Αρχική > πολιτική > Δείγμα παρακμής η τοξική αντιπαράθεση Ν.Δ. – ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Δείγμα παρακμής η τοξική αντιπαράθεση Ν.Δ. – ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

City Lights - Μαργαρίτα Στεριανά

Φώτα της πόλης, Μαργαρίτα Στεριανή

Του Νίκου Τσούλια

     Συχνά πυκνά και όλο πιο έντονα παρακολουθούμε μια στείρα και σκληρή αντιπαράθεση μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Μια παρακμιακή αντιπαράθεση που υπονομεύει ευθέως την προσπάθεια της χώρας για υπέρβαση της κρίσης, ακόμα και για το ξεπέρασμα της πανδημίας.

     Έχουμε τέσσερα κρίσιμα πεδία που εκ των πραγμάτων συγκεντρώνουν τις πολιτικές προτεραιότητες και εν πολλοίς καθορίζουν την πορεία του τόπου μας: α) Εθνικά ζητήματα (γεωστρατηγικές ανακατατάξεις στην περιοχή μας, αναθεωρητική και επεκτατική πολιτική της Τουρκίας), β) Οικονομία (ύφεση, κλείσιμο επιχειρήσεων…), γ) Πανδημία και σύστημα υγείας, δ) Κοινωνικά ζητήματα (ανισότητες, ανεργία…).

     Και ενώ θα έπρεπε να υπάρχει ένα σαφές πολιτικό σχέδιο από την κυβέρνηση για αυτά τα ζητήματα, ενώ θα έπρεπε η αξιωματική αντιπολίτευση να έχει προτάσεις συγκεκριμένες και όχι αοριστολογίες και φληναφήματα και ενώ θα έπρεπε να υπάρχει ένα κλίμα εθνικής συνεννόησης ή έστω ένα κλίμα ουσιαστικού, δημοκρατικού διαλόγου, έχουμε ανούσιους διαξιφισμούς, κομματικές κορώνες αλλά και λαϊκισμούς και από τις δύο πλευρές.

     Αλλά πώς θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό το σχετικό κλίμα όταν οι αρχηγοί των δύο κομμάτων συναγωνίζονται στην ειρωνεία και στην απαξίωση; Ο ένας κατηγορεί τον άλλον για τζάμπα μάγκα με τη συμμετοχή του στις κορωνοδιαδηλώσεις και ο άλλος το ίδιο για τα κορωνοπάρτι. Εμπλέκονται και οι δύο ακόμα και στα σεξουαλικά ζητήματα με έναν χυδαίο τρόπο και ο κ. Μητσοτάκης χρεώνει τον Χαϊκάλη στον κ. Τσίπρα και ο δεύτερος τον Λιγνάδη στον πρώτο. Και όχι μόνο αυτό αλλά οι κομματικά προσκείμενες εφημερίδες στις δύο πλευρές προχωρούν ακόμα πιο πέρα. Εκφράζουν σεξουαλικά υπονοούμενα για την προσωπική ζωή των δύο πολιτικών!!

     Στη Βουλή ο κοινοβουλευτικός διάλογος έχει φτάσει στο ακρότατο σημείο ευτελισμού. Τα ειρωνικά χαμόγελα και οι απαξιωτικές χειρονομίες δίνουν και παίρνουν. Και παλιότερα είχαμε σκληρές συγκρούσεις στη Βουλή, αλλά είχαν πολιτικό περιεχόμενο και όταν δεν συνέβαινε αυτό, υπήρχε μια αποδοκιμασία από την κοινωνία. Τώρα τίποτα. Τα κομματικά στρατόπεδα επιχαίρονται για τα κατορθώματα των ηγετών τους.

     Εδώ ανακύπτει ένα ερώτημα. Σε μια εποχή που η χώρα μας δοκιμάζεται από πολλαπλής μορφής κρίση, μπορεί η πολιτική να είναι εκτός αυτής της κρίσης; Δύσκολη η απάντηση. Μπορεί όμως να απαντηθεί ως ερώτηση. Αν η πολιτική – ως η πιο βασική και ως κορυφαία κοινωνική έκφραση – δεν μπορεί να αποτελέσει εστία υπέρβασης της κρίσης, τότε από που μπορούμε να περιμένουμε; Αν ο πολιτικός λόγος ως ο κατεξοχήν δημόσιος λόγος σε μια κοινωνία, δεν είναι παιδαγωγικός αλλά τουναντίον αντιπαιδαγωγικός, τότε ποιες προοπτικές ανοίγονται για τον τόπο μας;

     Ισχυρίζομαι ότι η αισθητική του λόγου των δύο πολιτικών δεν είναι ένα θεωρητικό ζήτημα ούτε δευτερεύον. Αποκαλύπτει με τον πιο εμφαντικό τρόπο τον πυρήνα της πολιτικής, της ιδεολογίας και της κοσμοθεωρίας των κομμάτων τους, έναν πυρήνα σκέψης, που όχι μόνο δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις πολλαπλές ανάγκες και προκλήσεις των καιρών μας αλλά αντίθετα στομώνει και τις όποιες απόπειρες των δημιουργικών δυνάμεων της κοινωνίας.

     “Η απόσταση ανάμεσα στην κουλτούρα και την τεχνολογία, ανάμεσα στην κουλτούρα και τη ζωή, καθημερινά μικραίνει, σε κάθε της έννοια. Το μοντέλο τής μετα-βιομηχανικής κοινωνίας αντιπροσωπεύει τη σημαντική ευκαιρία για μια αναζήτηση του αυτόνομου ρόλου και της πραγματικής βαρύτητας της αισθητικής και τεχνολογικής παραμέτρου, σε μια συμμαχία τους για να εδραιώσουν, μπροστά στην πολιτική παράμετρο, τις λειτουργίες τους ως «ικανές και αναγκαίες συνθήκες» για κάθε χρήση”, σημειώνει χαρακτηριστικά ο Φοίβος Γκικόπουλος, ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής ΑΠΘ, σε σχετικό άρθρο του με τίτλο Από την πολιτική στην «αισθητική» κοινωνία”.

     Ο λαϊκισμός – έκφραση μέχρι τώρα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – κυριαρχεί και στη Ν.Δ. Έτσι, η δεξιά παράταξη μαζί με τον διάχυτο νεοφιλελευθερισμό, τον αναχρονισμό και τον λαϊκισμό διαμορφώνει ένα πολιτικό μίγμα που οδηγεί σε αδιέξοδα και γίνεται πεδίο αναπαραγωγής της κρίσης. Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να το δούμε. Ήδη έχει εκδηλωθεί πολλαπλά.

Farm, 1933 - Prudence Heward

Αγρόκτημα, Prudence Heward, 1933

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: