Αρχείο

Posts Tagged ‘Χριστιανόπουλος’

Το καντήλι

14/03/2020 Σχολιάστε

Αποτέλεσμα εικόνας για Ντίνος Χριστιανόπουλος

 

Ντίνος Χριστιανόπουλος

 

[Από την ενότητα Νεκρή πιάτσα]

Παλιό, ακατοίκητο αρχοντικό, με κήπο στο βάθος, και στην άκρη του κήπου ένα εκκλησάκι. Μια τρελή, που ζούσε εκεί μέσα ολομόναχη, άναβε κάθε βράδυ το καντήλι. Το έβλεπα, από μια χαραμάδα στο πορτάκι του κήπου, να λαμπυρίζει μέσ’ από τις φυλλωσιές, και γαλήνευε η ψυχή μου.

Η διάθεσή μου ήταν σχεδόν πάντα χαλασμένη, καθώς τα βράδια επέστρεφα στο σπίτι γυρνώντας από το ερωτικό μου δωμάτιο. Δεν ξέρω πώς, αυτό το καντήλι είχε γίνει η πιο κρυφή παρηγοριά μου. Και καταλάβαινα γιατί χιλιάδες άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο ακόμη εξακολουθούν ν’ ανάβουν το καντήλι τους.

Ένα βράδυ, το βρήκα σβηστό. Κάτι είχε πάθει, φαίνεται, η τρελή. Λίγο αργότερα έχασα κι εγώ το ερωτικό μου δωμάτιο κι έπαψα πια να περνάω από κείνο τον δρόμο. Κανένα καντήλι δεν παρηγόρησε από τότε τη ζωή μου.

Από τη συλλογή Πεζά ποιήματα (1986)

 

Τα Πεζά ποιήματα αποτελούνται από τις ποιητικές συλλογές Νεκρή Πιάτσα και Η πιο βαθιά πληγή.

https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=1895.msg1007240#msg1007240

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ντίνος Χριστιανόπουλος

 

 

 

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες: ,

Χούφταλο

25/01/2020 Σχολιάστε

Σχετική εικόνα

Ντίνος Χριστιανόπουλος

 

[Από την ενότητα Νεκρή πιάτσα]

Έγινε χούφταλο κι ακόμα επιμένει να με κάνει κουμάντο: «Γιατί άργησες; Πού ήσουν τέτοια ώρα;» (γυρνώ στις δέκα, και το βρίσκει αργά).

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες: ,

Τα παλιά καδράκια

23/11/2019 Σχολιάστε

Αποτέλεσμα εικόνας για Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ντίνος Χριστιανόπουλος

 
[Από την ενότητα Νεκρή πιάτσα]

Επίσκεψη σε παλιό φίλο. Στο σαλόνι, μοντέρνοι και ακριβοί πίνακες. Σε μια ντουλάπα, πεταμένα, μερικά παλιά καδράκια: ένα τοπίο του Βαν Γκογκ, μια φιγούρα του Μοντιλιάνι και το υπέροχο «Κορίτσι του Μουλέν Ρουζ».

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες: ,

Κατατρέχουν τη γραφικότητα

29/04/2018 Σχολιάστε

Σχετική εικόνα

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Κατατρέχουν τη γραφικότητα.

 

Ήρθαν κύριοι με τσάντες και μεζούρες,
μέτρησαν το οικόπεδο, άνοιξαν χαρτιά,
οι εργάτες έδιωξαν τα περιστέρια,
ξήλωσαν το χαγιάτι, έριξαν το σπίτι,
σβήσαν ασβέστη μες στον κήπο,
φέραν τσιμέντο, στήσαν σκαλωσιές –
θα χτίσουν κι άλλη πολυκατοικία.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες: ,

Ενός λεπτού σιγή

24/07/2016 Σχολιάστε

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

 

(Ενός λεπτού σιγή από τη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960))

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Δίσκος: Τα τραγούδια της αμαρτίας (1996)

https://thepoetsiloved.wordpress.com/
Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες: ,

Το αιώνιο παράπονο

22/09/2013 Σχολιάστε

clip_image029.gif

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ό,τι κι αν κάνει το δοντάκι του γραμμόφωνου,
άλλο τραγούδι δεν μπορεί να τραγουδήσει∙
κι ό,τι να πούμε και μεις, όσο και να σπαράξουμε,
την ίδια επωδό θα προσθέτουμε πάντα
στο αιώνιο παράπονο.

Όμως πώς να το κρύψω, πώς να μην το πω,
που σε περίμενα κι απόψε δυόμισι ώρες,
που σε περίμενα κι απόψε μες στο κρύο,
και τα κεντράκια της πλατείας να ξεφαντώνουν,
τα κυριακάτικα ζευγάρια να χορεύουν,
διαρκώς ν’ αδειάζουν τ’ αυτοκίνητα παρέες,
και μόνο εγώ να στέκω ολομόναχος,
εγώ – κι ένα ποντίκι ψόφιο μες στο δρόμο.

Πώς να το κρύψω, πώς να μην το πω,
με πόση πίκρα γράφτηκαν αυτοί οι στίχοι,
με πόσο παίδεμα, με τι καημό,
αυτοί οι στίχοι που επιπόλαια τους βρίσκετε
συνηθισμένη επωδό στο αιώνιο παράπονο.

Το ποίημα γράφτηκε το 1958 και ανήκει στη συλλογή Ανυπεράσπιστος καημός (1960)

http://www.translatum.gr/forum/index.php?PHPSESSID=232d02896ab415e91ebb4ec702271c34&topic=1895.msg108474#msg108474

Αποτέλεσμα εικόνας για Ντίνος Χριστιανόπουλος

Νυχτερινή ηδυπάθεια

17/03/2013 Σχολιάστε

Εχτές είδα στον ύπνο μου πως ήρθες,
αγέλαστος και σκοτεινός και μ’ άδραξες
βίαια και τραχιά, κι ύστερα μ’ έσερνες
μες σε λιμάνια σκοτεινά κι άδειες πλατείες,
μέχρι που το χακί χιτώνιό σου
στρατός πολύς έγινε, που περνούσε,
στρατός πολύ, που με ποδοπατούσε,
στρατός, που με συνέθλιβε κάτω απ’ τις αρβύλες του,
καθώς εβάδιζε άλκιμος· κι εγώ είχα λιώσει,
κουρέλι είχα γίνει, κι ήμουν ένα
με την καυτή την άσφαλτο, που δέχονταν
τ’ αποτυπώματα απ’ τις άπειρες αρβύλες.

Και τότε ήταν, μες στην τόση μου εκμηδένιση,
που εδίψησέ σε, Κύριε, η ψυχή μου.

 

Από τη συλλογή Ξένα γόνατα (1954) του Ντίνου Χριστιανόπουλου

Πηγή: Ντίνος Χριστιανόπουλος, Ποιήματα (εκδόσεις Ιανός, Θεσσαλονίκη, 2004)

Translatum: Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα / Ντίνος Χριστιανόπουλος

Gertrude Bell's House in Baghdad

Florence Edith Cheesman, Gertrude Bell’s House in Baghdad

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες: ,