτης, ο υπουργός ευρωπαϊκών υποθέσεων της Γαλλίας, Jean Leonetti, δήλωσε ότι «οι Ελληνες δεν μπορούν να απορρίψουν το σχέδιο διάσωσης και ταυτόχρονα να μείνουν στην ευρωζώνη».

Η δήλωση αυτή ήταν συνοδευτική στη συνέντευξη τύπου των Μέρκελ και Σαρκοζί. Οι τελευταίοι νομίζοντας ότι ζουν ακόμα στην εποχή της αποικιοκρατίας όρισαν πότε θα γίνει το δημοψήφισμα στην Ελλάδα και με ποιο ερώτημα. Εθεσαν ένα δίλημμα που είχε επαναλάβει πριν από λίγον καιρό σε συνέντευξή του ο κ. Σημίτης στη «Καθημερινή», που καλούσε τη χώρα να υποταχτεί στις απαιτήσεις των Γερμανών, προκειμένου να μην εξέλθει της ευρωζώνης.

Δεύτερο ερώτημα, αυτό το δίλημμα είχε διατυπωθεί και πρωτύτερα; Ναι! Οι Γερμανοί προανήγγειλαν πιθανή έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη πριν καν υπογραφεί το πρώτο μνημόνιο. Δεν ήταν άλλη από την ίδια την Α. Μέρκελ που έδειχνε την έξοδο από το ευρώ στην Ελλάδα, στις αρχές του 2010, όταν, πλέον, ο Γ. Παπανδρέου με ολόκληρο το Υπουργικό Συμβούλιο (για να μην ξεχνιόμαστε) είχε επιλέξει να κόψει κάθε εναλλακτικό δρόμο και κάθε δρόμο διαπραγμάτευσης για την Ελλάδα. Τότε, τον Μάρτιο του 2010, η Α.Μέρκελ δήλωνε ότι ή πρέπει να υποταχθούν οι Ελληνες ή, διαφορετικά, να φύγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη. Διαφορετικά, αν δεν δείξει «επάρκεια διάθεσης» να κάνει τις αλλαγές που επιτάσσει η Γερμανία, «πρέπει να αποβληθεί από την ευρωζώνη» («Frankfurter Allgemeine» στις 18.3.10)! Αυτές οι πρώιμες «προτροπές» ουδέποτε μελετηθήκαν από την κυβέρνηση και τώρα τις βρήκε μπροστά της.

Ερώτημα τρίτο, γνώριζαν για το δημοψήφισμα οι δύο εταίροι του γαλλογερμανικού άξονα; Ο Σαρκοζί όχι! Ο λόγος που θύμωσε ήταν ότι γνώριζαν οι Γερμανοί και όχι εκείνος. Τι αποδεικνύει ότι οι Γερμανοί γνώριζαν; Η ίδια η ανακοίνωση της καγκελαρίας την Τρίτη το βράδυ, σύμφωνα με την οποία «δεν είχε επίσημη ενημέρωση». Δηλαδή, για όποιον έχει πείρα στα διπλωματικά, ότι ναι μεν είχε ενημέρωση, αλλά ήταν άτυπη, όχι μέσω της επίσημης διπλωματικής οδού. Επιπλέον, ως είναι γνωστό, το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών περνάει τη γραμμή του από το περιοδικό «Der Spiegel». Την Τρίτη που μας πέρασε η ηλεκτρονική του σελίδα είχε τον τίτλο «Μπράβο, Παπανδρέου»!

Ερώτημα τέταρτο: γιατί να συμφωνήσουν αυτές οι δύο πλευρές στην ανάληψη του ρίσκου του δημοψηφίσματος; Διότι, αν μεν δεν γινόταν, θα βάθαινε η κρίση της Ελλάδας και θα μπορούσαν να της δυσκολέψουν ακόμα περισσότερο τη ζωή, αν πάλι γινόταν, που ήταν το κύριο, όλα δείχνουν ότι σε αυτή την περίπτωση η Ελλάδα με το «ναι» θα μετατρεπόταν σε ένα νέο είδος γεωοικονομικής αποικίας για δεκαετίες. Αν δε το αποτέλεσμα ήταν «όχι», σε αυτή την περίπτωση πίστευαν ότι είχαν τη νομιμότητα να τη βγάλουν από το ευρώ. Δικαίωμα που δεν προκύπτει από καμία συνθήκη της ίδιας της Ε.Ε., που δεν υπάρχει και η επίκλησή του είναι νομική και πολιτική αυθαιρεσία. Η απόρριψη μιας συμφωνίας δεν μπορεί να συνδέεται με την παρουσία ή όχι στη ευρωζώνη. Αυτό ας το θυμούνται όλοι εκείνοι που δεν έχουν αφήσει τίποτα το καταστροφικό για τη χώρα μέχρι σήμερα που να μην το στήριξαν.

Οι πράξεις τους να απαλλάξουν τη χώρα από τον Γ. Παπανδρέου ως πρωθυπουργό απαιτούν την ολοκλήρωση του έργου με την απαλλαγή της χώρας από όλους εκείνους που κυβέρνησαν με αυταρχισμό και αντιλαϊκότητα· που παρέλαβαν μεγάλο πρόβλημα και το έκαναν καταστροφή.

ΟΧΙ στη νέα κατοχή

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου

Η συμφωνία των Βρυξελλών της 26ης Οκτωβρίου είναι βέβαιο ότι επιτείνει παραπέρα την εξάρτηση της Ελλάδας, η οποία παίρνει πια χαρακτήρα μιας νέου τύπου κατοχής από τον γερμανικό ιμπεριαλισμό.

Η κατοχή αυτή δεν πρόκειται να περιοριστεί μόνον στην Ελλάδα αλλά θα επεκταθεί και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, ενώ θα συνδυαστεί και με την ένταση της εκμετάλλευσης και του ίδιου του γερμανικού λαού.

– Η διαπίστωση αυτή απορρέει από τις θρασύτατες δηλώσεις των εκπροσώπων των κατακτητών όπως ο Σόιμπλε, που κάνουν άμεσα λόγο για «αναγκαιότητα περιορισμού της λαϊκής κυριαρχίας της Ελλάδας», κάτι άλλωστε που πριν αλέκτωρ λαλήσει έσπευσαν να το υλοποιήσουν καταργώντας την ελληνική Βουλή και ορίζοντας θρασύτατα οι ίδιοι το ερώτημα ενός ενδεχόμενου δημοψηφίσματος.

– Απορρέει ακόμη από το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση λειτούργησε στη συγκεκριμένη διαπραγμάτευση μάλλον ως παρατηρητής και στη συνέχεια ως εντολοδόχος αποφάσεων που ελήφθησαν από τον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε. με κυρίαρχη τη Γερμανία.

– Ακόμη απορρέει από την απόφαση η χώρα μας να έχει από δω και στο εξής μια πολυπρόσωπη αυστηρή οργανωμένη επιτήρηση που θα καθιστά την όποια κυβέρνηση αποδέχεται αυτή την απόφαση απλό εκτελεστικό όργανο ξένων συμφερόντων, ή με άλλα λόγια μια σύγχρονη κυβέρνηση Τσολάκογλου.

– Απορρέει επίσης από το γεγονός ότι εξαιρούνται από το κούρεμα τα χρέη προς την Τρόικα 65 δισ. και τα ομόλογα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) 60 δισ., δηλαδή τα χρέη των συλλογικών εκφραστών των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών.

– Απορρέει από το γεγονός ότι τα πρόσθετα δάνεια που θα μας χορηγηθούν θα χρησιμοποιηθούν όχι μόνον για να ξεπληρώσει ο λαός μας στην κυριολεξία τα σπασμένα του κουρέματος αλλά και για να πληρωθούν οι τόκοι των παλιότερων δανείων.

– Τέλος η εξάρτηση-κατοχή απορρέει από το γεγονός ότι ξεπουλιέται σε τιμή ευκαιρίας ό,τι ακόμη είχε απομείνει στο Δημόσιο και ό,τι έχει να προσφέρει τούτος ο ευλογημένος τόπος, μέχρι την ενέργεια του ήλιου που τον λούζει και την αιολική ενέργεια.

– Απορρέει όμως και από άλλες λιγότερο εμφανείς από μια πρώτη ματιά επιπτώσεις της συμφωνίας του κουρέματος.

Αυτές μεταξύ άλλων είναι[i]:

-Η δέσμευση να αλλάξει το Σύνταγμα -και όχι μόνον της Ελλάδας έτσι ώστε να απαγορεύεται πια και συνταγματικά η δημιουργία δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Και ως προς αυτό ο τόνος πρέπει να δοθεί όχι τόσο στο περιεχόμενο της αλλαγής όσο στη δέσμευση για αλλαγή, που σηματοδοτεί την κατάργηση αναφανδόν και τυπικά της ελάχιστης εναπομένουσας λαϊκής κυριαρχίας.

– Η θεσμοθέτηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο συνθηκών, οδηγιών κ.λπ. υποχρεωτικών για τις χώρες μέλη της Ε.Ε., που θα νομιμοποιούν ποικιλοτρόπως την ένταση της εκμετάλλευσης.

Η παράδοση των ελληνικών τραπεζών και συνεπώς της χρηματοδότησης της συντριπτικής πλειοψηφίας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων στο ξένο κεφάλαιο, στους ξένους τραπεζικούς ομίλους, οι οποίοι θα σπεύσουν να αγοράσουν τις μετοχές που θα κατέχει το ελληνικό Δημόσιο ως αντάλλαγμα της συμβολής του στην κεφαλοποίηση των ελληνικών τραπεζών, και τις οποίες όμως δεν έχει δικαίωμα να κρατήσει πάνω από δύο χρόνια.

Ολα τα παραπάνω τεκμαίρουν μια νέα κατοχή και απαιτούν η λαϊκή αντίσταση πέρα των άλλων να προβάλει και ένα βροντερό με όλα τα μέσα ΟΧΙ σε αυτήν. Ομως αυτό το ΟΧΙ δεν πρέπει να προσλάβει τον χαρακτήρα μιας αποσπασμένης πατριωτικής ή ακόμη χειρότερα εθνικής διεκδίκησης, αλλά να ενταχθεί στη συνολικότερη αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική πάλη.

Συνεπώς δεν είναι δυνατόν να διεκδικηθεί με τίποτα ούτε σε σύμπνοια ή και απλή συμπόρευση με το εξίσου απεχθές για τα λαϊκά συμφέροντα ντόπιο κεφάλαιο, ή με άλλα λόγια να προσλάβει τον χαρακτήρα της συνεργασίας με την αλήστου μνήμης «εθνική αστική τάξη», ούτε να στραφεί ενάντια στους άλλους λαούς της Ευρώπης. Αντίθετα, πρέπει να ενταχθεί στο πλαίσια της διεθνιστικής αλληλεγγύης μαζί τους.

Ετσι κι αλλιώς, για να είναι μακροπρόθεσμα αποτελεσματικός ο αγώνας του λαϊκού κινήματος, δηλαδή για να είναι βιώσιμη μια ριζοσπαστική λύση, αυτή δεν μπορεί παρά να υπερβαίνει τα στενά εθνικά όρια και να αγκαλιάζει ένα όσο γίνεται ευρύτερο σύνολο λαών ανά την Ευρώπη και τον κόσμο, δεν μπορεί παρά να στοχεύει την ανατροπή όχι μόνον των κυρίαρχων ντόπιων μπλοκ εξουσίας αλλά και των παγκόσμιων αντιδραστικών θεσμών, όπως η Ε.Ε., και των συμφερόντων που αυτοί εκπροσωπούν.

Τέλος είναι βέβαιο ότι ένα σύγχρονο ΟΧΙ στη νέα κατοχή, όπως άλλωστε και το όχι στο μνημόνιο ή ακόμη και στο ευρώ, είναι ανεπαρκέστατα από μόνα τους για να οδηγήσουν σε μια φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση. Μάλιστα μπορεί να προκαλέσουν σύγχυση στον βαθμό που δεν αποκλείεται να υποστηριχθούν από παντελώς αντιθετικές πολιτικές δυνάμεις. Από την άλλη όμως μια και αυτά τα ΟΧΙ απαιτείται να διεκδικηθούν άμεσα, εφόσον η κατάκτησή τους αποτελεί ελάχιστη προϋπόθεση για την οποιαδήποτε παραπέρα διεκδίκηση, αποτελεί δηλαδή σπάσιμο της θηλιάς την οποία μας έχουν περάσει, πρέπει απαραιτήτως να συνδυαστούν και να προβληθούν ταυτόχρονα με το κατάλληλο ριζοσπαστικό αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο που θα τα καταστήσει αποτελεσματικά.

[i] Βλέπε πιο αναλυτικά Λεωνίδα Βατικιώτη «Κούρεμα 50% στο χρέος, κρεματόριο 100% για το λαό» εφημερίδα «Πριν», 29/10/2011, σελίδες 6-7

Πωλούνται στρέμματα

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΧΑΡΙΤΟΠΟΥΛΟΥ Συγγραφέα

Ο πιο καθοριστικός παράγοντας για την επιβίωση και την ανάπτυξη μιας φυλής, ενός έθνους, ήταν πάντα η αριθμητική τους αύξηση και η ύπαρξη μεταξύ τους κάποιων χαρισματικών ανθρώπων, προικισμένων με υψηλή νοημοσύνη και ακλόνητες ηθικές αρχές.

Ισχύει και εδώ ο νόμος των «μεγάλων αριθμών». Οσο μεγαλύτερη είναι αριθμητικά μια κοινωνία τόσο μεγαλύτερες είναι και οι πιθανότητες να υπάρχουν μεταξύ των μελών της άνθρωποι μεγάλης αξίας που αξιοποιώντας την προσφορά των πολλών θα τραβήξουν σύνολο το έθνος μπροστά. Οι κοινωνίες δεν παραγνωρίζουν την προσφορά των φωτισμένων και αργά ή γρήγορα στήνουν αγάλματα σε προικισμένους ηγέτες, πρωτοπόρους επιστήμονες, μεγάλους συγγραφείς και καλλιτέχνες.

Η άνθηση της κλασικής Αθήνας είχε διάρκεια μόλις πενήντα χρόνων, από το τέλος των Μηδικών πολέμων ώς την αρχή του Πελοποννησιακού, μα έφτασαν για να αλλάξουν την ανθρωπότητα.

Στην Αθήνα δεν ήταν τότε όλοι διανοούμενοι και καλλιτέχνες, απλώς συνέπεσαν κατ’ εξαίρεση την ίδια εποχή καμιά πενηνταριά χαρισματικοί, βρήκαν πρόσφορο έδαφος και δημιούργησαν αυτά που θαυμάζουμε σήμερα. Πολλοί σύγχρονοί τους, γεωργοί, έμποροι, ναυτικοί, μάλλον χαμπάρι δεν πήραν για το μεγάλο ποιοτικό άλμα του ανθρώπου που πραγματοποιείτο στην εποχή τους.

Σύμφωνα με τον δαρβίνειο νόμο της Φυσικής Επιλογής και το ανεπτυγμένο κοινωνικό περιβάλλον, οι Ελληνες, ο πιο προηγμένος λαός της Ευρώπης, θα έπρεπε (κληρονομώντας τις φυσικές τους ιδιότητες και τον πολιτισμό τους στους απογόνους τους) να έχουν εξαπλωθεί σήμερα σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο και να κυριαρχούν στον κόσμο.

Η ελληνική παρακμή που ακολούθησε τη μεγάλη άνθηση της κλασικής εποχής, συνέβη επειδή δεν συνέτρεξαν οι δύο προϋποθέσεις: πλήθος-ήθος. Οι Ελληνες ήταν διασπασμένοι σε μικρά και αντιμαχόμενα κράτη-πόλεις, με υπερβολικά μικρά γεωγραφικά όρια (περιορισμένος πληθυσμός), και βέβαια, η πλήρης ηθική τους εξαχρείωση, βούλιαξαν στη διαφθορά και τον εκφυλισμό και σχεδόν αυτοδιαλύθηκαν. Την ίδια περίπου διαδρομή έκπτωσης ακολούθησαν και οι ρωμαίοι κατακτητές τους, από την ακμή στην ηδονοθηρία, τη λειψανδρία και τη διάλυση.

Σήμερα, στερούμαστε και πλήθους και ήθους. Στην ακόμη πιο περιορισμένη γεωγραφικά Ελλάδα ο μικρός αριθμός των κατοίκων της συρρικνώθηκε ακόμη περισσότερο, καθώς η κακοδιοίκηση έδιωξε μετανάστες σε άλλες χώρες πιο πολλούς Ελληνες από όσους έχουν απομείνει εδώ. Οι πιθανότητες ύπαρξης χαρισματικών προσώπων περιορίστηκαν κι άλλο. Και αυτούς τους ελάχιστους υπάρχοντες, που θα μπορούσαν να προσφέρουν στον τόπο, τους εμποδίζει να αναμειχθούν στα κοινά της χώρας ένα δύσοσμο κομματικό-οικονομικό πλέγμα με συστήματα αποκλεισμού, σπίλωσης ή και γελοιοποίησης. Οι καθαρές φωνές και οι δημιουργικές προτάσεις για αλλαγή πλεύσης πνίγονται σε κομματικούς και δημοσιογραφικούς οχετούς.

Ποτέ στη νεότερη ιστορία της, εκτός από μια δυο φωτεινές αναλαμπές, η χώρα μας δεν κατόρθωσε να έχει μια πραγματικά ικανή και ανεξάρτητη κυβέρνηση που να εμπνέει και να συνεγείρει σε δουλειά και δημιουργία το δυναμικό των πολιτών της.

Την εξουσία και την πορεία της χώρας διαχειρίζονται, αποκλειστικά και μόνο, ανάξια ανθρωπάρια, πλήρως υποταγμένα σε κομματο-οικονομικά συμφέροντα, ξενόδουλα και διεφθαρμένα.

Ακόμη και η νέα «Μεγάλη Ιδέα» της ενσωμάτωσης στην ευρύτερη ευρωπαϊκή οικογένεια κρατών έγινε χωρίς την παραμικρή προετοιμασία για το νέο περιβάλλον ανταγωνισμού και ανάπτυξης που θα βρισκόμασταν, μόνο με την αναξιοπρεπή προσδοκία «άλλοι να μας ταΐζουν και άλλοι να φυλάνε τα σύνορά μας» (Παναγιώτης Κονδύλης).

Για να φτάσουμε στη σημερινή αποσύνθεση με το όρθιο πτώμα που μας κυβερνάει ψευδόμενος συνεχώς, διέλυσε τη χώρα, την οδήγησε σε χρεοκοπία και διαπόμπευσε διεθνώς τους Ελληνες ως «τεμπέληδες», «κλέφτες» και «διεφθαρμένους». Αλλά το άκρως επικίνδυνο είναι ότι διαπραγματεύεται κρυφά με αόρατους συνομιλητές τα εθνικά μας ζητήματα, ο ίδιος που έχει δηλώσει ως υπουργός Εξωτερικών: «Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ό,τι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας» (Συνέντευξη τύπου, 1999).

Μόνο που αυτά τα στρέμματα έχουν όνομα και στάζουν ακόμα αίμα.

Τα λένε Κύπρο, τα λένε Καστελόριζο, τα λένε Χίο, Σάμο, Λήμνο, Λέσβο και Ρόδο, τα λένε Θράκη.

Και όποιος θέλει κοιμάται.

 

ΣχολείοΣχολείοΣχολείο

ΤΟ ΒΗΜΑ

Περί παραίτησης Παπανδρέου μιλούν τα διεθνή δίκτυα

Την πρόθεση παραίτησής του Πρωθυπουργού μεταδίδουν Sky News, Reuters, CNN

Το βρετανικό δίκτυο Sky News και το αμερικανικό CNN, αλλά και το πρακτορείο Reuters, μεταδίδουν ότι ο πρωθυπουργός προτίθεται να παραιτηθεί. Στις 4 το απόγευμα το Υπουργικό Συμβούλιο, όπου ο Γ. Παπανδρέου αναμένεται να ανοίξει τα χαρτιά του.
To Reuters, επικαλούμενο υψηλόβαθμο στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος, αναφέρει ότι ο κ. Παπανδρέου θα παραιτηθεί μόλις «σφραγιστεί» η συμφωνία για τη συμμαχική κυβέρνηση, πιθανώς εντός της ημέρας.

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, που επικαλείται το Reuters, πριν από την παραίτηση του Πρωθυπουργού πρέπει να υπάρχει συμφωνία στους στόχους, στον επικεφαλής και τη διάρκεια της συμμαχικής κυβέρνησης.
Βάσει των ίδιων πληροφοριών, η κυβέρνηση συνεργασίας θα πρέπει να είναι ένα μείγμα πολιτικών και τεχνοκρατών. «Πρέπει να έχουμε μία συμφωνία σήμερα, αλλιώς αύριο θα είναι κόλαση» αναφέρει χαρακτηριστικά η πηγή του Reuters.
Το Sky News, μιλώντας για επικείμενη παραίτηση του Πρωθυπουργού, βάσει ανώνυμων πηγών στο ΠαΣοΚ, προσθέτει ότι αυτήν την ώρα συζητείται το όνομα του αντικαταστάτη του κ. Παπανδρέου.

Το CNN επικαλούμενο ανώνυμες κυβερνητικές πηγές, αναφέρει ότι ο κ. Παπανδρέου θα προεδρεύσει για τελευταία φορά του Υπουργικού Συμβουλίου. Το αμερικανικό δίκτυο προσθέτει, όμως, ότι ο Πρωθυπουργός προτίθεται να παραιτηθεί όταν σχηματιστεί μεταβατική κυβέρνηση.
Η συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, σε πλήρη σύνθεση, είναι προγραμματισμένη στις 16.00 μ.μ. στη Βουλή.
Την Κυριακή, κατά τη συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας, ο πρόεδρος της ΝΔ κ. Αντώνης Σαμαράς δήλωσε: «Είμαι αποφασισμένος να βοηθήσω. Εφόσον ο κ. Παπανδρέου παραιτηθεί, όλα τα άλλα θα πάρουν το δρόμο τους».

Κυβερνητικές πηγές, σχολιάζοντας τη δήλωση του Αντώνη Σαμαρά περί παραίτησης του Γιώργου Παπανδρέου, προκειμένου να σχηματιστεί νέα κυβέρνηση, ανέφεραν ότι το θέμα δεν είναι το πρόσωπο του κ. Παπανδρέου, ο οποίος, άλλωστε το έχει ξεκαθαρίσει ήδη ο ίδιος. Προφανώς, ανέφεραν οι ίδιες πηγές, μόλις υπάρξει συμφωνία, πρωθυπουργός δεν θα είναι ο κ. Παπανδρέου.
Το ουσιαστικό, κατά τις ίδιες πηγές, είναι η συμφωνία για το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης και η δέσμη των ενεργειών για την παραμονή της χώρας στο ευρώ.
Χθες, Σάββατο, ο κ. Παπανδρέου είχε πει απευθυνόμενος στον Κάρολο Παπούλια ότι στόχος του είναι να κάνει ό,τι μπορεί για να σχηματίσει μια ευρύτερη κυβέρνηση συνεργασίας, όπως δεσμεύθηκε. «Όπως είπα και στη Βουλή, δεν είμαι κολλημένος σε κάποια θέση προσωπικά» είχε προσθέτει.

Δήμητρα Κρουστάλλη

Τα διλήμματα του κ. Παπανδρέου και η στάση του κ. Βενιζέλου

Το δραµατικό παρασκήνιο – οι φήµες, οι συζητήσεις και η πρόταση για συντηρητικό πρωθυπουργό

Τα διλήμματα του κ. Παπανδρέου και η στάση του κ. Βενιζέλου

«Αυτός δεν θέλει να βραχεί καθόλου. Θα έχουµε θέµα». Ο κ. Γ. Παπανδρέου άκουσε πολύ προβληµατισµένος την απόρριψη από τον κ. Αντ. Σαµαρά της πρότασης που είχε απευθύνει λίγα λεπτά νωρίτερα από το βήµα της Βουλής για κυβέρνηση εθνικής ενότητας στα κόµµατα της αντιπολίτευσης. «Πρέπει να πιέζεται πολύ εσωτερικά για να κάψει αµέσως την πρότασή µου» πρόσθεσε σε όσους βρίσκονταν εκείνη την ώρα στο γραφείο του. Στον διάδροµο που οδηγεί σε αυτό όσοι (ελάχιστοι) υπουργοί γνώριζαν τις παρασκηνιακές διεργασίες άκουγαν εµβρόντητοι την είδηση. «Και τώρα;» έθεταν το ερώτηµα. Η στάση του κ. Σαµαρά φαίνεται να δυναµιτίζειτις εξελίξεις, παραµένει ωστόσο ερώτηµα το αν θα αντέξει µέχρι τέλους τις πιέσεις που θα δεχθεί από το εσωτερικό του κόµµατός του, αλλά και από το εξωτερικό για τον σχηµατισµό µιας «κυβέρνησης προθύµων» ώστε να υλοποιηθεί η συµφωνία της 27ης Οκτωβρίου και να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές.

Σταύρος Π. Ψυχάρης

Νταούλια, γύφτοι και άρματα

Φαντάζεται κανείς τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να ακούει δημοσίως τον εξάψαλμο από τον πρόεδρο της Γαλλίας και την καγκελάριο της Γερµανίας, να τον λοιδορούν και να του επιδίδουν δηµοσίως τελεσίγραφο; Μπορεί ποτέ να φανταστεί κανείς τον Ανδρέα Παπανδρέου να διασύρεται διεθνώς και παρά ταύτα να εκλιπαρεί τη συµπάθεια των κατηγόρων; Οι απαντήσεις στα ερωτήµατα αυτά είναι αυτονόητες. Ολα όσα συνέβησαν τις τελευταίες ηµέρες δείχνουν όµως ότι λίγες δεκαετίες µετά την απώλεια ηγετών όπως οι ιδρυτές της Νέας ∆ηµοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, η χώρα εµφανίζεται πτωχότερη. Είναι αυτό αληθές; Εχοµε ξεφτίσει ως λαός ή ως έθνος; Μήπως έχουν δίκιο οι κυνικοί «ανθέλληνες» της ∆υτικής Ευρώπης; Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραµµές η κρίση είναι στο κορύφωµά της καθώς όλο και περισσότερα µηνύµατα έρχονται απ’ έξω… Εν αναµονή της δι’ ελέους και φόβου επερχόµενης καθάρσεως της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας ας θυµηθούµε µια λαϊκή παροιµία – ότι, δυστυχώς, εκεί που άλλοτε κρεµούσαν οι κλέφτες τ’ άρµατα, κρεµούν τώρα οι γύφτοι τα νταούλια!… Ας θυµηθούµε, τέλος, ότι όταν κατέρρευσε το θέρος του 1974 η ∆ικτατορία των Απριλιανών η κατάσταση ήταν χειρότερη. …Αλλά από εκείνη την καταστροφή ξεπήδησε η ∆ηµοκρατία και ακολούθησαν τριάντα τόσα χρόνια αδιατάραχτου, ειρηνικού και αναπτυξιακού βίου.

Παναγιώτα Μπίτσικα

Στην Αριστερά συµφωνούν στα «όχι» αλλά διαφωνούν στα «ναι»

Η απάντηση στο ερώτηµα «µέσα ή έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση» διχάζει ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ

Στην Αριστερά συµφωνούν στα «όχι» αλλά διαφωνούν στα «ναι»

Τα διλήµµατα που τέθηκαν τις ηµέρες αυτές και οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις µε επίκεντρο το δηµοψήφισµα, το «µέσα ή έξω από το ευρώ» και τις συναινετικές προσπάθειες διακυβέρνησης ανέδειξαν τις συµπτώσεις, αλλά κυρίως τον διχασµό της Αριστεράς.
Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, συναντήθηκαν στο αίτηµα για εκλογές, µε διαδηλωτές στους δρόµους, και στα πολλά διληµµατικά «όχι», αλλά µε θέσεις και τοποθετήσεις που τους κρατούν απέναντι. Παράλληλα, διαφοροποιήσεις καταγράφηκαν εντός του ΣΥΡΙΖΑ, και ιδίως στον ΣΥΝ, σε σχέση µε τη στάση απέναντι στην ευρωζώνη. Από την άλλη, η ∆ηµοκρατική Αριστερά βρέθηκε σε συµπληγάδες όταν διεφάνη ότι διακυβεύεται η ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, αφήνοντας ανοιχτό το παράθυρο σε µια ολιγόµηνη µεταβατική κυβέρνηση. Ολοι πάντως προετοιµάζονται για την προσφυγή στις κάλπες.
Το καπάκι της πολιτικής αντιπαράθεσης ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ ανοιγόκλεισε κάµποσες φορές τις τελευταίες ηµέρες, µε διακυβεύµατα που αγγίζουν κεντρικές επιλογές των δύο κοµµάτων.

Στην αιχµή της σύγκρουσης είναι τα περί αντινεοφιλελεύθερου µετώπου και συνασπισµού εξουσίας για εναλλακτική πορεία της χώρας, όπως διακηρύσσονται από τον πρόεδρο της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλ. Τσίπρα. Ωστόσο, όταν την περασµένη Πέµπτη κατά τη συζήτηση για την ψήφο εµπιστοσύνης στη Βουλή ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Π. Λαφαζάνης ζήτησε να υπάρξει συµπαράταξη ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ, ο Περισσός απάντησε κοφτά και αιχµηρά µέσω του «Ριζοσπάστη». Σε άρθρο υπό τον τίτλο «Είναι αντίπαλοι» σηµειώνεται ότι η πρόταση αυτή που εκφωνήθηκε από το βήµα της Βουλής έγινε σαν να µη συµβαίνει τίποτε, «σαν να µην υπάρχει Ευρωπαϊκή Ενωση, σαν να µην είναι κεντρική επιλογή του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ η υπεράσπιση της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ευρώ, σαν να έχει διαγραφεί µε µια µονοκοντυλιά η προχθεσινή έκκληση του Τσίπρα στον Παπούλια να προστατέψει την κοινωνική συνοχή, δηλαδή την υποταγή των εργαζοµένων στους αστούς, δηλαδή να συµβάλει ώστε να υπάρξει πολιτική λύση που να αµβλύνει τους κραδασµούς στο αστικό πολιτικό σύστηµα, να εκτονώσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια».

Και τα δύο κόµµατα αρνούνται τις οποιασδήποτε µορφής κυβερνήσεις, µεταβατικές ή εθνικής σωτηρίας, προειδοποιώντας ότι η όποια κυβέρνηση προκύψει από την παρούσα Βουλή, χωρίς εκλογές, στοχεύει σε ένα νέο µνηµόνιο και σε µέτρα «κοινωνικής πτώχευσης». Ωστόσο οι κατευθύνσεις στο προσκλητήριό τους για τη διέξοδο από την κρίση και οι στρατηγικές επιλογές για µια εναλλακτική πορεία της χώρας υπέρ των εργαζοµένων βρίσκονται σε διαφορετικό µήκος κύµατος.
Η γενική γραµµατέας της ΚΕ του ΚΚΕ κυρία Αλέκα Παπαρήγα στην πολιτική συγκέντρωση του ΚΚΕ στο Σύνταγµα το βράδυ της Παρασκευής, την ηµέρα που ολοκληρωνόταν η συζήτηση στο Κοινοβούλιο για την ψήφο εµπιστοσύνης, προέταξε ως βασικό σύνθηµα: «Κάτω η κυβέρνηση και τα κόµµατα που υπηρετούν την πλουτοκρατία, µακριά από τα κόµµατα εκείνα που καλλιεργούν σκόπιµα στον λαό ότι µια άλλη κυβέρνηση µε τη δική τους συµµετοχή θα λύσει το πρόβληµα». Η γραµµή που προτείνει το ΚΚΕ είναι αποδέσµευση από την ΕΕ µε λαϊκή εξου σία και οικονοµία που θα διαγράψει µονοµερώς ολόκληρο το χρέος και µε την κοινωνικοποίηση των µέσων παραγωγής.

Σύµφωνα µε τον Περισσό, καµία αστική πολιτική πρόταση, φιλελεύθερη, σοσιαλδηµοκρατική, αριστερή, «ανανεωτική», δεν µπορεί να αποτελέσει φιλολαϊκή πολιτική διέξοδο, αν δεν θέτει ως ζήτηµα αρχής τη ρήξη µε τα µονοπώλια – βιοµηχανικά, τραπεζικά, εφοπλιστικά, εµπορικά –, δηλαδή τη ρήξη µε την καπιταλιστική ιδιοκτησία, τους κρατικούς θεσµούς της, τις διεθνείς συµµαχίες της. Επίσης, το ΚΚΕ θεωρεί αναγκαίο να ανασυγκροτηθεί το εργατικό κίνηµα, σηµειώνοντας ότι είναι η ώρα το µαζικό κίνηµα να έχει άποψη για το τι είδους πολιτική εξουσία θέλει.
Στην αντίπερα όχθη, ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ όλο το προηγούµενο διάστηµα επεσήµαιναν ότι οι κινητοποιήσεις και ιδιαίτερα οι εκδηλώσεις διαµαρτυρίας στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου ήταν η προωθητική δύναµη που οδήγησε σε πολιτικές εξελίξεις. Η γραµµή που προβάλλουν είναι ότι υπάρχει ζήτηµα δηµοκρατικής νοµιµοποίησης για την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ είναι να υπάρξει ένα αντινεοφιλελεύθερο µέτωπο, µε στόχο τη συγκρότηση ενός νέου συνασπισµού εξουσίας, µε πυρήνα δυνάµεις της Αριστεράς αλλά και δυνάµεις που αποδεσµεύ ονται από το ΠΑΣΟΚ. Οι εξελίξεις στη Βουλή, µε τη στάση του προέδρου της Ν∆ κ. Αντ. Σαµαρά που αρχικά αποδέχθηκε να υπάρξει µεταβατική κυβέρνηση ολίγων εβδοµάδων και να ψηφίσει τη δανειακή σύµβαση, βρέθηκαν στο στόχαστρο της οξείας κριτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Ετσι, ο κ. Τσίπρας προσθέτει ότι κυρίαρχο ρόλο σε αυτόν τον συνασπισµό έχουν οι δυνάµεις της Αριστεράς, αλλά «µετά και τις τελευταίες κωλοτούµπες του κ. Σαµαρά πιστεύουµε ότι υπάρχουν και υγιείς δυνάµεις, εννοώ πολίτες, που βρέθηκαν στην κάλπη της Νέας ∆ηµοκρατίας όλο το προηγούµενο διάστηµα και πίστεψαν ότι ο κ. Σαµαράς θα προασπίσει τα συµφέροντα του τόπου». Αξίζει να επισηµανθεί ότι, σύµφωνα µε δηµοσκοπικές εκτιµήσεις, ο κ. Τσίπρας εµφανίζει θετική καταγραφή και διείσδυση σε «γαλάζιους» ψηφοφόρους…
Τα διλήµµατα δεν έλειψαν και από τη ∆ηµοκρατική Αριστερά. Ο κ. Φ. Κουβέλης, ο οποίος δεν ήθελε ούτε να ακούσει για εκλογές ως την προηγούµενη εβδοµάδα, προσχώρησε στο… µπλοκ των αιτούντων εκλογές, «έτσι όπως έχει γίνει η κατάσταση».

Ωστόσο, µετά την επιστροφή του Πρωθυπουργού από τις Κάννες και έχοντας πια ξετυλιχθεί µια µεγάλη πολιτική κρίση, βουλευτές του ΠΑΣΟΚ είχαν επαφές, σύµφωνα µε πληροφορίες, µε τον κ. Κουβέλη στη Βουλή, ώστε η κριτική του να κινηθεί σε ήπιους τόνους για το ενδεχόµενο µιας κυβέρνησης µεταβατικής. Πάντως, από τη ∆ηµοκρατική Αριστερά δεν επιβεβαίωναν ότι υπήρξε επικοινωνία του κ. Κουβέλη µε τον κ. Παπανδρέου. Την περασµένη Πέµπτη προκάλεσε αίσθηση η δήλωση του βουλευτή της ∆ηµοκρατικής Αριστεράς κ. Γρ. Ψαριανού, ο οποίος προέτρεψε τη Ν∆ και το ΠΑΣΟΚ να προχωρήσουν συναινετικά σε ολιγόµηνη συγκυβέρνηση, µε πρωθυπουργό κοινής αποδοχής, «για να διασφαλιστεί η δηµοκρατική οµαλότητα στη χώρα και η ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας». Την εποµένη και ο κ. Κουβέλης, σε πιο ήπιο τόνο, σηµείωνε ότι δεν υπάρχει άλλος δρόµος από τις πρόωρες εκλογές, αλλά πρόσθετε: «Θα χρειαστεί αναµφισβήτητα µια κυβέρνηση µεταβατικού χαρακτήρα για µικρό χρονικό διάστηµα, προκειµένου να οδηγήσει συντοµότατα τη χώρα σε εκλογές. Οτιδήποτε άλλο θα περιπλέξει περαιτέρω τα πράγµατα». Για τον κ. Κουβέλη επ’ ουδενί δεν πρέπει να διακυβευθεί το ζήτηµα παραµονής της χώρας στην ευρωζώνη και στην ΕΕ. Μάλιστα, σύµφωνα µε εκτιµήσεις, δεν είναι απίθανο να δοθεί ψήφος ανοχής στην περίπτωση σχηµατισµού µιας µεταβατικής κυβέρνησης…

ΕΣΩΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΤΡΙΒΕΣ

Το ευρώ άναψε φωτιές στον ΣΥΝ

Το µέσα ή έξω από το ευρώ αποτέλεσε «όπλο» για… επίθεση φιλίας του κ. Τσίπρα προς το ΚΚΕ, αλλά άναψε και φωτιές στον ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα στον ΣΥΝ, που επιµένει σε λύσεις για την κρίση εντός ευρωπαϊκού πλαισίου. Την περασµένη Τετάρτη ο κ. Τσίπρας δήλωνε χαρούµενος γιατί στην ανακοίνωση του ΚΚΕ για το δηµοψήφισµα σχετικά µε τη δανειακή σύµβαση αναφερόταν ότι το δίληµµα ευρώ ή δραχµή είναι αποπροσανατολιστικό για τον λαό, συµπληρώνοντας ότι «επιτέλους και το ΚΚΕ λέει αυτά που λέµε εµείς εδώ και ένα χρόνο»
Πάντως, µε θρυαλλίδα την εκδοχή του δηµοψηφίσµατος που έφθασε από τις Κάννες άνοιξε µια συζήτηση που από καιρό υπάρχει εντός του ΣΥΝ και εκφράζεται από τον κ. Π. Λαφαζάνη, ο οποίος είναι υπέρµαχος της εξόδου από το ευρώ και της διάλυσης της ευρωζώνης. Ο κ. Λαφαζάνης διαφοροποιήθηκε από τη γραµµή του ΣΥΡΙΖΑ για εκλογές και πρότεινε να επιλεγεί το δηµοψήφισµα, ακόµη και µε το ερώτηµα «παραµονή ή όχι στο ευρώ», και στη συνέχεια να γίνουν εκλογές.

Αντώνης Καρακούσης

Μικροί και άβουλοι

Το πολιτικό πρόβληµα της χώρας δείχνει να βρίσκει, υπό το βάρος της επαπειλούµενης κατάρρευσης, κάποια προσωρινή ατελή διέξοδο. Ο κ. Παπανδρέου µετά την ατυχή επιλογή του για το δηµοψήφισµα και τον σάλο που προκάλεσε διεθνώς, φέρνοντας τη χώρα στα πρόθυρα εξόδου από την ευρωζώνη, υποχρεώθηκε σε αναζήτηση λύσεων ξένων προς τα ως τώρα ελληνικά πολιτικά ήθη. Οσο κι αν η στάση του εγείρει αµφιβολίες, είναι φανερό ότι εκχωρεί εξουσίες και δείχνει διατεθειµένος να παραδώσει την πρωθυπουργία, είτε γιατί αγαπάει την πατρίδα, όπως λέει, είτε γιατί δεν µπορεί να κάνει αλλιώς, επειδή απλούστατα γνωρίζει ότι µόνος του δεν στέκεται ούτε µέρα στο Μέγαρο Μαξίµου.

Αντιστοίχως και άλλες πολιτικές δυνάµεις, ευρωπαϊκές, συστηµικές και εθνολαϊκές, αντιλαµβάνονται ότι στις παρούσες συνθήκες εθνικής κατάρρευσης δεν µπορούν να διατηρούν ρόλο απλού παρατηρητή των εξελίξεων και µπαίνουν στο παιχνίδι. Αλλες πάλι, της δογµατικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, εµµένουν στις θέσεις τους, δεν µετακινούνται, επενδύοντας στην επερχόµενη καταστροφή, µη αντιλαµβανόµενες πιθανώς το βάρος των συνεπειών ούτε την έκταση της µεταβολής των συνθηκών. Και µένει το κόµµα της αξιωµατικής αντιπολίτευσης που αρνείται συµµετοχή, προστατεύοντας κυρίως τον ρόλο της εφεδρικής δύναµης, η οποία υποτίθεται ότι θα πρέπει να µείνει αµέτοχη και αλώβητη για την επόµενη µέρα.

Ολοι ωστόσο συµπεριφέρονται σαν να µην αντιλαµβάνονται πλήρως την κατάσταση και να µην αισθάνονται το µέγεθος της απειλής. Και εδώ ίσως χρειάζονται ορισµένες διευκρινίσεις. Η χώρα δεν απειλείται απλώς από την οικονοµική κρίση. Κινδυνεύει µε βίαιη αλλαγή εθνικού προσανατολισµού, µε ανατροπή πρώτου µεγέθους. Η χώρα αν συνεχίσει αµέριµνη ή δράσει µε µάτια εσωστρεφή, θα κινδυνεύσει όχι απλά µε πτώχευση αλλά και µε αποποµπή από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Και διερωτάται κανείς πώς κόµµατα µε ιστορικές ευρωπαϊκές ρίζες, όπως η Νέα ∆ηµοκρατία, κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν τι παίζεται και τι πάει να χαθεί. Η τελευταία θέτει όρους που δεν στέκουν, επιχειρεί να περάσει την κρίση άβρεχτη, ψηφίζοντας µόνο τα θετικά µέρη της συµφωνίας, όταν η ηγεσία της γνωρίζει πολύ καλά ότι δανειακή σύµβαση, έκτη δόση και νέο οικονοµικό πρόγραµµα είναι αναπόσπαστα, συγκροτούν αδιατάρακτο και αλληλοσυµπληρούµενο σύνολο.

Αυτή την ώρα θα περίµενε κανείς από τα κεντρικά πρόσωπα του πολιτικού συστήµατος άλλη στάση. Οι περισσότεροι αντιδρούν ως µοιραίοι και άβουλοι, προσβλέποντας ανοήτως σε µια επόµενη µέρα, που πιθανώς δεν υπάρχει για κανέναν τους. Είναι αυτή η στάση ακριβώς που επιβεβαιώνει την εκτίµηση ότι οι ηγέτες µας είναι µικροί και απαίδευτοι. Και πιθανώς να αποδειχθούν και άβουλοι.

ΣχολείοΣχολείοΣχολείο

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Κατά της κυβέρνησης συνεργασίας η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΝ

Ενότητα της Αριστεράς, άμεση προκήρυξη εκλογών και όχι κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας», είναι τα βασικά στοιχεία που περιλαμβάνονται στην πολιτική απόφαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

Η ΚΠΕ του ΣΥΝ εκτιμά ότι η κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα παραπαίει κάτω από το βάρος της οργής και της αγανάκτησης της κοινωνίας και προσθέτει ότι με τις προσπάθειες για κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» το πολιτικό σύστημα, προσπαθεί να ανασυνταχθεί, αλλά και να αποφύγει την λαϊκή ετυμηγορία.

Οι παραινέσεις για κυβερνήσεις εθνικής συναίνεσης και συνεργασίας, ήταν απολύτως υποκριτικές, υποστηρίζει ο ΣΥΝ και εκφράζει τη βεβαιότητα ότι «το μόνο που θέλουν είναι να εγκλωβίσουν συνενόχους σε ένα παιχνίδι παρασκηνίου, με μοναδικό δεδομένο τη συνέπεια στην πολιτική της υποτέλειας και της κοινωνικής διάλυσης». Αν ήθελαν ειλικρινά κυβερνήσεις προγραμματικών συμπτώσεων και διαφανών συγκλίσεων, θα έφερναν τη Δευτέρα το πρωί την απλή αναλογική και την Τρίτη θα οδηγούσαν τη χώρα με ομαλό τρόπο σε εκλογές, αναφέρει η Πολιτική Απόφαση της ΚΠΕ του ΣΥΝ που ζητάει παραίτηση της κυβέρνησης και άμεση προκήρυξη εκλογών, καθώς όπως τονίζει «όλα τα άλλα είναι παιχνίδια εκτροπής».

Στη βάση αυτή, αναφέρει ο ΣΥΝ «προτάσσουμε τη γραμμή της ευρύτερης δυνατής ενότητας ανάμεσα σε πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που αμφισβητούν από προοδευτική σκοπιά το Μνημόνιο», διευκρινίζοντας ότι η συγκρότηση ενωτικών συμμαχιών δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ωστόσο, σημειώνει, το αίτημα της ενότητας ωριμάζει στον κόσμο. Και ενότητα σημαίνει μίνιμουμ και ξεκάθαρο προγραμματικό πλαίσιο.

Ο ΣΥΝ δηλώνει ότι το Κόμμα, η Νεολαία ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ, μπαίνουν από τώρα σε πλήρη δημοκρατική και εκλογική ετοιμότητα όχι μόνο για να υπερασπιστούμε την δημοκρατία στην ελληνική κοινωνία αλλά και για να καταγραφεί με τον πιο αυθεντικό τρόπο η βούληση του λαού όταν και όποτε γίνουν οι εκλογές. Στο πλαίσιο αυτό, μέσα στην επόμενη εβδομάδα η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να συγκροτήσει εκλογική επιτροπή υποστήριξης, τεχνική εκλογική επιτροπή, επιτροπή εκλογικού προγράμματος. Η Π.Γ. του Κόμματος στην πρώτη συνεδρίαση της θα ορίσει τα μέλη του Κόμματος που θα στελεχώσουν τις αντίστοιχες επιτροπές, ενώ σύντομα θα προγραμματιστεί ειδική συνεδρίαση της ΚΠΕ με θέμα τις εξελίξεις στην Ευρώπη και τις συμμαχίες

Το επόμενο εθνικό βήμα

Του Μπαμπη Παπαδημητριου

Ας δούμε τι έχει να κάνει η χώρα τις επόμενες εβδομάδες. Να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή πως αυτό που ακούει στο όνομα «Νέα Δανειακή Σύμβαση» έχει μικρότερη σημασία από εκείνο που με κάθε σαφήνεια συμφωνήθηκε στη «Δήλωση» των κρατών-μελών του ευρώ, κατά τη Σύνοδο Κορυφής (Βρυξέλλες, 26 Οκτωβρίου). Δεν πρόκειται για όρους επιστροφής νέων δανείων, αλλά για προϋποθέσεις (conditionality) της μελλοντικής βοήθειας.

Το πρώτο που είπαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες σχετικά με την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ήταν το εξής χαρακτηριστικό: «Προσβλέπουμε στην ολοκλήρωση ενός βιώσιμου και αξιόπιστου νέου πολυετούς προγράμματος Ε.Ε. /ΔΝΤ μέχρι το τέλος του έτους». Αναρωτιέται κανείς αν όσα έχουν συμβεί από την 26η Οκτωβρίου μέχρι σήμερα στην ελληνική πρωτεύουσα επιβεβαιώνουν τη συγκρατημένη αισιοδοξία που περικλείει η παραπάνω φράση. Η απάντηση είναι, προφανώς, αρνητική.

Και είναι έτσι γιατί οι Γ. Παπανδρέου και Ευ. Βενιζέλος δεν συγκέντρωσαν την προσοχή τους στη διοργάνωση της δύσκολης εργασίας που θα χρειαστεί η προετοιμασία, διαπραγμάτευση και συμφωνία επί του Δεύτερου Ελληνικού Προγράμματος. Δεν το έπραξαν. Ούτε προς την κοινή γνώμη ούτε προς τους βουλευτές της πλειοψηφίας ούτε προς τα στελέχη των κομμάτων της Βουλής.

Καμία χώρα -λιγότερο απ’ όλες η Ελλάδα- δεν θα ήταν σε θέση να προχωρήσει σε όσα απαιτούν οι δύσκολες περιστάσεις χωρίς να διαθέτει μια κατ’ αρχήν συμφωνία ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα προετοιμαστεί ένα τόσο μακρόπνοο σχέδιο διάσωσης της ελληνικής οικονομίας. Ιδιαίτερα όταν από την επιτυχία αυτού του σχεδίου εξαρτώνται, σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό, η ποιότητα της δημοκρατίας, το επίπεδο πολιτισμού και άλλα βασικά χαρακτηριστικά της κοινωνίας που θα απολαμβάνουν οι πολίτες αυτής της χώρας στα πολλά επόμενα χρόνια.

Η μεγάλη διαφορά απ’ όσα γνωρίσαμε με το Μνημόνιο του 2010, όταν μέσα στον πανικό εκείνων των εβδομάδων η χώρα προσέφυγε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και στην ευρωπαϊκή βοήθεια, είναι ότι αυτή τη φορά, το πρόγραμμα πρέπει να συνταχθεί από εμάς τους ίδιους. Πολύ δύσκολα θα μπορούν οι πολιτικοί μας να τα ρίχνουν στην «τρόικα», λέγοντας τα γνωστά ψεματάκια ότι δήθεν οι «κακοί» ξένοι τεχνοκράτες υποχρεώνουν τους «καλούς» υπουργούς της κυβέρνησης των Αθηνών να κάνουν «άσχημα» πράγματα εις βάρος του πληθυσμού.

Το παραμύθι με «κακά Ράιχ» και τις ιδιωτικές ευαισθησίες ορισμένων «εκδοτών της κρεβατοκάμαρας και άλλων παρακρατικών του Κολλεγίου», που νομίζουν ότι έχουν το μονοπώλιο της εθνικής υπερηφάνειας μπορεί να αποκοιμίζει τα πριγκιπόπουλα της Συγγρού πλην όμως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Γράφει, συγκεκριμένα, η απόφαση που καλείται η όποια ελληνική κυβέρνηση να εφαρμόσει: «Η ιδιοποίηση του προγράμματος είναι ελληνική και η εφαρμογή του ευθύνη των ελληνικών αρχών» (σελ. 4). Η λέξη «ιδιοποίηση» δεν αποδίδει το ίδιο καλά όσο το εις την αγγλικήν «ownership» ή το εις την γαλλικήν «ma?trise», τα οποία, αντιστοίχως, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι εμείς θα είμαστε οι κτήτορες, ιδιοκτήτες, κύριοι και ελεγκτές του Προγράμματος. Για ποιαν «υποταγή» μιλούν, λοιπόν;

Το πρόβλημα, προφανώς, το έχουν με την προβλεπόμενη εγκατάσταση στην Ελλάδα ξένων τεχνοκρατών. Πράγματι, στην επόμενη φράση της Δήλωσης σημειώνεται συγκεκριμένα πως η Επιτροπή «θα συγκροτήσει επί τόπου εποπτική ικανότητα (ώστε) να διασφαλιστεί η έγκαιρη και πλήρης εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων».

Το συμπέρασμα που βγάζουν οι «ξένοι» όταν προσπαθούν να κατανοήσουν τις απολύτως νόμιμες ελληνικές «αντιρρήσεις» είναι ότι έχει δημιουργηθεί ένα «μπέρδεμα» σχετικά με το ποιος θα λαμβάνει τις τελικές αποφάσεις. Ελληνες ή «ξένοι»; Η απάντηση είναι απλή και είναι τόσο λογική όσο επιτρέπουν οι νόμοι και οι κανόνες. Ελληνικοί και διεθνείς.

Ο καθένας θα λαμβάνει τις αποφάσεις που αφορούν τα συμφέροντά του. Οι υπουργοί θα κάνουν τη δουλειά τους και οι -πολλοί πλέον- άνθρωποι που θα έρθουν στην Αθήνα θα κάνουν τη δική τους. Ακόμη καλύτερα, τα σχετικά με τα όρια των αρμοδιοτήτων των εμπειρογνωμόνων θα καθοριστούν σε ένα Μνημόνιο Συμφωνίας.

Η πραγματική δυσκολία δεν βρίσκεται στα θέματα εποπτείας και αξιολόγησης για τη συμμόρφωση με τα μέτρα που θα συμφωνηθούν. Το πρόβλημα των Ελλήνων πολιτικών είναι τα ίδια τα μέτρα και οι στόχοι. Δεν θέλουν να υπάρξει καμία κλειστή συμφωνία ως προς το ποια μέτρα. Προτιμούν να προτείνουν πλειάδα μέτρων, χωρίς ιεράρχηση, χωρίς να υπολογιστεί η απόδοσή τους, χωρίς να προβλέπεται κάποιο συγκεκριμένο εναλλακτικό μέτρο σε περίπτωση αποτυχίας. Με άλλα λόγια, οι πολιτικοί μας θέλουν να συνεχίσουν όπως έμαθαν τα πολλά τελευταία χρόνια. Μέσα στην αταξία και άνευ ελέγχου αποτελεσμάτων.

Εντονότερη είναι η αντίθεση των κομμάτων εξουσίας στους στόχους του προγράμματος, όπως οι εξελίξεις σε ΑΕΠ, εξαγωγές, επενδύσεις, ανεργία, κρατικό έλλειμμα και τα υπόλοιπα. Το ακριβώς αντίθετο θεωρούν απαραίτητο και προαπαιτούμενο όλα τα ευρωπαϊκά κράτη. Η αποδοτική χρήση των «σημαντικών επίσημων δανείων», δηλαδή των χρημάτων των Ευρωπαίων φορολογουμένων και αποταμιευτών, είναι λογικό να αποτελεί τον κύριο λόγο για τον οποίο απαιτείται, σε κάθε στάδιο και σε κάθε ενέργεια, η συμφωνία των Ευρωπαίων. Η εθνικότητα της διακυβέρνησης θα είναι πάντα ελληνική. Η διαβούλευση, όμως, θα είναι ευρωπαϊκή. Κάποτε θα συνέβαινε κι αυτό!


Αύριο νέα κυβέρνηση

Η χώρα χρειάζεται να έχει τη Δευτέρα μια νέα κυβέρνηση, που θα αποφύγει τη χρεοκοπία και τη δραχμή. Σε αυτήν πρέπει να συμμετέχει το σύνολο των υπευθύνων αστικών πολιτικών δυνάμεων του τόπου, με επικεφαλής έναν άνθρωπο με κύρος στο εξωτερικό και κοινής αποδοχής. Ολοι πρέπει να κάνουν ένα βήμα πίσω από τον γκρεμό. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για κομματικούς ή προσωπικούς υπολογισμούς και εγωισμούς. Ο κ. Παπανδρέου πρέπει να φύγει άμεσα από το κάδρο και να διαλύσει την παραμικρή υποψία ότι θέλει να παραμείνει στην εξουσία. Κάθε άλλη σκέψη είναι καταστροφική και δεν τον τιμά. Δεν στέκεται ως πρωθυπουργός ο κ. Παπανδρέου, ούτε εντός ούτε εκτός. Δεν θα διαθέτει καμία συναίνεση ούτε καν στο ίδιο του το κόμμα.Ο κ. Σαμαράς πρέπει και εκείνος να κάνει τη θυσία του και να αντιληφθεί ότι εδώ που φτάσαμε, με κύρια προφανώς ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης, οφείλει στον τόπο να μοιρασθεί ένα μερίδιο του πολιτικού κόστους για να σωθεί η πατρίδα. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά πρέπει να γίνει. Αυτή την ώρα, όμως, δεν μπορεί να είναι στόχος να εξευτελίσει ο ένας τον άλλον. Και ο κ. Σαμαράς δεν μπορεί να εγκλωβίζεται σε μια ακραία λογική εναντίον της τρόικας και της «επιτήρησης», γιατί θα βρεθεί δέσμιός της αν και όταν κληθεί να κυβερνήσει με την τρόικα και τους «επιτρόπους» απέναντί του.

Δεν μας αφορούν τα πρόσωπα τούτη την ώρα. Οι περιστάσεις, οι εταίροι μας, αλλά το κυριότερο ο ίδιος ο ελληνικός λαός απαιτούν κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας μέχρι αύριο το πρωί. Η κοινωνία, η αγορά, το τραπεζικό σύστημα, όλος ο λαός δεν αντέχει πια ούτε μία ημέρα αβεβαιότητας. Η ιστορική ευθύνη των κ. Παπανδρέου και Σαμαρά είναι να κάνουν στην άκρη και να βοηθήσουν τον τόπο. Διαφορετικά θα οδηγηθούμε γρήγορα στην καταστροφή.

7.11.11

ΤΑ ΝΕΑ

Νέα τηλεφωνική επικοινωνία είχαν το πρωί ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και ο πρόεδρος της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς, γεγονός που σηματοδοτεί την αντίστροφη μέτρηση για την ανακοίνωση του ονόματος του νέου πρωθυπουργού, καθώς και τα ονόματα των προσώπων που θα στελεχώσουν τη νέα κυβέρνηση.

Ιστορική συμφωνία
Παπανδρέου – Σαμαράς έδωσαν τα χέρια για κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον Λουκά Παπαδήμο

image

Ο Λουκάς Παπαδήμος θα είναι από αύριο ο νέος πρωθυπουργός της χώρας, μετά τη συμφωνία στην οποία κατέληξαν χθες βράδυ ο απερχόμενος Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντώνης Σαμαράς.

Η συμφωνία που επιτεύχθηκε και επισφραγίστηκε ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας Καρ. Παπούλια, σε μια συνάντηση που διήρκεσε λίγο περισσότερο από μια ώρα, αναμένεται να ολοκληρωθεί σήμερα έπειτα από τηλεφωνικές επαφές των κ. Παπανδρέου και Σαμαρά αναφορικά με τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης, η οποία αναμένεται να αναλάβει τις τύχες της χώρας από αύριο.

Η συμφωνία που ήταν αποτέλεσμα ασφυκτικών πιέσεων από την Ευρώπη (σχετικό ρεπορτάζ στη σελίδα 11), προβλέπει την ψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης που συμφωνήθηκε στις 26 Οκτωβρίου, και εν συνεχεία την άμεση προσφυγή σε πρόωρες εκλογές. Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, οι εκλογές πιθανότατα θα πραγματοποιηθούν στις 19 Φεβρουαρίου.

Το πρώτο βήμα εφαρμογής της νέας συμφωνίας έγινε αργά το βράδυ χθες: ο υπουργός Οικονομικών Ευ. Βενιζέλος παρουσία του αναπληρωτή υπουργού Φιλ. Σαχινίδη και του επικεφαλής της ομάδας οικονομικών εμπειρογνωμόνων Γ. Ζαννιά είχε συνεργασία με αντιπροσωπεία της ΝΔ, αποτελούμενη από τους συμβούλους του κ. Σαμαρά, Χρ. Λαζαρίδη, Δ. Σταμάτη, και τον αναπληρωτή τομεάρχη Οικονομικών Χρ. Σταϊκούρα. Αντικείμενο της συνάντησης ήταν η ενημέρωση των εκπροσώπων της ΝΔ για την ατζέντα του σημερινού κρίσιμου Eurogroup, στο οποίο θα μετάσχει κανονικά ο κ. Βενιζέλος.

ΤΟ ΚΛΙΜΑ. Η συνάντηση Παπανδρέου – Σαμαρά με τον κ. Παπούλια σε ρόλο ρυθμιστή κύλησε – σύμφωνα με έγκυρες πηγές – μέσα σε τυπικό κλίμα, με τον κ. Σαμαρά να μην επιμένει τελικά στην άμεση παραίτηση του κ. Παπανδρέου ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας. Σε ανάλογο κλίμα επιτεύχθηκε και η συμφωνία επί του πλαισίου που εξ αρχής (και από τριημέρου) είχε παρουσιάσει ο κ. Παπανδρέου – ειδικά για την επικύρωση της νέας δανειακής σύμβασης των 130 δισ., και την προσφυγή, κατόπιν σε άμεσες εκλογές. Στη διάρκεια της συζήτησης για το όνομα του επικεφαλής της νέας κυβέρνησης, ο κ. Παπανδρέου πρότεινε δύο πρόσωπα: τον τραπεζίτη, πρώην διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος και αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Λουκά Παπαδήμο, και τον καθηγητή, Ευρωπαίο Διαμεσολαβητή και πρώην Συνήγορο του Πολίτη στην Ελλάδα, Νικηφόρο Διαμαντούρο.

Ο κ. Σαμαράς αντιπρότεινε τον αντιπρόεδρο του κόμματος Σταύρο Δήμα, χωρίς όμως να επιμείνει ιδιαίτερα, για να συμφωνήσει τελικά στο όνομα του κ. Παπαδήμου ως «προσώπου εγνωσμένου κύρους και σημαντικής επιρροής στους διεθνείς χρηματοοικονομικούς κύκλους».

Συμφωνία, κατά ορισμένες πηγές, επήλθε και στο θέμα των αντιπροέδρων της κυβέρνησης. Κατά τις πηγές αυτές, έχει κλειδώσει η αντιπροεδρία του κ. Βενιζέλου. Πιθανή θεωρείται και η συμμετοχή από την πλευρά της ΝΔ του Σταύρου Δήμα, με αρμοδιότητα επί θεμάτων εξωτερικών και άμυνας. Μετ’ επιτάσεως τις τελευταίες ώρες ακούγεται και το όνομα του πρώην υπουργού Αλέκου Παπαδόπουλου, που σύμφωνα με ορισμένες πηγές είναι πιθανό να αναλάβει μεγάλης σημασίας χαρτοφυλάκιο.

ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ. Ο κ. Σαμαράς εμφανίζεται να μην επιθυμεί έντονη συμμετοχή στην κυβέρνηση, αλλά αντιμετωπίζει την υπό συγκρότηση μεταβατική κυβέρνηση ως «υπηρεσιακή».

Από πλευράς ΠΑΣΟΚ, δεν έχει γίνει η παραμικρή πρόταση για πρόσωπα της παρούσας κυβέρνησης να μετάσχουν στη νέα κυβέρνηση, παρά τα διάφορα ονόματα που ακούστηκαν (δόθηκε έμφαση στα ονόματα της κ. Διαμαντοπούλου και των κ.κ. Λοβέρδου, Ρέππα). Πιθανολογείται ότι στον διάλογο μεταξύ των δύο αρχηγών θα γίνει δήλωση προθέσεων και στη συνέχεια θα αναλάβουν το έργο της διαπραγμάτευσης αντιπροσωπείες των δυο κομμάτων – από το ΠΑΣΟΚ οι κ.κ. Ρέππας και Αθανασάκης, και από τη ΝΔ οι κ.κ. Αρβανιτόπουλος και Σταμάτης.

Υπηρεσιακούς σε 4 υπουργεία προτείνει η ΝΔ

Απολύτως ικανοποιημένοι εμφανίζονταν χθες το βράδυ στη ΝΔ από τη συμφωνία που επιτεύχθηκε στο Προεδρικό Μέγαρο, καθώς εξασφαλίστηκαν οι τρεις βασικοί στόχοι του Αντώνη Σαμαρά με κυριότερο – όπως τόνιζαν στενοί συνεργάτες του – την απομάκρυνση του Γιώργου Παπανδρέου από την πρωθυπουργία. Επίσης, ανέφεραν ότι η νέα κυβέρνηση – υπό τον Λουκά Παπαδήμο, όπως προεξοφλούν και από το γαλάζιο επιτελείο – θα περιοριστεί στην εξασφάλιση της έκτης δανειακής δόσης, στην προώθηση της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου και κατόπιν θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Ο ακριβής χρόνος των εκλογών αναμένεται να καθοριστεί και κατά τις συναντήσεις με τον κ. Βενιζέλο του οικονομικού επιτελείου και των εξ απορρήτων συμβούλων του κ. Σαμαρά (Χρήστος Σταϊκούρας, Χρύσανθος Λαζαρίδης, Δημήτρης Σταμάτης) που άρχισαν ήδη από χθες το βράδυ, καθώς εξαρτάται απόλυτα από τον χρόνο που απαιτείται για να μπει σε «τροχιά» εφαρμογής η νέα δανειακή σύμβαση. Στη Λεωφόρο Συγγρού, ωστόσο, θεωρούν ότι με επιτάχυνση των διαδικασιών μπορεί να προκηρυχθούν το αργότερο έπειτα από ένα τρίμηνο.

Η ΣΥΝΘΕΣΗ. Ο κ. Σαμαράς φέρεται ότι δεν θα επιδιώξει τη συμμετοχή στελεχών της ΝΔ στο νέο σχήμα, με εξαίρεση τον αντιπρόεδρο του κόμματος Σταύρο Δήμα, ο οποίος προαλείφεται για τη θέση αντιπροέδρου και θα έχει ουσιαστικά ρόλο «επόπτη» από την πλευρά της ΝΔ για την κυβερνητική λειτουργία. Οι ίδιες πληροφορίες εμφανίζουν τον κ. Σαμαρά να μην επιθυμεί τη συμμετοχή άλλων γαλάζιων στελεχών στην κυβέρνηση, με προφανή στόχο να μην εμφανίζεται ότι πρόκειται για «συγκυβέρνηση» ΠΑΣΟΚ – ΝΔ…

Με στόχο εξάλλου να προσδώσει στο νέο σχήμα και «υπηρεσιακό» χαρακτήρα, θεωρείται βέβαιο ότι θα ζητήσει αλλαγή υπουργών τουλάχιστον σε τέσσερις τομείς που είθισται να αλλάζουν χέρια σε μια προεκλογική περίοδο. Πρόκειται για τα υπουργεία Εσωτερικών, Δικαιοσύνης, Προστασίας του Πολίτη, καθώς και τη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου, που ο κ. Σαμαράς θα ζητήσει να αναλάβουν πρόσωπα εκτός κομμάτων, στο πρότυπο των υπηρεσιακών υπουργών (πανεπιστημιακοί κ.λπ.).

Ωρα Παπαδήμου
Πρόσωπο εμπιστοσύνης τόσο για τους ξένους ηγέτες και τις αγορές όσο και για τις βασικές πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, προορίζεται να αναλάβει καθήκοντα πρωθυπουργού στη δυσκολότερη στιγμή για την οικονομία και τη χώρα
ΤΗΣ Ε. ΧΡΥΣΟΛΩΡΑ

imageΕνας τραπεζίτης με ακαδημαϊκές περγαμηνές (τακτικό μέλος μάλιστα της Ακαδημίας Αθηνών από το 2006) αλλά και με πολιτική σκέψη, ο πιο διακεκριμένος στον διεθνή χώρο Ελληνας το τελευταίο διάστημα και κυρίως ένα πρόσωπο εμπιστοσύνης τόσο για τους ξένους ηγέτες και τις αγορές όσο και για τις βασικές πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, προορίζεται να αναλάβει καθήκοντα πρωθυπουργού στην πιο δύσκολη στιγμή της χώρας εδώ και δεκαετίες. Η «ώρα Παπαδήμου» σήμανε στο παρά πέντε εξελίξεων που θα μπορούσαν να τινάξουν στον αέρα αυτό που ο ίδιος υπηρέτησε με προσήλωση: τη συμμετοχή της χώρας στην ευρωζώνη.

Είχε βολιδοσκοπηθεί και στο παρελθόν, το 2009, προκειμένου να περιληφθεί ως υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, με προφανή προοπτική να αναλάβει κυβερνητικά καθήκοντα, αλλά ο ίδιος προτίμησε να παραμείνει στη θέση του, τότε, στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Η συζήτηση της υποψηφιότητάς του το περασμένο καλοκαίρι για τη θέση του υπουργού Οικονομικών, σε αντικατάσταση του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, επίσης δεν τελεσφόρησε.

Μονόδρομος η επιλογή. Αυτήν τη φορά ο Λουκάς Παπαδήμος δύσκολα θα μπορούσε να πει «όχι». Οταν τον υποστηρίζουν και τον προτείνουν οι δυο αρχηγοί των μεγάλων κομμάτων της χώρας και ταυτόχρονα φέρονται να συμφωνούν στην υποψηφιότητά του οι ηγέτες της Γαλλίας και της Γερμανίας (όπως προκύπτει σύμφωνα με πληροφορίες από το περίφημο δείπνο στις Κάννες), η επιλογή μάλλον είναι μονόδρομος.

Ο Λουκάς Παπαδήμος μπορεί να προσφέρει στη χώρα μερικά πράγματα από αυτά που τώρα έχει επιτακτικά ανάγκη: τις γνώσεις του για τη λειτουργία της ελληνικής και της διεθνούς οικονομίας και τις επαφές του με τη διεθνή οικονομική και κυρίως τραπεζική κοινότητα. Γεννημένος το 1947 και απόφοιτος του Κολλεγίου Αθηνών, σπούδασε στη Βοστώνη, στο γνωστό Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (MIT), από το οποίο πήρε πτυχίο Φυσικής, μεταπτυχιακό δίπλωμα ηλεκτρολόγου μηχανολόγου και διδακτορικό στα Οικονομικά. Στο ίδιο Πανεπιστήμιο έχει διδάξει, αλλά η κυρίως ακαδημαϊκή του καριέρα ήταν στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Το 1988 εξελέγη καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Στη Βοστώνη, εξάλλου, απ’ όπου επιστρέφει τώρα, ξεκίνησε και την τραπεζική του σταδιοδρομία, ως οικονομολόγος της Ομοσπονδιακής της Τράπεζας από το 1980.

Το 1985 επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέλαβε επικεφαλής οικονομολόγος της Τράπεζας της Ελλάδος, της οποίας διορίστηκε υποδιοικητής το 1993 και διοικητής το 1994. Από τη θέση αυτή, που του εμπιστεύθηκε ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, επιφορτίστηκε με το κρίσιμο έργο της προετοιμασίας της χώρας για την ένταξη στην ευρωζώνη. Από το 1996 συνεργάστηκε στενά και με επιτυχία για τον σκοπό αυτό με τον Κώστα Σημίτη. Συνετός τραπεζίτης, ο Λουκάς Παπαδήμος δεν δίστασε το 1999 να μιλήσει για τη «φούσκα» του Χρηματιστηρίου, προκαλώντας τότε έντονες αντιδράσεις σε πολλούς.

Το 2002 μετακόμισε στη Φρανκφούρτη, αναλαμβάνοντας την ιδιαιτέρως τιμητική θέση, ιδίως για έναν εκπρόσωπο μικρής χώρας, του αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Ισχυρή προσωπικότητα. Επί κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας πέρασε κάποιες δύσκολες στιγμές, όταν αμφισβητήθηκαν τα στοιχεία με τα οποία εντάχθηκε η χώρα στην ΟΝΕ, με αποτέλεσμα να δεχθεί επιθετικές ερωτήσεις από ορισμένους δημοσιογράφους, ενώ ο υποψήφιος το 2007 γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί εξαπέλυσε επίθεση εναντίον του, προκειμένου να αμφισβητήσει την ουδετερότητα των μελών του ΔΣ της ΕΚΤ. Ωστόσο, όλα αυτά ξεπεράστηκαν, προφανώς επειδή επικράτησε η προσωπικότητα του ίδιου.

Στο πλευρό του Ζαν-Κλοντ Τρισέ, πρώην προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, με τον οποίο διατηρούσε στενή σχέση, ο Λουκάς Παπαδήμος είναι σαφές ότι ευνόησε την υιοθέτηση πολιτικών που διευκόλυναν τη χώρα στις δύσκολες στιγμές της, όπως η αποδοχή των ελληνικών ομολόγων ως εγγυήσεων για τη χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών.

Η θητεία του στην ΕΚΤ έληξε το 2010 και με την αποχώρησή του φούντωσαν και πάλι τα σενάρια περί επιστροφής του στην Ελλάδα, καθώς μάλιστα η περιπέτεια της επιτήρησης της τρόικας τότε μόλις άρχιζε. Τελικά όμως ο Λουκάς Παπαδήμος περιορίστηκε σε ρόλο παρασκηνίου, ως οικονομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού.

Στο διάστημα αυτό ανέλαβε καθήκοντα επισκέπτη καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ στη Βοστώνη, επιστρέφοντας εκεί απ’ όπου είχε ξεκινήσει τη σταδιοδρομία του. Ομως στην πραγματικότητα βρισκόταν τακτικότατα τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Φρανκφούρτη.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που χτύπησε καμπανάκι στην κυβέρνηση και στον Πρωθυπουργό, είτε ως αντιπρόεδρος της ΕΚΤ είτε – στη συνέχεια – ως σύμβουλός του. Πάντα η θέση του ήταν υπέρ της λήψης των μέτρων εκείνων που θα οδηγούσαν σε δημοσιονομική εξυγίανση της χώρας και θα καθησύχαζαν τις αγορές, τη δύναμη των οποίων δεν υποτιμά.

Κατά του κουρέματος. Τελευταία, με άρθρο του στο «Βήμα» πήρε θέση κατά της ευρείας αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους, του μεγάλου κουρέματος, θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο περικλείει μεγάλους κινδύνους και μπορεί να έχει απρόβλεπτες συνέπειες. Τώρα καλείται ο ίδιος να διαχειριστεί την ήδη αποφασισμένη αναδιάρθρωση και να αποτρέψει τους κινδύνους για τους οποίους προειδοποίησε.

Εκτός από τις αγορές, ο Λουκάς Παπαδήμος δεν υποτιμά ούτε και τις κοινωνικές αντιδράσεις. Αν και τεχνοκράτης, λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψη του τον παράγοντα αυτόν, θεωρώντας ότι αν δεν εξασφαλιστεί ένας βαθμός κοινωνικής συναίνεσης, το πρόγραμμα κινδυνεύει σοβαρά να αποτύχει. Αυτό τουλάχιστον έχει διαμηνύσει κατά καιρούς σε συνομιλητές του.

Αν και πιστός στην αντιπληθωριστική γραμμή, ο ίδιος πίστευε και πιστεύει ότι η χώρα χρειάζεται μια αναπτυξιακή ένεση για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της και να πετύχει ακόμη και τους ίδιους τους στόχους του Μνημονίου. Η γυναίκα του Σάνα, ολλανδικής καταγωγής, είναι ζωγράφος.

 

Παπαρήγα: Ο λαός να ρίξει άμεσα τη νέα κυβέρνηση

imageΝα ρίξει ο λαός άμεσα την νέα κυβέρνηση κάλεσε σήμερα η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παρεχώρησε «πριν ληφθούν τετελεσμένες αποφάσεις», όπως είπε.
Η κ. Παπαρήγα υποστήριξε ότι «η σύμπραξη θα φέρει ό,τι χειρότερο στη χώρα».

Η κ. Παπαρήγα  εξέφρασε την άποψη ότι η νέα κυβέρνηση δεν θα είναι λίγων εβδομάδων και ότι θα επιδιωχθεί η λήψη μέτρων που θίγουν το λαό τουλάχιστον για 10 – 15 χρόνια.

Σημείωσε επίσης ότι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ «έψηναν τη νέα κυβέρνηση αρκετό καιρό» και πως το δημοψήφισμα αποτέλεσε μόνο την αφορμή.

«Αυτή η κυβέρνηση δεν θα αντιμετωπίσει ούτε το χρέος ούτε τα ελλείμματα ούτε την πιθανή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία», συμπλήρωσε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι «επιβάλλεται πρωτοφανέρωτη πάλη» και ότι «η αγωνία του λαού πρέπει να είναι πώς θα ανατρέψει την κυβέρνηση».

Αναφερόμενη στην απόφαση του ΚΚΕ να μη συμμετέχει στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, η κ.Παπαρήγα τόνισε ότι δεν υπήρχε νόημα να λάβει μέρος το κόμμα της σε μία σύσκεψη με αντικείμενο «την κυβέρνηση του μαύρου μετώπου», όπως τη χαρακτήρισε. «Σε μία τέτοια σύσκεψη θα ήμασταν ο μαϊντανός» πρόσθεσε.

Τέλος, σημείωσε την ανάγκη αποδέσμευσης της Ελλάδας από την ΕΕ και με αφορμή την ανάμειξη Μέρκελ – Σαρκοζί στα εσωτερικά πολιτικά δρώμενα, ανέφερε ότι ο λαός «θέλει να πάψει να νιώθει την ταπείνωση».

 

Καρατζαφέρης: «Χαιρετίζω το προσύμφωνο Παπανδρέου-Σαμαρά»

image«Δίκωπος πλεύση, δίμιτος πλέξη. Χαιρετίζω το προσύμφωνο Παπανδρέου-Σαμαρά. Αναμένω να δω και τα "ψιλά γράμματα" της συμφωνίας. Περαιτέρω καθυστέρηση, μπορεί να μας δημιουργήσει προβλήματα με την Ευρώπη». δήλωσε στο Mega o Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. κ. Γ. Καρατζαφέρης, αναφερόμενος στο αποτέλεσμα της συνάντησης των δύο πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Παράλληλα ο κ. Καρατζαφέρης επιβεβαίωσε ότι θα συναντηθεί με τον Κάρολο Παπούλια στη 1:30 μ.μ  Σχετικά με ποιο πρόσωπο έχει στο μυαλό του για νέο πρωθυπουργό ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ είπε «Δεν έχει καμία σημασία. Έχουν συμφωνήσει σε ένα πρόσωπο και θέλω να πιστεύω ότι θα είναι αρκετά ικανό για να ανταπεξέλθει στις μεγάλες δυσκολίες. Πιστεύω να ξέρει καλά πολιτική και βεβαίως και οικονομικά. Πιστεύω όμως ότι τα πράγματα θα είναι καλύτερα ότι και αν προκύψει από αυτό που είχαμε μέχρι σήμερα. Είχα πει από το Μάιο ότι ο ΛΑ.Ο.Σ. δεν θα ψηφίσει τίποτε που να είναι "Παπανδρέου στην Κυβέρνηση". Τίποτα. Πιέσαμε, πιέσαμε, κατορθώσαμε να φύγει».
Νέα κυβέρνηση εσείς βλέπετε με νέο πρωθυπουργό; Θα υπάρξει;
Τέλος για τη νέα κυβέρνηση συνεργασίας είπε μεταξύ άλλων «Αγωνίστηκα 18 μήνες γι αυτό το πράγμα. Στην αρχή στραβομουτσούνιασαν, μετά με λοιδόρησαν. Τελικά το δέχθηκαν. Έπρεπε να γίνει νωρίτερα, αλλά και τώρα δεν είναι αργά. Μην καθυστερούμε όμως γιατί φοβάμαι ότι η Ευρώπη μας βρίσκει αδύναμους».

 

Μπακογιάννη: «Θα στηρίξουμε την κυβέρνηση συνεργασίας»
Δίνει ψήφο εμπιστοσύνης

imageΤην πρόθεση της Δημοκρατικής Συμμαχίας να στηρίξει την κυβέρνηση συνεργασίας και να δώσει  ψήφο εμπιστοσύνης ανακοίνωσε η Ντόρα Μπακογιάννη, μιλώντας σήμερα το πρωί της στον Βήμα 99,5. Η ίδια υπογράμμισε πως για το κόμμα της δεν αποτελεί θέμα η συμμετοχή στο νέο κυβερνητικό σχήμα.
«Έχω ξεκαθαρίσει ότι το θέμα της Δημοκρατικής Συμμαχίας δεν είναι η συμμετοχή. Η Δημοκρατική Συμμαχία θα στηρίξει» είπε χαρακτηριστικά, τονίζοντας:

«Εδώ και μήνες λέμε ότι είναι απολύτως αναγκαίο να υπάρξει μία κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Μία κυβέρνηση στην οποία υποχρεωτικά θα μετέχουν στελέχη και των δύο μεγάλων κομμάτων. Άρα, βεβαίως εννοείται ότι θα δώσω στήριξη. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, η Δημοκρατική Συμμαχία θα δώσει ψήφο εμπιστοσύνης».
Η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας ζήτησε οι όποιες αποφάσεις για τη νέα κυβέρνηση να ληφθούν γρήγορα και να υπερισχύσουν οι σώφρονες μέσα στα κόμματα «και όχι οι ακραίες φωνές».
Στο ερώτημα εάν εξεπλάγην από την απόφαση του Αντώνη Σαμαρά να συναινέσει στην κυβέρνηση συνεργασίας, η κ. Μπακογιάννη τόνισε ότι «κανένας πλέον στο ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν έχει το άλλοθι της άγνοιας. Τα πράγματα ήταν πάρα πολύ σαφή, ήμασταν σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι».

Στο σημείο αυτό η κ. Μπακογιάννη δήλωσε ότι ελπίζει πως «δεν θα είναι προσχηματική αυτή η κυβέρνηση, δεν θα έχουν προσχηματικές λογικές τα κόμματα, δεν θα είναι δηλαδή ένα φύλλο συκής για τους Ευρωπαίους, διότι έτσι δεν πρόκειται να λειτουργήσει».
Κατά την ίδια, η νέα κυβέρνηση πρέπει να λειτουργήσει «με ουσιαστική πολιτική βούληση στήριξης της πολιτικής».
Όσον αφορά στον διάδοχο του Γ.Παπανδρέου στην πρωθυπουργία, η κ. Μπακογιάννη είπε ότι «υπάρχουν πολλά στελέχη, τα οποία έχουν τη δυνατότητα να καλύψουν τη θέση του πρωθυπουργού».
Τέλος, σχολιάζοντας τις πληροφορίες που θέλουν τον πρόεδρο της ΝΔ να μην επιθυμεί τη συμμετοχή στελεχών του κόμματός του στη νέα κυβέρνηση, η κ. Μπακογιάννη είπε ότι εάν ο Αντ.Σαμαράς επιμείνει σε αυτή τη θέση «σημαίνει ότι θέλει να προσπαθήσει να ακολουθήσει μία πολιτική όπου και ο σκύλος θα είναι χορτάτος και η πίτα θα είναι ολάκερη».

Στα πρωτοσέλιδα του ξένου Τύπου η συμφωνία Παπανδρέου-Σαμαρά
Πρωτοσέλιδα διεθνώς

imageΠρώτο θέμα στα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία και τα τηλεοπτικά δίκτυα είναι η συμφωνία μεταξύ του Πρωθυπουργού και του αρχηγού της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά, για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, όπου τονίζεται η μη συμμετοχή Παπανδρέου.

Στο ίδιο μήκος κύματος και τα πρωτοσέλιδα των ξένων εφημερίδων που θεωρούν ότι η επιλογή του νέου πρωθυπουργού θα γίνει ανάμεσα στον Ευάγγελο Βενιζέλο και το Λουκά Παπαδήμο.
«Οι Ελληνες συμφώνησαν για τη δημιουργία κυβέρνησης συνεργασίας χωρίς τον Παπανδρέου», ήταν το πρώτο θέμα στην ηλεκτρονική έκδοση του BBC αμέσως μετά τις σχετικές ανακοινώσεις των αρχηγών του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.
Το Reuters στο πρωτοσέλιδο της ηλεκτρονικής του έκδοσης ανέφερε ότι «η Ελλάδα σφραγίζει τη συμφωνία για νέο κυβερνητικό συνασπισμό έπειτα από πιέσεις της ΕΕ», ενώ στην πρώτη ιντερνετική σελίδα το Bloomberg έγραψε ότι «ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς συμφώνησαν να γίνει κυβέρνηση εθνικής ενότητας στην Ελλάδα».

«Οι ηγέτες στην Αθήνα συμφωνούν για τη δημιουργία νέας κυβέρνησης», έγραψε η «Wall Street Journal».
«Ο Παπανδρέου αποχωρεί καθώς οι έλληνες ηγέτες πέτυχαν συμφωνία ενότητας», σύμφωνα με τον βρετανικό «Guardian».
Οι «Financial Times» στο πρωτοσέλιδο της ηλεκτρονικής έκδοσης ανέφεραν ότι «οι Ελληνες συμφώνησαν για κυβέρνηση συνεργασίας».

«Κυβέρνηση συνασπισμού χωρίς τον Γιώργο Παπανδρέου», τιτλοφορείται το δημοσίευμα που φιλοξενεί η «Monde» και αποτελεί βασικό θέμα της ηλεκτρονικής της έκδοσης,
Η γαλλική εφημερίδα κάνει λόγο για «μπρα-ντε-φερ» ανάμεσα στον Πρωθυπουργό και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και χαρακτηρίζει τη συμφωνία μήνυμα προς τα υπόλοιπα μέλη της ευρωζώνης που περιμένουν από την Αθήνα σαφείς δεσμεύσεις.
Η νέα ελληνική κυβέρνηση είναι κεντρικό θέμα και στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας «Figaro», η οποία σημειώνει ότι η συμφωνία επιτεύχθηκε έπειτα από δύο μέρες σκληρών διαπραγματεύσεων.
Η «Liberation» επισημαίνει από την πλευρά της ότι αποστολή της νέας κυβέρνησης είναι να διώξει το φάντασμα της χρεοκοπίας και της εξόδου από την ευρωζώνη που πλανάται πάνω από τη χώρα.

Στην Ιταλία, η έγκυρη οικονομική εφημερίδα «Ιλ Σόλε 24 Ορε» φιλοξενεί δημοσίευμα υπό τον τίτλο «Η Αθήνα δοκιμάζει έναν μεγάλο συνασπισμό», ενώ αναφέρει ότι ο επικρατέστερος για την ανάληψη της πρωθυπουργίας είναι ο Λουκάς Παπαδήμος.

Ωστόσο, τα περισσότερα ξένα μέσα ενημέρωσης θεωρούν ότι σήμερα θα ανακοινωθεί ο νέος πρωθυπουργός και προβλέπουν ότι για τη θέση του επικρατέστεροι είναι οι Ευάγγελος Βενιζέλος και Λουκάς Παπαδήμος.
Σύμφωνα, όμως, με τη γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung, επικρατέστερος για διάδοχος του Γιώργου Παπανδρέου θεωερείται ο πρώην αντιπρόεδρος της ΕΚΤ, Λουκάς Παπαδήμος.
Η είδηση μεταδόθηκε από το πρακτορείο Associated Press με συνεχή ροή έκτακτων τηλεγραφημάτων: «ο Παπανδρέου δεν θα ηγηθεί της νέας κυβέρνησης, οι συνομιλίες συνεχίζονται τη Δευτέρα».
«Ο Έλληνας πρωθυπουργός παραιτείται, χωρίς να είναι σαφές πότε» μετέδωσε ζωντανά από την Αθήνα το BBC διακόπτοντας το πρόγραμμά του. Την επιτυχή κατάληξη των συνομιλιών μετέδωσε άμεσα και το αμερικανικό δίκτυο CNN.

Η συμφωνία για συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής ενότητας, της οποίας δεν θα ηγηθεί ο Γιώργος Παπανδρέου, είναι η πρώτη είδηση στους New York Times, και ακολουθεί δημοσίευμα σχετικά με τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που δίνουν μάχη απέναντι στην κρίση.
«Οι Έλληνες συμφωνούν σε κυβέρνηση χωρίς τον Παπανδρέου» είναι την ίδια στιγμή ο τίτλος στο πρωτοσέλιδο της ηλεκτρονικής έκδοσης του Al Jazeera.
«Κυβέρνηση εθνικής ενότητας για τις μεταρρυθμίσεις, μετά εκλογές. Ο Σοσιαλιστής πρωθυπουργός δεν θα οδηγήσει τη νέα κυβέρνηση που είναι υπεύθυνη να διαχειριστεί την κρίση. Στη θέση του ο πρώην αντιπρόεδρος της ΕΚΤ Λουκάς Παπαδήμος» αναφέρει η ιταλική Repubblica.
«Συμφωνία στην Ελλάδα για τη νέα κυβέρνηση. Θα είναι σχήμα εθνικής ενότητας» μεταδίδει η Corriere della Sera, αναφέροντας ότι το όνομα του νέου πρωθυπουργού θα αποφασιστεί τη Δευτέρα. «Ψηλά» η είδηση και στην εφημερίδα La Stampa, η οποία επίσης αναφέρεται στον Λουκά Παπαδήμο.

«Ο Παπανδρέου εκτός, συμφωνήθηκε κυβέρνηση εθνικής ενότητας» γράφει ο βρετανικός Guardian, αναφέροντας ότι ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αντώνης Σαμαράς πολέμησαν όλο το Σαββατοκύριακο για την επίτευξη της συμφωνίας πριν το άνοιγμα των χρηματαγορών τη Δευτέρα.
Πρώτη είδηση η επίτευξη της συμφωνίας για κυβέρνηση συνεργασίας και στο Sky News.
«Ο Έλληνας πρωθυπουργός παραιτείται» είναι ο πρωτοσέλιδος τίτλος στην ηλεκτρονική έκδοση του γερμανικού περιοδικού Spiegel, το οποίο αναφέρει ότι κρίση χρέους οδήγησε σε νέα κυβέρνηση, έχοντας παρακολουθήσει όλη την ημέρα στενά το «πόκερ της ελληνικής ελίτ για την εξουσία».

 

Φιγιόν: Εξαιρετική λύση η κυβέρνηση εθνικής ενότητας στην Ελλάδα

«Εξαιρετική λύση»  χαρακτήρισε την συμφωνία Παπανδρέου – Σαμαρά για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, ο Γάλλος πρωθυπουργός Φρανσουάν Φιγιόν.

Κατά την διάρκεια παρουσίασης του νέου προγράμματος λιτότητας στην Γαλλία ο κ Φιγιόν, ερωτηθείς για τις εξελίξεις στην Αθήνα, απάντησε ότι «λάβαμε διευκρινίσεις για την κατάσταση, δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε εβδομάδες ή και μήνες για την εφαρμογή του προγράμματος στήριξης της Ελλάδας».

Ο κ. Φιγιόν ευχαρίστησε τους έλληνες πολιτικούς που συμφώνησαν στην λύση για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, ενώ επισημαίνοντας  οτι «θα βοηθήσουμε τους ‘Έλληνες προς την κατεύθυνση αυτή.

«’Έπρεπε η Ελλάδα να αποσαφηνίσει πολύ γρήγορα τη στάση της, αυτό έγινε, θέλω να ευχαριστήσω για αυτό τους πολιτικούς», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Γάλλος πρωθυπουργός.

«Είναι υπόθεση της Ελλάδας να βρει η ίδια τις λύσεις και τις διεξόδους στην κατάσταση που αντιμετωπίζει. Αντιλαμβάνομαι ότι η ελληνική κυβέρνηση είχε προτείνει το σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας», είπε ο κ. Φιγιόν.

 

Του εξέφρασε τον σεβασμό της για την απόφασή του να παραιτηθεί

Τηλεφωνική επικοινωνία Μέρκελ – Παπανδρέουimage

Στην ανάγκη τήρησης των ευρωπαϊκών αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου συμφώνησαν η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο Έλληνας πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας που είχαν σήμερα το πρωί, σύμφωνα με το εκπρόσωπο της γερμανικής κυβέρνησης. Παράλληλα, η καγκελάριος του εξέφρασε τον σεβασμό της για την απόφασή του να παραιτηθεί, δήλωσε εκπρόσωπος της κυβέρνησης στο Βερολίνο.

Στις δηλώσεις του, ο εκπρόσωπος  κ. Μέρκελ, Στέφεν Ζάιμπερτ  υποστήριξε πως «και οι δυο εταίροι συμφώνησαν  ότι βασικό καθήκον της μεταβατικής κυβέρνησης είναι να διασφαλίσει την πλήρη εφαρμογή όλων των συμφωνιών που επιτεύχθηκαν στις Βρυξέλλες στις 26 και 27 Οκτωβρίου».

Επεσήμανε επίσης ότι «οι νέες βουλευτικές εκλογές μπορούν να πραγματοποιηθούν μόνο εφόσον ολοκληρωθεί αυτό το έργο».

Παράλληλα, η «καγκελάριος εξέφρασε τον σεβασμό της για την απόφαση του πρωθυπουργού», να αποχωρήσει από την εξουσία για να διευκολύνει την έξοδο της χώρας του από την κρίση, δήλωσε ο εκπρόσωπος Στέφεν Ζάιμπερτ στη διάρκεια τακτικής συνέντευξης Τύπου.

«Η καγκελάριος εκτιμά πολύ αυτό που κατάφερε ο Γιώργος Παπανδρέου. Με θάρρος και τη δύναμη των πεποιθήσεών του, έβαλε τη χώρα στον σωστό δρόμο και κατάφερε να ξεπεράσει πολυάριθμα εμπόδια», συνέχισε ο Ζάιμπερτ.

«Η Ελλάδα έχει ανάγκη από μεγάλες μεταρρυθμίσεις και σημαντικά μέτρα εξοικονόμησης χρημάτων. Είναι ένας δύσκολος δρόμος (…) όμως είναι επίσης ένας δρόμος αναπόφευκτος», υπογράμμισε η Μέρκελ κατά την τηλεφωνική συνομιλία της με τον Γιώργο Παπανδρέου.

«Οι δύο συμφώνησαν στο ότι η απόλυτη προτεραιότητα της μεταβατικής κυβέρνησης θα είναι να εφαρμόσει πλήρως όλες τις ευρωπαϊκές αποφάσεις», πριν από τη διεξαγωγή πρόωρων βουλευτικών εκλογών, δήλωσε ο Ζάιμπερτ.

Οι τρεις προκλήσεις

Του Κώστα Μποτόπουλου

Ζητούμενο μια αξιόπιστη, ευρωπαϊκή Ελλάδα που σύντομα θα ανακάμψει

Το ατέλειωτο τριήμερο της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας πέρασε όπως πέρασε και τέλειωσε όπως τέλειωσε, έστω και ελαφρώς μετέωρα: με οριακές κινήσεις και παρεμβάσεις, με κατανοητά και ακατανόητα παγώματα και ξεπαγώματα, με ελπίδες και αναμονές, με πείσματα και υπερβάσεις, με επιμονή και καχυποψία, με πατριωτισμό και εγωισμούς, με έξωθεν και έσωθεν πιέσεις, με την πολιτική να νικά κατά κράτος τους θεσμούς και τη Δημοκρατία να διασώζεται εκ του αποτελέσματος.

Σήμερα είναι μια άλλη μέρα. Εξαιρετικά δύσκολη εκ των συνθηκών, μια μέρα που δεν λαμπρύνθηκε από τη νύχτα η οποία οδήγησε σε αυτή. Κυρίως είναι ένα ταξίδι σε ένα άγνωστο τοπίο με τρεις μεγάλες όσο και άμεσες προκλήσεις για τη νέα κυβέρνηση (τη σύνθεση της οποίας δεν γνωρίζαμε ώς τις πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας) αλλά και για τη χώρα:

<Πρόκληση πρώτη: Επανασυγκόλληση της ευρωπαϊκής θέσης και της ευρωπαϊκής προοπτικής.

Αν κάτι έβγαλαν θετικό οι τελευταίες εξελίξεις, είναι ότι οι Ελληνες και οι ηγεσίες τους ξαναθυμήθηκαν την Ευρώπη και τη σημασία της για τη ζωή τους και για τις τύχες τους. Ομως η ίδια η Ευρώπη αμφιβάλλει πλέον σφόδρα για την Ελλάδα, για τη βούλησή της και για τις δυνατότητες του πολιτικού της συστήματος. Πρώτο μέλημα της νέας κυβέρνησης πρέπει να είναι να δώσει απτά δείγματα πως οι δολιχοδρομήσεις από τον κοινό δρόμο – ο οποίος συνιστά επιλογή και όχι μονόδρομο – ανήκουν στο παρελθόν και ότι η συνέχιση της ελληνικής προσπάθειας στηρίζεται στην Ευρώπη αλλά και στηρίζει την πορεία της προς μια βαθύτερη και πολιτικότερη ένωση.

<Πρόκληση δεύτερη: Διαμόρφωση των όρων ανόρθωσης της οικονομίας και της κοινωνίας.

Η ψήφιση της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, της νέας δανειακής σύμβασης και του νέου (και αυτή τη φορά, ελπίζεται, ουσιαστικά συζητημένου) Μνημονίου είναι απαραίτητοι αλλά όχι επαρκείς όροι. Απαιτείται και η αρχή υλοποίησης μιας εθνικής συμφωνίας ανάπτυξης, καθώς και η γεφύρωση του ψυχικού χάσματος της ελληνικής κοινωνίας με την ελληνική πολιτική. Με τη βοήθεια των εταίρων μας και της εμπειρογνωμοσύνης τους, αλλά ιδίως μέσω ενός νέου δημιουργικού πνεύματος στο εσωτερικό, που λογικά – αν δηλαδή δεν υπονομευθεί – θα προκύψει μέσα από τη συνεργασία των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων.

<Πρόκληση τρίτη: Θεμελίωση μιας νέας αξιοπιστίας.

Οι αγορές, οι κυβερνήσεις και οι πολίτες – στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον κόσμο, μιας και αυτά τα τρία έγιναν ένα τούτες τις πρωτόγνωρες μέρες – αναμένουν έργο, αλλαγή νοοτροπίας, λίγες εξαγγελίες και άμεσες στοχευμένες παρεμβάσεις. Με τη νέα βοήθεια θα εισρεύσουν χρήματα – στα ταμεία του κράτους, στις τράπεζες, στην πραγματική οικονομία – τα οποία πρέπει να χρησιμοποιηθούν για επανεκκίνηση και όχι μόνο για μπαλώματα.

Η εθνική ενότητα, αν γίνει πραγματικότητα μέσα αλλά και πέρα από την κυβέρνηση, θα δώσει πρώτα μια ανάσα και ύστερα, ίσως, μια ακόμα ευκαιρία. Μόνο αν την αδράξουμε, οι επερχόμενες εκλογές θα είναι η προέκταση και όχι το τέλος του τελευταίου μεταπολιτευτικού κύκλου.

Ο Κώστας Μποτόπουλος είναι πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς

Τα δράματα
Του Λευτέρη Π. Παπαδόπουλου

Το μυαλό του Βαγγέλη Βενιζέλου, όπως μου έλεγε ο ίδιος κάποτε, παλιά, και μου άρεσε πολύ, ήταν «γεμάτο από τα μικρά ονόματα ωραίων γυναικών». Το δικό μου μυαλό όμως, τις τελευταίες μέρες ιδίως, είναι γεμάτο από τα ονοματεπώνυμα πολιτικών. Πράγμα που δεν μου αρέσει καθόλου. Γιατί οι περισσότεροι πολιτικοί είναι επαγγελματίες που ελάχιστα πρέπει να εμπιστεύεται κανείς.

Ας πάρουμε την περίπτωση του Παπανδρέου. Ώς την ώρα του φιάσκου με το δημοψήφισμα ήταν ο ακλόνητος αρχηγός του Κινήματος, με τα υπέρ και τα κατά του. Μόλις γύρισε από τις Κάννες, μετά την κίτρινη κάρτα που του έδειξαν Μέρκελ και Σαρκοζί, τα πιο πολλά μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ άρχισαν να του σέρνουν τα εξ αμάξης. Την Παρασκευή όμως, μετά την ομιλία του στη Βουλή, οι ίδιοι άνθρωποι τον χειροκροτούσαν όρθιοι, με ενθουσιασμό. Επί τρία λεπτά της ώρας! Και έδωσαν βέβαια και ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.

Ας πάρουμε και την περίπτωση του Σαμαρά: με το που η ΝΔ πήρε κεφάλι στις δημοσκοπήσεις, έγινε ο αναμφισβήτητος ηγέτης του κόμματος. Πριν από τις δημοσκοπήσεις όμως ήταν ο «αρχηγός μιας χρήσεως» που θα έχανε το παιχνίδι στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση. Και σήμερα που ο Παπανδρέου, καίτοι Πρωθυπουργός, βρίσκεται εκτός παρτίδας, είναι «η θαρραλέα φωνή της Ελλάδας»! Ο πολιτικός που «θα βάλει στη θέση τους» Γερμανούς και Γάλλους.

«Πόσο πια προσωπικό κόστος μπορεί να καταβάλει ένας υπουργός ή έστω ο απλός βουλευτής για να μας σώσει; Πόσο πόνο ψυχής μπορεί να αντέξει για να σταθεί όρθιος μες στη φουρτούνα; Ώς πού μπορεί να διακινδυνεύσει τις οικογενειακές του σχέσεις, την ηρεμία του, το ελάχιστο ανέφελο Σαββατοκύριακο που δικαιούται κάθε άνθρωπος, απλός ή μη;» αναρωτιέται με λεπτό χιούμορ ο Τάκης Θεοδωρόπουλος στα προχθεσινά «ΝΕΑ». Και προσθέτει: «Διότι, με όλη αυτή τη φασαρία που κάνουμε όλοι μας, με όλους αυτούς τους άνεργους και τους λοιπούς πτωχευμένους, κινδυνεύει να περάσει απαρατήρητο το δράμα που εκτυλίσσεται στα παρασκήνια. Οι άνθρωποι, ευτυχώς, κάθε τόσο έχουν το θάρρος να μας υπενθυμίζουν το προσωπικό τους δράμα. Οφείλουμε να τους συμπαρασταθούμε»!..

Μια σελίδα πιο πριν, πάντα στα «ΝΕΑ» ο Γιώργος Παπαχρήστος αναρωτιέται επίσης: «Ηταν λοιπόν κακός Πρωθυπουργός ο Γιώργος; Οχι. Και το λέω χωρίς ενδοιασμό. Ηταν καλός Πρωθυπουργός αλλά για άλλη χώρα! Για καμιά Σουηδία, για καμιά Δανία, για καμιά Νορβηγία. Για χώρες που έχουν λύσει τα βασικά τους προβλήματα, έχουν κρατικούς μηχανισμούς που λειτουργούν και έχουν λαούς με κουλτούρα νομοταγούς και πειθαρχημένου πολίτη» Πολύ σωστά.

Ακουσα τον Παπανδρέου στη Βουλή την Παρασκευή και τις δηλώσεις του Σαμαρά το Σάββατο. Είπαν και οι δύο κάμποσες αλήθειες. Κυρίως, όμως, τα λόγια τους ήταν σκέτος αέρας. Και μάλιστα σε τόσο κρίσιμη για την Ελλάδα εποχή, με τις ημερομηνίες να τρέχουν απειλητικά. Φυσικά και εύχομαι να συνεννοηθούν. Εν ονόματι της πατρίδας, που επικαλούνται κάθε τρεις και μία. Και φαίνεται πως μάλλον θα τα βρουν.

ΣχολείοΣχολείοΣχολείο 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Μοιράζονται τις ευθύνες

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ επετεύχθη. Υπό την ασφυκτική πίεση των Ευρωπαίων δανειστών της χώρας τα δύο κόμματα εξουσίας υποχρεώθηκαν να παραμερίσουν τις διαφορές τους, οι αρχηγοί τους παραμέρισαν, έστω προσωρινά, και τις όποιες προσωπικές τους φιλοδοξίες και κατέληξαν στο σχηματισμό νέας κυβέρνησης, την οποία θα υποστηρίξουν από κοινού.

Ο Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ αποχωρίστηκε την πρωθυπουργία μόλις στη μέση της θητείας του. Βεβαίως, είχε οδηγηθεί σε πολιτικό -και εν μέρει προσωπικό- αδιέξοδο και δεχόταν ποικίλες πιέσεις να αποχωρήσει. Από την άλλη, όμως, ένα μεγάλο τμήμα κυβερνητικών και κομματικών στελεχών δεν συμφωνούσε με αυτήν την επιλογή. Ετσι, η αποχώρησή του είναι μια σημαντική «θυσία», πολιτική και προσωπική.

Ο Α. ΣΑΜΑΡΑΣ υποχρεώθηκε να βάλει πολύ νερό στο κρασί του. Υπαναχώρησε στους περισσότερους όρους που είχε θέσει τις τελευταίες ημέρες, αποδεχόμενος να μοιραστεί με το κυβερνών κόμμα το κόστος που θα έχει η συμμετοχή στη διακυβέρνηση. Η ικανοποίηση του αιτήματός του να αποχωρήσει ο νυν πρωθυπουργός δεν είναι βέβαιο ότι αντισταθμίζει αυτό το κόστος.

Ο (ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΗ) πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης συμμορφώθηκαν εν τέλει προς τις διεθνείς πιέσεις -από το Βερολίνο, το Παρίσι, τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον-, σε μια επίδειξη «εθνικής υπευθυνότητας» μπροστά στην πανταχόθεν εκτοξευόμενη απειλή για ασύντακτη χρεοκοπία της χώρας και έξοδό της από την ευρωζώνη.

Η ΛΥΣΗ που βγήκε χθες από το προεδρικό μέγαρο σημαίνει ότι τα δύο μεγαλύτερα κόμματα θα αναλάβουν από κοινού την ευθύνη να υλοποιήσουν τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Και η υλοποίηση αυτή περιλαμβάνει, ασφαλώς, και το πλήρες πακέτο των μέτρων που τη συνοδεύουν. Το γεγονός ότι επικεφαλής της κυβέρνησης θα είναι πιθανότατα «ουδέτερο» πρόσωπο, που δεν προέρχεται από κανένα κόμμα, δεν μετριάζει τις ευθύνες των δύο κομμάτων και των αρχηγών τους. Κι αν μέχρι τώρα η ευθύνη καταλογιζόταν αποκλειστικά στην κυβέρνηση Παπανδρέου, στο εξής θα καταλογίζεται και στη Ν.Δ. του Α. Σαμαρά, που μετέχει πλέον στο κυβερνητικό παιχνίδι.

Η ΣΥΜΠΡΑΞΗ των δύο κομμάτων στη νέα κυβέρνηση ασφαλώς λύνει το πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί το τελευταίο διάστημα στις σχέσεις της κυβέρνησης -και της χώρας- με τους δανειστές της, οι οποίοι έχουν κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένοι. Αυτό που απαιτούσαν έγινε. Ομως, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι αλλάζει και τα δεδομένα που ίσχυαν μέχρι χθες για τον Ελληνα πολίτη.

Η ΥΦΕΣΗ, η ανεργία, η μείωση των εισοδημάτων θα μας συνοδεύουν ακόμη για καιρό, σύμφωνα και με τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις των ίδιων των δανειστών. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, την οποία δεν μπορούν εύκολα να αλλάξουν συμφωνίες όπως η χθεσινή. Η οποία μπορεί να φέρνει κάποια προσωρινή ανακούφιση στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, αλλά τα προβλήματα και για τη νέα κυβέρνηση είναι μπροστά της.

Δημοκρατία αλά ελληνικά

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Δημοκρατία αλά ελληνικά. Με αυτό τον τίτλο περιέγραψε το Σάββατο η γερμανική έκδοση των «Financial Times» τα όσα συνέβησαν το βράδυ της Παρασκευής στο ελληνικό Κοινοβούλιο.

Παρά τη μέχρι τώρα «ανθελληνική» στάση των γερμανικών ΜΜΕ, νομίζω πως αυτή τη φορά ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα διαφωνήσουν με τον τίτλο της εφημερίδας. Αδιαμφισβήτητα, τα όσα έλαβαν χώρα από το βράδυ της Παρασκευής στη Βουλή, αλλά και εκτός αυτής, μόνο τιμή δεν περιποιούν για το πολιτικό σύστημα της χώρας που γέννησε τη δημοκρατία. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Ο πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης, όχι για να παραμείνει και να συνεχίσει το έργο του, αλλά για να φύγει. Υπεραμύνθηκε της πρότασής του για δημοψήφισμα, αφού προηγουμένως ξεκαθάρισε πως δεν θα το κάνει.

Υποστήριξε πως η δανειακή σύμβαση, που με πολύ κόπο αυτός και η κυβέρνησή του κατάφεραν, είναι ευεργετική και σωτήρια για τη χώρα, αλλά ουσιαστικά ζήτησε να την εγκρίνει άλλη κυβέρνηση. Ξεκαθάρισε πως δεν υπάρχει χρόνος για εκλογικές κάλπες, ενώ την ίδια ώρα υπερασπιζόταν τις κάλπες για δημοψήφισμα.

Οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, οι οποίοι, λίγες ώρες πριν, ζητούσαν από τον Παπανδρέου να αποχωρήσει, όρθιοι τον επευφημούσαν και τον αποθέωναν και φυσικά του έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης. Οχι για να μείνει, αλλά για να φύγει.

Οι ίδιοι βουλευτές στις ομιλίες τους, αφού υπερασπίστηκαν μέχρι κεραίας το κυβερνητικό έργο, αφού συνηγόρησαν υπέρ των αποφάσεών τους, οι οποίες έσωσαν τη χώρα από τη χρεοκοπία, ζήτησαν συναίνεση γιατί δεν μπορούν να επωμιστούν μόνοι τους το βάρος της… σωτηρίας!

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπ. Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος, σε μια πρωτοφανή στα κοινοβουλευτικά χρονικά κίνηση, αφού μίλησε μετά τον πρωθυπουργό, όρισε, λες και έκανε προγραμματικές δηλώσεις, διαφορετική ατζέντα και διαφορετικό χρόνο ζωής για την κυβέρνηση εθνικής ενότητας, διαφοροποιούμενος πλήρως από όσα ο Παπανδρέου λίγα λεπτά πριν είχε πει.

Και καταλήξαμε στο εξής παράδοξο: η κυβέρνηση τη μια στιγμή έπαιρνε ψήφο εμπιστοσύνης και την αμέσως επόμενη στιγμή λειτουργούσε ως η πιο αδύναμη κυβέρνηση που πέρασε ποτέ από τη χώρα.

Από την άλλη, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αντώνης Σαμαράς, αφού επί δύο χρόνια μαχόταν το Μνημόνιο, είπε «ναι» στη δανειακή σύμβαση. Αφού επέλεξε να μη συμμετάσχει αυτός και η παράταξή του στη συζήτηση στη Βουλή, αφού είπε αμέσως «όχι» στις προτάσεις Παπανδρέου για «κυβέρνηση εθνικής ανάγκης», αφού δήλωσε πως μόνη λύση είναι οι εκλογές, λίγες ώρες μετά φαίνεται πως έβαλε νερό στο κρασί του και συζητούσε υπό όρους τη δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας.

Ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος θεωρεί καταστροφικά για την ελληνική οικονομία τα μέτρα που ακολούθησαν το Μνημόνιο, που θεωρεί αντιαναπτυξιακό το Μεσοπρόθεσμο και τα μέτρα στα οποία συμφώνησε η κυβέρνηση Παπανδρέου για να φτάσει στη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, δέχεται τώρα να υπογράψει τη δανειακή σύμβαση, η οποία όμως απαιτεί την εφαρμογή και του Μεσοπρόθεσμου και των μέτρων για να εφαρμοστεί.

Ταυτόχρονα, κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης, που δύο χρόνια τώρα υποστήριζαν πως η κυβέρνηση δεν είχε τη δημοκρατική νομιμοποίηση ώστε να υπογράφει μνημόνια και δανειακές συμβάσεις, δήλωναν πως ήταν έτοιμα να συμμετάσχουν σε μια κυβέρνηση, η οποία βέβαια δεν θα προέκυπτε από εκλογές και η οποία θα υπέγραφε τη νέα δανειακή σύμβαση.

Είδαμε και ακούσαμε πολλά αυτό το τριήμερο. Είδαμε, για παράδειγμα, όλους αυτούς που έλεγαν πως το πολιτικό σύστημα της χώρας έχει καταρρεύσει, να απαιτούν τη δημιουργία κυβέρνησης μόνο από πολιτικούς και όχι από τεχνοκράτες· όπως ακούσαμε και όλους εκείνους που υποστήριζαν μέχρι τώρα ότι οι τεχνοκράτες έχουν οδηγήσει τη χώρα στο χείλος του γκρεμού να απαιτούν τη δημιουργία κυβέρνησης τεχνοκρατών.

Κατά τα άλλα, είμαστε τόσο ανεξάρτητη και δημοκρατική χώρα, ώστε η Μέρκελ και ο Σαρκοζί να ορίζουν αν, πότε και με ποιο ερώτημα θα γίνει το δημοψήφισμα, ώστε ο Ολι Ρεν να στέλνει τελεσίγραφα για το πότε θα πρέπει να δημιουργηθεί η νέα κυβέρνηση και το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες να ορίζουν την ατζέντα και τις αποφάσεις της νέας κυβέρνησης.

Ολα τα παραπάνω έγιναν και γίνονται στο όνομα του ελληνικού λαού, όλα τα παραπάνω έγιναν και γίνονται για το καλό του ελληνικού λαού. Αλλά ερήμην του… Το σίγουρο ήταν, την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, πως η νύχτα κυοφορούσε εξελίξεις. Οποιαδήποτε εξέλιξη όμως που θα απείχε από τις θέσεις του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και όλων εκείνων που ζητούσαν και ζητούν εκλογές τώρα, θα ήταν καταστροφή και για τον τόπο και τη δημοκρατία. Ολα τα άλλα είναι για Μπανανίες.

 

Τσίπρας: Επιλογή εκτροπής και εθνικής καταρράκωσης η συγκυβέρνηση

Ως επιλογή εκτροπής κι εθνικής καταρράκωσης χαρακτήρισε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ την επικύρωση της δανειακής σύμβασης που θα προωθήσει η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ., επαναλαμβάνοντας το αίτημά του για διενέργεια εκλογών με απλή αναλογική άμεσα.


Ο Αλέξης Τσίπρας εξαπέλυσε πυρά κατά του Γιώργου Παπανδρέου αλλά και του Αντώνη Σαμαρά. Όπως τόνισε ο πρωθυπουργός είναι ανακουφισμένος, καθώς φορτώνει τις επιλογές του στον επόμενο. Όσον αφορά στον πρόεδρο της Ν.Δ., υπογράμμισε ότι ξεκίνησε τις εκπτώσεις νωρίτερα απ’ ότι αναμενόταν, καθώς μέσα σε ένα 24ωρο πήγε από το "οι μάσκες έπεσαν" στο "είμαι αποφασισμένος να βοηθήσω", εγκρίνοντας τόσο τη δανειακή σύμβαση όσο και τα μέτρα που τη συνοδεύουν.

"Τα κόμματα που χρεοκόπησαν με τις αυτοδύναμες κυβερνήσεις τους τη χώρα και τον ελληνικό λαό, τώρα ενώνουν τις αποτυχίες τους για να μας σώσουν. Στην πραγματικότητα αναλαμβάνουν τη συνευθύνη της υποτέλειας, της κοινωνικής διάλυσης και της εκχώρησης κυριαρχίας. Εθελοτυφλούν όμως πιστεύοντας ότι, αν είναι όλοι μαζί, τότε κανένας δεν θα τους ζητήσει ευθύνες. Αργά ή γρήγορα θα κληθούν να λογοδοτήσουν στον ελληνικό λαό", πρόσθεσε.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επισήμανε ότι η νέα κυβέρνηση δεν θα είναι υπηρεσιακή και πως οι αποφάσεις θα δεσμεύουν τον ελληνικό λαό για δεκαετίες. Πρόσθεσε ότι η Ελλάδα έχει τεράστιες διαπραγματευτικές ικανότητες και ότι σε περίπτωση που η δανειακή σύμβαση επικυρωθεί, θα σημάνει μια κόλαση δίχως τέλος και θα φτωχύνει ο λαός.

"Όταν ο λαός θέλει μπορεί να τους ανατρέψει", ανέφερε, κάνοντας λόγο και πάλι για την ανάγκη δημιουργίας ενός συνασπισμού εξουσίας.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΩΝ «NEW YORK TIMES» ΓΙΑ ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΕΚΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΔΝΤ

Πρόβλεψη χρεοκοπίας

Του ΘΑΝΑΣΗ ΤΣΙΤΣΑ

Το ΔΝΤ φέρει σοβαρή ευθύνη για τη μη έγκαιρη αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Νιου Γιορκ Τάιμς». Στο χθεσινό τους φύλλο, οι «Νιου Γιορκ Τάιμς» αποκάλυψαν ότι υπήρχε προσχέδιο του Ταμείου από τα μέσα του 2009 που προέβλεπε χρεοκοπία της Ελλάδας, αλλά απεκρύβη ύστερα από πιέσεις της κυβέρνησης Καραμανλή.

Υπέρμαχος της άρνησης ο Ζακ-Κλοντ Τρισέ Η εφημερίδα σε χθεσινό της μακροσκελές ρεπορτάζ, με τίτλο «Οι αρνήσεις που παγίδεψαν την Ελλάδα», αποκάλυψε ότι από τον Ιούνιο του 2009 οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ, μέσω ενός προσχεδίου έκθεσής τους, προειδοποιούσαν: Η Ελλάδα μπαίνει σε μια εκτός ελέγχου περιδίνιση και το χρέος της μπορεί να οδηγήσει σε χρεοκοπία. Ομως οι Ελληνες αξιωματούχοι της κυβέρνησης Καραμανλή, αντιδρώντας, παραπονέθηκαν στο ΔΝΤ και έτσι τα συμπεράσματά του «κουκουλώθηκαν» με ευθύνη και των αξιωματούχων του Ταμείου. Η τελική έκθεση που δόθηκε στη δημοσιότητα υποβάθμιζε τους κινδύνους για χρεοκοπία και τις συνέπειές της για την ευρωζώνη. Η «Ε» με ανταποκρίσεις της από τις ΗΠΑ είχε αποκαλύψει στο πρόσφατο παρελθόν ότι ο Γιώργος Παπανδρέου -μέσω οικείων πηγών του- ήταν πλήρως ενήμερος ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης για το περιεχόμενο του προσχεδίου και των πραγματικών συνθηκών της ελληνικής οικονομίας.

Οι «Νιου Γιορκ Τάιμς», καταγράφοντας στην ουσία το ιστορικό της κρίσης με άγνωστες και γνωστές λεπτομέρειες, υποστηρίζουν ότι σε όλες τις προσπάθειες να αποσοβηθεί η κρίση, οι εμπλεκόμενες πλευρές απέφευγαν να αναφέρουν τα συμπεράσματα του σχεδίου της έκθεσης του ΔΝΤ, ότι δηλαδή η Ελλάδα κινδυνεύει και θα πρέπει οπωσδήποτε να μειώσει το χρέος της. «Η αναδίπλωση του ΔΝΤ ήταν μόνο ένα μικρό στοιχείο σε ένα ευρύ πλέγμα άρνησης που βοήθησε να οδηγηθεί η Ελλάδα στο χείλος της καταστροφής και απειλεί να διαλύσει το ευρώ», αναφέρουν οι «Τάιμς». «Πολιτικοί, τραπεζίτες και αξιωματούχοι υποτίμησαν τους κινδύνους. Τα τελευταία δύο χρόνια, πολλοί από τους υπευθύνους πρόσφεραν λύσεις που απλά άφησαν το πρόβλημα να κακοφορμίσει» σημειώνουν .

Ο βασικός υπέρμαχος της άρνησης ήταν ο τότε επικεφαλής της ΕΚΤ, Ζακ-Κλοντ Τρισέ, ο οποίος επέμενε πως δεν επιτρέπεται σε καμιά ευρωπαϊκή χώρα να πτωχεύσει. Σύμφωνα όμως με πολλούς ειδικούς, αν οι Ευρωπαίοι ηγέτες δραστηριοποιούνταν πιο γρήγορα για την αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους, αλλά και του ισπανικού και του ιταλικού, η κρίση που πλήττει σήμερα ολόκληρη την Ευρώπη μπορεί και να είχε ήδη ξεπεραστεί.

«Εξαιτίας αυτής της άρνησης και της καθυστέρησης, η Ελλάδα χρειάζεται να "κουρέψει" το 85% του χρέους της -το 50% δεν είναι αρκετό» υποστήριξε με δήλωσή του ο Γουίλεμ Μπούτερ, επικεφαλής οικονομολόγων της Citigroup. «Ηταν εμφανές από την άνοιξη του 2010, ότι το ελληνικό χρέος δεν ήταν βιώσιμο» συμπλήρωσε με σχόλιό του ο Ρίτσαρντ Πόρτες, οικονομολόγος του London Business School.

Ο Ολλανδός οικονομολόγος Μπομπ Τράα, σημερινός «τοποτηρητής» του ΔΝΤ στην Αθήνα, που συνέταξε το επίμαχο προσχέδιο της έκθεσης του Ταμείου, επανήλθε λίγο αργότερα με νέα έκθεσή του, στην οποία κατέληγε πως αν η Ελλάδα ήταν επιχείρηση θα είχε πτωχεύσει προ πολλού. Για ακόμη μια φορά η ελληνική κυβέρνηση αντέδρασε, αλλά τα συμπεράσματα της ανάλυσης αυτή τη φορά δεν τροποποιήθηκαν. Μόνο πρόσφατα, γράφει η εφημερίδα, άρχισε να δίνεται προσοχή στις πρώτες εκείνες εκθέσεις και αναλύσεις του ΔΝΤ.

Στο ρεπορτάζ καταγράφεται ότι ενώ οι Ελληνες αξιωματούχοι (βλέπε τέως υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου) παραδέχονταν σε ιδιωτικές συζητήσεις ότι η χώρα έχει ξεμείνει από λεφτά, οποιαδήποτε συζήτηση για αναδιάρθωση ήταν ταμπού.

Ο Γ. Παπανδρέου, κατά τους «Νιου Γιορκ Τάιμς» που επικαλούνται συνομιλία τραπεζίτη με τον Ελληνα πρωθυπουργό, εξέταζε από την περασμένη άνοιξη όλες τις επιλογές, ακόμη και αυτήν της αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ. Στα τέλη του περασμένου Ιουνίου, ο επικεφαλής του IIF (Διεθνούς Ενωσης Τραπεζών), Τσαρλς Νταλάρα, που διαπραγματεύεται το πρόγραμμα ανταλλαγής των ελληνικών ομολόγων, όταν σε συνάντηση που είχε με Παπανδρέου – Βενιζέλο στην Αθήνα τούς είπε ότι θα χρειαστεί άμεση αναδιάρθωση του ελληνικού χρέους, «έδειχναν σοκαρισμένοι και έκπληκτοι» δήλωσε στην εφημερίδα ο κ. Νταλάρα. «Εδειχναν να μην το πιστεύουν».

Από το περασμένο καλοκαίρι, το Βερολίνο ξαναστύλωσε για ακόμη μια φορά τα πόδια του καθυστερώντας επικίνδυνα τις αποφάσεις. Η πρόσφατη απόφαση της 27ης Οκτωβρίου για τη νέα δανειακή σύμβαση εκτιμήθηκε από τους ειδικούς ως ακόμη μια μορφή άρνησης. «Πρέπει να έχεις ένα πιεστικό στοιχείο για να το κάνεις να λειτουργήσει» είπε ο Μίτου Γκουλάστι, ένας ειδικός σε θέματα χρεοκοπίας του Πανεπιστημίου Duke. «Το να μην το αποδέχεσαι, σημαίνει ότι ζεις σε έναν παραμυθένιο κόσμο, όπως η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων».

 

ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΜΕ ΧΡΟΝΙΚΟ ΟΡΙΟ 3 ΜΗΝΩΝ

6 αγκάθια περιμένουν νέα κυβέρνηση

Της ΕΛΕΝΗΣ ΚΩΣΤΑΡΕΛΟΥ

Αντιμέτωπη με το χρόνο βρίσκεται η ελληνική οικονομία, καθώς μέσα σε τρεις μήνες πρέπει να έχουν κλείσει έξι εκκρεμότητες και να αντληθούν 88 δισ. ευρώ από το πρώτο και το δεύτερο Μνημόνιο. Η νέα δανειακή σύμβαση αναμένεται να τεθεί άμεσα σε διαπραγμάτευση με την τρόικα από την (μεταβατική) κυβέρνηση, προκειμένου να αποσαφηνιστούν οι όροι της συμφωνίας και δη το πακέτο μέτρων που τη συνοδεύουν.

Το επείγον για την ελληνική κυβέρνηση είναι η εκταμίευση της έκτης δόσης των 8 δισ. ευρώ, καθώς τα ταμειακά διαθέσιμα της χώρας εξαντλούνται μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου. Η επόμενη κρίσιμη ημερομηνία είναι στα μέσα Μαρτίου οπότε και λήγουν ομόλογα περίπου 22 δισ. ευρώ.

Μέχρι τότε πρέπει να έχει κλειστεί οριστικά το PSI και να έχουν δρομολογηθεί οι διαδικασίες για την ενεργοποίηση του δεύτερου Μνημονίου 130 δισ. ευρώ, το οποίο θα ξεκινήσει με την εκταμίευση περίπου 80 δισ. ευρώ, καθώς ως βασικός στόχος έχει τεθεί η ενίσχυση των τραπεζών κατά 60 δισ. ευρώ.

Οι εκκρεμότητες που πρέπει να κλείσουν στο προσεχές τρίμηνο από τη μεταβατική κυβέρνηση αφορούν:

1 Εκτη δόση. Η εκταμίευση των 8 δισ. ευρώ είναι άμεσης ανάγκης, καθώς η χώρα έχει ταμειακά διαθέσιμα μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου, ειδάλλως κινδυνεύει να προχωρήσει σε «στάση πληρωμών». Για την εξασφάλιση αυτών έχει παγώσει οποιοδήποτε ένταλμα πληρωμών στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Σκοπός της κίνησης αυτής, όπως σημείωνε αρμόδιος παράγοντας του υπουργείου Οικονομικών, είναι να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις μετά τις 20 του τρέχοντος μηνός.

Λήγουν 7 δισ.

Με την έκτη δόση θα εξοφληθούν ομόλογα 7 δισ. ευρώ που λήγουν μέσα στον Δεκέμβριο. Οι μεγάλες ανάγκες του Δημοσίου εντοπίζονται τον Μάρτιο, καθώς λήγουν ομόλογα περίπου 22 δισ. ευρώ, οπότε θα πρέπει να έχει αρχίσει η εκταμίευση του νέου δανείου.

Στις 18 Μαρτίου τοποθετείται χρονικά η λήξη 8 δισ. ευρώ και στις 20 του ίδιου μήνα άλλα 14,4 δισ. ευρώ.

2 Δανειακή σύμβαση. Η συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και τρόικας πρέπει να έχει ψηφιστεί από την ελληνική Βουλή μέχρι τα τέλη του έτους. «Σύμφωνα με την απόφαση της 26ης Οκτωβρίου, πρέπει να ολοκληρωθεί και να ψηφιστεί η νέα δανειακή σύμβαση. Αυτό προϋποθέτει διαπραγμάτευση με την τρόικα και συμφωνία πάνω στο νέο Μνημόνιο» δήλωνε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ηλίας Μόσιαλος.

Είναι προφανές ότι η νέα συμφωνία συνοδεύεται και από νέο πακέτο μέτρων, την οποία θα διαπραγματευτεί η νέα κυβέρνηση -αυξημένης πλειοψηφίας- με τους δανειστές της.

Μέτρα για το 2014

Αυτή την αυξημένη πλειοψηφία επιζητούν επιτακτικά τις τελευταίες ημέρες η Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΔΝΤ. Η μεταβατική κυβέρνηση δεν αποκλείεται να κλείσει και το πακέτο μέτρων για τη διετία 2013-2014.

3 Ανταλλαγή ομολόγων. Οι διαπραγματεύσεις για το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους έχουν ήδη ξεκινήσει και όπως εκτιμούν οι αρμόδιοι παράγοντες θα έχουν ολοκληρωθεί το αργότερο μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου. Στόχος παραμένει η συμμετοχή των ιδιωτών στο PSI σε ποσοστό πάνω από 90% και όπως σημείωνε αρμόδιος παράγοντας θα επιτευχθεί με κάθε τρόπο.

Το κούρεμα του ελληνικού χρέους, μετά το κλείσιμο της συμφωνίας με τους ιδιώτες (τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, ασφαλιστικές εταιρείες και πιθανότατα μεμονωμένους ιδιώτες), για να εφαρμοστεί προϋποθέτει την εκταμίευση της πρώτης δόσης, περίπου 80 δισ. ευρώ, στις αρχές του έτους από τη νέα δανειακή σύμβαση.

Εξ αυτών περίπου 30 δισ. ευρώ θα δοθούν ως εγγυήσεις στις τράπεζες για τη συμμετοχή στο PSI, άλλα 30 δισ. ευρώ αφορούν την επανακεφαλαιοποίηση τους και τα υπόλοιπα αφορούν την εξόφληση ομολόγων και την κάλυψη τρεχουσών ταμειακών αναγκών.

4 Προϋπολογισμός. Το οικονομικό επιτελείο βρίσκεται στην τελική ευθεία για τη σύνταξή του, καθώς πρέπει να έχει κατατεθεί στη Βουλή το αργότερο μέχρι τις 20 Νοεμβρίου, οπότε και να ψηφιστεί μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου.

Ελλειμμα 9%

Σύμφωνα με πληροφορίες, για την ώρα καταλήγουν σε έλλειμμα 8,8%-9% φέτος, ήτοι 19,1-19,6 δισ. ευρώ, λόγω ύφεσης 5,5%, ήτοι ΑΕΠ 218 δισ. ευρώ. Για το επόμενο έτος προβλέπουν ύφεση 2,8% και ΑΕΠ 212,6 δισ. ευρώ. Η ανεργία εκτιμάται ότι από 15,4% φέτος θα αυξηθεί στο 17% του χρόνου και η απασχόληση θα μειωθεί από 5,7% στο 2% αντίστοιχα, ενώ ο πληθωρισμός θα περιοριστεί από 2,8% φέτος στο 0,6% του χρόνου.

5 Φορολογικό. Το νέο Εθνικό Φορολογικό Σύστημα, που θα εφαρμοστεί τα επόμενα χρόνια, συμπεριλαμβάνεται στο πακέτο της συμφωνίας με τους δανειστές και θα πρέπει να έχει τελεσιδικήσει μέχρι τα τέλη του έτους.

Φοροαπαλλαγές τέλος

Το αρχικό σχέδιο, σύμφωνα με πληροφορίες, περιλαμβάνει ριζικές αλλαγές στη φορολογία εισοδήματος και ακινήτων, ΦΠΑ, ειδικούς φόρους κατανάλωσης κ.λπ., ενώ εξαλείφονται και οι τελευταίες φοροαπαλλαγές. Το νομοσχέδιο πρέπει να έχει κλείσει μέσα στο μήνα, ώστε να ψηφιστεί από τη Βουλή πριν από τη συζήτηση του προϋπολογισμού τον Δεκέμβριο.

6 Ιδιωτικοποιήσεις. Τα αισιόδοξα σενάρια περί εσόδων 4 δισ. ευρώ (αναθεωρημένος στόχος έναντι 5 δισ. ευρώ του αρχικού) έχουν εγκαταλειφθεί. Σε αυτή τη φάση, οι αρμόδιοι παράγοντες του υπουργείου Οικονομικών μιλούν για έσοδα το πολύ 1,450 εκατ. ευρώ κι εφόσον ολοκληρωθούν τάχιστα οι εξελίξεις σε πολιτικό επίπεδο. Εκτός από τα 392 εκατ. από την πώληση του 10% του ΟΤΕ και τα 860 εκατ. του ΟΠΑΠ, αναμένουν 230 εκατ. ευρώ από την επέκταση της σύμβασης παραχώρησης του αεροδρομίου, και 32 εκατ. από την πώληση των αεροσκαφών.

Ερχεται ο λογαριασμός με το νέο Μνημόνιο

Η ψήφιση από τη Βουλή του 2ου Μνημονίου αποτελεί το πρώτο σημείο της συμφωνίας μεταξύ της μεταβατικής κυβέρνησης και της τρόικας. Το νέο πακέτο βοήθειας 130 δισ. ευρώ συνοδεύεται από διαπραγματεύσεις με την τρόικα και συμφωνία για ένα νέο Μνημόνιο και τα μέτρα που αυτό θα εμπεριέχει και το οποίο δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι θα συνοδευτεί από νέα δανειακή σύμβαση.

Οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν με το 1ο Μνημόνιο, τον Μάιο του 2010, περιελάμβαναν την ανακοίνωση ενός επαχθούς πακέτου μέτρων 30 δισ. ευρώ, που ψηφίστηκε αμέσως από τη Βουλή. Ο σχετικός νόμος 3845 δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 6 Μαΐου. Αμέσως μετά, στις 8 Μαΐου, υπεγράφη η σύμβαση δανείου μεταξύ Ελλάδας, Τραπέζης της Ελλάδος και των κρατών-μελών της Ε.Ε. Η σχετική δανειακή σύμβαση κατατέθηκε στη Βουλή τον Ιούνιο του 2010, αλλά δεν ψηφίστηκε ποτέ.

Είναι προφανές ότι οι δανειστές διασφαλίζονται με την ψήφιση του Μνημονίου, το οποίο εμπεριέχει τις δεσμεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης έναντι αυτών και συγκεκριμένα τα μέτρα. Το νέο Μνημόνιο θα τεθεί σε διαπραγμάτευση με την τρόικα, δήλωνε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ηλίας Μόσιαλος.

Ως εκ τούτου, ο πρόεδρος της Ν.Δ. Αντώνης Σαμαράς δεν αποδέχεται μόνο τη νέα συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου για το κούρεμα του ελληνικού χρέους και την εκταμίευση της έκτης δόσης των 8 δισ. ευρώ του 1ου Μνημονίου, αλλά και το 2ο Μνημόνιο με ό,τι αυτό τελικά θα εμπεριέχει.

ΕΛ.Κ.

 

Σκληρό δικομματικό πακέτο

Του ΠΑΝΟΥ ΣΩΚΟΥ

Στις 19 Φεβρουαρίου θα γίνουν οι εκλογές στη χώρα, όμως η νέα σελίδα στη διακυβέρνησή της, που άνοιξε πριν από μερικές μέρες με την απόφαση του πρωθυπουργού να επιδιώξει το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας χωρίς τον ίδιο πρωθυπουργό, άρχισε να γράφεται από χθες μετά τη συμφωνία Γ. Παπανδρέου και Α. Σαμαρά ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια, να συγκροτήσουν τα δύο μεγάλα κόμματα και αντίπαλοι της πολιτικής ζωής μια τέτοια κυβέρνηση…


Ο δικομματισμός πλέον μαζί και χέρι χέρι στην κυβέρνηση, μετά την ασφυκτική πίεση και απαίτηση των δανειστών της χώρας, σε μια προσπάθεια να ψηφίσει και να υλοποιήσει σκληρά μέτρα λιτότητας για την επόμενη δεκαετία.

Αγνωστος «χ» για την ώρα αυτής της «ιστορικής» συγκατοίκησης είναι ο νέος πρωθυπουργός, καθώς χθες μετά τη συνάντηση των δύο ηγετών με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ανακοινώθηκε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου έχει ήδη δηλώσει ότι δεν θα ηγηθεί της νέας κυβέρνησης.

Σύμφωνα με ανακοίνωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας σήμερα θα υπάρξει νέα επικοινωνία του πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης για το πρόσωπο του νέου πρωθυπουργού και τα μέλη της νέας κυβέρνησης. Πάντως χθες είδαν το φως της δημοσιότητας ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες ο Λουκάς Παπαδήμος συγκεντρώνει πιθανότητες για να ηγηθεί της νέας κυβέρνησης με αντιπροέδρους τους Ευάγγ. Βενιζέλο και Στ. Δήμα. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Προεδρίας η νέα κυβέρνηση θα έχει ως έργο την υλοποίηση των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου και μετά θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Πότε θα γίνουν οι εκλογές; Οι αντιπροσωπείες του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. που συναντήθηκαν χθες αργά το βράδυ στο γραφείο του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Οικονομικών, προκειμένου να συζητήσουν το χρονοδιάγραμμα των ενεργειών που διασφαλίζουν την εφαρμογή της απόφασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης Οκτωβρίου, κατέληξαν ότι η καταλληλότερη ημερομηνία εκλογών είναι η 19η Φεβρουαρίου.

Στην αντιπροσωπεία του ΠΑΣΟΚ μετείχαν οι κ.κ. Βενιζέλος και Σαχινίδης και της Ν.Δ. οι κ.κ. Σταϊκούρας, Σταμάτης και Λαζαρίδης. Παρόντες ήταν, επίσης, ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών κ. Πλασκοβίτης, ο πρόεδρος του ΣΟΕ κ. Ζανιάς και ο γενικός διευθυντής του ΟΔΔΗΧ κ. Χριστοδούλου. Επί της ουσίας η Ν.Δ. συμφώνησε τελικά στο χρονοδιάγραμμα που είχαν εξ αρχής θέσει οι Παπανδρέου και Βενιζέλος.

Για να φθάσουμε στο χθεσινό αποτέλεσμα χρειάστηκε να καμφθεί και η τελευταία γραμμή άμυνας του Αντώνη Σαμαρά, που δεν ήταν άλλη από την απαίτησή του να παραιτηθεί ο Γ. Παπανδρέου από πρωθυπουργός και μετά να συμφωνήσει σε συνεργασία. Ο πρωθυπουργός αρνιόταν μέχρι το τέλος και μπροστά στο αδιέξοδο, ζήτησε ο ίδιος συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον κ. Σαμαρά ούτως ώστε ενώπιόν του να δεσμευθεί ότι θα αποχωρήσει από την πρωθυπουργία για να πεισθεί ο πρόεδρος της Ν.Δ.

Νωρίτερα και μέσα στο Σαββατοκύριακο ο πρόεδρος της Ν.Δ. υπαναχωρούσε σημείο προς σημείο από την αρχική του κατηγορηματική άρνηση να συναινέσει σε μια τέτοια κυβέρνηση, όπως την είχε εκφράσει το βράδυ της ψήφου εμπιστοσύνης. Ο πρόεδρος της Ν.Δ. κατά σειρά υπαναχώρησε:

* Από την άρνησή του να ψηφίσει τη νέα δανειακή σύμβαση. Τώρα θα την ψηφίσει.

**Από τον όρο που έβαζε οι εκλογές να γίνουν στις 4 Δεκεμβρίου. Τώρα αποδέχθηκε την ολοκλήρωση των διαδικασιών για την εφαρμογή των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου.

* Από την απαίτησή του να παραιτηθεί άμεσα ο πρωθυπουργός και μετά να αρχίσει η συζήτηση για τη νέα κυβέρνηση.

* Από την αρχική του θέση του η νέα μεταβατική κυβέρνηση να μην είναι πολιτική. Τώρα αποδέχθηκε να είναι πολιτική και να συμμετέχουν και στελέχη από τη Ν.Δ.

* Κέρδισε όμως την αποχώρηση του Γ. Παπανδρέου από τη θέση του πρωθυπουργού, έστω κι αν αυτή δεν την προκάλεσε ο ίδιος.

Από τη μεριά του ο πρωθυπουργός και λόγω του φιάσκου των Κανών αναγκάζεται να παραχωρήσει τη θέση του πρωθυπουργού λόγω της απειλής των βουλευτών του, ότι αν δεν άνοιγε τις διαδικασίες για κυβέρνηση εθνικής ανάγκης, θα τον ανέτρεπαν. Από τη στιγμή που δέχθηκε να κάνει αυτή τη «θυσία», κατόρθωσε (σχήμα λόγου) να:

* Πάρει ψήφο εμπιστοσύνης.

* Να αναγκάσει τον Α. Σαμαρά να δηλώσει ότι θα ψηφίσει τη δανειακή σύμβαση.

* Να τον πείσει να συμμετάσχει σε κυβέρνηση συνεργασίας, ενδεχόμενο που αρνιόταν κατηγορηματικά μέχρι χθες.

Η Ν.Δ. με τη συμμετοχή της στη νέα κυβέρνηση χάνει πλέον το προνόμιο να καταγγέλλει το Μνημόνιο και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και να ευνοείται από το αντιμνημονιακό κλίμα. Τώρα γίνεται μέρος του προβλήματος, αφού θα ψηφίσει κι αυτή και θα συνδιαχειριστεί το νέο δανειακό πρόγραμμα και τα νέα μέτρα, που το ακολουθούν.

Ωστόσο ο Γ. Παπανδρέου όλα αυτά τα πλήρωσε με την απώλεια της πρωθυπουργίας, από την οποία ενδεχομένως να επωφεληθεί ο μεγάλος του αντίπαλος Α. Σαμαράς.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της προεδρίας της Δημοκρατίας στη συνάντηση συμφωνήθηκε να συγκροτηθεί μια νέα κυβέρνηση με στόχο να οδηγήσει τη χώρα άμεσα σε εκλογές μετά την υλοποίηση των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης Οκτωβρίου. Για τον προσδιορισμό των υποχρεώσεων που απορρέουν για την υλοποίηση των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου και το χρονικό πλαίσιο που απαιτείται, θα γίνει άμεσα συνάντηση εκπροσώπων των δύο πλευρών.

ΣχολείοΣχολείοΣχολείο

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Στόχος η αναγέννηση από την τέφρα

Tου Αγγελου Σταγκου

Κολλημένη κυριολεκτικά στον τοίχο και με κομμένη την ανάσα, η Ελλάδα έζησε χθες ένα θρίλερ. Επρόκειτο για την κορύφωση των δραματικών πολιτικών εξελίξεων και των διαδικασιών που δημιούργησαν σκηνικό επικείμενης εθνικής καταστροφής, το οποίο όμως δεν απείχε της πραγματικότητας. Το χειρότερο για την αξιοπρέπεια της χώρας, αλλά ευεργετικό επί της ουσίας, ήταν ότι το «έργο» παίχθηκε υπό τη διεύθυνση και τη σκηνοθεσία, σε μεγάλο βαθμό, των ισχυρών της Ευρωζώνης και των Βρυξελλών. Είναι βέβαιο άλλωστε ότι αν δεν υπήρχαν οι πιέσεις της Ευρώπης δεν θα είχαν γίνει καν προσπάθειες συναίνεσης!

Οι Γιώργος Παπανδρέου και Αντώνης Σαμαράς που έφτασαν με τα πολλά σε μία κατ’ αρχήν συμφωνία – πλαίσιο με τη μεσολάβηση του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια έχουν αφήσει για σήμερα αρκετά ανοιχτά θέματα. Για να βγει ολόκληρος ο αναστεναγμός ανακούφισης από όλους όσοι αντιλαμβάνονται πολύ σωστά ότι μέλλον για τη χώρα υπάρχει μόνο μέσα στην Ευρωζώνη (με την προϋπόθεση ότι θα ξεπεράσει τη σημερινή κρίση που την απειλεί) θα πρέπει να συνεχίσουν και σήμερα, και ας ελπίσουμε ότι δεν θα υπαναχωρήσει κάποιος από τους δύο.

Πάντως, το φοβερό συμπέρασμα που προέκυψε από όσα συνέβησαν είναι ότι έπρεπε να ξεπεράσουμε ως σύστημα και ως κοινωνία τα ανεκτά όρια, να κρεμαστούμε πάνω από την άβυσσο με ένα λεπτό σκοινί και να χρειαστούν οι απειλές τρίτων για να αναγκασθεί η αστική πολιτική τάξη να συμφωνήσει σε ένα κυβερνητικό σχήμα, που θα επιχειρήσει να διασώσει τη χώρα. Και αυτό δεν είναι σίγουρο, αλλά τουλάχιστον να ανακόψει προς το παρόν τη φρενήρη ταχύτητα με την οποία πηγαίνει προς τη δραχμή και την έξοδο από την Ευρώπη.

Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι στο τέλος θα αποφύγουμε το απευκταίο. Ειδικά αν οι προσπάθειες της νέας κυβέρνησης τορπιλιστούν από αυτούς που υποτίθεται ότι συμφώνησαν να τη στηρίξουν, συρόμενοι κυριολεκτικά σε αυτή την απόφαση, ή αν οι αντιδράσεις στα επώδυνα μέτρα που θα ληφθούν δεν γίνει δυνατόν να ξεπεραστούν. Από την άλλη πλευρά ωστόσο είναι ευτύχημα ότι ακόμη και ιεράρχες, όπως ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ο Θεσσαλονίκης Ανθιμος και ο Ιγνάτιος Δημητριάδος τάχθηκαν χθες αναφανδόν υπέρ της πολιτικής συνεννόησης και της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αρχίζοντας από σήμερα στο Ecofin, το επόμενο τετράμηνο θα είναι κρίσιμο και σκληρό. Θα υπαγορευτούν σκληροί όροι και το ύφος των δανειστών – εταίρων θα είναι ιδιαίτερα αυστηρό, ίσως και προσβλητικό. Ας μην αναφερθούμε στο πώς και γιατί βρεθήκαμε στο σημείο της ταπείνωσης. Μοναδικός στόχος, στον οποίον η χώρα θα πρέπει να προσηλωθεί απόλυτα και για πολλά χρόνια, είναι πλέον η σωτηρία, η επιβίωση και η ανάκαμψη. Ουσιαστικά θα πρέπει να αναγεννηθεί από την τέφρα της και να είναι πολύ διαφορετική.

 

Το φάσμα του παρία

Tου Nικου Γ. Ξυδακη

Η κυβέρνηση συνεργασίας Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ, που συμφωνήθηκε χθες, έδωσε τέλος στην αγωνία των τελευταίων ημερών: δεν πάμε στην Ανατολή και στη δραχμή, τουλάχιστον όχι τώρα. Τα διεθνή ΜΜΕ ήδη ταξιδεύουν για Ιταλία, στον κυρίως όγκο της χιονοστιβάδας ευρωπαϊκού χρέους. Μένουμε μόνοι, ενώπιον της δανειακής σύμβασης, για την οποία ξέρουμε ελάχιστα, με μια εξαρθρωμένη χώρα κι ένα κουρασμένο πολιτικό σύστημα, το οποίο με την ψυχή στα δόντια θα παλέψει να υπάρξει υπό επιτροπεία, μέσα σε μια κοινωνία όλο και πιο φτωχή, όλο και πιο καχύποπτη. Θα προσπαθήσει να κυρώσει τη συμφωνία και τα παρελκόμενά της, να αποσπάσει την περίφημη 6η δόση, να συντάξει προϋπολογισμό και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές.

Η χθεσινή μέρα εσήμανε το τέλος της κυβέρνησης Παπανδρέου, αλλά όχι και το τέλος του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ. Το εφτάψυχο ΠΑΣΟΚ αντί να πτοηθεί από το χάος που προκάλεσε εντός και εκτός συνόρων το δημοψήφισμα του γνησίως χαοτικού αρχηγού του, το εκμεταλλεύτηκε και επέζησε. Ακριβώς στο οριακό σημείο, στο σημείο θραύσεως της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας του, όταν θα έπρεπε να κυρώσει επαχθείς όρους του δευτέρου Μνημονίου και να λάβει νέο κύκλο επώδυνων μέτρων, απέσεισε μέρος της ευθύνης του και το εναπόθεσε στους ώμους της Νέας Δημοκρατίας. Ο Αντώνης Σαμαράς, δεχόμενος αφόρητες πιέσεις για την αντιμνημονιακή του στάση, εντός και εκτός Ελλάδος, υπέκυψε και συναίνεσε για μια μεταβατική κυβέρνηση. Δεν μπόρεσε να αγνοήσει τον διάχυτο φόβο του κόσμου για άτακτη χρεοκοπία και δεν μπόρεσε, καθώς φαίνεται, να επιβάλει την αρχική του ελάχιστη ατζέντα, που θα περιόριζε τη φθορά του και θα έφερνε γρήγορη κάλπη.

Το κλίμα που διαμορφώθηκε μετά τη νύχτα των Καννών ήταν τρομοκρατικό: Μέρκελ-Σαρκοζί απείλησαν ουσιαστικά με αποπομπή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την Ε.Ε., κάτι που για τους κατάκοπους και ήδη φοβισμένους Ελληνες ισοδυναμεί με πολιτισμική κατάρρευση, πλάι στην ήδη βιωμένη φτώχεια και πληβειοποίηση. Η εθνική ταπείνωση των Καννών πυροδότησε μνήμες υπανάπτυξης και υποτέλειας, αλλά κι έναν ζωώδη φόβο: ο αποσυνάγωγος των αγορών μετατρέπεται σε παρία της Ευρώπης. Στην επώδυνη υλική εμπειρία του 2010-11 και την ανασφάλεια για το μέλλον προστέθηκε το λαβωμένο φαντασιακό. Θα τις θυμόμαστε αυτές τις ώρες, ιδίως τη νύχτα των Καννών.

Το δεύτερο Μνημόνιο φιλοδοξεί να ρυθμίσει τον οικονομικο-πολιτικό βίο σε βάθος δεκαετίας. Σύμφωνα με όσα είδαμε από το πρώτο Μνημόνιο, το σοκ θα συνεχιστεί και η κοινωνία θα συνεχίσει να αντιδρά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν γνωρίζουμε πώς και πόσο θα ισχύσει το Μνημόνιο, πώς θα επιζήσει το ευρώ, πόσο θ’ αντέξουν Ιταλία και Ισπανία. Για την Ελλάδα πάντως ξέρουμε ότι από σήμερα αρχίζει το τέλος των μεγάλων αστικών κομμάτων και της κυριαρχίας τους, όπως την ξέραμε από το ’74. Καθώς θα μετασχηματίζεται η κοινωνία του Μνημονίου και θα τήκονται τα υπάρχοντα μεσοστρώματα, θα αναδύονται νέα κοινωνικά υποκείμενα, με νέα αυτοσυνείδηση, νέες ανάγκες, που θα αναζητούν άλλους φορείς πολιτικής έκφρασης. Ούτε καλύτερους ούτε χειρότερους, απλώς άλλους.

 

 

Η Ελλάδα μπροστά στον καθρέφτη

Tου Πασχου Μανδραβελη

Θα ήταν πολύ ανακουφιστικό να μπούμε επιτέλους σε μια περίοδο πολιτικής κανονικότητας. Να βρεθεί εκείνος ο πρωθυπουργός που θα ενώσει τους Ελληνες και θα συμμαζέψει τα του οίκου μας· να δουν οι Ευρωπαίοι ότι είμαστε κομμάτι της Ευρώπης· να πεισθούν οι αγορές -έστω στο άμεσο μέλλον- για να μας δανείσουν. Δυστυχώς αυτό που ζήσαμε τις τελευταίες μέρες είναι ένα απλό επεισόδιο μιας ταραγμένης πολιτικής ζωής, επειδή αυτά που ζούμε τα τελευταία δύο χρόνια δεν πρόκειται να εξαφανιστούν. Και δεν πρόκειται να εξαφανιστούν διότι για να λυθούν τα προβλήματα της χώρας χρειάζεται κάτι περισσότερο από την πολιτική συναίνεση του κ. Παπανδρέου με τον κ. Σαμαρά. Χρειάζονται ψυχραιμία και κοινωνική συναίνεση.

Δυστυχώς για τα τελευταία δεν αρκεί ένας πρωθυπουργός. Δεν αρκούν δύο κόμματα. Πρέπει να βάλουν πλάτη πολλοί: κόμματα, έστω και αν αυτά είναι αντιπολιτευόμενα· μέσα ενημέρωσης, που ακόμη και όταν διαφωνούν δεν παραπληροφορούν· συνδικάτα, που αντιδρούν αλλά εντός του πλαισίου του νόμου· πνευματικοί άνθρωποι, που δεν κραυγάζουν αλλά εμβαθύνουν. Το κακό είναι ότι προς την κατεύθυνση της δραχμής σπρώχνουν -ακόμη και άθελά τους- πολλοί. Για την παραμονή στο ευρώ πιέζουν λίγοι και είναι κατά κανόνα μισητοί.

Η παραμονή στο ευρώ δεν εξαρτάται από πολιτικές αποφάσεις· οι τελευταίες απλώς μπορούν να επιταχύνουν την έξοδο. Χρειάζεται συνολική αναδιάρθρωση της οικονομίας, κάτι για το οποίο άπαντες συμφωνούμε γενικώς, αλλά όλοι διαφωνούμε μερικώς. Η συμμετοχή στο ευρώ προϋποθέτει όλα εκείνα τα οποία συμφωνήσαμε για να μπούμε στο ευρώ. Και εντάξει, ας ξεχάσουμε για πολλά χρόνια το κριτήριο για χρέος 60% του ΑΕΠ. Του χρόνου όμως θα πρέπει να έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα. Κάτι που σημαίνει περικοπές στο Δημόσιο, τις οποίες κανείς δεν θέλει, επιχειρηματίες που θα σκέφτονται το κέρδος διά της δημιουργίας και όχι διά των φοροαπαλλαγών, τραπεζίτες που θα σκέφτονται τη μεγάλη εικόνα της οικονομίας αντί να μοιράζουν θαλασσοδάνεια, ΜΜΕ που θα πληροφορούν αντί να προωθούν οικονομικοπολιτικές ατζέντες κ. λπ. Χρειάζεται δηλαδή μια επανάσταση, που όχι μόνο δεν ξέρουμε αν μπορεί να επιτευχθεί, αλλά και που κανείς δεν θέλει να σκεφτεί.

Αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, σε μια δημοκρατία η πολιτική σε όλες της τις εκφράσεις αντανακλά την κοινωνία. Οχι πιστά, αλλά τη σκιαγραφεί. Το πολιτικό τουρλουμπούκι που είδαμε στις οθόνες μας τις τελευταίες ημέρες είναι το κοινωνικό τουρλουμπούκι με άλλη τεχνοτροπία. Σε μια χώρα που δεν έχουμε εμπεδώσει το Κοινωνικό Συμβόλαιο, είναι δυνατόν να υπογραφούν πολιτικά συμβόλαια που θα αντέξουν; Σε μια χώρα που δεν έχουμε κατανοήσει την πολιτική ως διαδικασία παραγωγής των νόμων και θεωρούμε πολιτική την καταστρατήγηση των νόμων, υπάρχει πολιτικό συμβόλαιο που μπορεί να αντέξει; Μπορεί να υπάρξει κοινωνικό συμβόλαιο όταν καθείς διαλαλεί ότι «νόμος είναι το δικό του δίκιο»;

Η αρχαία Ελλάδα υπήρξε μέρος του ιδρυτικού μύθου της Ευρώπης. Η σύγχρονη Ελλάδα το πιστώθηκε μπαίνοντας στην ΕΟΚ. Για να παραμείνει όμως εκεί πρέπει να κάνει κάτι περισσότερο. Να γίνει ευρωπαϊκή χώρα. Μπορεί; Μπορούμε; Τα επόμενα χρόνια θα φανεί…

Σκορπισμένες δεκαετίες

Tου Παντελη Mπουκαλα

Αναρίθμητες λέξεις θυσιάστηκαν στον αχόρταγο βωμό των εντυπώσεων, την ώρα του άγριου παζαριού και ενώ υποτίθεται ότι, με την Ελλάδα καταποντιζόμενη, οι υποψήφιοι σωτήρες θα έπρεπε να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και όχι στο δυσθεώρητο ύψος του άγριου κομματισμού. Από όλες αυτές τις λέξεις, ελάχιστες είχαν βάρος μεγαλύτερο της ελαφρόπετρας. Και παραδόξως, κάποιες ειπώθηκαν από τον κ. Παπανδρέου, που η σχέση του με την κυριολεξία είναι όση και η σχέση του με την αντιεξουσία ή του κόμματός του με τον σοσιαλισμό.

Στην ομιλία του λοιπόν στη Βουλή, στις 4 Νοεμβρίου, με την οποία ζήτησε την ψήφο των βουλευτών του ώστε να φύγει μένοντας ή να μείνει φεύγοντας, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ δήλωσε, αίφνης αυτοκριτικός και γενικώς επικριτικός για το πολιτικό σύστημα, ότι ο ίδιος και η κυβέρνησή του «πληρώνουν τον λογαριασμό δεκαετιών αμεριμνησίας, λαϊκισμού, ανομίας, αδιαφάνειας, διαπλοκής, πελατειακών σχέσεων και αδιαφορίας για το Δημόσιο». Ας κάνουμε λοιπόν κι εμείς τους δικούς μας λογαριασμούς. Και πρώτα ας μετρήσουμε τις πληγές: αμεριμνησία, λαϊκισμός, ανομία, αδιαφάνεια, διαπλοκή, πελατειακές σχέσεις, αδιαφορία για το Δημόσιο, το όλον εφτά· δηλαδή, για να παρηγοριόμαστε, λιγότερες από τις πληγές του Φαραώ, άρα μπορούμε να ελπίζουμε ότι ο «Θεός της Ελλάδας» δεν απέστρεψε ακόμα το βλέμμα του από τη χώρα της θρυλούμενης προτιμήσεώς του.

Λογαριασμός δεύτερος. Για να μετράει τον χαμένο χρόνο της Ελλάδας με τις δεκαετίες και όχι με τα έτη, ο κ. Παπανδρέου περιλαμβάνει και τις κυβερνητικές θητείες του κόμματός του στις θητείες που κατέφαγαν το σώμα της χώρας. Με δεδομένο μάλιστα ότι στις τρεις τελευταίες δεκαετίες, από το 1981 μέχρι σήμερα, το κόμμα του κ. Παπανδρέου κυβερνούσε στις δύο και κάτι παραπάνω, το μερίδιό του στην καταστροφή είναι τεράστιο.

Οσο για το προσωπικό του μερίδιο στα όσα καταμαρτυρεί στο πολιτικό σύστημα (επαναλαμβάνω: αμεριμνησία, λαικισμός, ανομία, αδιαφάνεια, διαπλοκή, πελατειακές σχέσεις, αδιαφορία για το Δημόσιο), ας ξαναμιλήσουν οι αριθμοί: Βουλευτής ήδη από το 1981 και αδιαλείπτως μέχρι σήμερα, ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ πρωτοαξιώθηκε να λάβει υφυπουργικό θώκο (του Πολιτισμού) το ’81. Ενάμιση χρόνο στο Πολιτισμού, δύο στο Παιδείας ως υφυπουργός, ένα στο Εξωτερικών ως υφυπουργός επίσης, δύο στο Παιδείας ως υπουργός πια, τρία στο Εξωτερικών ως αναπληρωτής και πέντε ως υπουργός, συν δύο ως πρωθυπουργός, σύνολο έτη δεκαέξι και μισό. Χονδρικώς δηλαδή δύο δεκαετίες εξουσίας σε όλες τις πασοκικές κυβερνήσεις, αλλά και διαρκής εξ αίματος γνώση όλων όσα συνέβαιναν σε κάθε πεδίο του κόμματός του και των κυβερνήσεών του. Τόσα χρόνια, λοιπόν, τίποτα δεν είχε δει ο κ. Παπανδρέου από αμεριμνησία, λαϊκισμό, ανομία, αδιαφάνεια, διαπλοκή, πελατειακές σχέσεις και

Μετά το πρώτο βήμα

Του Aλεξη Παπαχελα

Εχουμε πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μας να διανύσουμε για να πείσουμε τους… εαυτούς μας και τους άλλους ότι μπορεί να πετύχουμε. Χθες έγινε ένα πρώτο βήμα. Κάτω από την ασφυκτική πίεση της διεθνούς κοινότητας και των αγορών, οι κ. Παπανδρέου και Σαμαράς συμφώνησαν σε μια μεταβατική κυβέρνηση έως τον Φεβρουάριο. Υπάρχουν, όμως, πολλές ασάφειες. Αν, για παράδειγμα, δεν στελεχωθεί αυτή η κυβέρνηση με ανθρώπους της Κεντροδεξιάς, θα μοιάζει περισσότερο με μια υπηρεσιακή κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με επίφαση οικουμενικότητας, λόγω της παρουσίας του έμπειρου κ. Παπαδήμου. Απομένει να δούμε αν ο κ. Παπαδήμος θα δεχθεί αυτόν τον ρόλο ή αν θα επιμείνει σε μία πραγματικά οικουμενική κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Και αν δεν δεχθεί ο κ. Παπαδήμος, αναρωτιέται κανείς ποιος άλλος μπορεί να αναλάβει αυτό τον ρόλο.

Ενα δεύτερο σοβαρό θέμα είναι αν θα μπορέσουν να συμφωνήσουν τα δύο μεγάλα κόμματα στο ποιες είναι οι υποχρεώσεις της χώρας, που απορρέουν από τη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου. Ο κ. Παπαδήμος ή όποιος άλλος αναλάβει θα θελήσει προφανώς να διασφαλίσει ότι η Ν.Δ. θα στηρίξει μέρος των όποιων μέτρων θα πρέπει να ληφθούν έως τον Φεβρουάριο και πως δεν θα κατηγορείται ως «δωσίλογος» από τους υποστηρικτές της. Τρίτο σημαντικό ζήτημα είναι κατά πόσον οι εταίροι και δανειστές μας θα κρίνουν ότι με το σχήμα αυτό διασφαλίζονται, ειδικώς με την προοπτική της διαγραφής του χρέους και του «μεγάλου πακέτου». Θα πρέπει να θεωρείται μάλλον βέβαιο ότι θα επιδιώξουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις από τα δύο μεγάλα κόμματα για την τήρηση των όρων του εν λόγω πακέτου από όποιον κερδίσει τις επόμενες εκλογές.

Ας ελπίσουμε ότι όλες αυτές οι εκκρεμότητες θα λυθούν πολύ γρήγορα ώστε να μπει ένα τέλος στην αβεβαιότητα του ελληνικού λαού, αλλά και των εταίρων μας. Χρόνο πολύ δεν έχουμε και η δυσπιστία έναντι της Ελλάδος είναι απύθμενη. Η χθεσινή συμφωνία θα κριθεί ανεπαρκής αν (α) θεωρηθεί ότι η Ν.Δ. δίνει απλώς χωρίς κέφι ένα «φύλλο συκής» σε μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ για να ηρεμήσουν οι έξω και (β) αν διαπιστωθεί ότι δεν ξεπερνάει ουσιαστικά τα εμπόδια από τις λαϊκές αντιδράσεις και την απροθυμία του κρατικού μηχανισμού.

Εν πάση περιπτώσει, αυτά θα τα δούμε στον δρόμο. Χθες έγινε μια μεγάλη αρχή εθνικής συνεννόησης, έστω στο παρά πέντε, έστω υπό την απειλή της εξόδου από το ευρώ. Ας ελπίσουμε πως οι κ. Παπανδρέου και Σαμαράς θα ξορκίσουν τον «διάβολο που πάντοτε κρύβεται στις λεπτομέρειες» και ότι δεν θα διαψεύσουν τις ελπίδες του ελληνικού λαού αλλά και των εταίρων μας. Αν συμβεί το τελευταίο, θα έχουν τεράστια ευθύνη αλλά και η χώρα ελάχιστα πια περιθώρια ανάταξης.

Η σύμβαση και το Μνημόνιο

Του Μπαμπη Παπαδημητριου

Τι ζητείται από τη νέα κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης; Να κυβερνήσει τόσο αποτελεσματικά όσο δεν μπορεί κανείς να φανταστεί. Είναι επομένως κρίσιμο να διευκρινιστεί από την πρώτη στιγμή ότι δεν αναζητείται ούτε μια «υπηρεσιακή» ούτε μια «τεχνοκρατική» σύνθεση. Η νέα κυβέρνηση πρέπει να είναι βαθύτατα πολιτική και θα χρειαστεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών. Για τον λόγο αυτόν πρέπει να είναι σίγουρο ότι έχει την αδιασάλευτη εμπιστοσύνη της Βουλής για χρόνο τουλάχιστον διπλάσιο του προβλεπομένου με την ψήφο εμπιστοσύνης. Ας δούμε τα αρχικά της καθήκοντα:

Πρώτον, οφείλει να περιλάβει στις προγραμματικές της δεσμεύσεις ότι θα ανταποκριθεί πλήρως σε όσα η Ελλάδα δεσμεύθηκε με τις δύο τελευταίες και διαδοχικές αποφάσεις κορυφής της Ευρωζώνης. Εκείνη του Ιουλίου, με την οποία προσφέρθηκε στη χώρα μας ένα δεύτερο πακέτο δανείων διάσωσης, καθώς και η ευρωπαϊκή υποστήριξη σε μια ευρεία ανταλλαγή ομολόγων με στόχο την απομείωση της εναπομένουσας αξίας των δανείων. Και την πρόσφατη του Οκτωβρίου, με την οποία διευρύνθηκε και το δανειακό πρόγραμμα και το μέγεθος του «κουρέματος». Εφ’ όσον το πράξει με σαφήνεια, θα απελευθερωθεί η ήδη εγκριθείσα έκτη δόση και θα διευκολυνθούν εξαιρετικά οι συζητήσεις για την έβδομη δόση, την οποία θα χρειαστούμε αν έχουν καθυστερήσει οι διεργασίες για το νέο πρόγραμμα, την εγκατάσταση των εμπειρογνωμόνων και την προετοιμασία του νέου «κουρέματος».

Το δεύτερο και σπουδαιότερο είναι να κάνει αυτό που προβλέπεται με τη δήλωση κορυφής της 26ης Οκτωβρίου: «Ολοκλήρωση ενός βιώσιμου και αξιόπιστου νέου πολυετούς προγράμματος Ε.Ε./ΔΝΤ». Το υλικό του ΝΠΠ περιέχεται ήδη, κατά το μεγαλύτερο μέρος του, στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, το οποίο έγινε νόμος του κράτους στα τέλη Ιουνίου (Ν. 3985, ΦΕΚ Α151), αφού κόντεψε να ρίξει την κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου. Επέτρεψε, πάντως, την εκταμίευση της πέμπτης δόσης, ανεβάζοντας το ποσό που έχει εισπράξει η Ελλάδα από το πρώτο Μνημόνιο στα 65 δισ. ευρώ (47,1 από την Ε.Ε. και 17,9 από το ΔΝΤ).

Στην πέμπτη έκθεση αξιολόγησης της Επιτροπής, την οποία γνωρίζουμε στην προσωρινή και μη εγκεκριμένη έκδοσή της, καταγράφηκε η σημαντική απόκλιση στην τήρηση των στόχων που είχαν υιοθετηθεί ακόμη και στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα. Οι εμπειρογνώμονες της τριμερούς παραδέχθηκαν ότι οι εκτιμήσεις τους ως προς τα βασικά μεγέθη (εγχώριο προϊόν, έσοδα – έξοδα κράτους, περιθώρια χρηματοοικονομικών αγορών) δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα. Σε αυτήν την έκθεση, απουσίαζε το υποκεφάλαιο με τους υπολογισμούς για τη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους.

Εκεί ακριβώς κρύβονταν τα άσχημα νέα. Λίγο αργότερα, διοχετεύθηκε στη δημοσιότητα το αντίστοιχο κεφάλαιο όπως το έχουν συντάξει οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ. Μια γρήγορη ανάλυση αποκάλυπτε ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος δεν θα μπορούσε να εξυπηρετηθεί με το υπάρχον πρόγραμμα. Ούτε του αρχικού Μνημονίου ούτε του Μεσοπρόθεσμου ούτε του μικρού «κουρέματος». Η καταστροφική αυτή προοπτική οδήγησε στη συμφωνία του Οκτωβρίου.

Σε αυτήν τη βάση, επομένως, εκλήθη η Ελλάδα να συντάξει και να υπογράψει το ΝΠΠ, μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Συγκεκριμένα, στο σημείο 12 της Δήλωσης έγραψαν πως «το νέο πρόγραμμα θα πρέπει να συμφωνηθεί έως το τέλος του 2011». Ο κ. Παπανδρέου αντιλήφθηκε σε πόσο δύσκολη θέση είχε φέρει τον εαυτό του, την κυβέρνησή του, την Ευρωζώνη και τη χώρα του. Είχε πλέον κάτι λιγότερο από έξι εβδομάδες για να αναλάβει την ευθύνη του ΝΠΠ. Και έπρεπε να το κάνει μόνος του, όπως με σαφήνεια αναφέρει η ευρωπαϊκή απόφαση όταν λέει πως η «ιδιοποίηση του προγράμματος είναι ελληνική και η εφαρμογή του, ευθύνη των ελληνικών αρχών».

Από αυτήν τη δύσκολη θέση μπορούσε να τον βγάλει μόνον ο Αντώνης Σαμαράς και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Η φυγή Παπανδρέου προς το δημοψήφισμα περιέγραψε τα νέα όρια της εθνικής συμφωνίας. Η Ελλάδα θα έβρισκε τον τρόπο να προωθήσει, ταυτοχρόνως, τρία νέα στοιχεία, διαφορετικά οι αγορές θα έπρεπε να διαγράψουν οριστικά οποιαδήποτε προοπτική διάσωσης του «αδύναμου κρίκου» της Ευρωζώνης και να αρχίσουν να υπολογίζουν ένα νέο κίνδυνο στις συναλλαγές τους με την Ελλάδα: τον συναλλαγματικό!

Είναι προφανές ότι η Ελλάδα οφείλει να δώσει σαφή απάντηση στην πρόκληση. Η νέα κυβέρνηση καλείται να κάνει όλα όσα ακολουθούν και με αυτήν τη σειρά. Να υπογράψει το Νέο Οικονομικό Πρόγραμμα. Να υπογράψει Μνημόνιο Συμφωνίας, με το οποίο διευκρινίζει τους κανόνες επίλυσης διαφωνιών μεταξύ κυβερνητικών παραγόντων και της «επί τόπου εποπτικής ικανότητας», πέραν της τρόικας. Να υπογράψει τη Νέα Δανειακή Σύμβαση των 100 δισ. μέχρι και το 2014. Να απευθύνει προσφορά για την «εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων με ονομαστική μείωση του 50% επί του θεωρητικού ελληνικού χρέους», στο πλαίσιο της οποίας «τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης θα συνεισφέρουν ποσό έως 30 δισ.» στις αρχές του 2012. Τίποτε λιγότερο!

Ο χρόνος είναι εναντίον μας

Tου Nικου Kωνστανταρα

Στη δημιουργία πολιτικού δράματος είμαστε αξεπέραστοι· μένει να δούμε αν αυτήν τη φορά οι ανακοινώσεις και οι «υπερβάσεις» των πολιτικών μας αρχηγών θα οδηγήσουν σε απτά αποτελέσματα. Ο στόχος της νέας κυβέρνησης δεν είναι άλλος από το να ανακόψει την πτώση της χώρας προς τη χρεοκοπία και την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Η χθεσινή συμφωνία επί της αρχής για κυβέρνηση κάποιας μορφής συνεργασίας ήταν το ελάχιστο που τα δύο μεγάλα κόμματα μπορούσαν να προσφέρουν προς τους ανήσυχους πολίτες και στους αγριεμένους εταίρους και δανειστές μας. Σήμερα θα φανεί αν η ανακοίνωση νέας κυβέρνησης (χωρίς λεπτομέρειες όσον αφορά τη σύνθεσή της) αρκεί για να καθησυχάσει τις απρόβλεπτες αγορές και να βοηθήσει στη σταθεροποίηση της κατάστασης στην Ευρωζώνη.

Αυτός είναι ο άμεσος στόχος της συμφωνίας: να πετύχει τη χαλάρωση της αφόρητης πολιτικής, οικονομικής και ψυχολογικής πίεσης πάνω στους Ελληνες πολιτικούς και πολίτες, ώστε να μπορούν να εφαρμοστούν μεταρρυθμίσεις. Ομως, φαίνεται ότι η κυβέρνηση συνεργασίας θα έχει βραχύ βίο και αυτό καταδεικνύει ότι ούτε τώρα οι ηγέτες μας κατάλαβαν το μεγάλο διακύβευμα: αν θα εφαρμοστούν τα δύσκολα μέτρα που απορρέουν από τις δεσμεύσεις μας προς την τρόικα. Το πρόβλημα έως τώρα ήταν ότι, ενώ η κυβερνητική πλειοψηφία υπερψήφιζε τα δυσάρεστα μέτρα του Μνημονίου, του Μεσοπρόθεσμου κ.ά., πάγωνε μπροστά στις αντιδράσεις και δεν τα εφάρμοζε. Πέρα από τις οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, και τις αυξήσεις φόρων, η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν άντεξε να συγκρουστεί με ομάδες ειδικών συμφερόντων.

Η νέα κυβέρνηση θα έχει «στόχο να οδηγήσει τη χώρα άμεσα σε εκλογές μετά την υλοποίηση των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης Οκτωβρίου». Η ανακοίνωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας δεν προσδιορίζει την ημερομηνία των εκλογών, αλλά αποκαλύπτει τη σπουδή των διαπραγματευτών για εκλογές. Με άλλα λόγια, οι πολιτικές δυνάμεις που θα συμμετέχουν στο νέο σχήμα θα συνεργάζονται ώστε να περάσουν τα δύσκολα μέτρα αλλά, όταν έρθει η ώρα της εφαρμογής, θα βρίσκονται σε προεκλογικό αγώνα. Ετσι, τα κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού θα αναγκαστούν να χαλαρώσουν την αντιλαϊκή πολιτική τους, την ώρα που τα κόμματα της αντιπολίτευσης, κυρίως το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, θα κάνουν ό,τι μπορούν για να διογκώσουν τη λαϊκή δυσφορία και να την καρπωθούν.

Επανειλημμένως τα τελευταία χρόνια είδαμε ταραχές να συνοδεύουν μεταρρυθμίσεις, την κυβέρνηση να χρεώνεται το πολιτικό κόστος και μετά να διστάζει να εφαρμόσει τις αλλαγές. Υποτίθεται ότι ευρύτερη πολιτική συναίνεση από την αρχή της εποχής της κηδεμονίας θα είχε θωρακίσει την κυβέρνηση με μεγαλύτερη νομιμοποίηση για να επιβάλλει μέτρα. Αυτό δεν έγινε και διαπιστώσαμε ότι η χώρα δεν κυβερνιέται εύκολα μετά από τόσα χρόνια στρεβλής κοινωνικής ανάπτυξης και ελλιπέστατης εφαρμογής νόμων και κανόνων. Είναι φανερό ότι κανένα από τα σημερινά κόμματα, μόνο του, δεν μπορεί να πετύχει.

Ομως, η σπουδή για εκλογές δείχνει ότι κάποιοι πιστεύουν ότι θα κερδίσουν τις εκλογές και θα είναι σε θέση να κυβερνήσουν. Η υπεραισιοδοξία τους σε αυτό είναι τόσο φανερή, που αναρωτιέται κανείς αν αντιλαμβάνονται τις δυσκολίες που βρίσκονται μπροστά μας.

Η νέα κυβέρνηση πρέπει να ανατρέψει το αρνητικό κλίμα εναντίον των Ελλήνων που επικρατεί σε όλη την Ευρώπη, να επιβεβαιώσει τη θέση μας στην Eυρωζώνη και, την ίδια ώρα, να καθησυχάσει τον λαό ότι υπάρχει ελπίδα για διέξοδο από την κρίση. Η ευρύτερη συνεργασία θα προσφέρει μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση σε όποιον κυβερνάει, ώστε να μπορεί να τηρήσει τις δεσμεύσεις της χώρας, αλλά η σπουδή για εκλογές θα υπονομεύει την προσπάθεια.

Αν σήμερα η ετυμηγορία των αγορών και των δανειστών μας είναι αρνητική, έχουμε ακόμη μια ευκαιρία, με τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης και την εντολή που θα της δοθεί, να αλλάξουμε το κλίμα. Δεν ξεφύγαμε τον κίνδυνο.

Μία πρώτη νίκη

Ο ελληνικός λαός μπόρεσε χθες να πάρει μια μεγάλη ανάσα. Οι κ. Παπανδρέου και Σαμαράς κατάφεραν επιτέλους, με τη μεσολάβηση του Προέδρου της Δημοκρατίας, να καταλήξουν σε μια ιστορική συμφωνία για τη συγκρότηση μιας νέας κυβέρνησης, η οποία θα αναλάβει να διασφαλίσει την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη και την αποφυγή της χρεοκοπίας. Απαιτήθηκε ιδιαίτερο πολιτικό θάρρος από την πλευρά και των δύο πολιτικών ηγετών για να παραμερισθούν εγωισμοί και κομματικοί φανατισμοί ώστε να βρεθεί μια συναινετική λύση.

Πρόκειται, πάντως, για μια σημαντική νίκη όσων με κόπο και πείσμα έδωσαν μάχη για την εθνική συνεννόηση σε αυτή τη δύσκολη ώρα.

Ελπίζουμε ότι ο σχηματισμός αυτής της κυβέρνησης θα αποτελέσει απαρχή μιας νέας εποχής συνεννόησης μεταξύ υπεύθυνων πολιτικών δυνάμεων. Ο δρόμος που έχει να διανύσει η χώρα μας για να σταθεί στα πόδια της δεν θα είναι εύκολος, κάθε άλλο. Η νέα κυβέρνηση θα χρειασθεί την πραγματική στήριξη των υπεύθυνων δυνάμεων του τόπου, γιατί η αποτυχία θα είναι ταυτόσημη με τη χρεοκοπία. Ο κόσμος όλος παρακολουθεί την Ελλάδα με προσοχή και αγωνία, αλλά η χθεσινή ημέρα μπορεί να είναι η αρχή προκειμένου να ξανακερδίσει η χώρα την αξιοπιστία και την υπόληψή της.

ΣχολείοΣχολείοΣχολείο

THE NEW YORK TIMES

Greek Leaders Reach Deal to Form a New Government

Pantelis Saitas/European Pressphoto Agency

Greek Prime Minister George Papandreou, left, and Antonis Samaras, the opposition leader, met with President Karolos Papoulias on Sunday.

By RACHEL DONADIO and NIKI KITSANTONIS

ATHENS — Greeks awaited word on Monday on the formation of a unity government under a new leader after Prime Minister George A. Papandreou and his chief rival agreed to create a transitional administration to oversee the country’s debt-relief deal with the European Union and then hold early elections. Mr. Papandreou agreed to resign once the details were completed.

 

Yannis Behrakis/Reuters

Greek Prime Minister George Papandreou arrived at an emergency cabinet meeting on Sunday.

The agreement on Sunday appeared to break a political deadlock that had paralyzed Greece in the face of an acute financial crisis that threatened to infect other euro-zone nations, especially Italy. European leaders see the debt-relief deal struck with Greece on Oct. 26 as crucial to containing the crisis in Greece and insulating Italy, a much larger economy whose political leaders have also struggled to cut budgets and deal with heavy debt.

Yields on Italian bonds — the price Italy must pay to borrow money on international markets — rose on Monday to over 6.6 percent, the highest since the introduction of the euro more than a decade ago, news reports said.

But in a statement reported by the ANSA news agency, Mr. Berlusconi said talk of his resignation before a crucial parliamentary vote on Tuesday was “without foundation.”

The agreement in Greece could not have come soon enough for its European partners, who have pressed the country hard to forge a broader political consensus behind the debt deal. But it was not clear whether the agreement would provide the certainty that skeptical investors are demanding to calm turbulent financial markets.

The debt deal requires that the Greek Parliament pass a new round of deeply unpopular austerity measures, including layoffs of government workers, in a climate of growing social unrest. It also calls for permanent foreign monitoring in Greece to ensure that it makes good on its pledges of structural changes to revitalize its economy, a requirement that many Greeks see as an affront to national sovereignty.

With a narrow and eroding majority in Parliament, Mr. Papandreou’s Socialist government found that it could not unify to push through such measures on its own, but Antonis Samaras, the leader of the conservative New Democracy party, opposed many of the debt deal’s provisions and demanded Mr. Papandreou’s resignation and a snap election. After days of frantic political wrangling, Mr. Papandreou survived a confidence vote in Parliament on Friday, setting the stage for Sunday’s compromise.

The new unity government, in which the major parties would share power, is widely expected to be led by a nonpolitician and to govern for several months, long enough to carry out the debt deal and pass a budget for 2011. The name of the new prime minister and the composition of the new cabinet were not expected to be announced until Monday, when the leaders will meet again, according to a statement Sunday night by the Greek president, Karolos Papoulias, who moderated the talks on Sunday.

In a statement early Monday morning, the Greek Finance Ministry said that delegations from the Socialist Party and New Democracy met on Sunday “to discuss the time frame of the actions” to implement the debt deal, and added that the two parties regarded Feb. 19 as “the most appropriate date for elections.”

In reaching the agreement, Mr. Papandreou agreed to meet Mr. Samaras’s demand that he step down as prime minister, while Mr. Samaras agreed to back the debt deal and a seven-point plan of priorities proposed by Mr. Papandreou that would essentially commit the new government to the terms of the debt deal.

Mr. Samaras is not expected to play a role in the unity government, but would be New Democracy’s candidate for prime minister in the general election.

In many ways, a new interim government for Greece buys time for European leaders to put together a stronger bailout mechanism that would protect larger economies from the risk of default, chief among them Italy. High debt, low growth and Mr. Berlusconi’s diminishing credibility have made that nation increasingly vulnerable.

“The decision is very positive, because it will appease the markets and because it shows that Greek authorities are doing what foreign leaders want them to do — to get on with implementing the conditions for the E.U. debt deal,” said Athanassios Papandropoulos, an economist and commentator for the conservative Greek newspaper Estia.

Still, he said, he saw little chance that a unity government could get Greece back on the road to economic, political and social recovery. “I don’t think it will work,” Mr. Papandropoulos said. “It will last three months, then we’ll have elections, and then we’ll have the same problems all over again.”

Greece has rarely had unity governments. A civil war between right and left in the late 1940s left its political culture deeply divided, and it remains so nearly 40 years after the fall of a military dictatorship. But the dire economic situation has pushed Greece into uncharted territory.

In an unusually direct ultimatum to Greece, the European Union commissioner for economic affairs, Olli Rehn, said Sunday that finance ministers from the 17 countries in the union that use the euro were expecting the announcement of a unity government before their meeting in Brussels on Monday. Evangelos Venizelos, the Greek finance minister and a key figure in the Socialist government, is scheduled to attend the meeting.

In his efforts to head off the fall of his government and to maneuver Mr. Samaras into backing the debt deal, Mr. Papandreou proposed last week that the debt deal be put to a popular referendum. After the plan threw financial markets into turmoil and European leaders reacted with fury, Mr. Papandreou withdrew the idea, but won a reversal from Mr. Samaras on the debt deal.

One name being mentioned as a possible leader of the new unity government is Lucas Papademos, a former governor of the Bank of Greece. Mr. Papademos is a former vice president of the European Central Bank who has been teaching at the Kennedy School of Government at Harvard since his retirement in 2010.

After leaving the European Central Bank, he acted as an informal adviser to Mr. Papandreou but turned down an offer to be finance minister last spring, not wanting to lose his above-the-political-fray status in Greece.

That independence, and his credibility in Europe, have made him a leading candidate to head a unity government.

It was during his last year at the European Central Bank that the Greek debt crisis flared and he became well known for supporting a hard-line policy advanced by the bank’s president, Jean-Claude Trichet, that Greece should never default on its debt.

Now, the tables for Mr. Papademos have turned and if he were to head the new government, he would have to support the 50-percent debt reduction proposal that lies at the heart of Greece’s new deal with Europe.

One crucial advantage in Mr. Papademos’s favor is that he is a close friend of the new president of the European Central Bank, Mario Draghi, not just from their time at the central bank, but from their days at the Massachusetts Institute of Technology in the late 1970s when they took classes and socialized together.

The new unity government will have its work cut out for it. Among the items on the seven-point plan Mr. Papandreou presented are completing the legal and financial terms of private sector involvement in the Greek rescue, in which banks holding Greek debt agree to voluntarily forgive much of its face value, to avoid a default.

The government also faces the challenge of securing the release of a new installment of 20 billion euros ($28 billion) in foreign aid that Greece needs by the end of February to stabilize its finances.

And it must approve the austerity measures that Mr. Papandreou’s government accepted in its talks with the “troika” of foreign lenders — the European Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund. The layoffs and other cutbacks of Greece’s public sector are likely to generate more angry street demonstrations.

The new government’s success “will depend on the stance labor unions will take,” said Babis Papadimitriou, a political analyst for the daily newspaper Kathimerini and for Skai television. “This will be, maybe, one of the most interesting developments: what will be the relations between unions and the main parties.”

ΣχολείοΣχολείοΣχολείο

GUARDIAN

Greek leaders agree to unity government as future hangs in balance

Markets braced for more turmoil as key details of new deal still missing

Helena Smith in Athens, guardian.co.uk, Monday 7 November 2011

George Papandreou

George Papandreou waves from his car as he leaves a meeting with President Karolos Papoulias and opposition leader Antonis Samaras in Athens. The PM has agreed to resign midway through his term in office. Photograph: Reuters

Greece‘s economic and political future – and with it the fate of the eurozone – hung in the balance on Sunday after its political leaders announced that the formation of a government of national unity would have to wait until Monday morning at the earliest – well after global financial markets had opened.

Amid fears of the crisis worsening and the political situation in debt-laden Italy further imperilling the single currency, party heads in near-bankrupt Greece said while agreement had been reached on an interim coalition government, further talks were required on the new administration’s life span and who would lead it.

A statement issued after crunch talks between embattled prime minister George Papandreou, opposition leader Antonis Samaras and head of state Karolos Papoulias confirmed that the socialist premier had agreed to resign midway through his four-year term in office and would not be at the helm of the government.

But with no firm details on who would take over, the markets are braced for more volatility, ahead of the eurozone finance ministers’ meeting at which the politicians will begin a search for new sources of capital to boost the area’s main bailout fund to €1tn after the US and emerging powers refused to commit fresh funds at the G20 summit last week.

The two-hour meeting at the presidential palace was the first real breakthrough in the political deadlock that has gripped Athens since Papandreou met Papoulias on Saturday, and announced that he would try to form a broad-based administration that would steer the country through its worst crisis in modern times.

The new government would pave the way to "immediate elections" once it had achieved its goal of securing last month’s €130bn bailout package for Greece – an aid deal that has been greeted furiously by austerity-weary Greeks but is widely seen as the eurozone’s main weapon against the debt-stricken nation defaulting and bringing down the rest of the union with it.

Senior politicians from the ruling Pasok party and conservative New Democracy continued talks late into the night. Papandreou and Samaras will reconvene on Monday.

"This uncertainty that is torturing the Greek people must end," said Papoulias ahead of the meeting. "We must find a solution. All of Europe wants us to find a solution."

The talks came after Papandreou held his last cabinet meeting as prime minister and Samaras stepped up pressure on his political opponent to stand aside.

Disagreement over who should succeed the 59-year-old scion of Greece’s most famous political dynasty was cited as the main stumbling block despite the threat of a Greek exit from the EU if Athens failed, posthaste, to approve the controversial debt deal hammered out in Brussels in October.

Capturing the urgency of the situation, the mass-selling Sunday Kathimerini appealed for a new government to be sworn in by Monday to "avert bankruptcy and the return to the drachma".

"At this point we don’t care about faces," it opined in a font-page editorial. "The circumstances, our partners and most of all the Greek people, demand that a government of national salvation be formed by tomorrow AM."

Officials in Brussels say the creation of a government that would represent Greece’s entire political spectrum is essential if the EU-IMF backed bailout is to be implemented along with the painful austerity measures it will inevitably entail.

For the first time since joining the then European Economic Community in 1981, Greece was told last week that its membership of the bloc was at stake if it failed, within weeks, to ratify the rescue plan.

"We have called for a national unity government and remain persuaded that it is the convincing way of restoring confidence and meeting the commitments," said EU economic and monetary affairs commissioner Olli Rehn.

Since Greece was forced to go cap in hand to the EU and IMF for rescue funds 18 months ago, its warring political parties have come under enormous pressure to overcome their differences and agree on a common strategy to solve the debt crisis. Evangelos Venizelos, the Greek finance minister who also holds the post of deputy premier, has likened the country’s predicament to a matter of life or death, "of remaining in the eurozone, as a member of the developed world, or going back to the 1960s."

Last week Venizelos admitted that Athens’ finances were hanging by a thread with public coffers due to run out of cash by mid-December. Bankruptcy would have a massive impact across the eurozone.

International figures, including IMF managing director Christine Lagarde, have pressed upon Athens the need for political consensus before lenders part with more loans. "At the IMF’s annual meeting in Washington, the first thing Lagarde emphasised in talks with Venizelos was the need for consensus," a top aide to the minister said. "She asked him bluntly, ‘What Greece am I talking to, the one who endorses reforms, who accepts austerity or the one who doesn’t?’ She was very concerned by the stance of the political opposition, especially the [main opposition] conservative party which has repeatedly refused to endorse the [EU-IMF] fiscal adjustment programmes."

Greece received a €110bn bailout in May 2010 with the latest aid package writing off half of the country’s €360bn debt load.

The hard-won accord had met widespread fury in Greece where many fear it will mean further austerity. Last week Samaras argued it would condemn the country, whose economy has contracted by nearly 16% since mid 2009, to "a decade of deeper recession".

Under fire from his own Pasok party, Papandreou began the quest for a "national salvation" government after narrowly winning a confidence vote on Friday. "I am not tied to my chair," he declared after formally launching the push.

But his refusal to articulate his intent clearly until Sunday night cast a shadow over negotiations. Samaras said Papandreou had to resign "to unblock" the deadlock.

"As long as Mr Papandreou doesn’t resign he is blocking what is foreseen by the constitution. I am determined to help as long as he resigns and everything takes its course," the main opposition leader declared.

Four candidates are reportedly being considered for the post of prime minister including Petros Molyviatos, a former conservative foreign minister, and Loukas Papademou, the erstwhile vice-president of the European Central Bank. Officials said the new premier would be named when eurozone finance ministers meet in Brussels on Monday to discuss Greece’s plight.

Papandreou has faced growing calls to step down at home and abroad since shocking markets and world leaders with an ill-timed decision, announced last Monday, to put the October bailout agreement to a popular vote.

ΣχολείοΣχολείοΣχολείο

ΕΘΝΟΣ

Αγώνας δρόμου για να ανακοινωθεί σήμερα η νέα κυβέρνηση

Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκονται οι διαβουλεύσεις για την οριστικοποίηση των προσώπων που θα συγκροτήσουν τη νέα κυβέρνηση και το όνομα του νέου πρωθυπουργού.

Αγώνας δρόμου για να ανακοινωθεί σήμερα η νέα κυβέρνηση

Στις 2.30 οι Γιώργος Παπανδρέου και Αντώνης Σαμαράς είχαν τη πρώτη τηλεφωνική τους επικοινωνία που σύμφωνα με πληροφορίες δεν ήταν η μόνη.

Με την άφιξη του Λουκά Παπαδήμου στην Ελλάδα, στις 5.30, οι διεργασίες εισήλθαν στο τελικό τους στάδιο με σκοπό σήμερα να ανακοινωθεί το όνομα του Πρωθυπουργού και μέχρι αύριο το πρωί η σύνθεση της νέας κυβέρνησης.

Τις τελευταίες ώρες ακούγεται αρκετά έντονα ότι στον Λουκά Παπαδήμο προκαλεί προβληματισμό το βραχύβιο της υπό συγκρότηση κυβέρνησης. Σε ό,τι αφορά τη σύνθεσή της, θεωρείται εύλογο ότι ο κ. Παπαδήμος να ζητήσει τον πλήρη έλεγχο των υπουρεγίων που θεωρεί καθοριστικά για το έργο του.

Εύσημα Μέρκελ σε Γιώργο
Το πρωί Γ. Παπανδρέου και Αγκελα Μέρκελ είχαν τηλεφωνική επικοινωνία κατά τη διάρκεια της οποίας επαναβεβαίωσαν τη βούλησή τους ώστε η νέα κυβέρνηση να εφαρμόσει πιστά τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου.

Η καγκελάριος Μέρκελ, όπως δήλωσε εκπρόσωπος της κυβέρνησης στο Βερολίνο, εξέφρασε στον Γ. Παπανδρέου τον "σεβασμό" της για την απόφασή του να διευκολύνει τις εξελίξεις.

Αγώνας δρόμου για να ανακοινωθεί σήμερα η νέα κυβέρνηση

Η κυρία Μέρκελ είπε στον Έλληνα πρωθυπουργό πως "εκτιμά πολύ αυτό που πραγματοποιήθηκε", σημειώνοντας ότι με "με θάρρος και τη δύναμη των πεποιθήσεών του, έβαλε τη χώρα στον σωστό δρόμο και κατάφερε να ξεπεράσει πολυάριθμα εμπόδια".
"Η Ελλάδα έχει ανάγκη από μεγάλες μεταρρυθμίσεις και σημαντικά μέτρα εξοικονόμησης χρημάτων. Είναι ένας δύσκολος δρόμος (…) όμως είναι επίσης ένας δρόμος αναπόφευκτος", υπογράμμισε η κυρία Μέρκελ κατά την τηλεφωνική συνομιλία της με τον Γιώργο Παπανδρέου. Τηλεφωνική επικοινωνία είχε ο Πρωθυπουργός και με τον επικεφαλής της Ευρωζώνης, Ζαν Κλόντ Γιούνκερ, τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χέρμαν Βαν Ρομπέι και τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζοζε Μανουελ Μπαρόζο.

Αγώνας δρόμου για να ανακοινωθεί σήμερα η νέα κυβέρνηση

Την ίδια στιγμή τα κομματικά επιτελεία συντάσσουν ήδη της λίστες με τους δυνάμει υπουργούς της νέας κυβέρνησης ενώ όλα θα κριθούν με την ολοκλήρωση του κύκλου επαφών που ξεκίνησαν Γ. Παπανδρέου και Α. Σαμαράς από τις 2.30.

Ποιος είναι ο επικρατέστερος πρωθυπουργός
Ολες οι πληροφορίες συντείνουν ότι ο Λουκάς Παπαδήμος είναι ο άνθρωπος που θα δεχτεί να αναλάβει τα πρωθυπουργικά καθήκοντα, ωστόσο οι καλά γνωρίζοντες επισημαίνουν ότι τίποτε δεν είναι οριστικό. Γιατί; Εκκρεμεί μια συνάντηση εκ του σύνεγγυς του κ. Παπαδήμου με τον κ. Παπανδρέου και τον κ. Σαμαρά.

Εκτιμάται ότι ο πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, κ. Παπαδήμος (όπως… εικάζουν συνομιλητές του) θα δεχθεί το "άχθος" της πρωθυπουργίας (σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο), αφού ξεκαθαρίσει το παζλ με τη σύνθεση της κυβέρνησης και τα "κλειδιά" για τα επόμενα βήματα.

ΝΔ: Επιδιώκει μικρή συμμετοχή
Στη Νέα Δημοκρατία το πρωί πραγματοποιήθηκε ευρεία σύσκεψη υπό τον Αντώνη Σαμαρά και με την συμμετοχή κορυφαίων στελεχών του κόμματος. Σύμφωνα με πληροφορίες ο κ. Σαμαράς επανέλαβε προς τα στελέχη του ότι η υπό σχηματισμό κυβέρνηση είναι περιορισμένης εντολής και χρόνου και έχει ως μοναδικό σκοπό να διαχειριστεί τα αποτελέσματα της συνόδου κορυφής και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Σύμφωνα δε με πληροφορίες η Νέα Δημοκρατία επιθυμεί στη σύνθεση της νέας κυβέρνησης να έχει το μικρότερο δυνατό αποτύπωμα έως και του σημείου να μην συμμετάσχουν δικά της στελέχη.

ΣΤΟ «ΠΑΡΑ 5’» ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΒΗΜΑ
Ιστορική συμφωνία για Εθνική Ενότητα

Μεγάλο βήμα που αποσοβεί εθνικές περιπέτειες αποτελεί η ιστορική συμφωνία Παπανδρέου – Σαμαρά για Εθνική Ενότητα. Η νέα κυβέρνηση θα οδηγήσει τη χώρα στην υλοποίηση των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου και στις εκλογές

Ιστορική συμφωνία για Εθνική Ενότητα

Μια ιστορική συμφωνία για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα "συνυπέγραψαν" χθες ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αντ. Σαμαράς υπό το "βλέμμα" του Προέδρου της Δημοκρατίας, Κάρολου Παπούλια.

Η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας βρίσκεται προ των πυλών και μόνο "ακραία απρόοπτα" (και απολύτως δευτερεύοντα) μπορεί να ανακόψουν την πορεία συγκρότησής της, καθώς και τον ορισμό του πρωθυπουργού κοινής αποδοχής, που παρασκηνιακά έχουν συζητήσει οι δύο πλευρές.

Ηταν μια εξαιρετικά δύσκολη ημέρα η χθεσινή, όπου ο κ. Παπανδρέου κρατούσε την "μπαγκέτα" των πρωτοβουλιών, έχοντας προαναγγείλει εν τω μεταξύ την αποχώρησή του από την πρωθυπουργία και συνδέοντάς τη με τη συγκρότηση νέας κυβέρνησης με τη σφραγίδα των δύο μεγάλων κομμάτων (τουλάχιστον).

Η κορυφαία συνάντηση στο Προεδρικό Μέγαρο επιβεβαίωσε τις προθέσεις όχι μόνο του πρωθυπουργού – όπως και τις επιφυλάξεις τους για τον σχηματισμό της κυβέρνησης συνεργασίας. Η αλήθεια είναι ότι ο Γ. Παπανδρέου προσήλθε στο ραντεβού με συγκεκριμένες προτάσεις, τις οποίες είχε δημοσιοποιήσει: για την υλοποίηση των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής της 26ης Οκτώβρη, τη διενέργεια εκλογών αμέσως μετά με την ευθύνη μιας κυβέρνησης συνεργασίας με πρωθυπουργό κοινής αποδοχής. Ο κ. Σαμαράς ξεκίνησε από άλλη βάση, την οποία "φώτισε" με δηλώσεις του ακόμη και τις τελευταίες ώρες. Ζητούσε άμεσα εκλογές και συμφώνησε να γίνουν μετά το κρίσιμο "χρονοδιάγραμμα".

Μιλούσε μόνο για εκλογές (το επανέλαβε την Παρασκευή το βράδυ μετά την ψήφο εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση Παπανδρέου) και για "γαλάζια" διακυβέρνηση εν συνεχεία.

Ζητούσε επίσης την παραίτηση του κ. Παπανδρέου (δεν έγινε αυτόματα…), για να συμμετάσχει στον διάλογο για τη συγκρότηση κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας και συμφώνησε με το ανακοινωθέν της Προεδρίας της Δημοκρατίας, το οποίο αναφέρει μεταξύ άλλων: "Ο πρωθυπουργός κ. Γ. Α. Παπανδρέου έχει ήδη δηλώσει ότι δεν θα ηγηθεί της νέας κυβέρνησης".

Οριστική απόφαση
Είναι άλλωστε "κοινό μυστικό" ότι η λογική του ακορντεόν (σ.σ.: κλείνω-ανοίγω σε προτάσεις και πρωτοβουλίες) τελειώνει σήμερα πιθανότατα, όπου οι πρώην συμφοιτητές κ. Παπανδρέου, Σαμαράς θα καταλήξουν -οριστικά- για το πρόσωπο του νέου πρωθυπουργού και τη σύνθεση της κυβέρνησης. Εγκυρες πληροφορίες, δε, τονίζουν χαρακτηριστικά ότι οι κ. Παπανδρέου, Σαμαράς είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν οι δυο τους "κεκλεισμένων των θυρών" για αρκετά λεπτά, όταν ο κ. Παπούλιας αποχώρησε από την αίθουσα – όπως και οι στενοί τους συνεργάτες που ανέλαβαν να καταθέσουν την άποψή τους για τη σύνταξη του ανακοινωθέντος.

Λ. ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ
"Φαβορί" για την πρωθυπουργία

Ποιος είναι ο επικρατέστερος πρωθυπουργός; Ολες οι πληροφορίες λένε ότι ο κ. Λουκάς Παπαδήμος είναι ο άνθρωπος που θα δεχτεί να αναλάβει τα πρωθυπουργικά καθήκοντα, ωστόσο οι καλά γνωρίζοντες επισημαίνουν ότι τίποτε δεν είναι οριστικό. Γιατί; Εκκρεμεί μια συνάντηση εκ του σύνεγγυς και κατ’ αρχάς του κ. Παπαδήμου, που βρισκόταν όλη τη χθεσινή ημέρα εν πτήσει (από Αμερική για Φρανκφούρτη και…) με τον κ. Παπανδρέου και τον κ. Σαμαρά.

Εκτιμάται ότι ο πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, κ. Παπαδήμος (όπως… εικάζουν συνομιλητές του) θα δεχθεί το "άχθος" της πρωθυπουργίας (σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο), αφού ξεκαθαρίσει το παζλ με τη σύνθεση της κυβέρνησης και τα "κλειδιά" για τα επόμενα βήματα. Εκτός όμως από τον Λ. Παπαδήμο στο τραπέζι έπεσαν και άλλα ονόματα, όπως του κ. Νικηφόρου Διαμαντούρου, Συνηγόρου του Ευρωπαίου Πολίτη. Σήμερα πάντως αναμένονται οι οριστικές αποφάσεις και αφού "καθαρογραφούν" οι απαντήσεις και για όλα τα άλλα "καυτά" ερωτήματα.

ΦΩΦΗ ΓΙΩΤΑΚΗ

Ελπίδα για τη χώρα

Τα προβλήματα παραμένουν, οι κίνδυνοι καραδοκούν, αλλά η απειλή της άμεσης κατάρρευσης έχει εκλείψει και διασφαλίστηκαν τα χρονικά περιθώρια για να ξεκινήσει η προσπάθεια ανάκτησης της αξιοπιστίας και του κύρους της χώρας.

Εκείνο που ουσιαστικά φαίνεται να επιτεύχθηκε είναι η εφαρμογή της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου. Θα ολοκληρωθούν όλες οι προβλεπόμενες απ’ αυτή διαδικασίες, θα διασφαλιστεί η χρηματοδότηση της οικονομίας μας, θα καταβληθεί η 6η και εκκρεμούσα δόση και μετά θα πάμε σ’ εκλογές για ν’ αποφασίσει ο λαός ποιος ή ποιοι θα διαχειριστούν τις τύχες του στη συνέχεια.

Ενα νέο ξεκίνημα επιχειρείται, σε τελική ανάλυση, από χθες. Αν και κατά πόσο θ’ αποδειχθεί αποτελεσματικό, θα διαφανεί από τις πρώτες κιόλας μέρες. Και το κριτήριο θα είναι η διάθεση ειλικρινούς και γόνιμης συνεργασίας που θα επιδειχθεί και από τις δύο πλευρές. Κάτι που κάθε σώφρων πολίτης επιθυμεί και εύχεται. Γιατί αν δεν σταλεί από τις πρώτες κιόλας αποφάσεις που θα ληφθούν στο πλαίσιο του σχηματισμού της κυβέρνησης το μήνυμα της αγαστής συνεργασίας και της ανιδιοτελούς συμβολής στην κοινή προσπάθεια, το παιχνίδι θα έχει χαθεί πριν ακόμη ξεκινήσει.

Αναμφίβολα το βάρος για να εξελιχθούν όλα ομαλά πέφτει στους ώμους των δύο αρχηγών. Αυτοί είναι που με τις εντολές τους, αλλά και το παράδειγμά τους, θα διαμορφώσουν, εκτός από το κυβερνητικό σχήμα, και το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθούν ο πρόεδρος και τα μέλη τής υπό σχηματισμό κυβέρνησης. Αν αυτοί, έστω και προς στιγμήν, υποκύψουν στον πειρασμό κινήσεων ή δηλώσεων μικροκομματικής υστεροβουλίας, θα πλήξουν, ίσως και ανεπανόρθωτα, το εγχείρημα το οποίο με κοινή απόφασή τους δρομολόγησαν χθες.

Για τον Γ. Παπανδρέου και τον Α. Σαμαρά άνοιξε χθες ένα νέο κεφάλαιο όχι μόνο στην πολιτική αλλά και στην προσωπική τους πορεία. Μέχρι τώρα έχουν υπάρξει στενοί φίλοι και σκληροί πολιτικοί αντίπαλοι. Τώρα ήρθε η ώρα να λειτουργήσουν και ως συμμέτοχοι σε μια εθνική προσπάθεια. Ελπίζουμε να σταθούν έως το τέλος στο ύψος των ευθυνών τους.

 

ΣχολείοΣχολείοΣχολείο

8.11.11

ΤΑ ΝΕΑ

Παπανδρέου: «Είμαστε κοντά στη λύση»

Τι εισήγήθηκε στο τελευταίο του Υπουργικο Συμβούλιο ο Γιώργος Παπανδρέου

Είμαστε πολύ κοντά στην ανακοίνωση του νέου πρωθυπουργού, ανέφερε ο Γιώργος Παπανδρέου στο τελευταίο υπό την προεδρία του Υπουργικό Συμβουλιο. Αργά το απόγευμα είχε συνάντηση με τον έλληνα αντιπρόσωπο στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο Παναγιώτη Ρουμελιώτη, ο οποίος φέρεται ως υποψήφιος για να αναλάβει θέση στο νέο κυβερνητικό σχήμα.

Σημεία από την εισήγηση του Πρωθυπουργού στο υπουργικό συμβούλιο:

Χρόνια πολλά, κατ’ αρχήν, σε όσους γιορτάζουν. Πιστεύω ότι είμαστε πια κοντά σε συμφωνία με τη Νέα Δημοκρατία. Προχωράμε με καλή προαίρεση σε αυτές τις διαπραγματεύσεις. Βεβαίως, επειδή γίνεται πολλή συζήτηση για πρόσωπα και πράγματα, δεν θέλω να μπω σε μια ονοματολογία.

Εκ των πραγμάτων, όταν κάνει κανείς μια συνεργασία με άλλο κόμμα, υπάρχουν κάποιες κόκκινες γραμμές ένθεν και ένθεν, οι οποίες βεβαίως περιορίζουν. ʼρα, ενώ θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ιδανικές καταστάσεις, στην πραγματικότητα, αυτές δεν υπάρχουν, απλώς κοιτάει κανείς να βρει την καλύτερη δυνατή λύση.

Το βασικό στοιχείο της συνεργασίας μας, την οποία έχουμε συμφωνήσει, είναι βεβαίως το πλαίσιο της 27ης Οκτωβρίου – θα μας πει και ο Βαγγέλης Βενιζέλος τις σχετικές συζητήσεις στο Eurogroup – και αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο κεκτημένο πια. Διότι δεν είναι πια κεκτημένο της χώρας, ή μάλλον της Κυβέρνησης, αλλά είναι κεκτημένο ευρύτερα των πολιτικών δυνάμεων, καθώς υπάρχει μια ευρύτερη συναίνεση πολιτικών δυνάμεων πάνω σε αυτό το θέμα.

Χθες, μίλησα και με άλλους Αρχηγούς, δεν μίλησα με τον κ. Τσίπρα και την κυρία Παπαρήγα, μίλησα όμως με τους άλλους Αρχηγούς και των μικρότερων κομμάτων. Τουλάχιστον από τα τρία κοινοβουλευτικά κόμματα, από το δικό μας, της Νέας Δημοκρατίας και του κ. Καρατζαφέρη, συν της κυρίας Μπακογιάννη, υπάρχει πλήρης στήριξη στις αποφάσεις αυτές.

Ασχετα από τους τακτικισμούς που μπορεί να υπάρχουν ή διάφορα «non papers» που κυκλοφορούν, το σημαντικό είναι ότι εκ των πραγμάτων αποδέχονται την πολιτική αυτή. Και νομίζω, αυτή είναι και μία δικαίωση της προσπάθειά μας, των δύο τελευταίων ετών, με τις όποιες αδυναμίες, με τις όποιες δυσκολίες είχε η προσπάθεια αυτή.

Θέλω να πω δυο λόγια, όμως, γύρω από το ευρύτερο πρόβλημα. Προσωπικά θεωρώ ότι το οικονομικό πρόβλημα είναι μεν υπαρκτό, αλλά είναι ένα πρόβλημα βαθύτερο, πρόβλημα και Δημοκρατίας, και ανισότητας, σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Όλοι οι αναλυτές πια, τουλάχιστον οι προοδευτικοί -αρκετοί από αυτούς είναι και Νομπελίστες- αναλύουν το φαινόμενο της κρίσης στην Αμερική και διεθνώς ως ένα ζήτημα βαθιάς ανισότητας. Διαπιστώνουν πρώτα απ’ όλα, ότι η συσσώρευση πλούτου σε χέρια λίγων και η μεγάλη ανισότητα που παρατηρείται σήμερα, είναι της ίδιας τάξης με την ανισότητα της εποχής του μεγάλου Κραχ του 29. Συγκρίνοντας το Κραχ του 29 με τη σημερινή κρίση, διαπιστώνουν ότι οι δείκτες ανισότητας είναι παρόμοιοι.

Τι σημαίνει στην πράξη αυτό; Σημαίνει ότι η συσσώρευση του πλούτου δεν πήγαινε στην πραγματική οικονομία. Στην πραγματική οικονομία, οι μισθοί ουσιαστικά έμειναν αμετάβλητοι ή μειώθηκαν σε πραγματικές τιμές, με αποτέλεσμα, για να διατηρήσει κανείς το επίπεδο ζωής, να υπάρξει μία δανειακή επέκταση, και στην Αμερική, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες και αυτό, βεβαίως, χωρίς να ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες της οικονομίας. Με «φούσκες», δηλαδή, όπως τις είδαμε στην Αμερική.

Το δεύτερο, όμως, που παίζει ρόλο στο θέμα της ανισότητας, εντός της κάθε χώρας αλλά και διεθνώς, είναι ότι σχεδόν όλες οι αναδυόμενες χώρες, ή τουλάχιστον πολλές από αυτές, βασίζονται σε ένα πρόσκαιρο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, το οποίο βεβαίως αποτελεί και αυτό στοιχείο ανισότητας. Βασίζονται, δηλαδή, σε χαμηλούς μισθούς, σε σχέση με τις αναπτυγμένες χώρες, στην έλλειψη συλλογικών διαπραγματεύσεων, σεβασμού στο περιβάλλον, πολλές φορές, ακόμη και στα ανθρώπινα δικαιώματα. Όλα αυτά δίνουν ένα πρόσκαιρο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.

Αυτό το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, βεβαίως, μπορεί εν μέρει να βοηθά τους λαούς αυτούς, αλλά περισσότερο βοηθά στη συσσώρευση πλούτου, εκτός ελέγχου των κρατών. Και όλα αυτά σε ένα αδιαφανές και διεθνοποιημένο σύμπαν στο οποίο κυριαρχούν φορολογικοί παράδεισοι, έλλειψη κανόνων, αδιαφάνεια, CDS, hedge funds και τα λοιπά.

Έτσι έχει συγκεντρωθεί μια τεράστια και ανεξέλεγκτη δύναμη, η οποία επηρεάζει και τα πολιτικά συστήματα. Δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, υπάρχει κατ’ εξοχήν και στην Αμερική. Είναι τα λόμπι, τα πολύ μεγάλα συμφέροντα, τα τραπεζικά συμφέροντα, τα μιντιακά συμφέροντα, που μπορούν πια και αιχμαλωτίζουν το πολιτικό σύστημα.

Το ίδιο συμβαίνει και στην Ελλάδα. Και εμείς δεχθήκαμε ανελέητη επίθεση από τέτοια συμφέροντα. Και πολλές φορές, η προσπάθεια που γίνεται από αυτά τα συμφέροντα αφορά τη διάβρωση του ίδιου του κοινοβουλευτικού συστήματος, προκειμένου αυτό να πιεστεί για διάφορες ευνοϊκές αποφάσεις, ή να παρεμποδιστεί η διαφάνεια και να προστατευτούν κατεστημένα.

Όπως είπα, αυτό δεν είναι μόνο Ελληνικό φαινόμενο, είναι διεθνώς ένα φαινόμενο και είναι θέμα Δημοκρατίας τελικά. Τίθεται λοιπόν ένα πολύ σοβαρό θέμα ισχυροποίησης των θεσμών, ουσιαστικής ανεξαρτησίας και αυτοτέλειας των θεσμών, αλλά και της κάθε χώρας, από τέτοιου είδους συμφέροντα.

Μέσα σε αυτό τα πλαίσιο, έπρεπε εμείς να κινηθούμε για το συμφέρον της πατρίδας. Και αυτό κάναμε. Όμως, πέρα από τις δικές μας δυνατότητες ως χώρα, η Ευρώπη είχε τη δυνατότητα και ακόμα περισσότερο οι G-20- να ρυθμίσουν τις αγορές. Γιατί όταν δεν υπάρχει ρύθμιση, δεν υπάρχει σιγουριά και αντιθέτως υπάρχει μεγάλο περιθώριο κερδοσκοπίας.

Θέλω να τονίσω, λοιπόν, πόσο σημαντικό είναι το θέμα της Δημοκρατίας καθώς και πόσο σημαντική είναι και η φωνή των λαών. Και για το θέμα αυτό, το δημοψήφισμα είναι πολύ σημαντικό εργαλείο, παρά τις όποιες κριτικές ακούστηκαν.

Πρέπει όχι μόνο να εδραιώσουμε τη θέση μας στην Ευρώπη, αλλά θεωρώ ότι, κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να περάσουμε και ένα μήνυμα στην Ευρώπη, διότι μπορεί να μην είναι της στιγμής να το συζητήσουμε, αλλά έχουμε μία σύγκρουση αυτή τη στιγμή μεταξύ αγορών και Δημοκρατίας, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού.

Πέρα από αυτό, το οικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο θα πρέπει να κινηθούμε ως χώρα τους επόμενους μήνες είναι πολύ αυστηρό και συγκεκριμένο. Θεωρώ όμως ότι αποτελεί και μία ευκαιρία, εφ’ όσον υπάρχουν ευρύτερες συναινέσεις, να δούμε και άλλα θέματα θεσμικά, να δούμε και θέματα Συντάγματος ή, τουλάχιστον, προετοιμασίας αλλαγών του Συντάγματος, ακόμα και του εκλογικού συστήματος.

Δεν ξέρω κατά πόσο μπορούμε να βρούμε συναινέσεις, αλλά είναι μια ευκαιρία να το επιδιώξουμε. Όπως επίσης, θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό, η επόμενη Κυβέρνηση, έστω αυτή η «ενδιάμεση» αν θέλετε, να συνεχίσει ένα έργο διαφάνειας, πάταξης της διαφθοράς, της ανομίας, της φοροδιαφυγής  και με τη συμφωνία με την Ελβετία  του λαθρεμπορίου, όλα αυτά, δηλαδή, που έχουμε ξεκινήσει, τα οποία, βεβαίως, πληρώνουμε ταυτόχρονα ως πόλεμο εις βάρος μας. Είναι πάρα πολύ σημαντικό.

Θέλω επίσης να πω δυο λόγια, σχετικά με τις πιο συγκεκριμένες εξελίξεις που έχουμε για τον σχηματισμό της νέας Κυβέρνησης. Είχαμε ζητήσει εδώ και καιρό τη διακομματική στήριξη, και τώρα αυτήν, την έχουμε πετύχει κατ’ αρχήν. Δεν είναι εύκολα τα βήματα, η ελπίδα, όμως  νομίζω, όλων μας – είναι ότι δεν θα βρούμε εμπόδια στην πράξη, αλλά θα πρυτανεύσει ένα θετικό κλίμα σ αυτή την προσπάθεια για να διαμορφώσουμε και μια κουλτούρα συνεργασίας.

Η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου αποτελεί εγγύηση για τη χώρα, μεσοπρόθεσμα αλλά και με άμεσα οφέλη που θα προκύψουν με την εφαρμογή της, όπως π.χ. η μείωση των τόκων έως και 5 δις ευρώ το 2012. Και θεμέλιο για την επιτυχία της νέας Κυβέρνησης είναι, ελπίζω, ότι θα μπορεί να υπάρξει και ένας νηφάλιος διάλογος για τις εξελίξεις. Να φύγουμε από τους παραλογισμούς, από τις ακρότητες, από τη βία, και να μπορέσουμε να δώσουμε τη σιγουριά και την ασφάλεια στον Ελληνικό λαό, ότι υπάρχει ένας πολύ συγκεκριμένος Οδικός Χάρτης και χρονοδιάγραμμα, ώστε μέσα στην επόμενη διετία και μέχρι το 2014, που είναι και το τέλος του προγράμματος, να έχουμε φύγει από αυτή την κρίση.

Θα έχουμε βγει στην άλλη μεριά της όχθης και θα έχουμε πια και πολύ γερές νέες βάσεις, για το πώς προχωράει η χώρα. Βάσεις, που αφορούν στα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα, στις δυνατότητες της χώρας μας, αλλά και σε μια ευνομία, ευταξία και ένα αίσθημα δικαίου, που ζητά ο Ελληνικός λαός.

Αυτό θα δημιουργήσει μια ευρύτερη συνοχή, ελπίζω και συμμετοχή και, βεβαίως, και μία αίσθηση περηφάνιας για τη χώρα στην οποία ζούμε, μια χώρα με πολλές δυνατότητες. Προφανώς, η δική μας απόδοση δεν είναι μόνο στο δικό μας χέρι, αλλά βεβαίως εμείς μπορούμε και θα κάνουμε αυτό που πρέπει για την Ελλάδα.

Οι εξελίξεις στην Ευρώπη -θα μας πει και ο Βαγγέλης Βενιζέλος, γιατί ήταν παρών χθες στη συζήτηση για το θέμα της Ιταλίας αλλά και διεθνώς, είναι τέτοιες, που προκαλούν μεγάλη αβεβαιότητα για το πού μπορεί να μας οδηγήσουν. Σε κάθε περίπτωση, αυτό μας υποχρεώνει να κινηθούμε ακόμα πιο γρήγορα, ακόμα πιο αποτελεσματικά και αποφασιστικά, για να «κλειδώσουμε» τα θετικά, ευεργετικά και σημαντικά κεκτημένα, τα οποία έχουμε διεκδικήσει και κατακτήσει ως Ελλάδα με τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου.

Χρειάζεται οπωσδήποτε, στην περίοδο αυτή, της εφαρμογής, να υπάρχει η αίσθηση σε όλους, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στους εταίρους μας και διεθνώς, ότι δεν υπάρχει διχασμός ή αβεβαιότητα σε σχέση με τις επιλογές μας. Και αυτό, διότι υπάρχει πια, εδώ και καιρό, μια έλλειψη εμπιστοσύνης για τη διάθεση της χώρας, όχι της Κυβέρνησης, αλλά της χώρας συνολικά, των θεσμών, των κομμάτων, να στηρίξουν αυτές τις επιλογές.

ʼρα, λοιπόν, νομίζω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό, με τη Νέα Δημοκρατία και με όλους όσοι συμμετάσχουν στην Κυβέρνηση, αλλά τουλάχιστον από τα δύο μεγάλα κόμματα, να υπάρξει κάποια προσπάθεια να βρούμε κοινές λύσεις και επιλογές μέσα σε αυτό το πλαίσιο.

Τελειώνοντας, θέλω να πω και δυο λόγια απολογισμού, από την καρδιά μου. Κατ αρχήν, να πω πόσο περήφανος είμαι για τα όσα καταφέραμε μαζί, τόσο με αυτό, όσο και με τα προηγούμενα Υπουργικά Συμβούλια, με τη στήριξη της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας και του Κινήματός μας.

Μέσα σε συνθήκες – πολλές φορές – ακραίες, κατορθώσαμε έναν ιστορικό άθλο: να κρατήσουμε την Ελλάδα όρθια στα πόδια της, κάνοντας παράλληλα μεταρρυθμίσεις, που δεν είχαν γίνει επί δεκαετίες. Και βεβαίως, κατορθώσαμε να εξασφαλίσουμε και μια στήριξη από το εξωτερικό χωρίς ιστορικό προηγούμενο σε όλο τον πλανήτη.

Είναι μια συλλογική επιτυχία όλων μας, που στηρίχθηκε όμως πάνω από όλα στις προσπάθειες του ίδιου του Ελληνικού λαού, στις μεγάλες του θυσίες για τις οποίες δικαίως αισθάνεται πόνο.

Από καρδιάς, θέλω να ευχαριστήσω όλους και όλες σας, γιατί ήταν τιμή που ήμουν Πρωθυπουργός μιας Κυβέρνησης, η οποία λειτούργησε με τόση αφοσίωση στο εθνικό καθήκον.

Δεν νομίζω ότι υπήρξε άλλη Κυβέρνηση, τις τελευταίες δεκαετίες, που να είχε επωμισθεί τόσες ευθύνες, αλλά και να είχε λειτουργήσει με τέτοιο αίσθημα εθνικού καθήκοντος.

Και βεβαίως, χρειάσθηκε να λειτουργήσουμε συνεχώς σε συνθήκες κατεπείγοντος αλλά και όπου κανένας μας δεν μπορούσε να προδιαγράψει τις εξελίξεις της επόμενης μέρας, σε διεθνές ή και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Σε συνθήκες όπου τα πάντα άλλαζαν κάθε μέρα, όπου βλέπαμε πολλές φορές τον πήχη να αλλάζει, τους στόχους να αλλάζουν, και να αλλάζουν εξωγενώς, όχι από μέσα, με αποτέλεσμα αυτό να δημιουργεί τεράστια δυσκολία. Παρά ταύτα, αυτά τα δύο χρόνια, εμείς μπορέσαμε και κρατήσαμε τη χώρα όρθια.

Δώσαμε μάχες, λοιπόν, χωρίς προηγούμενο. Βρεθήκαμε αντιμέτωποι με την τεράστια πρόκληση της ιστορίας, που σπάνια αντιμετωπίζουν έθνη και λαοί. Και εμείς, είχαμε και το βάρος, αλλά κατά βάθος και την τιμή, να διαχειριστούμε αυτή την πολύ δύσκολη κρίση.

Αναλάβαμε την ευθύνη να αντιμετωπίσουμε ανεπάρκειες πολλών δεκαετιών. Και δεν θα μπω σε μία αντιπολιτευτική συζήτηση, ούτε το λέω αυτό ως δικαιολογία, αλλά ήταν το μέγεθος του προβλήματος τέτοιο, που νομίζω ότι όλοι το καταλαβαίνουμε και, ελπίζω, να το κατανοεί και ο Ελληνικός λαός.

Σταθήκαμε στο ύψος των περιστάσεων και δώσαμε όλοι μας τον καλύτερό μας εαυτό, βάζοντας το συμφέρον της πατρίδας μπροστά από το προσωπικό κόστος, πολλές φορές, σε βάρος ακόμα και των οικογενειών μας, της προσωπικής μας ζωής, καθώς ήταν οπωσδήποτε μια δύσκολη εποχή για όλους.

Πιστεύω ότι με τη συνεργασία των άλλων κομμάτων, το πολιτικό σύστημα κερδίζει από τέτοιες κινήσεις, παρα ότι αυτό δεν σημαίνει ότι όλα θα είναι ρόδινα την επόμενη περίοδο.

Είμαστε, λοιπόν, και το έχουμε αποδείξει, πολιτικοί που προτάσσουν το εθνικό καθήκον πάνω από οτιδήποτε άλλο. Και είμαστε περήφανοι για αυτό. Αυτή ήταν και η προσφορά μας, όπως και η δική μου η απόφαση, η προσωπική: να υπερασπιστούμε μια διαδρομή υπηρέτησης αξιών και, βεβαίως, της πατρίδας.

Πιστεύω, λοιπόν, ότι αυτά θα αποτιμηθούν θετικά και, ελπίζω, το συντομότερο. Σίγουρα, όμως, θα καταγραφεί στην ιστορία ότι φανήκαμε και νηφάλιοι, και ψύχραιμοι, και γενναίοι, για να κρατήσουμε τη χώρα όρθια, υπερβαίνοντας πολλές δυσκολίες.

Θυμίζω ότι, με τις διαπραγματεύσεις μας δημιουργήσαμε το μηχανισμό διάσωσης και το πρώτο πακέτο στήριξης πέρυσι, το Μάιο του 2010, τη βελτίωση των όρων της αρχικής συμφωνίας τον περασμένο Μάρτιο, καθώς και την ιστορική απόφαση της 26ης Οκτωβρίου, με σημαντική βελτίωση αυτής του Ιουλίου, η οποία διασφαλίζει τη μεγαλύτερη διαγραφή χρέους που έχει γίνει ποτέ. Και δεν ήταν απλώς η διαγραφή χρέους, ήταν παράλληλα και οικονομική υποστήριξη. Δηλαδή, πετύχαμε και τα δύο, και τη διαγραφή χρέους, αλλά και την σίγουρη οικονομική υποστήριξη, με τεράστια ποσά για τη χώρα μας.

Πιστεύω ότι μπορούμε και πρέπει να πούμε, ότι δεν πήγαν χαμένες οι θυσίες του Ελληνικού λαού. Καταφέραμε, αλλού μεγάλες, αλλού μικρές, αλλά πολύ σημαντικές αλλαγές σε κάθε τομέα, σε κάθε Υπουργείο. Υπάρχουν πολλά ακόμα που πρέπει να γίνουν, θα έλεγα, ότι είμαστε ακόμα στη μέση πολλών πραγμάτων που πρέπει να γίνουν, όμως, οι αλλαγές αυτές είναι πρωτόγνωρες και σε μέγεθος και σε ταχύτητα.

Και πιστεύω ότι αυτές οι αλλαγές, τις οποίες κάναμε αυτά τα δύο χρόνια και οι οποίες μπορεί να μην έχουν αποδώσει ακόμα πλήρως, θα φέρουν πολύ σύντομα ένα θετικό αποτέλεσμα για τον Έλληνα και την Ελληνίδα. Και μπορούμε να συνεχίσουμε αυτό τον αγώνα, με το κεφάλι ψηλά και περήφανοι.

Όπως σας είπα, η συνεργασία πιστεύω ότι προχωρά. Προφανώς, θα ήθελα – δεν τις ζητώ αυτή τη στιγμή – να είναι στη διάθεσή μου οι παραιτήσεις σας, ώστε αν προκύψει ένα θετικό αποτέλεσμα, να ακολουθηθεί η συνταγματική διαδικασία της παραίτησης της Κυβέρνησης και να μπορέσει μετά να καλέσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Συμβούλιο Αρχηγών, όπου θα διαπιστωθεί άμεσα, ότι υπάρχει η δεδηλωμένη για το νέο πρόσωπο του Πρωθυπουργού ο οποίος θα αναλάβει να σχηματίσει μια νέα Κυβέρνηση.

 

Αγριο παζάρι μέχρι το παρά πέντε

Μαραθώνιος παρασκηνίου για τον πρωθυπουργό και τον χαρακτήρα που θα έχει η κυβέρνηση συνεργασίας

Τελειώνει, κατά τα φαινόμενα, σήμερα, πριν από το μεσημέρι, το θρίλερ που παίχθηκε όλη τη χθεσινή ημέρα σχετικά με τη συγκρότηση της κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας. Ολη την ημέρα χθες έπαιζαν τα ονόματα των Λουκά Παπαδήμου και Νικηφόρου Διαμαντούρου, ενώ το βράδυ κυκλοφόρησε και το όνομα του πρώην υπουργού και εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ Παναγιώτη Ρουμελιώτη. Πάντως αργά το βράδυ, ο Αντώνης Σαμαράς ερωτηθείς από δημοσιογράφους άφησε με ένα νεύμα του να εννοηθεί ότι δεν συζητείται η περίπτωση του Π. Ρουμελιώτη.

Οι αλλεπάλληλες τηλεφωνικές επαφές των Παπανδρέου και Σαμαρά φαίνεται να κατέληξαν σε αποτέλεσμα στο τέλος της ημέρας και αφού είχε προηγηθεί σειρά διαρροών από τα επιτελεία των δυο πολιτικών αρχηγών που έθεσαν σε αμφισβήτηση ακόμη και τη συγκρότηση της νέας κυβέρνησης και έφεραν στο προσκήνιο μέχρι και την πιθανότητα… πρόωρων εκλογών, σε τρεις εβδομάδες!

Ενισχυτικό της εκτίμησης ότι το σίριαλ της εξεύρεσης νέου πρωθυπουργού, ο οποίος θα διαδεχθεί τον Γιώργο Παπανδρέου, βαίνει προς το τέλος του είναι το γεγονός ότι λίγο πριν από τα μεσάνυχτα ανακοινώθηκε η σύγκληση για τις 12 το μεσημέρι του Υπουργικού Συμβουλίου. Δεδομένου ότι δεν ορίστηκε ημερήσια διάταξη, γίνεται φανερό ότι θα πρόκειται για την τελευταία συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, το οποίο συγκροτήθηκε τον περασμένο Ιούνιο. Κατά τα ειωθότα, ο κ. Παπανδρέου θα ζητήσει τις παραιτήσεις των υπουργών και ο ίδιος θα μεταβεί αργότερα εντός της ημέρας στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να υποβάλει και επισήμως την παραίτησή του.

Το σκηνικό της ρήξης, που κράτησε σε εγρήγορση το πολιτικό προσωπικό της χώρας ολόκληρη την ημέρα, συνέθεσαν τόσο το «κάψιμο» ονομάτων που φέρονταν για τη θέση του επικεφαλής της νέας κυβέρνησης όσο και η επίμονη άρνηση της Νέας Δημοκρατίας να συναινέσει στη συμμετοχή πολιτικών στελεχών της στην κυβέρνηση, την ψήφιση και του νέου Μνημονίου που θα συνοδεύει τη νέα δανειακή σύμβαση, καθώς και πιθανή διεύρυνση του χρόνου ζωής της μεταβατικής κυβέρνησης.

Παρά το γεγονός ότι αργά το βράδυ ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανακοίνωσε ότι οι τηλεφωνικές επαφές των δυο πολιτικών αρχηγών έγιναν με «θετικές προσεγγίσεις για το πρόσωπο του νέου πρωθυπουργού», το ακριβές είναι ότι οι αρχικές συνομιλίες ήταν εντελώς τυπικές, δεν είχαν μεγάλη διάρκεια και έγιναν μάλλον σε ψυχρό κλίμα.

ΟΙ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ. Η κατάσταση βελτιώθηκε αργότερα, προς το βράδυ, όταν έγινε φανερό ότι η ρήξη ήταν ορατή και στις Βρυξέλλες, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ενταθούν και πάλι οι πιέσεις από το εξωτερικό, και ειδικά από την ευρωζώνη που δεν ξεμπλόκαρε την 6η δόση του δανείου απαιτώντας άμεσα τη συγκρότηση νέας κυβέρνησης και ανάληψη από αυτή της διακυβέρνησης της χώρας.

Αυτό σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις να συνυπογράψουν τα κόμματα, και ειδικά η αξιωματική αντιπολίτευση, έγγραφη δέσμευση ότι θα υλοποιηθεί η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου (η Νέα Δημοκρατία δεν αντιμετωπίζει αρνητικά το αίτημα) συνετέλεσαν αποφασιστικά να αρθούν τα εμπόδια και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις μιας συμφωνίας Παπανδρέου – Σαμαρά για το όνομα του πρωθυπουργού – και σε δεύτερο στάδιο, των μελών της νέας κυβέρνησης.

Χωρίς να έχει διευκρινισθεί αν έχει επέλθει συμφωνία και στα ονόματα που θα στελεχώσουν τα λεγόμενα «εκλογικά» υπουργεία ή αν έχει γίνει αποδεκτό από πλευράς Νέας Δημοκρατίας να δείξει ενός είδους ευελιξία στο θέμα της ημερομηνίας των εκλογών, φαίνεται πως οι κ.κ. Παπανδρέου και Σαμαράς έθεσαν αυτό το θέμα σε δεύτερη μοίρα μπροστά στον κίνδυνο να ναυαγήσει οριστικά η προσπάθεια για τη συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής ενότητας.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Λαγκάρντ: Ξεκαθαρίστε το πολιτικό τοπίο

Πιέσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας στην Ελλάδα ασκεί και η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ, θέτοντας ως προϋπόθεση για την εκταμίευση της 6ης δόσης την ύπαρξη σχετικής συμφωνίας.

"Αυτό το οποίο χρειαζόμαστε, από την άποψη του ΔΝΤ και των κριτηρίων του, είναι η πολιτική σαφήνεια. Αυτή είναι μια προϋπόθεση για να προχωρήσει κάθε διαπραγμάτευση και κάθε αποδέσμευση δόσης", τόνισε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, που δόθηκε στο πλαίσιο επίσκεψής της στη Ρωσία.

Η επικεφαλής του ΔΝΤ ανακοίνωσε ότι κλιμάκιο του Ταμείου αναμένεται να επισκεφτεί σύντομα την Ιταλία, που προ ημερών τέθηκε υπό την κηδεμονία του.

Συνεργασία και για εξυγίανση του συστήματος

Του ΒΙΚΤΩΡΑ ΝΕΤΑ

Χρειάστηκε να ασκηθούν ισχυρές πιέσεις από παράγοντες των Βρυξελλών, να διατυπωθούν ανοιχτά έως και απειλές εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη, για να καθίσουν στο τραπέζι της συνεννόησης μαζί με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια και να συμφωνήσουν το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας οι αρχηγοί των δύο κομμάτων εξουσίας, Γιώργος Παπανδρέου και Αντώνης Σαμαράς.

Δεν ήταν αρκετή η λαϊκή οργή ούτε και η διαπιστωμένη από τις δημοσκοπήσεις απαίτηση της πλειονότητας της κοινής γνώμης να παραμεριστούν οι προσωπικές διαφορές, οι μικροκομματικές επιδιώξεις και οι βεντετισμοί, προκειμένου να υπηρετηθεί το εθνικό συμφέρον. Φτάσαμε με μεγάλη καθυστέρηση σε μια συμφωνία συναίσθησης της ευθύνης που είχε ο πολιτικός κόσμος για να οδηγήσει σε ομαλή έξοδο από την κρίση τη χώρα με το μικρότερο κόστος για τους πολίτες, ιδιαίτερα τους αδύναμους, στις πλάτες των οποίων φορτώθηκε με επώδυνα μέτρα το μεγαλύτερο βάρος.

Κυρίως υπεύθυνα για την κρίση είναι τα δύο κόμματα, που κυβέρνησαν τον τόπο από τη μεταπολίτευση έως σήμερα. Οι λογαριασμοί για τις ευθύνες ασφαλώς και δεν κλείνουν. Δεν μπορεί βέβαια να γίνουν σήμερα, την ώρα του πολέμου για τη σωτηρία της χώρας από την κατάρρευση. Οι εκλογές, ωστόσο, θα δώσουν την ευκαιρία να απολογηθούν όλα τα κόμματα και να κρίνει το εκλογικό σώμα. Στο χρόνο έως τις εκλογές, η κυβέρνηση συνεργασίας θα διεκπεραιώσει συγκεκριμένο έργο, που θα καλύπτει τις υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις της χώρας απέναντι στην τρόικα και στην απόφαση της συνόδου κορυφής της 26ης Οκτωβρίου.

Τα κόμματα όμως, όλα τα κόμματα μαζί και οι κοινωνικοί φορείς και η πνευματική ηγεσία, οφείλουν να αντιμετωπίσουν σοβαρά και υπεύθυνα το πρόβλημα του πολιτικού συστήματος της χώρας, στο οποίο σύστημα αποδίδεται η οικονομική και προπαντός η βαθιά κοινωνική κρίση. Η οικονομική κρίση μπορεί με όποιο κόστος και θυσίες του ελληνικού λαού να περάσει, αλλά αν δεν εξαλειφθούν τα αίτια που την προκάλεσαν, θα επαναληφθεί και θα τη βρει μπροστά της η επόμενη γενιά. Το πολιτικό σύστημα, λοιπόν, θα πρέπει να κατεδαφιστεί, να εξυγιανθεί και να χτιστεί νέο από τα θεμέλια. Αυτό είναι το χρέος εξαγνισμού της σημερινής γενιάς και η οφειλή προς τις επόμενες γενιές.

Θα πρέπει η αρχή να γίνει από το Σύνταγμα, τον Καταστατικό Χάρτη της χώρας. Η επόμενη Βουλή οφείλει να δρομολογήσει την αναθεώρησή του και τα κόμματα να δουλέψουν από τώρα, να επισημάνουν τις αδυναμίες και τα κενά, με στόχο πάντα την πλήρη και σε βάθος εξυγίανση του πολιτικού συστήματος. Το ιδανικό θα είναι οι προτάσεις για την αναθεώρηση να μη γίνουν από τους πολιτικούς, αλλά από τους συνταγματολόγους της χώρας και να τεθούν σε δημόσιο διάλογο. Να γίνει ό,τι δεν έγινε το 1975, όταν διαμορφώθηκε το Σύνταγμα της Προεδρευομένης Δημοκρατίας, αλλά και μετέπειτα στις αναθεωρήσεις του.

Εχουν έως σήμερα την αξία τους οι «Προτάσεις για ένα δημοκρατικό Σύνταγμα», που είχαν δημοσιεύσει το 1975 οι Φαίδων Βεγλερής, Ξενοφών Γιαταγάνας, Γεώργιος Κουμάντος, Αριστόβουλος Μάνεσης, Γιώργος Μαυρογορδάτος, Νίκος Παπαντωνίου και Σπύρος Πλασκοβίτης. Οι συγγραφείς σημείωναν στον πρόλογο των προτάσεών τους: «Για να μορφώσουμε σχετικά γνώμες, αποβλέψαμε κυρίως στην εθνική μας πείρα όσον αφορά τις καχεξίες, τις διαταραχές και τις κρίσεις του δημοσίου και κοινωνικού μας βίου, που μπορούν να αποδοθούν στις ελλείψεις, τις ανεδαφικότητες ή τις κακοτεχνίες των μέχρι σήμερα συνταγμάτων μας ή και στις καταχρήσεις, παρερμηνείες και διαστροφές που παρουσίασε η πολιτική, η διοικητική και η δικαστική εφαρμογή τους». Και σημείωναν ότι το Σύνταγμα «πρέπει να παρουσιάζει στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό τα προσόντα ακριβώς του νόμου. Να περιέχει δηλαδή ορισμούς σαφείς και αυτοτελείς, που θέτουν κανόνες επιδεκτικούς άμεσης ερμηνείας και εφαρμογής, χωρίς να έχουν ανάγκη, όσο είναι δυνατό, να αποσαφηνιστούν ή να επεξηγηθούν από άλλες διατάξεις».

Το ίδιο διαχρονικής αξίας είναι και το «Υπόμνημα για ένα Σύνταγμα του ελληνικού λαού», που κυκλοφόρησε το 1975 ο Φαίδων Θ. Βεγλερής, στο οποίο σημείωνε: «Γραμμένο για τους Ελληνες, για τους οποίους οι κυβερνήτες τους θέλησαν τόσο συχνά να αρνηθούν την ελευθερία του σώματος και του πνεύματος, είτε με την παραβίαση του Συντάγματος, είτε με το Σύνταγμα το ίδιο». Η αρχή της εξυγίανσης, λοιπόν, θα πρέπει να εκκινήσει από το Σύνταγμα, με την αναθεώρηση διατάξεων, όπως εκείνες οι απαράδεκτες περί ευθύνης υπουργών, που προσφέρουν απλόχερα παραγραφή. Το ίδιο απαράδεκτες είναι και οι διατάξεις που επιτρέπουν την αλλαγή του εκλογικού νόμου, με αποτέλεσμα να νοθεύεται η λαϊκή βούληση, με τα συστήματα της ενισχυμένης δυσαναλογικής, που δίνουν με «δώρα»-έδρες την πλειοψηφία στο πρώτο κόμμα για να σχηματίσει κυβέρνηση, που δεν εκπροσωπεί την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος.

Να καθιερωθεί, λοιπόν, με συνταγματική διάταξη ως μόνιμο εκλογικό σύστημα η απλή αναλογική, ώστε να μη νοθεύεται η λαϊκή βούληση, αλλά και για να σχηματίζονται κυβερνήσεις συνεργασίας. Με τις μονοκομματικές κυβερνήσεις φτάνουμε στο μονοκομματικό κράτος των πελατειακών σχέσεων και στην κοινωνική κρίση. Είναι ώρα να ικανοποιηθεί το λαϊκό αίτημα για εξυγίανση και να σαρωθεί με συνταγματική αναθεώρηση το άθλιο πολιτικό σύστημα.

ΤΟ ΒΗΜΑ

Ελεος πια!

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα παρά τη συντριπτική ήττα που έχει υποστεί, δεν λέει να βάλει μυαλό. Την ώρα που η χώρα απειλείται με απόλυτη κατάρρευση και κινείται στο όριο μεταξύ ευρώ και δραχμής, συνεχίζει να ορίζεται από τα μικροπαίχνιδα μιας εξουσίας που έχει ξοδευτεί με το χειρότερο δυνατό τρόπο.

Οι κ.κ. Παπανδρέου και Σαμαράς συνομιλούν τα τελευταία εικοσιτετράωρα προκειμένου να συγκροτήσουν μια κυβέρνηση, η οποία υποτίθεται θα έλθει να σώσει τη χώρα. Και αφού συμφώνησαν την Κυριακή, τώρα κάνουν ό,τι μπορούν για να την υπονομεύσουν, να την ακυρώσουν πριν καν ξεκινήσει το έργο της.

Το πρώτο πράγμα που έσπευσαν να ρυθμίσουν ήταν η ημερομηνία των εκλογών, στη συνέχεια διαφώνησαν με το έργο της, μετά με τη σύνθεσή της και το χειρότερο μετέδωσαν πως θέλουν ένα πρωθυπουργό απονευρωμένο.

Έτσι όμως δεν γίνεται χωριό. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα χάνει σταθερά την αξιοπιστία του, εξοργίζοντας με αυτό τον τρόπο τόσο τους εταίρους μας, όσο και τον ελληνικό λαό, που αναζητεί διέξοδο και δεν αντέχει άλλο αυτό τον γενικευμένο κύκλο της απόλυτης ανασφάλειας.

Και βεβαίως, με τα καμώματά του επιβεβαιώνει τις εκτιμήσεις των ξένων ότι δεν υπάρχει πραγματική διάθεση συνεργασίας. Με αποτέλεσμα να προκαλεί την ενεργοποίηση των σχεδίων για αποβολή της χώρας μας από την ευρωζώνη. Και αλήθεια ποιο κόμμα και ποιος ηγέτης θα σταθεί, αν επιβεβαιωθεί μια τέτοια εξέλιξη;

Διχάζει τη ΝΔ η συμμετοχή στελεχών της στη νέα κυβέρνηση

Φήμες για κίνηση συγκέντρωσης υπογραφών με αντιμημονιακή κατεύθυνση

Διχασμός επικρατεί στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ., ενώ καταγράφεται ρήγμα και στο στενό επιτελείο του προέδρου του κόμματος κ. Αντ. Σαμαρά για το εάν η αξιωματική αντιπολίτευση πρέπει να συμμετάσχει ή όχι με πολιτικά πρόσωπα στο κυβερνητικό σχήμα που κυοφορείται.

Αυτός ο διχασμός επιτείνει και την καθυστέρηση για να υπάρξει αποτέλεσμα, αφού η ηγεσία του κόμματος δεν έχει αποφασίσει τι πρέπει τελικά να πράξει, αν και μέχρι στιγμής δεν υπάρχει υποχώρηση από την πρωϊνή επιλογή να δεχθούν τη συμμετοχή πολιτικών προσώπων και από τη Ν.Δ. στο κυβερνητικό σχήμα.

Μάλιστα, λίγο μετά τις δυο το μεσημέρι της Τρίτης, ο κ. Σαμαράς, αρκετά σκεπτικός, αποχώρησε εσπευσμένα από τα γραφεία του κόμματος προς άγνωστη κατεύθυνση και επέστρεψε μετά από μία ώρα. Εξάλλου οι πιέσεις, ακόμα και από το εξωτερικό, είναι έντονες, για να υπάρξει τελική συμφωνία και να προχωρήσει το νέο σχήμα.

Η συμφωνία του κ. Σαμαρά να συναινέσει δημιουργεί κραδασμούς και ήδη αναδεικνύεται ο ιδεολογικός «πόλεμος» μεταξύ των φιλελεύθερων βουλευτών και εκπροσώπων της «λαϊκής δεξιάς», ενώ ακόμα και μεταξύ των υποστηρικτών του προέδρου της Ν.Δ. σημειώνεται διχογνωμία.

Η δυσκολία κατά πολλούς να συμμετάσχει η Ν.Δ. με πολιτικά πρόσωπα στο νέο κυβερνητικό σχήμα συνδέεται άμεσα με την προσπάθεια που καταβάλλει η ηγετική ομάδα τη ύστατη στιγμή να μην εμφανιστεί ότι υποστηρίζει την οικονομική πολιτική που εκπορεύεται από τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και το νέο μνημόνιο που έρχεται.

Αντιλαμβανόμενη η ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ότι γκρεμίζεται η αντιμνημονιακή στρατηγική 18 μηνών και θα δημιουργηθεί πρόβλημα μελλοντικά με τμήμα της κοινωνικής της βάσης, προσπαθεί να ισορροπήσει, αλλά με δυσκολία.

Αυτή η προβληματική, όπως αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων, στρατηγική υπό τη σκιά της διακομματικής συμφωνίας, τρομάζει ουσιαστικά το επιτελείο του προέδρου της Ν.Δ., αν και στενοί του συνεργάτες επιμένουν ότι μελλοντικά θα τον βοηθήσει δημοσκοπικά.

Βέβαια, υπάρχει ο αντίλογος, ότι η Ν.Δ. δεν έχει μόνο αστικό τμήμα ψηφοφόρων, αλλά και λαϊκή βάση που δυσπιστεί και έχει ενοχληθεί αρκετά με την αλλαγή στάσης του κ. Σαμαρά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στα γραφεία της Ν.Δ., επί της Λεωφ. Συγγρού, έχουν «σπάσει» τα τηλεφώνα από μέλη, στελέχη και ψηφοφόρους του κόμματος.

Στους κόλπους της Ν.Δ. το κλίμα είναι εξαιρετικά βαρύ από την απόφαση του κ. Σαμαρά να συναινέσει και να στηρίξει τη νέα κυβέρνηση και ήδη επικρατεί αναστάτωση και ένταση σε νομαρχιακές και τοπικές επιτροπές, όπου ήδη έχουν υπάρξει και απειλές για παραιτήσεις, με προέδρους τους να ετοιμάζονται να παραδώσουν τις κομματικές ταυτότητες.

«Δεν μπορούμε να συγκυβερνήσουμε, είναι έγκλημα» λένε χαρακτηριστικά και θεωρούν λανθασμένη την επιλογή του κ. Σαμαρά να συναινέσει.

Στην Κ.Ο της Ν.Δ. καταγράφεται μεγάλη ένταση με βουλευτές να θέτουν ως «κόκκινη γραμμή» την μη συμμετοχή στελεχών και βουλευτών του κόμματος στο νέο κυβερνητικό σχήμα. Μάλιστα, υπάρχει η πληροφορία, που δεν επιβεβαιώνεται μέχρι στιγμής, ότι είναι σε εξέλιξη κίνηση βουλευτών της Ν.Δ. που διαμορφώνουν αντιμνημονιακό μπλοκ για να συγκεντρωθούν υπογραφές σε κείμενο με αντιμημονιακή κατεύθυνση.

Από την άλλη πλευρά η ομάδα των «πέντε» βουλευτών της Ν.Δ. που συνεπικουρούνται και από άλλους, επιμένουν ότι δεν μπορεί να ακολουθούνται μεσοβέζικες κινήσεις και οφείλει η ηγεσία του κόμματος να δώσει «πράσινο» φως να συμμετάσχει η αξιωματική αντιπολίτευση με πολιτικά στελέχη.

ΣχολείοΣχολείοΣχολείο

9.11.11

ΤΑ ΝΕΑ

Το μάθημα του Ζολώτα
Τα κόμματα της Οικουμενικής διαγκωνίστηκαν ποιο θα έχει οφέλη για τις εκλογές

Της Ελίζας Παπαδάκη

Το θρίλερ συνεχιζόταν έως χθες αργά το βράδυ. Ζητούμενο πάντα, μια κυβέρνηση με ευρεία κοινοβουλευτική στήριξη η οποία αναλαμβάνει να αποκρούσει τους σοβαρούς κινδύνους που απειλούν τη χώρα. Η δυστοκία που προηγήθηκε, η επίμονη επιδίωξη ιδίως της ΝΔ να περιοριστούν ο χρόνος αλλά και η εντολή της νέας κυβέρνησης σε επίπεδα κατώτερα από αυτά που επιτάσσουν οι διαμορφωμένες κρίσιμες συνθήκες, δεν συνιστούν τον καλύτερο οιωνό για να ευοδωθεί το εξαιρετικά δύσκολο έργο της. Το θέμα, βεβαίως, πάντα είναι να αλλάξουν άρδην την έως τώρα στάση τους οι πολιτικές δυνάμεις. Πρόσωπα που έζησαν από κοντά το εγχείρημα της οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα, δεν κρύβουν την ανησυχία τους μπροστά στον κίνδυνο η προσπάθεια να υπονομευθεί. Ο φόβος τους είναι τα κόμματα που θα δηλώσουν ότι στηρίζουν και θα ψηφίσουν τη νέα κυβέρνηση να προτάξουν και πάλι, σε ανταγωνισμό μεταξύ τους, την επιδίωξη να εξασφαλίσει το καθένα τις καλύτερες επιδόσεις στις εκλογές που θα ακολουθήσουν.

Πράγματι, στους τεσσεράμισι μήνες που διαχειρίστηκε τις τύχες της χώρας η κυβέρνηση Ζολώτα, ως όντως Οικουμενική τις πρώτες 80 ημέρες (23/11/1989 – 12/2/1990), ως οιονεί υπηρεσιακή κατόπιν, με πιο ουδέτερες προσωπικότητες στη θέση ηγετικών πολιτικών στελεχών έως τις εκλογές στις 8/4/1990, δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τον και τότε δημοσιονομικό εκτροχιασμό ούτε να ανακόψει την οικονομική επιδείνωση. Η κατάσταση απαιτούσε άμεσες πολιτικές πρωτοβουλίες και ορισμένες αναλήφθηκαν. Πάγωσαν όμως προτού αποδώσουν, καθώς επικράτησαν οι σκοπιμότητες των εκλογών. Ενδεικτικά θυμίζουμε ότι τον Γιώργο Γεννηματά στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας διαδέχθηκε στις 13/2 ο Γιώργος Κοντογεώργης, τον Γιώργο Σουφλιά στο υπουργείο Οικονομικών ο Γιώργος Αγαπητός, τον Αναστάσιο Πεπονή στο υπουργείο Βιομηχανίας ο Παύλος Σακελλαρίδης, ενώ αποσύρθηκαν οι αναπληρωτές υπουργοί της Αριστεράς Γιάννης Δραγασάκης από το Οικονομίας, Γρηγόρης Γιάνναρος από το Βιομηχανίας. Οπως το επιδίωξε, τις εκλογές εκείνες κατάφερε να κερδίσει η ΝΔ. Αλλά αφότου ανέλαβε η κυβέρνηση Μητσοτάκη βρήκε μπροστά της πολύ μεγαλύτερες δυσκολίες – ανάμεσά τους και την ισχυρή αντίθεση σημαντικού μέρους της κοινωνίας – από όσες θα συναντούσε αν η πολιτική συνεννόηση στο πλαίσιο της Οικουμενικής είχε αφεθεί να φέρει καρπούς. Οπότε το κοινωνικό και οικονομικό κόστος ήταν αντίστοιχα βαρύτερο. Εντούτοις, δυνατότητες υπήρχαν. Οποιος ενδιαφέρεται μπορεί να τις διαβάσει στο πόρισμα της επιστημονικής επιτροπής υπό τον ακαδημαϊκό Αγγελο Αγγελόπουλο (Μάρτιος 1990). Αλλά αντί να αποτελέσει εργαλείο για τις αναγκαίες αλλαγές, με το τέλος της κυβέρνησης Ζολώτα το πόρισμα Αγγελόπουλου εγκαταλείφθηκε να μουχλιάσει στα ράφια.

Τα σχεδόν 22 χρόνια που μεσολάβησαν έκτοτε είναι μακρύς χρόνος. Υπάρχουν πολύ σημαντικές διαφορές στις συνθήκες που περιβάλλουν την προσπάθεια που απαιτείται σήμερα. Η πρώτη είναι πολιτική: τα κόμματα και οι ηγεσίες τους δεν απολαμβάνουν κύρος και οργανωμένη υποστήριξη στην κοινωνία που να συγκρίνεται με την περίοδο 1989-90. Ακόμα δηλαδή και στην περίπτωση που εντέλει θα συμφωνούσαν μεταξύ τους με τον καλύτερο τρόπο, το νέο σχήμα και οι δυνάμεις που το στηρίζουν θα πρέπει να μοχθήσουν για να ανακτηθεί αρκετή εμπιστοσύνη εκ μέρους των πολιτών στη διακυβέρνηση της χώρας, προϋπόθεση για να περπατήσει το εγχείρημα. Ενόσω τα εισοδήματα θα εξακολουθούν να συμπιέζονται, γιατί δεν γίνεται διαφορετικά, είναι αναγκαίο να διαγραφεί πειστικά μια προοπτική ελπίδας στον ορίζοντα. Ταυτόχρονα άλλωστε χρειάζεται να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη των ευρωπαίων εταίρων – κυβερνήσεων και κοινωνιών -, των ευρωπαϊκών θεσμών και, όσο γίνεται, των αγορών (των απαρτιζόμενων από πλήθος διαφορετικά, όλα με επιδίωξη το κέρδος, συμφέροντα), στην Ελλάδα. Χρειάζεται ακριβώς για να φανεί προοπτική ελπίδας, διότι από εκεί, από την Ευρώπη και από τις αγορές, δεν θα προέλθουν μόνο πόροι για την αναχρηματοδότηση και την ελάφρυνση του χρέους, αλλά και οι επενδύσεις που έχει ανάγκη ο τόπος.

Η δεύτερη, οικονομική και πολιτική διαφορά είναι η ασφυκτικά περιορισμένη ελευθερία επιλογών: το τι θα πρέπει να πράξει μια κυβέρνηση της Ελλάδας σήμερα έχει σε μεγάλο βαθμό υπαγορευθεί ήδη από τις αποφάσεις της ευρωζώνης και από την απόλυτη απουσία εναλλακτικής χρηματοδότησης. Οι αποφάσεις πρέπει να διευκρινιστούν και να εξειδικευτούν σωστά, με τρόπο που θα βοηθήσει την οικονομία της χώρας.

Τρίτο και σπουδαιότερο: από την επιτυχία αυτής της προσπάθειας εξαρτάται άμεσα η παραμονή ή μη της χώρας στο ευρώ, στην Ευρωπαϊκή Ενωση.Το επόμενο διάστημα θα δούμε κατά πόσον θα μπορέσουμε να οδηγηθούμε τώρα σε καλύτερη έκβαση. Η έκβαση θα εξαρτηθεί και από τη συμμετοχή της κοινωνίας.

Αυλαία για το Υπουργικό Συμβούλιο

Επειτα από δύο χρόνια ένα μήνα και τέσσερις ημέρες η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εγκατέλειψε ουσιαστικά χθες την εξουσία, με ένα Υπουργικό Συμβούλιο που ολοκληρώθηκε μέσα σε μία ώρα και με τα μέλη της εμφανώς συγκινημένα.

Ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ζήτησε από τους υπουργούς του να έχουν στη διάθεσή του τις παραιτήσεις τους ώστε αν προέκυπτε θετικό αποτέλεσμα στις διαβουλεύσεις για τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης, να ξεκινούσαν οι διαδικασίες που υπαγορεύονται από το Σύνταγμα.

Ο ίδιος σε συγκινητικό κλίμα εκτίμησε ότι «είμαστε πια κοντά σε συμφωνία με τη Νέα Δημοκρατία. Προχωράμε με καλή προαίρεση σε αυτές τις διαπραγματεύσεις».

Διατύπωσε την εκτίμηση πως «υπάρχουν κάποιες κόκκινες γραμμές ένθεν και ένθεν, οι οποίες βεβαίως περιορίζουν» την επίτευξη συμφωνίας και προχώρησε σε μια ανάλυση της οικονομικής κατάστασης παγκοσμίως, εντός της οποίας υφίσταται και το «ελληνικό πρόβλημα». Υποστήριξε πως παγκοσμίως δρα ένα λόμπι συμφερόντων, το οποίο επιχειρεί να ελέγξει τις πολιτικές εξελίξεις. Οπως είπε, «δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, υπάρχει κατ’ εξοχήν και στην Αμερική. Είναι τα λόμπι, τα πολύ μεγάλα συμφέροντα, τα τραπεζικά συμφέροντα, τα μιντιακά συμφέροντα, που μπορούν πια και αιχμαλωτίζουν το πολιτικό σύστημα». Και πρόσθεσε ότι «και εμείς δεχθήκαμε ανελέητη επίθεση από τέτοια συμφέροντα. Και πολλές φορές, η προσπάθεια που γίνεται από αυτά τα συμφέροντα αφορά τη διάβρωση του ίδιου του κοινοβουλευτικού συστήματος».

Ξένος Τύπος: Το θρίλερ συνεχίζεται στην Ελλάδα
Σειρά δημοσιευμάτων αναφέρονται και σήμερα στις ελληνικές πολιτικές εξελίξεις

Τα περισσότερα ξένα μέσα ενημέρωσης και διεθνή πρακτορεία στο σύνολο τους κάνουν και σήμερα αναφορά στο πολιτικό θρίλερ που εξελίσσεται τις τελευταίες ημέρες στη χώρα μας. Στην πλειοψηφία τους τα δημοσιεύματα υπογραμμίζουν τις διαφωνίες στις οποίες οφείλεται η καθυστέρηση της ανακοίνωσης του ονόματος του νέου πρωθυπουργού, επισημαίνοντας ότι η σύνθεση της νέας κυβέρνησης πιθανότατα θα παρουσιαστεί σήμερα.

Το Associated Press και το BBC μεταδίδουν ότι έπειτα από τρεις ημέρες άκαρπων συνομιλιών η σύνθεση της κυβέρνησης συνεργασίας θα ανακοινωθεί σήμερα το απόγευμα.
Το Reuters, επικαλούμενο πηγές της Αθήνας, μετέδωσε τα ξημερώματα ότι υπάρχει εμπλοκή στο σχέδιο να αναλάβει την πρωθυπουργία ο Λουκάς Παπαδήμος και αυτό παρατείνει το πολιτικό κενό, τη στιγμή που η χώρα οδεύει προς τη χρεοκοπία. Μάλιστα, πηγές τόσο από το ΠΑΣΟΚ όσο και από τη ΝΔ φέρονται να δήλωσαν στο πρακτορείο ότι εξετάζονται και άλλες υποψηφιότητες.
Τόσο το Reuters όσο και η Wall Street Journal υποστηρίζουν ότι ανάμεσα στους όρους που έθεσε ο Λ.Παπαδήμος ήταν να αντικατασταθεί το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης -όρος με τον οποίο διαφωνεί ο Ευάγγελος Βενιζέλος.
Η WSJ, στο άρθρο της υπό τον τίτλο «Η Ελλάδα παρατείνει το σασπένς για τον νέο πρωθυπουργό», γράφει ότι ο κ. Βενιζέλος διεμήνυσε σε κομματικά στελέχη ότι δεν θα αναλάβει καμία άλλη θέση σε κυβέρνηση υπό τον κ. Παπαδήμο, πλην αυτής του υπουργού Οικονομικών. Η εφημερίδα σημειώνει, ακόμη, ότι πρόβλημα προέκυψε και με τον πρόεδρο της ΝΔ Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος αρνείται να υπογράψει τη δεσμευτική επιστολή προς τις Βρυξέλλες για τη δανειακή σύμβαση.

«Οι διαφωνίες στην Ελλάδα καθυστερούν την επιλογή του νέου πρωθυπουργού» γράφουν οι New York Times. Η εφημερίδα τονίζει ότι μέχρι αργά το βράδυ της Τρίτης οι Γ.Παπανδρέου και Αντ.Σαμαράς διαφωνούσαν για τη σύνθεση του νέου υπουργικού συμβουλίου και πως στη διαμάχη αυτή ήρθε να προστεθεί και η άρνηση του προέδρου της ΝΔ να υπογράψει το δεσμευτικό κείμενο που ζητούν οι εταίροι.
Στις γραπτές εγγυήσεις που ζητούν οι Βρυξέλλες αποδίδει το πρακτορείο Bloomberg την εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας. Σύμφωνα με το Bloomberg ο πρόεδρος της ΝΔ αντέδρασε οργισμένα στην απαίτηση των Ευρωπαίων να υπογράψει ότι αποδέχεται τα μέτρα που θα συνοδεύουν το πακέτο των 130 δισ. ευρώ προς την Ελλάδα.

ΣχολείοΣχολείοΣχολείο

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Ηγέτες ανεπαρκείς στην κρίση

Η ΑΞΙΟΣΥΝΗ, η ικανότητα και η συνέπεια των πολιτικών δοκιμάζονται στη διαχείριση των κρίσεων. Οταν τα πράγματα σε μια χώρα κυλούν ομαλά, όλοι λίγο-πολύ βολεύονται. Τότε περισσεύουν τα λόγια και μπορεί να αποδίδουν τα παιχνίδια της προπαγάνδας. Ομως, όταν η κρίση χτυπάει την πόρτα τους, αρχίζουν τα δύσκολα. Και έρχονται τα αποκαλυπτήρια.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ κρίση, που τσακίζει εδώ και δύο χρόνια την Ελλάδα, έφτασε τον τελευταίο μήνα σε δραματικό αδιέξοδο. Ο πρωθυπουργός κατέφυγε σε μια κίνηση πανικού, τη γνωστή πρόταση για δημοψήφισμα. Είτε δεν υπολόγισε τις συνέπειες είτε πίστεψε ότι θα καταφέρει να ελέγξει τις αντιδράσεις, το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο: έσπασε τα μούτρα του στις Κάνες και υποχρεώθηκε σε άρον άρον υπαναχώρηση.

ΕΤΣΙ, με μία κίνηση «πέτυχε» δύο κακά: επέφερε πλήρη διάρρηξη στην όποια εμπιστοσύνη υπήρχε με τους Ευρωπαίους εταίρους και απαξίωσε ένα μέσο έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας, όπως είναι το δημοψήφισμα. Εν κατακλείδι, ο πρωθυπουργός αποδείχθηκε τραγικά ανεπαρκής στη διαχείριση της κρίσης.

ΣΤΟ ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΚΟ σύστημα εξουσίας που έχουμε, το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης είναι ένα αντίβαρο και αποτελεί δυνάμει την εναλλακτική λύση. Αρα, οι πολίτες έχουν από αυτό και τον αρχηγό του μεγαλύτερες απαιτήσεις, από αυτές που ενδεχομένως έχουν από τα μικρότερα κόμματα.

ΠΩΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΘΗΚΕ το κόμμα αυτό και ο αρχηγός του στη διαχείριση ετούτης της κρίσης; Το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς είναι ότι έπεφτε από τη μία αντίφαση στην άλλη και υποχρεωνόταν σε αλλαγή των θέσεών του, στην προσπάθειά του να ισορροπήσει μεταξύ μιας «εθνικά υπεύθυνης» στάσης και των εσωκομματικών αντιδράσεων και πιέσεων.

ΕΤΣΙ, ΕΠΙΝΟΗΣΕ το «τέχνασμα» ότι θα υπερψηφίσει μεν τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου, αλλά όχι και τα μέτρα που τη συνοδεύουν, πράγμα ανέφικτο, όπως αποδείχτηκε. Επιπλέον, μολονότι ο κ. Σαμαράς συμφώνησε στο σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, προσπάθησε να αποφύγει τη συμμετοχή στελεχών του σ’ αυτήν, για να μη χρεωθεί το όποιο κόστος της αναλογεί. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται προφανώς και η «άρνηση» (αν και δεν είναι ρητή) του κ. Σαμαρά να δεσμευθεί εγγράφως -μαζί με το συνεταίρο του στην υπό εκκόλαψη κυβέρνηση- για την τήρηση της συμφωνίας, όπως ζητούν πιεστικά οι Ευρωπαίοι.

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ: είτε από λάθος αρχικές επιλογές είτε από κακούς υπολογισμούς είτε από κομματική και προσωπική σκοπιμότητα, οι δύο ηγέτες, που κρατάνε σήμερα τις τύχες μας στα χέρια τους, δεν μπορούν να διαχειριστούν με στοιχειώδη επάρκεια την κρίση. Δυστυχώς, «εμετρήθησαν, εζυγίσθησαν και ευρέθησαν ελλιπείς».

Ο μονόδρομος της αποκαθήλωσης

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Η ελληνική κρίση εξελίχθηκε μοιραία σε ευρωπαϊκή και παγκόσμια, όμως όχι σαν φτερούγισμα πεταλούδας στην παγκοσμιοποίηση. Ούτε επειδή στη χώρα μας παίζεται παραδειγματικά το δράμα της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομίας.

Η Ελλάδα σήμερα εμφανίζεται ως πειραματόζωο και παγκόσμιο σύμβολο, επειδή συνδέεται με τον υπόλοιπο κόσμο οργανικά και όχι απλώς παραδειγματικά.

Το ελληνικό είναι πλέον πρόβλημα όλων, ακόμη και της Αμερικής, της Κίνας, της Ρωσίας, της Βραζιλίας, όπως και όλων των άλλων. Οι πάντες έχουν εκφραστεί και τοποθετηθεί ως προς τη διαχείριση του ελληνικού ζητήματος, ακόμη και οι πιο μικροί, όπως οι Φινλανδία, Ολλανδία, Αυστρία, Εσθονία. Για το ελληνικό πρόβλημα, όλων η τοποθέτηση είναι γνωστή, πλην ενός: του Ελληνα πρωθυπουργού. Οι ομοιοπαθείς ευρωπαϊκές χώρες, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, σε ό,τι τις αφορά, θέτουν ως «κόκκινη γραμμή» το να μην περάσει η οικονομία σε ύφεση. Ο Ελληνας πρωθυπουργός ουδέποτε διανοήθηκε ότι θα μπορούσε να θέσει οιαδήποτε «κόκκινη γραμμή», με αποτέλεσμα να αποτελεί σήμερα η χώρα μας θλιβερό αρνητικό υπόδειγμα προς αποφυγήν για το σύνολο των εταίρων, όπως και των άλλων υπερχρεωμένων χωρών του κόσμου.

Οι πιστωτές και εταίροι μας δεν χρειάστηκε να απορρίψουν καμιά ελληνική πρόταση, διότι απλούστατα ουδεμία ελληνική πρόταση αρθρώθηκε καν σε οιοδήποτε στάδιο της διαπραγματευτικής διαδικασίας. Την ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση για την Ελλάδα υλοποίησαν άλλοι, με τον Ελληνα πρωθυπουργό στην πειθήνια και άνευ όρων παθητική αναμονή.

Ωστόσο, αυτό που δεν ετόλμησε -ούτε καν διανοήθηκε- ο πρωθυπουργός, εκδηλώνει έμπρακτα ο ελληνικός λαός και μάλιστα με τον πιο επίσημο τρόπο, ιδίως από την πρόσφατη επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Σε ολόκληρη τη χώρα, ο λαός δεν περιορίστηκε στην αποδοκιμασία των κυβερνητικών εκπροσώπων, αλλά, μετά την αποχώρησή τους, τίμησε την ιστορική επέτειο με σεβασμό προς τους πεσόντες, με την επιβεβλημένη τελετουργία και συναίσθημα ιστορικής ευθύνης. Το μέγεθος και η σοβαρότητα της λαϊκής συμμετοχής ανέδειξαν αφ’ ενός δραματικό κενό εξουσίας, αφ’ ετέρου επιβλητική είσοδο των κοινωνικών δυνάμεων στην πολιτική σκηνή.

Από τη στιγμή που επιβεβαιώθηκε ότι η σχεδιαζόμενη κοινωνική κατεδάφιση, η αιώνια και ανεπίστρεπτη κοινωνική πτώχευση δεν απομειώνουν το δημόσιο χρέος, αλλά το επαυξάνουν, από τη στιγμή που αποκαλύπτεται ότι τα μεγάλα «λαμόγια» της προηγούμενης περιόδου είναι σήμερα οι περισσότερο διαπρύσιοι κήρυκες της πολιτικής των θυσιών για το λαό, επόμενο είναι ότι το κυβερνητικό εγχείρημα περιέρχεται σε βαθιά κοινωνική απονομιμοποίηση και στρέφεται πλέον εναντίον όσων το είχαν επινοήσει.

Με το πρωθυπουργικό σύστημα να έχει καταλήξει σε φιάσκο και το σύστημα εξουσίας σε πανικό, ο κύριος υπεύθυνος γι’ αυτό δεν διανοείται τη δική του ευθύνη, αλλά ενοχοποιεί για την αποτυχία του όλους τους άλλους -πολιτικά κόμματα, τραπεζίτες, χρηματιστές, κερδοσκόπους, συγκροτήματα Τύπου και ΜΜΕ-, με την ελπίδα ότι έτσι θα αναβαπτισθεί στη λαϊκή συνείδηση. Ομως είναι δυστυχώς πολύ αργά για παρόμοια προσδοκία. Ιδίως όταν ο ίδιος στιγματίστηκε ανεξίτηλα με τα απίστευτα και επαναληπτικά νομοθετικά μπαράζ της τελευταίας διετίας κατά λαϊκών κατακτήσεων, που σηματοδοτούσαν την ελάχιστη κοινωνική πρόοδο και σταθεροποίηση της χώρας μας σε μια ιστορικά περιορισμένη χρονική περίοδο. Και ακόμη περισσότερο, όταν ο ίδιος έχει ανεπανόρθωτα αποβεί πολιτικός και ιδεολογικός απολογητής της κοινωνικής αποδιάρθρωσης και κατεδάφισης, υπό το αξιοθρήνητο πρόσχημα ότι δήθεν έτσι οικοδομεί τη σύγχρονη Ελλάδα, την Ελλάδα της ανταγωνιστικότητας και σε κάποιο βαθμό την κοινωνία του σοσιαλισμού!

Με την ιδέα δημοψηφίσματος, ο ίδιος επιχείρησε να θολώσει ακόμη μία φορά τα νερά. Αντί να αποδεχθεί τις συνέπειες της κοινωνικής κατακραυγής που ο ίδιος έχει πυροδοτήσει, φαντάστηκε ότι θα μπορούσε να συγκαλύψει την προσωπική του αποδοκιμασία, εάν την παρουσίαζε ως απόρριψη όχι μόνον της δανειακής σύμβασης, αλλά επίσης της Ευρώπης και του ευρώ. Οτι έτσι θα απομόνωνε κάποιους ακραίους και θα διασωζόταν ο ίδιος ως ακόμη ένας «μονόδρομος» για την εξασφάλιση ευρωπαϊκής λύσης.

Δεν διανοήθηκε το πιθανότερο: ακόμη και όσοι παραμένουν στην ευρωπαϊκή λύση του ελληνικού δράματος δεν έχουν πλέον εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του ούτε στο περιβάλλον του, αλλά δυσπιστία, ανησυχία και απόγνωση. Σε ερωτήματα αδέξια, παραπλανητικά, πονηρά, οι απαντήσεις δεν διασώζουν τον εμπνευστή τους και «μονόδρομος» αποβαίνει πλέον ο καταποντισμός του. Η ετυμηγορία του δημοψηφίσματος έγινε για τον εμπνευστή του χειρότερη από την απλή εκλογική ήττα που επιδιώκει να αποφύγει.

Σχολείο

ΤΟ ΒΗΜΑ

Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και πάλι η λύση Παπαδήμου

Ναυάγησε η επιλογή Πετσάλνικου – Νέα σύσκεψη την Πέμπτη στις 10

Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και πάλι η λύση Παπαδήμου

Ναυάγησε η λύση Πετσάλνικου ως πρωθυπουργού της νέας κυβέρνησης. Οι δύο αρχηγοί οδηγούνται και πάλι στη λύση Παπαδήμου. Μάλιστα δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν ότι έγινε τηλέφωνο στον κ. Παπαδήμο από τους κκ Παπανδρέου και Σαμαρά μέσα από το Προεδρικό Μέγαρο, του πρότειναν την πρωθυπουργία αλλά ο κ. Παπαδήμος επιφυλάχτηκε να απαντήσει και ζήτησε να συναντηθεί με τους δύο αρχηγούς.

Νέα σύσκεψη πολιτικών αρχηγών θα γίνει την Πέμπτη στις 10 το πρωί υπό την προεδρία του κ. Κ. Παπούλια. Αυτό ανακοινώθηκε ενώ συνεδρίαζαν στο Προεδρικό Μέγαρο οι κκ Παπούλιας, Παπανδρέου και Σαμαράς.
Νωρίτερα ένα νέο  επεισόδιο προστέθηκε στο θρίλερ για το σχηματισμό νέας κυβέρνησης μετά την αποχώρηση του προέδρου του ΛΑΟΣ κ. Γ. Καρατζαφέρη πριν αρχίσει το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών.
Μετά από κυοφορία αρκετών ημερών, ο κ. Γ. Παπανδρέου διάβηκε λίγο μετά τις 18.00 την πόρτα του Προεδρικού Μεγάρου για να υποβάλει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την παραίτησή του και την παραίτηση όλων των μελών της κυβέρνησης ώστε να σχηματισθεί η νέα κυβέρνηση συνεργασίας.

«Είναι μια ιστορική στιγμή για τη χώρα»
είπε ο κ. Παπανδρέου στον κ. Κάρολο Παπούλια. Ο κ. Παπανδρέου έκανε λόγο για «συνεργασία πολλών δυνάμεων» ενώ ο κ. Παπούλιας έκανε λόγο για «ανακούφιση» γιατί όπως είπε «τα τελευταία 24ωρα περιμέναμε να σχηματισθεί κυβέρνηση» και ζήτησε τη βοήθεια όλων για να πετύχει στο έργο της.
Ο κ. Παπανδρέου είπε συγκεκριμένα: «Είναι μια ιστορική στιγμή για τη χώρα. Η δυνατότητα συνεργασίας πολλών πολιτικών δυνάμεων ανοίγει μια νέα ευκαιρία, μια άλλη σελίδα στην ιστορία της χώρας μας. Νομίζω ότι θα είναι μια βάση για μεγάλες αλλαγές που χρειάζεται η χώρα μας, που ήδη έχουν ξεκινήσει και βεβαίως, να κλειδώσουμε και να υλοποιήσουμε τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου που είναι τόσο ζωτικές και για μας και για την υπόλοιπη Ευρώπη».
«Υπάρχει μια ανακούφιση», απάντησε ο κ. Παπούλιας, «γιατί τα τελευταία 24ωρα περιμέναμε τον σχηματισμό αυτής της κυβέρνησης. Είναι μια κυβέρνηση που επωμίζεται πολλά. Πρέπει να τη βοηθήσουμε όλοι για να πετύχει στο έργο της που είναι ένα σημαντικό έργο και ο ελληνικός λαός περιμένει να αποδώσει αυτή η κυβέρνηση».

Όμως, λίγο αργότερα σημειώθηκε νέα εμπλοκή καθώς ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Γ. Καρατζαφέρης αποχώρησε από το Προεδρικό Μέγαρο στο οποίο είχε καταφθάσει για να συμμετάσχει μαζί με του Γ. Παπανδρέου και Αντ. Σαμαρά για να συμμετάσχει στο Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών.
Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ περίμενε δέκα λεπτά να αρχίσει η το Συμβούλιο και καθώς δεν εμφανίσθηκαν οι δύο άλλοι αρχηγοί αποχώρησε εκνευρισμένος. Είχε προηγηθεί συνομιλία με τον συνεργάτη του πρέσβη κ. Γ. Γεωργίου. Ο κ. Γεωργίου κάτι ψιθύρισε στον πρόεδρο του ΛΑΟΣ ο οποίος κατόπιν αποχώρησε.
Εικάζεται ότι όσο ο κ. Καρατζαφέρης περίμενε τους δύο άλλους αρχηγούς αυτοί συζητούσαν στο γραφείο του Προέδρου της Δημοκρατίας. Το γεγονός αυτό προκάλεσε την αντίδραση του κ. Καρατζαφέρη και οδήγησε στην αποχώρησή του.

Αυτήν την ώρα, οι κκ. Παπανδρέου και Σαμαράς συζητούν στο γραφείο του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο κ. Σαμαράς είπε στον Πρωθυπουργό ότι δεν έχω πρόβλημα να υποστηρίξω είτε Πετσάλνικο είτε Παπαδήμο είτε οποιαδήποτε άλλη λύση.
Φθάνοντας στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας ο πρόεδρος της κ. Αντώνης Σαμαράς, δήλωσε τα εξής: «η μόνη αλήθεια είναι ότι εγώ δεν έχω πρόβλημα με πρόσωπα. Είναι ανοιχτός σε όποιον μου προτείνει την Πέμπτη ο κ. Παπανδρέου. Το κριτήριό μου δεν έχει σχέση με πρόσωπα».
Ο πρόεδρος της ΝΔ σε δήλωσή του έξω από τα γραφεία του κόμματος τόνισε: «Πολλοί φαίνεται θα το ήθελαν αλλά η ΝΔ δεν θα γίνει μέρος του προβλήματος. Είμαστε βαθιά προσηλωμένοι στο Σύνταγμα. Την πρωτοβουλία για την πρόταση για νέο πρωθυπουργό την έχει η κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Δεν έχω πρόβλημα με τα πρόσωπα. Το θέμα είναι να ξεμπλοκάρει η έκτη δόση και η δανειακή σύμβαση και να αποκτήσει ο τόπος κυβέρνηση»

Σχολείο

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η ώρα του Προέδρου

Εχει επιτέλους φτάσει η ώρα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Η Ελλάδα διασύρεται διεθνώς και ο ελληνικός λαός παρατηρεί επί πολλές ημέρες τον πρωθυπουργό και τους πολιτικούς αρχηγούς να παίζουν με τις τύχες του, ακροβατώντας επικίνδυνα. Θεσμικές δικαιολογίες δεν υπάρχουν για να μην το κάνει. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί πρώτα απ’ όλα ν’ απευθυνθεί στον ελληνικό λαό εξηγώντας τη μεγάλη ανάγκη άμεσης εθνικής συνεννόησης. Μπορεί και πρέπει επίσης να καλέσει με δική του πρωτοβουλία, όπως έπραξε την περασμένη Κυριακή, τους κ. Γιώργο Παπανδρέου και Αντώνη Σαμαρά σε κοινή συνάντηση, με μοναδικό στόχο να καταλήξουν στον επικεφαλής, τη σύνθεση και τους στόχους μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Ο κ. Παπούλιας πρέπει να προστατεύσει τη χώρα και τους δύο ηγέτες από τη θεαματική αυτοκαταστροφή των ιδίων και της Ελλάδας, σαν και αυτή που επιχειρείτο αργά χθες το βράδυ.

Ο τελευταίος θεσμός στον οποίο προσβλέπουν πλέον με αγωνία όλοι οι Ελληνες πολίτες είναι αυτός του αρχηγού του κράτους. Οφείλει να σταθεί στο ύψος των απολύτως κρίσιμων, ιστορικών περιστάσεων.

Σχολείο


THE NEW YORK TIMES

Greek Squabbles Prolong Selection of New Leader

By SUZANNE DALEY and NIKI KITSANTONIS

ATHENS — Negotiations to choose a new Greek prime minister seemed to have been plunged into new confusion early on Wednesday following widespread reports only hours earlier that Lucas Papademos, a respected economist, was on the verge of being named to the job.

The list of candidates mentioned in media reports included an array of senior figures, and the latest to be mentioned as the likeliest contender on Wednesday was Vassilis Skouris, president of the European Court of Justice.

But analysts said they did not rule out a surprise challenger emerging to succeed Prime Minister George A. Papandreou. After months of protest and building pressure from the European Union, Mr. Papandreou agreed two days ago to step down once political negotiators had established a new unity government. But from the start those negotiations seemed dogged with reverses.

By late afternoon Tuesday, Greece seemed to face yet a new set of troubles as Antonis Samaras, the leader of the main opposition party, New Democracy, balked at a demand by Eurogroup, the European Union’s group of finance ministers, that several top Greek leaders give a written commitment to the terms of an expanded bailout hammered out with Europe’s leaders last month.

“There is such a thing as national dignity,” Mr. Samaras said in a statement. “I have repeatedly explained that in order to protect the Greek economy and the euro, the implementation of the Oct. 26 agreement is inevitable.”

He added, “I won’t allow anyone to question the statements I have made.”

His statement came just a few hours after Finance Minister Evangelos Venizelos told a cabinet meeting that five top Greek officials were being asked to sign the letter — a demand made on Monday by the chief of Eurogroup, Jean-Claude Juncker — reaffirming their commitment to Greece’s bailouts deals and economic reforms before the next tranche of aid to Greece would be released.

The demand landed in the middle of byzantine negotiations that dragged on through yet another day. The apparent choice of Mr. Papademos, a former vice president of the European Central Bank, came after more than two days of intense wrangling here and growing fear that Greece’s political class would be unable to stop feuding — and positioning themselves for the next elections — long enough to agree on a unity government.

But early Wednesday morning, several local media outlets reported that there had been discussions about other possible candidates for prime minister, including the Parliament speaker, Filippos Petsalnikos, and a former speaker, Apostolos Kaklamanis.

In the through-the-looking-glass world of Greek politics, the argument was not over who could claim the cabinet positions, but who could avoid taking them, particularly the Finance Ministry.

Mr. Papandreou was repeatedly rebuffed when he offered positions in the new government, reports said, because nobody wanted to be associated with the unpopular measures Greece will be forced to impose to qualify for new loans from Europe.

In particular, Mr. Samaras, who has his eye on the next elections, did not see any reason for his party to participate. But other smaller parties also refused.

Mr. Papademos had also played a role in the delays by demanding the right to appoint some ministers, including the finance minister.

In one of the stranger twists, Mr. Papademos apparently insisted that the current finance minister, Mr. Venizelos, who will most likely run for prime minister in the next elections, step down. But Mr. Samaras, who would like to run against him, is demanding that he stay, some local news outlets have reported.

Greece’s new administration has a difficult road ahead. Its first job will be to secure the next tranche of aid, which is needed by December, Greek officials say, or the country will be unable to pay its bills.

But it must also secure approval of the loan deal, which requires that Parliament pass a new round of austerity measures, including layoffs of government workers. It also calls for permanent foreign monitoring to ensure that Greece delivers on promised structural changes, a move that many Greeks see as an affront to national sovereignty.

 

In Turmoil, Greece and Italy Deepen Euro Crisis
By RACHEL DONADIO

ROME — With political turmoil still plaguing Greece and descending upon the much larger economy of Italy, the fate of the euro and market stability worldwide hinged Tuesday on whether two of Europe’s most tangled and unresponsive political cultures could deal with their tightening fiscal gridlock.

The prospect of a new transitional, technocratic government in Greece, and new pressure on Silvio Berlusconi to resign after a parliamentary vote on Tuesday, did little to reassure investors that either country was prepared to grapple with the deep structural changes that investors are demanding to restore growth and reduce deficits.

In both places, it is not only the economy that is on trial, but also the ability of democratic government to make highly unpopular choices.

The crisis gripping Mr. Berlusconi’s government deepened as interest rates on the country’s debt rose on Tuesday to 6.74 percent, the highest since the introduction of the euro more than a decade ago and nearing levels that have led to bailouts elsewhere.

Financial markets advanced early Monday on word that the prime minister was negotiating his exit, but lost ground after he denied the reports. On Tuesday, Asian markets generally retreated but European markets rose in early trading after two days of declines.

In Greece, where political chaos last week threatened to plunge the euro zone into crisis, doubts remained about the capacity of the political class to form a coalition government to push through reforms it has agreed to in return for a financial lifeline. So strong is the distrust that Europe’s finance ministers refused to release the next $11 billion in aid for Greece until the two leading political parties signed a letter affirming their commitment to meeting the conditions of the loan deal reached last month with European lenders.

Greece and Italy have famously complex political cultures, but today they are both driven by a simple dynamic: no established parties want to assume the full political cost of pushing through unpopular austerity measures and changes to the labor market. And they are jockeying for positions in a new political constellation after eventual elections — as well as for greater bargaining power with the European Union.

“It’s a big mess,” said Roberto D’Alimonte, a political science professor at Luiss Guido Carli University in Rome. “I don’t think it’s that the markets are too strong, but that democracy is weak.”

Forceful leadership also now seems to be in short supply. In Greece, Prime Minister George A. Papandreou agreed to step down to make way for a new unity government after his proposal for a referendum on the debt deal cost him support within his own Socialist coalition (and with European leaders). In Italy, some members of Mr. Berlusconi’s center-right coalition would readily bring him down and replace him with a technocrat — Mario Monti, a former European commissioner, is commonly mentioned— but others want elections and a new political formation.

After denying reports about his imminent resignation, Mr. Berlusconi faced new pressure to quit after a vote on a state financing bill on Tuesday. Although he technically won the vote, many lawmakers declined to cast ballots, showing he had lost a majority that could potentially take down his government. The vote tally means there may be a confidence vote on austerity measures in coming days meant to quell market concerns about Italy.

With high debts, vast underground economies, low birth rates and more pensioners than workers, there is no doubt that Greece and Italy need structural changes to survive. But with deeply entrenched political patronage societies, governments in both countries have been unwilling or unable to carry out such changes, which would require striking the heart of their own constituencies.

Italy first proposed those austerity measures — including pension reform, changes to labor laws and privatization of state industry — in a letter to the European Central Bank the same day the European Union reached its debt deal with Greece and promised to pass them by Nov. 15. But the government has yet to draft the measures into a bill, let alone put the measure to Parliament.

Instead, it has been deadlocked for weeks, as the conflicting interest groups within Mr. Berlusconi’s center-right coalition refuse to budge. The powerful Northern League Party, for one, has opposed raising the retirement age to 67 from 65.

The center-left opposition ranges from neoliberals to former Communists opposed to changes in labor laws, making it difficult to imagine how it could push through structural changes in a future political order.

In Greece, Mr. Papandreou’s Socialist government has passed radical legislation aimed at cutting the public sector, but implementation has been slow, even as the economy shrinks under tax increases and wage cuts that are pushing the country to the brink.

It has been struggling to forge a coalition government led by a technocrat that could share the political cost of imposing more austerity. Lucas Papademos, a former deputy president of the European Central Bank, was widely mentioned as the most likely candidate. But his ascension rapidly became mired in Greece’s political swamps, after he demanded a strong voice in naming ministers and a government of more than three months’ duration, reports said.

Throughout the crisis, long-suffering Greek citizens have said that it matters little who is in power, and growing numbers of policy intellectuals are starting to agree with them. Transforming Greece is a task “beyond Hercules,” said Daniel Gros, the Director of the Center for European Policy Studies. “It’s beyond the capacity of a single person, because you need much more to change a country, to change an administrative apparatus, to change political habits.”

But Italy, he added, is different. “There’s enough social cohesion left so that one could do something if you had the right leader,” he said, echoing the view that Mr. Berlusconi’s government had lost credibility and that borrowing rates would drop if he left, as Monday’s events suggested.

In Italy, the government passed some belt-tightening measures in August under market pressure, but few Italians believe the Berlusconi government is capable of carrying them out.

“Reforms? Where? Here?” said Anna Russo, 43, a salaried worker in Rome. “This country is totally incapable and unwilling to implement reforms. I don’t believe any of what they are claiming on TV these days.”

“What really happens is that the middle class gets squeezed between the crisis and their inaction,” she added of politicians. “Salaries stay the same, taxes, V.A.T. and the cost of living rises. How are we supposed to believe them, if they have not shown one time that they genuinely wanted to improve our situation?”

At bottom, the euro zone crisis is a result of imbalances in which weaker countries like Italy and Greece are forced to compete in the same currency with mighty Germany, something that will cause recurring crises even if the current one is fixed, experts say.

“In the longer run, the Euro zone cannot be viable unless something is done to tackle the imbalances that gave rise to the crisis,” said Charles Grant, the director of the Center for European Reform, a London research institute. “Either there has to be a convergence of unit labor costs, via effective reform in the south, or there must be permanent transfer union, with payments flowing from north to south.”

For now, Italy and Greece are eying each other warily and buying time before the European Union can come up with a better strategy to shore up the euro. “In a certain sense, Italy has the advantage that it’s seen Greece,” said Mr. Gros. “And that’s of course not an example that anyone wants to follow.”

Σχολείο

10.10.11

ΤΑ ΝΕΑ

Παπαδήμος: Ενότητα και σύνεση για την επίλυση των προβλημάτων
 

Η τιμή είναι μεγάλη και η ευθύνη που αναλαμβάνω μεγαλύτερη είπε ο Λουκάς Παπαδήμος λίγο μετά την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. «Δεν θα είναι εύκολη η πορεία, αλλά με ενότητα, συνεννόηση και σύνεση θα επιλυθούν τα προβλήματα πιο γρήγορα και με μικρότερο κόστος» τόνισε.

Ο νέος, εντολοδόχος, πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος γεννήθηκε το 1947 στην Αθήνα, με οικογενειακή καταγωγή από τη Δεσφίνα Φωκίδας. Απεφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), από το οποίο έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στα Οικονομικά. 

Από το 1975 μέχρι το 1984 διετέλεσε καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Columbia στη Νέα Υόρκη, περίοδο κατά την οποία εργάστηκε ως οικονομικός εμπειρογνώμων στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα (Federal Reserve Bank) των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. 

Το 1984-1985 ήταν επισκέπτης καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών καιΕμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ), ενώ το 1988 εξελέγη καθηγητής οικονομικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ορίστηκε μέλος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (ΣΟΕ) του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας (1985-1988 και 1991-1994), ενώ συμμετείχε σε διάφορα διοικητικά συμβούλια και επιτροπές, όπως στην Επιτροπή Padoa-Schioppa (1986-1987) που συνέταξε την Έκθεση Efficiency, Stability and Equity (Oxford University Press, 1987), στην Επιτροπή Αγγελοπούλου (1989-1990), η οποία συνέταξε την Έκθεση για τη Σταθεροποίηση και Ανάπτυξη της Ελληνικής Οικονομίας και στην Επιτροπή Schneider (1990-1991) για την Αξιολόγηση Ερευνητικών Προγραμμάτων Οικονομικών Επιστημών στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα.

Παράλληλα, από το 1985 μέχρι το 1993 κατείχε θέση οικονομικού συμβούλου στην Τράπεζα της Ελλάδος και διετέλεσε επίσης διευθυντής της Διεύθυνσης Οικονομικών Μελετών της Τράπεζας (1988-1992).

Διορίστηκε υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, τον Δεκέμβριο του 1993 και ανέλαβε διοικητής τον Οκτώβριο του 1994. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος  του συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ιδρύματος και διετέλεσε πρόεδρος της υποεπιτροπής Νομισματικής Πολιτικής και της Επιτροπής των διοικητών των Κεντρικών Τραπεζών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. 

Από το 2002 έως το 2010 ήταν αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και μετά την αποχώρησή του ορίστηκε άμισθος σύμβουλος του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου.

Από το 2006 είναι μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Η ερευνητική εργασία και το συγγραφικό του έργο έχουν επικεντρωθεί σε θέματα μακροοικονομικής θεωρίας και πολιτικής, όπως η διάρθρωση και λειτουργία των χρηματοπιστωτικών αγορών, το πρόβλημα του στασιμοπληθωρισμού, η αποτελεσματικότητα των μέσων άσκησης νομισματικής πολιτικής και η οικονομική πολιτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το «πολιτικό θρίλερ» στην Ελλάδα στο επίκεντρο του ξένου Τύπου

«Μια ακόμη πράξη του απίστευτου πολιτικού δράματος που ζει η Ελλάδα», αλλά και «μια παραίτηση αλλά κανένας διορισμός», είναι μόνο μερικά από τα δημοσιεύματα του ξένου Τύπου, σχετικά με τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα.

Όπως γράφουν σήμερα οι New York Times, σε αντίθεση με την Ελλάδα, η Ιταλία μοιάζει πολύ μεγάλη για να χρεοκοπήσει αλλά ταυτόχρονα πολύ μεγάλη για να διασωθεί από την Ευρώπη.

Στο ίδιο μήκος κύματος, το πρακτορείο Reuters σημειώνει ότι η αύξηση του κόστους δανεισμού της Ιταλία σε επίπεδα απαγορευτικά σε συνδυασμό με την αδυναμία των εταίρων να βοηθήσουν ουσιαστικά μια τόσο μεγάλη οικονομία, γεννούν φόβους για τη διάλυση της Ευρωζώνης.

Στην Ιταλία εκτυλίσσεται, λοιπόν, το δράμα της επιβίωσης της Ευρωζώνης. Η οπερέτα που έχει «ανέβει» εδώ και εβδομάδες στην εναλλακτική σκηνή της Ελλάδας απασχολεί την διεθνή κοινότητα. Αλλά προϊόντος του (άκαρπου) χρόνου, το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα γίνεται όλο και περισσότερο ανεκδοτολογικό.

«Σε μια ημέρα παράξενη και χαώδη ακόμη και για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα, ο Παπανδρέου διόρισε το διάδοχό του και πήγε να συναντήσει τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά μόνο για να τον πληροφορήσει ότι, εν τέλει, δεν υπάρχει διάδοχος εξ αιτίας της βεντέτας μεταξύ των στελεχών των πολιτικών κομμάτων», γράφει χαρακτηριστικά ο ανταποκριτής του Reuters.
Ο απεσταλμένος του BBC, Μαρκ Λόουεν κάνει λόγο «μια ακόμη πράξη του απίστευτου πολιτικού δράματος που ζει η Ελλάδα».

Ο γαλλικός Τύπος διεκτραγωδεί τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών επιχειρώντας να βάλει το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων.
«Οι ηγέτες των δύο πολιτικών κομμάτων είχαν καταλήξει αρχικά στην επιλογή του πρώην αντιπροέδρου της ΕΚΤ Λουκά Παπαδήμου, μια υποψηφιότητα που ευνοούσαν ο επιχειρηματικός κόσμος, οι τραπεζίτες και οι ευρωπαίοι εταίροι. Στη συνέχεια απομακρύνθηκαν από την υποψηφιότητα αυτή λόγω προσωπικών κομματικών σκοπιμοτήτων, με αποτέλεσμα να διακυβεύεται η διάσωση της χώρας από την χρεοκοπία και εν τέλει η παραμονή της στη ζώνη του ευρώ», γράφει η  Monde.

Η Figaro κάνει λόγο για «ελληνικό ψυχόδραμα για τη μετά-Παπανδρέου εποχή». Η γαλλική εφημερίδα αναφέρει ότι από το πρωί χθες κυκλοφορούσε στην Αθήνα το όνομα του Φίλιππου Πετσάλνικου.
«Ο Λουκάς Παπαδήμος, ικανός τεχνοκράτης και ανεξάρτητος από πολιτικές πιέσεις, που πρόβαλλε ως φαβορί στην αρχή της εβδομάδας, δεν είχε κατορθώσει να περάσει τα εμπόδια των ελεφάντων του Σοσιαλιστικού Κόμματος, στην πρώτη γραμμή των οποίων βρίσκεται ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος», γράφει η Figaro.

«Μια παραίτηση, αλλά κανένας διορισμός στην Ελλάδα», είναι ο τίτλος της Liberation .

Στην προσωπικότητα του Λουκά Παπαδήμου και στα μικροκομματικά παιχνίδια των Ελλήνων πολιτικών εστιάζει την προσοχή του και ο γερμανικός τύπος. Η Sueddeutsche Zeitung αναφέρει ότι «γι’ άλλη μια φορά, τα μεγάλα ελληνικά κόμματα δεν συμφώνησαν σε νέο πρωθυπουργό, γι’ άλλη μια ακόμη φορά αναλώθηκαν σε λογομαχίες που πληγώνουν διαρκώς την αξιοπιστία της Ελλάδας».
Η εφημερίδα του Μονάχου θεωρεί ως «καλύτερη ευκαιρία για την πρωθυπουργία» τον πρώην αντιπρόεδρο της ΕΚΤ Λουκά Παπαδήμο. Αλλά προσθέτει ότι τα κομματικά στελέχη δεν επιθυμούν την επιλογή μιας ξεχωριστής προσωπικότητας με διεθνή ακτινοβολία.

«Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα», τιτλοφορείται ανάλυση των ελληνικών αδιεξόδων που επιχειρεί η Frankfurter Allgemeine. Η εφημερίδα της Φρανκφούρτης κάνει λόγο για «κακότεχνο παιχνίδι πόκερ του Παπανδρέου» και για «μακρύ κατάλογο αμαρτιών του λαϊκιστή Σαμαρά, που προσπαθεί να εκμεταλλευθεί το πλεονέκτημα της αμφιβολίας των Ελλήνων για το μέλλον».

Η Frankfurter Allgemeine εκτιμά ότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για αισιοδοξία στην Ελλάδα. «Το κέρδος από μια πολιτική σταθερότητα που θα εξασφάλιζε μια κυβέρνηση συνεργασίας στο Κοινοβούλιο θα είναι μεγάλο, αλλά μόνο αν η ίδια η κυβέρνηση δεν κλονίζεται από εσωτερικές έριδες», καταλήγει η ανάλυση της γερμανικής εφημερίδας.

 

Ξένος Τύπος: Ελπίδα για την Ελλάδα η επιλογή Παπαδήμου

Ως ελπίδα για τους Ελληνες στην προσπάθεια εξομάλυνσης της πολιτικής ζωής και αντιμετώπισης τη οικονομικής κρίσης παρουσιάζει το βρετανικό δίκτυο BBC την τοποθέτηση του πρώην αντιπροέδρου της ΕΚΤ και Λουκά Παπαδήμου στην ηγεσία της νέας κυβέρνησης της χώρας.

«Ο νέος πρωθυπουργός της Ελλάδας καλείται να σώσει για τη χώρα του την παραμονή στην ευρωζώνη» σημειώνει το αμερικανικό δίκτυο Bloomberg προσθέτοντας ότι ο ίδιος ήταν που οδήγησε την Ελλάδα στο κοινό νόμισμα και σε ρυθμούς ανάπτυξης μεγαλύτερους της Γερμανία και της Γαλλίας πριν από μία δεκαετία ως πρόεδρος της Τράπεζας της Ελλάδος την περίοδο 1994 -2002.

Η γαλλική εφημερίδα Le Monde αναφέρει: «η αγωνία έλαβε τέλος μετά από τέσσερις ημέρες διαπραγματεύσεων». Σε ειδικό άρθρο της ηλεκτρονικής έκδοσης η εφημερίδα χαρακτηρίζει τον νέο πρωθυπουργό της Ελλάδας ως «υπέρμαχο της λιτότητας» ενώ μνημονεύει την «αντίθεσή του σε ένα μεγαλύτερο κούρεμα του χρέους σε σχέση με τη συμφωνία του Ιουλίου» σε άρθρο του στους Financial Times πέντε ημέρες πριν την κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου.

Η επίσης γαλλική οικονομική εφημερίδα Les Echos σημειώνει ότι «μετά το ψυχόδραμα των τεσσάρων ημερών (…) η Αθήνα μπορεί να ελπίζει στην επιτάχυνση της εκταμίευσης της έκτης δόσης που θα απομακρύνει την πιθανότητα πτώχευσης στο άμεσο μέλλον».

ΜΕΤΕΩΡΗ ΧΩΡΑ

H πολιτική δεν μπορεί να είναι θέατρο. Ιδίως σε ώρα εθνικής κρίσης. Η θλιβερή χθεσινή παράσταση μετέτρεψε σε σκηνικό την Προεδρία της Δημοκρατίας. Η αδυναμία συνεννόησης των κομμάτων απειλεί να κακοποιήσει τα βασικά συστατικά του πολιτεύματος. Γι’ αυτό είναι επείγουσα ανάγκη να υπάρξει συνεννόηση για μια πραγματική κυβέρνηση συνεργασίας. Αυτό αποκλείει την προσφυγή σε βολικά πρόσωπα χωρίς ουσιαστική αυτονομία, με άλλοθι τη θεσμική τους ιδιότητα. Και απαιτεί ένα σχήμα με αξιόπιστους συντελεστές σε μια σύνθεση που να εκμεταλλεύεται τις υγιείς δυνάμεις του πολιτικού προσωπικού. Αυτονοήτως, η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να μείνει άλλο μετέωρη. Η εκκρεμότητα πρέπει να κλείσει σήμερα.

ΤΑ ΝΕΑ

Ρόμπαϊ – Μπαρόζο: «Νέο κεφάλαιο για την Ελλάδα η κυβέρνηση Παπαδήμου»

«Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μεταβατική κυβέρνηση, το βάρος του έργου της θα είναι ιδιαίτερα σημαντικό»

Η συμφωνία για το σχηματισμό νέας κυβέρνησης συνεργασίας αποτελεί «ένα νέο κεφάλαιο» για την Ελλάδα,υπογραμμίζουν σε κοινή γραπτή δήλωσή τους οι πρόεδροι του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν βαν Ρόμπαϊ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο. Σημειώνουν ότι προσβλέπουν στο να συναντηθούν το συντομότερο δυνατόν με το νέο πρωθυπουργό της Ελλάδας  Λουκά Παπαδήμο προκειμένου να συζητήσουν «τα επείγοντα θέματα της κοινής μας ατζέντας».

Χαιρετίζοντας τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας, οι κ.κ. Ρομπάι και Μπαρόζο τονίζουν ότι «έχουν υποστηρίξει εδώ και καιρό την ανάγκη ευρείας πολιτικής συναίνεσης που θα αποβλέπει στη λήψη μέτρων, τα οποία θα συμβάλουν στην έξοδο της Ελλάδας από την κρίση».
Οπως επισημαίνουν, «παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μεταβατική κυβέρνηση, το βάρος του έργου της θα είναι ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς θα πρέπει να οριστικοποιηθεί σύντομα το δεύτερο πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας, όπως προβλέπεται από τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της 27ης Οκτωβρίου».
Στην ίδια ανακοίνωση επισημαίνεται ότι «η διαδικασία της ανταλλαγής ομολόγων με τον ιδιωτικό τομέα θα πρέπει να υλοποιηθεί, όπως έχει σχεδιαστεί στις αρχές του 2012».
Σύμφωνα με τους κ.κ.Ρομπέϊ και Μπαρόζο, «είναι σημαντικό η νέα κυβέρνηση της Ελλάδας να στείλει ένα ισχυρό μήνυμα διακομματικής διαβεβαίωσης στους ευρωπαίους εταίρους ότι δεσμευεται να πράξει ότι απαιτείται ώστε να τεθεί το χρέος σε πτωτική πορεία».

«Η δημοσιονομική σταθεροποίηση θα πρέπει «να οδεύσει χέρι-χέρι» με τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται ώστε να υλοποιηθούν οι αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας και να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας τις οποίες έχει ανάγκη επειγόντως ο ελληνικός λαός», υποστηρίζουν οι κ.κ. Ρομπέι και Μπαρόζο.
Οι δύο πρόεδροι υπογραμμίζουν ότι «τα θεσμικά όργανα της ΕΕ θα συνεχίσουν να κάνουν ότι είναι δυνατόν, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους, προκειμένου να βοηθήσουν την Ελλάδα αλλά», όπως επισημαίνουν, «και η Ελλάδα θα πρέπει να κάνει ότι μπορεί για να βοηθήσει τον εαυτό της».


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Εγεννήθη ημίν κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου

Στις 2 το μεσημέρι αύριο η ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης

Υστερα από ένα σίριαλ που κράτησε 4 ημέρες με πολλά στοιχεία ιλαροτραγωδίας, επιβεβαιώθηκαν οι αρχικές προβλέψεις και ο 64χρονος Λουκάς Παπαδήμος, πρώην αντιπρόεδρος της ΕΚΤ και σύμβουλος του απερχόμενου πρωθυπουργού, θα είναι ο νέος ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου.

"Κατόπιν προτάσεως των πολιτικών αρχηγών" αναφέρεται σε ανακοίνωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας "δόθηκε στον Λουκά Παπαδήμο η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης".

Στην ανακοίνωση της Προεδρίας τονίζεται πως, κατά τη σημερινή σύσκεψη που κράτησε 4,5 ώρες, "συμφωνήθηκε η υλοποίηση των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης της 26ης Οκτωβρίου" αλλά  "και η εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής που συνδέεται με τις αποφάσεις αυτές".
Η αναφορά στα περί εφαρμογής σημαίνει πως ο Αντ. Σαμαράς συμφώνησε, παρά τις αντιρρήσεις που εξέφραζε μέχρι και χθες, πως θα υπογράψει και θα υπερψηφίσει στη Βουλή όχι μόνο τη δανειακή σύμβαση αλλά και τους εφαρμοστικούς νόμους που θα θέτουν σε εφαρμογή τις αποφάσεις της Συνόδου.

Από το Σαββατοκύριακο, μετά το πρωτοφανές συμβάν στα πολιτικά χρονικά να λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης μια κυβέρνηση που δηλώνει πως θα παραιτηθεί, βρισκόταν σε εξέλιξη μια… παρέλαση ονομάτων. Λ. Παπαδήμος, Νικ. Διαμαντούρος, Β. Σκουρής, Απ. Κακλαμάνης, Φ. Πετσάλνικος εμφανίστηκαν να έχουν βολιδοσκοπηθεί -και σε κάποιες περιπτώσεις να έχουν μετάσχει σε συζητήσεις- για να αναλάβουν ουσιαστικά τις τύχες της χώρας. Ολα αυτά υπό τη βαριά σκιά των τελεσιγράφων των Ευρωπαίων εταίρων που μετ’ επιτάσεως ζητούν έγγραφες δηλώσεις νομιμοφροσύνης τόσο από τη νέα κυβέρνηση όσο και από τα δύο μεγάλα κόμματα ότι θα στηρίξουν την εφαρμογή των αποφάσεων της Συνόδου της 26-27ης Οκτωβρίου.

Ο Κάρολος Παπούλιας έφτασε στο Προεδρικό Μέγαρο στις 9:30 και πέντε λεπτά πριν από τις 10  έφτασε και ο επικεφαλής του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης.

Ακολούθησε ο αρχηγός  της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αντώνης Σαμαράς ο οποίος φτάνοντας  δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι "είναι η τρίτη φορά που προσέρχομαι στο Προεδρικό Μέγαρο για αυτό το θέμα και ελπίζω να είναι η τελευταία".

Στη συνέχεια έφτασε και ο Γιώργος Παπανδρέου και η σύσκεψη ξεκίνησε στην προγραμματισμένη ώρα.

Σημειώνεται ότι όπως είχε γίνει εκ των προτέρων γνωστό, στη διαδικασία δεν μετείχαν η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα και ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας.

ΣχολείοΣχολείοΣχολείο

11.11.11

ΤΑ ΝΕΑ

Εθνικό στοίχημα 100 ημερών
Οι μεγάλες προκλήσεις για την κυβέρνηση συνεργασίας υπό τον Λουκά Παπαδήμο

Σε εξαντλητικό μαραθώνιο 100 ημερών καλείται να αντεπεξέλθει με επιτυχία η υπό τον Λουκά Παπαδήμο νέα κυβέρνηση της χώρας. Σε αυτό το τρίμηνο θα κριθεί η προσπάθεια που κάνει η χώρα να αποφύγει την χρεοκοπία. Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Παπαδήμος του οποίου η επιλογη προκάλεσε αισθήματα ανακούφισης -και πολύ θετικά σχόλια- στις πρωτεύουσες των μεγάλων χωρών της ευρωζώνης, δηλωσε οτι η χώρα παραμένει σταθερά στη ζώνη του ευρώ. Αποσαφήνισε οτι η κυβέρνησή του «είναι μεταβατική», και εξήγησε οτι «το κύριο έργο της είναι η υλοποίηση των συμφωνιών της Συνόδου Κορυφής των ηγετών της ευρωζώνης της 26ης Οκτωβρίου και η εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής που συνδέεται με τις αποφάσεις αυτές».

Στους επόμενους τρεις μήνες η κυβέρνηση συνεργασίας, που επρόκειτο να ορκιστεί στις δύο το μεσημέρι, καλείται, πλην της νέας δανειακής σύμβασης που θα φέρει προς κύρωση στη Βουλή, να περάσει άλλες δύο κρίσιμες δοκιμασίες: την κατάρτιση και ψήφιση του προϋπολογισμού για το 2012 και το νέο εθνικό φορολογικό σύστημα.

Παράλληλα, θα προχωρήσει σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την εκταμίευση της έκτης δόσης του δανείου και την προπαρασκευή για την εκταμίευση της πολύ σημαντικής για την πορεία της χώρας έβδομης δόσης που αντιπροσωπεύει περίπου 80 δισ. ευρώ.

Ταυτόχρονα, η νέα κυβέρνηση θα πρέπει επίσης να ολοκληρώσει εντός του Δεκεμβρίου τις διαπραγματεύσεις με τους ιδιώτες (πρόκειται για το γνωστό PSI) προκειμένου να προχωρήσει ως τον Φεβρουάριο του 2012 το κατά 50% «κούρεμα» του ελληνικού χρέους.

Ακόμη, θα πρέπει να επιταχύνει τις διαδικασίες για την υλοποίηση των ιδιωτικοποιήσεων δημοσίων οργανισμών και φορέων, με στόχο να εισπραχθεί ως το τέλος του χρόνου (ή να διασφαλιστεί) ποσό ύψους 1,7 δισ. ευρώ, το οποίο δεν έχει ακόμη εξασφαλιστεί και η μη ύπαρξή του ενδέχεται να προκαλέσει και νέα μέτρα.

Η επιλογή Παπαδήμου επιτεύχθηκε έπειτα από εντατικές διαπραγματεύσεις στο παρασκήνιο μεταξύ του Γιώργου Παπανδρέου και του Αντώνη Σαμαρά τη νύχτα της Τετάρτης και αφού είχε προηγηθεί το φιάσκο της πρότασης του προέδρου της Βουλής Φ. Πετσάλνικου.

Με τη σύμφωνη γνώμη και του προέδρου του ΛΑΟΣ Γιώργου Καρατζαφέρη η πρόταση προχώρησε και οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί προσήλθαν χθες στις 10 το πρωί στο Προεδρικό Μέγαρο ουσιαστικά με λυμένο το θέμα. Η προσέλευση στην Ηρώδου Αττικού του Λουκά Παπαδήμου επισφράγισε τη συμφωνία και έδωσε την ευκαιρία να συζητηθούν ουσιαστικά ζητήματα πλέον για τη λειτουργία της τρικομματικής κυβέρνησης συνεργασίας. Πληροφορίες αναφέρουν ότι στις συζητήσεις τέθηκε και το θέμα της ελαστικοποίησης του χρόνου διεξαγωγής των εκλογών – πρέπει να θεωρείται δεδομένο πλέον ότι αυτή δεν θα είναι αυστηρά η 19η Φεβρουαρίου. Το επιβεβαίωσε και αργότερα στη δήλωσή του ο νέος Πρωθυπουργός, καθώς ερωτηθείς σχετικά απάντησε ότι ισχύει το πλαίσιο των αποφάσεων που έχουν λάβει οι πολιτικοί αρχηγοί.

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ. Εγινε επίσης γνωστό ότι οι πολιτικοί αρχηγοί θα συνεργάζονται σε τακτική βάση με τον Πρωθυπουργό και δεν αποκλείεται να συγκαλούνται, όποτε εκείνος το κρίνει απαραίτητο, συσκέψεις υπό την προεδρία του. Αν προκύπτουν ενδοκυβερνητικά προβλήματα, οι πολιτικοί αρχηγοί ενδέχεται να συναντώνται και μεταξύ τους.

Ο κ. Παπαδήμος στη δήλωσή του σημείωσε ότι «δεν είναι πολιτικός, αλλά έχει αφιερώσει το μεγαλύτερο τμήμα της καριέρας του στην άσκηση οικονομικής πολιτικής στην Ελλάδα και στην Ευρώπη» και πρόσθεσε: «Ολοι πρέπει να συμβάλουμε στην αντιμετώπιση της κρίσης και στην ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας». Υπογράμμισε ότι η Ελλάδα βρίσκεται «σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και οι επιλογές που θα γίνουν θα έχουν καθοριστική σημασία για την ευημερία του ελληνικού λαού» και προειδοποίησε: «Η πορεία δεν θα είναι εύκολη, αλλά τα προβλήματα είμαι πεπεισμένος ότι θα επιλυθούν• και θα επιλυθούν ταχύτερα, με μικρότερο κόστος και με αποτελεσματικότερο τρόπο αν υπάρχει ενότητα, συνεννόηση και σύνεση».

 

Θετικά σχόλια από τον ξένο Τύπο για Παπαδήμο

Θερμή είναι η υποδοχή που επεφύλαξε ο ξένος έντυπος και ηλεκτρονικός Τύπος για το νέο Πρωθυπουργό της χώρας. Η φωτογραφία του Λουκά Παπαδήμου κάτω από τίτλους για την ανάθεση της εντολής σχηματισμού κυβέρνησης στον πρώην αντιπρόεδρο της ΕΚΤ βάζει «τίτλους τέλους» στο πολυήμερο πολιτικό θρίλερ.
«Απέναντι στο δυσκολότερο έργο της καριέρας του, να κρατήσει την Ελλάδα από την κατάρρευση, βρίσκεται ο πρώην αντιπρόεδρος της ΕΚΤ» γράφει στο κεντρικό του δημοσίευμα το Spiegel Online.
«Η Ελλάδα επιτέλους συμφωνεί σε μεταβατικό Πρωθυπουργό» αναφέρει το ΒΒC, μεταδίδοντας το κάλεσμα του νέου Πρωθυπουργού για ενότητα μπροστά σε κρίσιμη πορεία για την ελληνική οικονομία.

«Ο Λουκάς Παπαδήμος, σεβαστός οικονομολόγος, επελέγη να ηγηθεί κυβέρνησης ενότητας που έχει δεσμευθεί να εγκρίνει άμεσα τους σκληρούς όρους του ευρωπαϊκού πακέτου βοήθειας» γράφουν στο κεντρικό τους πρωτοσέλιδο οι New York Times.
Πρώτη είδηση και στην Wall Street Journal η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης προς τον Λουκά Παπαδήμο.
Η εφημερίδα επισημαίνει πως έληξε το τριήμερο πολιτικό αδιέξοδο και ο νέος Πρωθυπουργός  δεσμεύθηκε να συμβάλει προς την επίλυση των σοβαρών προβλημάτων της Ελλάδας.
Τα ειδησεογραφικά πρακτορεία Reuters και Associated Press μετέδωσαν με «μπαράζ» έκτακτων τηλεγραφημάτων την ανάθεση εντολής σχηματισμού κυβέρνησης από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στον Λουκά Παπαδήμο, και τις πρώτες δηλώσεις του νέου Πρωθυπουργού.

Διαρκής κάλυψη των πολιτικών εξελίξεων και από τον βρετανικό Guardian, o νέος Πρωθυπουργός της Ελλάδας και στο πρωτοσέλιδο του Ιndependent.
Η ιταλική εφημερίδα La Stampa αναφέρει ότι ο Λουκάς Παπαδήμος θα ηγηθεί της Ελλάδας έως τον Φεβρουάριο.
Repubblica και Corriere della Sera δεν είχαν άμεσα στο ηλεκτρονικό τους πρωτοσέλιδο την είδηση για τον νέο πρωθυπουργό της Ελλάδας δεδομένων των καταιγιστικών εξελίξεων στην Ιταλία, έχουν όμως φιλοξενήσει τις τελευταίες ημέρες πολλά ρεπορτάζ για τον Λουκά Παπαδήμο.
«Ο Λουκάς Παπαδήμος νέος Πρωθυπουργός της Ελλάδας» είναι ο τίτλος στο ηλεκτρονικό πρωτοσέλιδο της γαλλικής Liberation, η οποία γράφει ότι ο πρώην αντιπρόεδρος τη ΕΚΤ διαδέχεται τον Γιώργο Παπανδρέου, την ώρα που ο Μπερλουσκόνι αναμένεται να αντικατασταθεί από τον Μάριο Μόντο και τώρα πλέον η Γαλλία γεύεται την πίεση των αγορών.

Το σασπένς τελείωσε μετά από τέσσερις ημέρες, αναφέρει η γαλλική εφημερίδα Le Monde με τη φωτογραφία του Λουκά Παπαδήμου στο πρωτοσέλιδό της, φιλοξενώντας και το πορτρέτο του νέου Πρωθυπουργού υπό τον τίτλο «ένας οπαδός της αυστηρότητας στην κεφαλή της Ελλάδας».
«Το πέτυχαν με την τέταρτη» γράφει η ισπανική εφημερίδα El Pais αναφερόμενη στο πολυήμερο θρίλερ γύρω από τη συμφωνία στο πρόσωπο του νέου Πρωθυπουργού της Ελλάδας ως επικεφαλής κυβέρνησης συνεργασίας.

Συνετός και λιτός στις δηλώσεις του ο νέος Πρωθυπουργός της Ελλάδας, επισημαίνει η συντηρητική ABC, αναφέροντας ότι εδώ και καιρό ο Λουκάς Παπαδήμος υπογράμμιζε τις συνέπειες από τη μη εκπλήρωση των στόχων του ελληνικού προγράμματος.
Πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων ραδιοφώνων και τηλεόρασης, όσο και στους δικτυακούς τόπους των εφημερίδων της Αυστρίας είναι η ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Λουκά Παπαδήμο.
Τα αυστριακά μέσα ενημέρωσης δίνουν έμφαση στις μακρές συνομιλίες και τις δύσκολες διαπραγματεύσεις που προηγήθηκαν, όπως και στη μεγάλη και δύσκολη αποστολή που αναλαμβάνει ο νέος Πρωθυπουργός για να οδηγήσει τη χώρα έξω από την κρίση, να αποτρέψει τον κίνδυνο χρεοκοπίας και να ανορθώσει την ελληνική οικονομία.

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Ελλάδα – Ιταλία: βίοι παράλληλοι

Η ΕΛΛΑΔΑ αποκτά σήμερα κυβέρνηση συνεργασίας των δύο μεγαλύτερων κομμάτων, η οποία επιβλήθηκε από τις Βρυξέλλες. Στην κορύφωση της οικονομικής κρίσης και ύστερα από αλλεπάλληλες άστοχες επιλογές των ηγετών τους και πρωτίστως του απερχόμενου πρωθυπουργού, τη θέση του καταλαμβάνει μη πολιτικό πρόσωπο, ο τραπεζίτης Λουκάς Παπαδήμος.

ΣΤΑ ίδια βήματα βαδίζει και η Ιταλία. Η κρίση προκαλεί ανοδική κούρσα στα επιτόκια δανεισμού της και εκφράζονται φόβοι ότι θα είναι ο επόμενος «αδύναμος κρίκος» της ευρωζώνης, γεγονός που προκαλεί τρόμο, λόγω του μεγέθους της οικονομίας της. Η κυβέρνησή της καταποντίζεται. Ενας Ιταλός, μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που έχει καλές σχέσεις με το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, αναλαμβάνει την πρωθυπουργία.

ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΕΣ οι ομοιότητες. Και στις δύο περιπτώσεις το πολιτικό σύστημα αποδείχτηκε ανίκανο να διαχειριστεί την κρίση. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση Παπανδρέου, παρά την απόλυτη συμμόρφωσή της στις απαιτήσεις των Ευρωπαίων δανειστών, έχασε την εμπιστοσύνη τους, ιδιαίτερα μετά την απόφαση του απερχόμενου πρωθυπουργού για δημοψήφισμα, την οποία υποχρεώθηκε να ανακαλέσει. Ηταν η ενέργεια που σηματοδότησε την αρχή του τέλους της και διευκόλυνε τα μέγιστα το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας.

ΤΟ Βερολίνο, το Παρίσι και οι Βρυξέλλες ουσιαστικά βρήκαν την ευκαιρία να επιβάλουν τη συνεργασία των δύο μεγαλύτερων κομμάτων με επικεφαλής τεχνοκράτη, αφού δεν εμπιστεύονταν πλέον τους αρχηγούς τους. Ο κ. Παπανδρέου τούς αιφνιδίασε με το δημοψήφισμα, που επέφερε κραδασμούς στην ευρωζώνη. Και υποχρεώθηκε να παραμερίσει. Ο κ. Σαμαράς προσπαθούσε να πατάει σε δύο βάρκες, για να ικανοποιεί όλο το κομματικό του ακροατήριο. Και υποχρεώθηκε να αλλάξει σχεδόν όλες τις αρχικές θέσεις του, υποστηρίζοντας πλήρως την κυβέρνηση Παπαδήμου και τις βασικές αποφάσεις που έχει να εφαρμόσει.

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Παπαδήμου χαρακτηρίζεται μεταβατική και θεωρητικά η θητεία της φτάνει μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου του 2012, όπως συμφώνησαν πρόσφατα οι κ. Παπανδρέου και Σαμαράς. Το επιβεβαίωσε και ο εντολοδόχος πρωθυπουργός στις πρώτες δηλώσεις του έξω από το προεδρικό μέγαρο.

ΟΜΩΣ, μια νέα πραγματικότητα έχει ήδη διαμορφωθεί. Η νέα κυβέρνηση καλείται να εφαρμόσει τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και δεν είναι βέβαιο ότι θα προλάβει ώς τη λήξη της θητείας της, όπως αυτή έχει προσδιοριστεί από τα δύο κόμματα που τη στηρίζουν. Εχει την υποστήριξη των Ευρωπαίων, οι οποίοι, προφανώς, την εμπιστεύονται περισσότερο για να υλοποιήσει τη συμφωνία. Και δεν θα έβλεπαν με κακό μάτι ενδεχόμενη παράταση της θητείας της, αν το απαιτούσαν οι (τότε) περιστάσεις.

ΦΥΣΙΚΑ όλα αυτά θα εξαρτηθούν και από το εσωτερικό τοπίο, τις επιδιώξεις και τις ανάγκες των κομμάτων, των αρχηγών και των βουλευτών τους. Ομως αρκετά δεδομένα έχουν πλέον αλλάξει και βεβαιότητες δεν υπάρχουν.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ισως κάτι έχει αλλάξει

Του Αλεξη Παπαχελα

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση αυτό που μου έλεγε χθες το μεσημέρι ένα έμπειρο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας. Ενώ για τρεις ημέρες δεν σταμάτησε να βομβαρδίζεται το τηλεφωνικό κέντρο της Συγγρού από αγανακτισμένους Νεοδημοκράτες, τα πράγματα ηρέμησαν λίγο μετά την πρώτη δημόσια εμφάνιση του νέου πρωθυπουργού. Μπορεί να είναι τυχαίο, μπορεί όμως και να εξηγείται.

Είναι προφανές ότι η οργή του κόσμου δεν θα εξαφανισθεί αύριο το πρωί. Η ανεργία, οι φόροι και η υποβάθμιση του επιπέδου της μεσαίας τάξης δικαιολογούν πόνο και αγανάκτηση. Ισως, όμως, όλοι μας να κάνουμε ένα βήμα πίσω από το χείλος της αβύσσου. Ο κ. Παπαδήμος πρόβαλε χθες μια αίσθηση ηρεμίας, αλλά και γνώσης της κατάστασης. Δεν είναι ταυτισμένος με ένα «καμένο» πολιτικό κατεστημένο, το οποίο έδωσε τις τελευταίες ημέρες σκληρές μάχες επιβίωσης και ελέγχου του συστήματος. Οι Ελληνες πολίτες θα διαπιστώσουν ίσως ότι πέραν των θαμώνων των τηλεοπτικών παραθύρων υπάρχουν άνθρωποι με γνώση και ήθος, που μπορούν να προσφέρουν στον τόπο όταν βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη. Ισως ακόμη η ήρεμη και ειλικρινής παρουσίαση της κατάστασης βοηθήσει να διαλυθούν οι πολλοί μύθοι που ρίχνουν συνεχώς λάδι στη φωτιά της οργής: Ο μύθος για τον τρίτο δρόμο, πέραν δηλαδή της παραμονής στο ευρώ με αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία, αλλά και πέραν της δραχμής. Ο μύθος για μια μεγάλη εθνική προδοσία που θα συντελεσθεί μέσω της παρουσίας ξένων τεχνοκρατών. Ο μύθος για μια επαναδιαπραγμάτευση που θα… ταπεινώσει τους Ευρωπαίους.

Γνωρίζω ότι ακούγονται πολύ αισιόδοξα όλα αυτά. Οι κομματικοί μηχανισμοί θα δώσουν τις δικές τους μάχες για να μην πετύχει η κυβέρνηση Παπαδήμου. Η Aριστερά θα επανέλθει στο τροπάριό της. Οι αριστεροδεξιοί «σούπερ πατριώτες» θα αρχίσουν πάλι να μιλάνε για την κατοχή του Δ΄ Ράιχ. Οι ιεροκήρυκες του λαϊκισμού και της Ελλάδας της δραχμής θα πιάσουν πάλι δουλειά, αποδομώντας τη λύση Παπαδήμου ως μια ακόμη συνωμοσία του διεθνούς (μασονικού ίσως;) τραπεζικού συστήματος.

Ισως, όμως, κάτι έχει αλλάξει μετά το φιάσκο των Καννών και την εμφάνιση ενός νέου τύπου κυβέρνησης. Ισως η ωμή ειλικρίνεια, η επάρκεια, η σωστή διαπραγμάτευση με τους έξω και η ευπρέπεια να είναι ένα, προσωρινά, ισχυρό αντίδοτο στην τρέλα της υστερίας και της βίας, που μας έκανε να ξεχωρίζουμε τόσο πολύ από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα με κρίση.

 

ΤΟ ΒΗΜΑ

Κέρδη και ζημίες των κομμάτων από τη συμμετοχή τους στη νέα κυβέρνηση

48 υπουργοί-υφυπουργοί, από αυτούς 6 στελέχη της Ν.Δ. και 4 του ΛΑΟΣ

Κέρδη και ζημίες των κομμάτων από τη συμμετοχή τους στη νέα κυβέρνηση

Κυβέρνηση με διευρυμένη σύνθεση, προέκυψε από τις διαβουλεύσεις των τριών κομμάτων που συμμετέχουν σε αυτή. Το ΠαΣοΚ διατήρησε τον βασικό κορμό της κυβέρνησης, η ΝΔ έχει ενισχυμένη παρουσία και όχι περιφερειακή όπως επεδίωκε στην αρχή και το ΛΑΟΣ ενδύθηκε κυβερνητικό μανδύα με έναν υπουργό και τρεις υφυπουργούς.
Η νέα κυβέρνηση έχει μπροστά της δύσκολο έργο και θα πρέπει να ξεπεράσει τα προβλήματα συντονισμού που προκύπτουν εκ πρώτης όψεως από ένα τόσο μεγάλο σχήμα. Η αρχική σκέψη στην πρώτη διαβούλευση του Πρωθυπουργού κ. Λ. Παπαδήμου με τους αρχηγούς των κομμάτων, ήταν σύμφωνα με πληροφορίες, να υπάρχει μικτή σύνθεση στα υπουργεία.

Πολλοί υπουργοί του ΠαΣοΚ όμως αντέδρασαν στην ιδέα της συγκατοίκησης με τους βουλευτές του ΛΑΟΣ. Τελικώς, στα περισσότερα υπουργεία επελέγη σύνθεση με στελέχη από τα τρία κόμματα.
Ο κ. Παπαδήμος θα πρέπει να πείσει όλα αυτά τα στελέχη με τις διαφορετικές αφετηρίες και στους διαφορετικούς προορισμούς να συστρατευτούν σε έναν κοινό αγώνα την ώρα που τα κόμματα τους θα διανύουν μια άτυπη προεκλογική περίοδο.
Στη ΝΔ οι εντυπώσεις δεν έχουν ακόμα κατασταλάξει καθώς η ηγετική ομάδα εξακολουθεί να εκφράζει επιφυλακτικότητα για το εγχείρημα ενώ από αξιοσημείωτη μερίδα βουλευτών υπάρχει θερμή υποστήριξη στη νέα κυβέρνηση.
Για το ΠαΣοΚ η νέα αυτή περίοδος φαίνεται ότι θα σημάνει και την έναρξη μιας ακόμα μάχης για την ηγεσία του κόμματος. Οταν λήξει η εκεχειρία που θα διατηρηθεί έως ότου λάβει ψήφο εμπιστοσύνης η νέα κυβέρνηση, στις αρχές της ερχόμενης εβδομάδας, αναμένεται να τεθούν σε κίνηση και οι αντιμαχόμενες δυνάμεις

Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης

Πρωθυπουργός: Λουκάς Παπαδήμος

Αντιπρόεδροι της Κυβέρνησης: Ευάγγελος Βενιζέλος – Θεόδωρος Πάγκαλος

Υπουργός Εσωτερικών: Τάσος Γιαννίτσης

Αναπληρωτής υπουργός: Φώφη Γεννηματά

Υφυπουργός: Πάρις Κουκουλόπουλος

Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης: Δημήτρης Ρέππας
Υφυπουργός: Παντελής Τζωρτζάκης
Υφυπουργός: Ντίνος Ρόβλιας

Υπουργός Οικονομικών: Ευάγγελος Βενιζέλος
Αναπληρωτής υπουργός: Φίλιππος Σαχινίδης
Αναπληρωτής υπουργός: Παντελής Οικονόμου

Υφυπουργός: Ι. Μουρμούρας

Υπουργός Εξωτερικών: Σταύρος Δήμας
Αναπληρώτρια Υπουργός: Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου
Υφυπουργός: Δημήτρης Δόλλης

Υπουργός Εθνικής Άμυνας: Δημήτρης Αβραμόπουλος
Αναπληρωτής υπουργός: Γ. Ραγκούσης
Αναπληρωτής υπουργός: Γ. Γεωργίου

Υφυπουργός: Κώστας Σπηλιόπουλος

Υπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας: Μιχάλης Χρυσοχοΐδης
Αναπληρωτής Υπουργός: Σωκράτης Ξυνίδης
Υφυπουργοί: Αδωνις Γεωργιάδης – Θάνος Μωραϊτης

Υπουργός Περιβάλλοντος: Γιώργος Παπαπακωνσταντίνου
Αναπληρωτής Υπουργός: Νίκος Σηφουνάκης
Υφυπουργός: Γιάννης Μανιάτης

Υπουργός Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων: Αννα Διαμαντοπούλου
Αναπληρωτής Υπουργός: Κ. Αρβανιτόπουλος
Υφυπουργός: Εύη Χριστοφιλοπούλου

Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων: Μάκης Βορίδης
Υφυπουργός: Γιάννης Μαγκριώτης

Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης: Γιώργος Κουτρουμάνης
Υφυπουργός: Γιάννης Κουτσούκος

Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης: Ανδρέας Λοβέρδος
Υφυπουργός: Μιχάλης Τιμοσίδης
Υφυπουργός: Δημήτρης Βαρτζόπουλος
Υφυπουργός: Μάρκος Μπόλαρης

Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων: Κώστας Σκανδαλίδης
Υφυπουργός: Αστέριος Ροντούλης

Υφυπουργός: Γιάννης Δριβελέγκας

Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: Μιλτιάδης Παπαϊωάννου
Υφυπουργός: Γιώργος Πεταλωτής

Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Χρήστος Παπουτσής
Υφυπουργός: Μανόλης Όθωνας

Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού: Παύλος Γερουλάνος

Υφυπουργοί για θέματα Τουρισμού: Πέτρος Αλιβιζάτος – Γιώργος Νικητιάδης

Υπουργός Επικρατείας και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος: Γιώργος Σταυρόπουλος

Την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης θα ακολουθήσει η συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου ενώ αμέσως μετά τη λήξη του θα πραγματοποιηθεί διευρυμένη σύσκεψη του οικονομικού επιτελείου με τη συμμετοχή υπηρεσιακών παραγόντων υπό την προεδρία του Αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Οικονομικών κ. Ευάγγελου Βενιζέλου.

Την προσεχή Δευτέρα, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, θα αναγνωστούν οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης Παπαδήμου με στόχο την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης από τη Βουλή.

Γ. Ραγκούσης: «Τα αξιώματα δεν έχουν καμία σημασία»

«Σε αυτές τις κρίσιμες για  τον ελληνικό λαό περιστάσεις, καμία σημασία δεν έχουν τα αξιώματα. Η χωρίς προϋποθέσεις στήριξη της κυβέρνησης είναι εθνικό καθήκον μας. Από τις 11 το πρωί αποδέχτηκα αμέσως την πρόταση του Πρωθυπουργού, κυρίου Λουκά Παπαδήμου, να αναλάβω τη θέση του Αναπληρωτή Υπουργού Εθνικής Αμυνας, με την ίδια αυτονόητη προθυμία που θα αποδεχόμουν να στηρίξω την κυβέρνηση ως βουλευτής».
Αυτό δήλωσε από το Προεδρικό Μέγαρο, ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Αμυνας, κ. Ι. Ραγκούσης, ο οποίος θα παραδώσει το υπουργείο Υποδομών στο νέο υπουργό, κ. Μ. Βορίδη, αμέσως μετά το υπουργικό συμβούλιο.

Λουκάς Παπαδήμος: «Με την ενότητα όλων θα επιτύχουμε αποτέλεσμα»

Ο νέος Πρωθυπουργός και ο πρώην Γ. Παπανδρέου εξέφρασαν αισιοδοξία για την επίτευξη των στόχων της νέας κυβέρνησης

Λουκάς Παπαδήμος: «Με την ενότητα όλων θα επιτύχουμε αποτέλεσμα»

Την πεποίθηση ότι η νέα κυβέρνηση θα επιτύχει στο δύσκολο έργο της, εξέφρασαν ο τέως πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου και ο διάδοχός του Λ. Παπαδήμος, κατά την τελετή παράδοσης της προεδρίας της κυβέρνησης στο Μέγαρο Μαξίμου.
Ο κ. Παπανδρέου καλωσορίζοντας τον κ. Παπαδήμο δήλωσε ότι «αναλαμβάνετε σε κρίσιμες και δύσκολες στιγμές και θα είμαστε ενωμένοι στην προσπάθεια να πετύχει η κυβέρνηση και να ελαφρύνει τον ελληνικό λαό από το βάρος που έχει, να κάνουμε τις μεγάλες αλλαγές που χρειάζεται ο τόπος με την καλύτερη συνεργασία».
Υποσχέθηκε δε, «την καλύτερη δυνατή στήριξη» από την πλευρά του στο έργο της νέας κυβέρνησης.

Ο κ. Παπαδήμος, παίρνοντας τον λόγο αμέσως μετά, αναφέρθηκε στην «τεράστια προσπάθεια» που έχει κάνει ο κ. Παπανδρέου για τη σταθεροποίηση της οικονομίας και τη δημοσιονομική εξυγίανση, «σε ιδαιίτερα δύσκολες συνθήκες».
«Θέλουμε», πρόσθεσε «όλοι να τον ευχαριστήσουμε για το έργο του» και τον ευχαρίστησε προσωπικά, «για την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του».
Αναφερόμενος στη νέα κυβέρνηση συνεργασίας, ο νέος πρωθυπουργός, υποσχέθηκε ότι θα κάνει ό, τι καλύτερο, προκειμένου να επιλυθούν τα προβλήματα της χώρας και εξέφρασε την αισιοδοξία ότι η νέα κυβέρνηση συνεργασίας με τη βοήθεια όλων και με την ενότητα όλων, «θα επιτύχουμε το αποτέλεσμα».
Μετά τη συνάντηση ο κ. Παπανδρέου αναχώρησε για τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ στην οδό Ιπποκράτους. Εκεί συναντήθηκε με τον Γενικό Γραμματέα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κ. Αγιάλα.

 

ΤΕΛΟΣ

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: