Αρχείο

Posts Tagged ‘νοσταλγία’

Τα παιδικά παιχνίδια κάποτε…

18/09/2019 Σχολιάστε

 

 

 

Του Νίκου Τσούλια

 

      Ήταν το πιο …παιδικό μέρος της «τριλογίας» των ηλικίας των μικρών κάποτε˙ τα άλλα δύο μέρη ήταν το σχολείο και οι δουλειές. Το παιχνίδι ήταν η βασική «διαφορά» και σύγκρουση γονέων και παιδιών, γιατί τα παιδιά ήταν ενταγμένα στις δουλειές του σπιτιού και κυρίως στις τόσες και τόσες αγροτικές εργασίες και ο ελεύθερος, ο δικός τους χρόνος λιγοστός. Αλλά πάντα τα παιδιά έκλεβαν χρόνο. Υπήρχε και μια άλλη νοοτροπία των γονέων, το παιχνίδι το θεωρούσαν στην καλύτερη περίπτωση χαμένη ώρα και στη χειρότερη – όταν επρόκειτο για μπάλα – για …έδαφος αλητείας!

Διαβάστε περισσότερα…

Στο λόφο της κυρά – Παρασκευής

13/08/2019 Σχολιάστε

image

Από το λόφο… δεξιά είναι η δέση του φράγματος. Δεν φαίνεται…

Του Νίκου Τσούλια

     Την ίδια, την παιδική συνήθεια θα έκανα και τώρα – αρκετά χρόνια μετά. Τώρα δεν πήγαινα για δουλειές, για το μάζωμα των ζώων. Ήμουν ξέγνοιαστος. Ούτε θα διάβαζα, για να φτιάξω το μέλλον μου μόνο – αφού κάθε φορά που διαβάζεις εκεί προσβλέπεις.

Διαβάστε περισσότερα…

Μπορεί να επιστρέφει το παρελθόν;

28/04/2018 2 Σχόλια

Feast of Saints Jason and Sosipatros, in the Islan…, Joseph Cartwright, 1789-1829

 

 

Του Νίκου Τσούλια

 

 

      Συναντάς πολύ παλιούς φίλους και γνωστούς που έχεις χρόνια και χρόνια να δεις και χαίρεσαι με έναν πρωτόγνωρο τρόπο αλλά ταυτόχρονα βρίσκεσαι σε μια περίεργη αμηχανία. Κοιτάς και ξανακοιτάς το πρόσωπό τους και ενώ τους μιλάς, η σκέψη σου έχει αγκιστρωθεί στα σημάδια του χρόνου που φαίνονται παντού. Και άμα θέλεις να βρεις τα ανέγγιχτα σημεία, αναζητείς το βλέμμα τους και εστιάζεις εκεί για να βρεις σταθερά σημάδια ή καταθέτεις μια ιστορία για να συναφθούν οι κοινές αφηγήσεις σε μια μαρτυρία που αν ομολογηθεί από όλες τις πλευρές, αποκτά χαρακτηριστικά επιβεβαίωσης του κοινού παρελθόντος. Σε κάθε περίπτωση, θεωρείς ότι έχουν περισσότερα ίχνη του χρόνου πάνω τους από εσένα αγνοώντας θελημένα ή μη ότι και αυτοί τους ίδιους συλλογισμούς κάνουν. Και όταν αποχωρίζεσαι απ’ αυτούς, αρχίζεις τις βαθυστόχαστες αναλύσεις και θέτεις και ξαναθέτεις στον εαυτό του περίεργα ερωτήματα.

Διαβάστε περισσότερα…

Ομορφιές του χωριού μου

13/04/2018 Σχολιάστε

DSC_1441

Λίμνη Πηνειού και Ερύμανθος!

 

Του Νίκου Τσούλια

 Αυγή Αμαλιάδας – Ήλιδας

    Τι είναι και πού βρίσκεται η ομορφιά: μέσα μας, στην καρδιά μας, στο συναίσθημα μας και στην κουλτούρα μας, στην άποψή μας για τη ζωή και στον τρόπο της ζωής μας ή είναι ένα εξωτερικό στοιχείο της φύσης και του πολιτισμού που απλώς αντανακλάται στον άνθρωπο;

Διαβάστε περισσότερα…

Νοσταλγώντας το Πάσχα!

02/04/2018 Σχολιάστε

Αγία Μαρίνα, Το ερημοκκλήσι που έκλεψε την καρδιά του Οδυσσέα Ελύτη, Μυτιλήνη

“Στα Μυστεγνά, πρωί, ανεβαίνοντας τους ελαιώνες για το εκκλησάκι της Αγίας   Μαρίνας. Το βάρος που νιώθεις να σου έχει αφαιρεθεί σαν αμαρτία ή τύψη και χωνεύεται από το χονδρό χώμα, λες και το τραβά η μεγαθυμία των προγόνων!” (Οδ. Ελύτης).

Του Νίκου Τσούλια

    Δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος που μπορεί – φτάνοντας κάθε χρόνο μπροστά από το Πάσχα – να ισχυριστεί ότι δεν νοσταλγεί το Πάσχα των παιδικών του χρόνων. Είναι μια προσφυγή που προκύπτει κάπου εκεί από τα σύνορα μεταξύ του συνειδητού και του ασυνείδητου κόσμου μας, εκεί που γίνονται οι πιο φοβερές διεργασίες, και οι οποίες άλλοτε μας ανταριάζουν για τα καλά και άλλοτε μας δωρίζουν τις πιο γλυκές στιγμές.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:κοινωνία Ετικέτες: , ,

Το σχολείο «τότε» και «τώρα»

08/09/2017 Σχολιάστε

 

Του Νίκου Τσούλια

 

      Πώς να συγκρίνεις το σχολείο του «τότε» και του «τώρα», όταν η νοσταλγία σου για της παιδικότητάς σου την αθωότητα υπερχειλίζει τον κόσμο των συναισθημάτων σου, όταν η νοσταλγία σου για της εφηβείας τις μυθοπλασίες και τις φαντασιώσεις υπερβαίνει όλη τη δύναμη των μετέπειτα ονείρων σου, όταν η νοσταλγία σου για της νεότητάς σου το σφρίγος επισκιάζει κάθε απόπειρα ορθολογικής αξιολόγησης;

Διαβάστε περισσότερα…

Νοσταλγώντας τη διδασκαλία

22/04/2017 5 Σχόλια

20170322_124712 Δώρα, Δήμητρα, Δέσποινα, Βασιλική

 

 

 

 

Του Νίκου Τσούλια

 

      Όταν βρίσκεις στη ζωή σου ένα φωτεινό στερέωμα που σε ολοκληρώνει και ταυτίζεις το πιο δημιουργικό μέρος της ζωής σου με μια λειτουργία ονειρεμένη, όταν νιώθεις ευτυχισμένος που συνδέεσαι οργανικά με την ομορφιά και τη νιότη για χρόνους πολλούς και νιώθεις το ιερό άγγιγμα της σχολικής αίθουσας, τότε είσαι σε ψυχική κατάσταση μόνιμης νοσταλγίας. Γιατί έρωτας είναι η διδασκαλία…

Διαβάστε περισσότερα…