Αρχείο

Posts Tagged ‘ποίημα’

«Η συνάφεια των ιδεών και των πραγμάτων: συζητώντας τα σονέτα του Μπωντλαίρ»

23/08/2017 Σχολιάστε

Κοσμά Ε., Η ΑΥΓΗ, 02.11.2014

«Η τάξη και η συνάφεια των ιδεών είναι ίδια με την τάξη και τη συνάφεια των πραγμάτων»

(Baruch Spinosa, Ηθική)

Χαρτογραφώντας την επικράτεια της ποίησης σκοντάφτουμε σε μια ανθρώπινη, αναγκαία, σχεδόν νομοτελειακή, απαίτηση: την ταξινόμηση. Ο Ζωρζ Περέκ το διατύπωσε με την σαφήνεια που χαρακτηρίζει τον αμαρτωλό που εξομολογείται την αμαρτία του: «Πίσω από κάθε ουτοπία, υπάρχει πάντα ένα μεγάλο ταξινομητικό σχέδιο: μια θέση για κάθε πράγμα και κάθε πράγμα στη θέση του».1 Ο παραδοσιακός και ο μοντέρνος «τρόπος» χρωματίζουν τον χάρτη της ποίησης, με τον ίδιο τρόπο και με την ίδια σταθερότητα που ξεχωρίζει η στεριά από τη θάλασσα σε ένα γεωγραφικό άτλαντα.

Διαβάστε περισσότερα…

38o τεύχος Fractal

13/08/2017 Σχολιάστε

Περιεχόμενα

 

ΒΙΒΛΙΟ:

Διαβάστε περισσότερα…

Σαντορίνη

06/08/2017 Σχολιάστε
Αποτέλεσμα εικόνας για Σαντορίνη

 

 

Σκύψε αν μπορείς στη θάλασσα τη σκοτεινή ξεχνώντας
τον ήχο μιας φλογέρας πάνω σε πόδια γυμνά
που πάτησαν τον ύπνο σου στην άλλη ζωή τη βυθισμένη.

 

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες: ,

«Πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει το βλέμμα τελικά…;»

30/07/2017 Σχολιάστε

uranus__

Της Μαρίας Πέστροβα

«Πόσο ψηλά

μπορεί να φτάσει

το βλέμμα τελικά;

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες:

37o τεύχος Fractal

28/07/2017 1 Σχολιο

Περιεχόμενα

 

ΒΙΒΛΙΟ:

Διαβάστε περισσότερα…

Ο φύλακας των διοδίων

23/07/2017 Σχολιάστε

Νίκος Δόικος


The Danaides (1903), a Pre-Raphaelite interpretation by John William Waterhouse

 

Αμαρτωλοί στους παραδείσιους προθαλάμους
θριαμβευτές ανέρχοντ’ αίροντας σταυρούς.
Σε τέτοια ύψη αναμάρτητοι δεν φτάνουν,
δεν έχουν σθένος να πετάξουν, καθηλωμένοι
έτσι όπως τρέμουν στα κελιά των ιδρυμάτων,
στα καθαρά μεταξοσέντονα με τα νεκρά παγόνια,
με τις νεκρές, ημιτελείς τους ονειρώξεις.
Ξέρω τι λέω. Είμαι ο φύλακας των διοδίων.
Των υπερβάσεων ελέγχω τα φορτία, μετρώ το βάθος
των τετρημένων πίθων, το πάθος των Δαναΐδων,
τους υμνογράφους που περνούν με κόκκινο
και την απόγνωση των γλάρων και των πελαργών.
Αιχμαλωτίζω κεραυνούς μες στο μικρό καντήλι
και ρίχνω κέρματα φωτιάς στην μηχανή του Χρόνου.
Σε τέτοια ύψη αναμάρτητοι δεν φτάνουν.
Αμαρτωλοί κοσμούν τις τάξεις των Αγίων.
Ξέρω τι λέω. Είμαι ο φύλακας των διοδίων.
Εκ γενετής τυφλός έμαθα να διαβάζω
την μελωδία της σιωπής στο θρόισμα της Αλήθειας.

Ανέκδοτο ποίημα από την υπό έκδοση συλλογή Ρανίδες ύδατος κι αίματος-ασκήσεις επί χάρτου του Νίκου Δόικου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Δόικος

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες:

Όταν

16/07/2017 Σχολιάστε

 katsaros

Posted on October 16, 2016 by Apolytos Diallaktikos

Ακολουθεί ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα, του Μιχάλη Κατσαρού. Θυμάμαι σα χτες το διάβασα στη Γ’ Λυκείου Νεοελληνική Λογοτεχνία Γενικής χάρις τον επαναστατημένο καθηγητή που είχα κύριο Μ. Ανήκει στη συλλογή Κατά Σαδδουκαίων (1953). Αυτή η μεταπολεμική γενιά… Υπάρχει μάλιστα υλικό από ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ στο οποίο αφηγείται ο ίδιος το άλλο εξ’ ίσου λατρεμένο ποίημα. Μια λεπτομέρεια που δεν ήξερα ήταν ότι είχε ασχοληθεί με τη ζωγραφική και υπέγραφε τα έργα του ως Michael.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες: ,