Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια > Το πιο όμορφο δωμάτιο…

Το πιο όμορφο δωμάτιο…

PICT0017

Του Νίκου Τσούλια

 

      Αρκετά τα κριτήρια περί του πιο όμορφου δωματίου. Πρώτο – πρώτο, να είναι το δικό σου – και στο δικό σου σπίτι-, γιατί αν τούτο δεν συμβαίνει, η όποια ομορφιά δεν σε αφορά και δεν μπορεί να έχει καμιά σημασία… Δεύτερο, προσθετικό στο πρώτο και εξίσου σημαντικό, να το αγαπάς όσο τίποτα άλλο παρόμοιο. Γιατί ό,τι αγαπάς είναι όμορφο και ό,τι είναι όμορφο το αγαπάς. Αυτή είναι η γενική εικόνα του ζητήματός μας.

      Από εδώ και πέρα αρχίζουν τα επιμέρους στοιχεία. Η ύπαρξη συναισθηματικών δεσμών και η κοινή ιστορία του εαυτού σου και του δωματίου είναι βασική συνθήκη. Το δωμάτιο που συζητάμε πρέπει να αποτελεί κομμάτι του εαυτού σου, να έχεις περάσει μαζί του χαρές και λύπες, να έχεις ονειρευτεί σ’ αυτό όνειρα μεγάλα και μικρά και να έχεις σχεδιάσει φιλοδοξίες σ’ όλες τις φάσεις της ηλικίας σου. Να συναντάς μέσα του κομμάτια της ζωής σου… Να είναι φιλόξενο και τρυφερό μαζί σου, να σε βαστάει στην αγκαλιά του χαρίζοντάς σου ελευθερία και γλυκύτητα˙ να επιθυμείς πάντα να είσαι στην αγκαλιά του…

      Το όμορφο δωμάτιο έχει δύο κύριες όψεις, τι βλέπεις έξω απ’ αυτό – ποιο είναι το ορατό περιβάλλον του – και τι υπάρχει μέσα σ’ αυτό, τι συνθέτει τη δική του φυσιογνωμία. Να είναι φωτεινό, γιατί μόνο έτσι θα συνθέτει δημιουργικά το «έξω» με το «μέσα», να είναι ανατολικό, γιατί με αυτό τον προσδιορισμό απολαμβάνεις τη γλυκύτητα όλων των εποχών. Το εσωτερικό του δεν μπορεί παρά να έχει την απόλυτα προσωπική σου γωνιά, το γραφείο σου – με όλα εκείνα τα στοιχεία που του προσδίδουν την εικόνα γραφείου ενός «στοχαστή», και να αποπνέει μια αίσθηση βιβλίων παντού. Να υπάρχει ένας πίνακας του λατρεμένου σου ζωγράφου, του Βαν Γκογκ και ένας πίνακας των αγαπημένων σου προσώπων και του πιο αγαπημένου σου τοπίου.

      Η θέα, που σου προσφέρει το πιο όμορφο δωμάτιο, είναι συστατικό του στοιχείο. Να βλέπεις πολύ ουρανό, σύννεφα και ξαστεριά, αστέρια και όλες τις εναλλαγές του φωτός του ήλιου, με τα παιχνίδια ημέρας και νύχτας. Να μπορεί το βλέμμα σου να πηγαίνει μακριά στον ορίζοντα του πιο μεγάλου βάθους. Να βλέπει σε έναν δρόμο που θα σου χαρίζει μια σχετική κίνηση, για να γεύεσαι την παρουσία των ανθρώπων και να στοχάζεσαι επί των κινήσεων και των συμπεριφορών τους. Να βλέπει μακριά το βουνό του ορίζοντα των παιδικών σου χρόνων και να γεύεσαι το ροδοχάραμα, όποτε το θέλεις παίζοντας με την κλιμακωτή δυνατότητα / φωτεινότητα του παραθύρου σου. Και από το άλλο παράθυρο να βλέπεις το άλλο θαύμα της φύσης, το νερό είτε στην εκδοχή της θάλασσας είτε στην εκδοχή της λίμνης. Και η ματιά σου να ταξιδεύει μαζί με τις σκέψεις σου παρακολουθώντας των κυμάτων τα παιχνιδίσματα.

      Να βλέπεις σε πιο κοντινά πλάνα δέντρα και πράσινο πολύ για να παρατηρείς με τις ώρες το ελαφρό λίκνισμα των κλαδιών, το παίξιμο και το θρόισμα των φύλλων τους με του ανέμου την πνοή. Να ακούς της βροχής το μουρμουρητό και της καταιγίδας τον ξαφνικό θυμό ακούγοντας των κεραμιδιών το «κελάηδημα» και βλέποντας εικόνες του μεταμορφωμένου οικείου τοπίου σου, χαζεύοντας μαζί και ονειροπολώντας, αφηρημένος και στοχαζόμενος την ίδια στιγμή, να χάνεσαι σε άγνωστα μέρη χωρίς να νοιάζεσαι για την ακούσια περιπλάνησή του – αντίθετα να την απολαμβάνεις γιατί όλα συγχέονται η φύση και ο εαυτός σου, η πραγματικότητα και η φαντασία σου, το όνειρό σου και το ταξίδεμα των σκέψεών σου.

      Το δωμάτιό σου για να είναι όμορφο πρέπει να είναι λιτό. Να μην είναι φορτωμένο με πράγματα επί πραγμάτων, να σου αφήνει χώρους, να μη σε δεσμεύει με ανησυχίες υλικές, να σου δίνει πάντα αφορμή και αιτία να στοχάζεσαι και να ονειρεύεσαι, να γράφεις και να διαβάζεις, να ξαναστήνεις το σκηνικό της νοσταλγίας στο γενέθλιο τόπο σου, να σχεδιάζεις τα φθινόπωρα και τους χειμώνες της πόλης και της επαγγελματική ζωής και να σκέπτεσαι ξανά και ξανά τα σμιξίματά σου με αυτό στην κακοκαιρία των Χριστουγέννων, στην γλυκύτητα του Πάσχα, στη ραστώνη και στην παρατεταμένη παραμονή του καλοκαιριών…

      Αυτό είναι το δωμάτιό μου, που βλέπει τον Ερύμανθο και τη λίμνη της Φράγματος του Πηνειού στην Ηλεία, η πιο όμορφη και γενναιόδωρη κληρονομιά μου, αποκούμπι των ανησυχιών μου και τόπος των φτερουγισμάτων μου, η εστία της εστίας μου.

 

 

3-25-2013_016

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: