Αρχείο

Posts Tagged ‘διήγημα’

Παντού υπάρχουν λουλούδια!

09/05/2021 Σχολιάστε

The Confession of a Desert Flower – Pavan Writing's

Μοναχικό, όμορφο λουλούδι στην έρημο

Του Νίκου Τσούλια

– Τα ερωτήματά μου…

     Πώς βρέθηκες εκεί ολομόναχο; Ποιος άνεμος κουβάλησε το σπόρο σου; Πού βρήκες το νερό και ρίζωσες και βλάστησες και άνθισες;

Διαβάστε περισσότερα…

Μόνος και …έρημος στο νοσοκομείο!

08/05/2021 Σχολιάστε

Κορονοϊός - Θεσσαλονίκη: “Χάνουμε ασθενείς πριν προλάβει να τους δει  γιατρός” Τραγική η κατάσταση στα νοσοκομεία - Iatropedia

Του Νίκου Τσούλια

     Ούτε στους πιο μαύρους εφιάλτες του δεν μπορούσε να το συλλάβει. Ποτέ το μυαλό του – που δεν αφήνει σπιθαμή για σπιθαμή στη χώρα του πιθανού και του απίθανου χωρίς να την επισκεφτεί – δεν είχε τέτοιο μοτίβο πρόσληψης και ερμηνείας.

Διαβάστε περισσότερα…

Το Πάσχα τότε και τώρα…

03/05/2021 Σχολιάστε

Του Νίκου Τσούλια

     Τι να πρωτοσυγκρίνεις και τι να πρωτοπείς ανάμεσα στο Πάσχα των παλιότερων δεκαετιών – του 1960 και του 1970 – και των σημερινών εποχών… Άλλοι άνθρωποι, άλλες κοινωνίες, άλλος πολιτισμός. Άλλη χώρα η Ελλάδα.

Διαβάστε περισσότερα…

Φαντάσματα με τις σκιές και την ομίχλη

24/04/2021 Σχολιάστε

image

Του Νίκου Τσούλια

     Όταν μικρός μαθητής περνούσα περνούσα τα βράδια από τη βαριά σκιά της μεγάλης βελανιδιάς στο χαλικόδρομο πηγαίνοντας από τη μικρή μας χαμοκέλα στο χωριό κάπου ένα χιλιόμετρο απόσταση για να ψωνίσω, έτρεχα γρήγορα για να βγω στο φως του φεγγαριού. Παράξενες μορφές ξεπηδούσαν και δεν καταλάβαινα από που.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες:

Το σχολείο η ψυχή της

15/04/2021 Σχολιάστε

Αποτέλεσμα εικόνας για teacher in classroom

Του Νίκου Τσούλια

     Πάντα λάτρευε το σχολείο. Ποτέ δεν κατάλαβε πότε και πώς ακριβώς συνέβη. Από τότε που κατάλαβε τον εαυτό της, το σχολείο έγινε το παράξενο όνειρό της. Ίσως επειδή ήλθε απ’ εκεί και ο πρώτος της, ο μοναδικός της έρωτας και τα πάντα έγιναν μαγικά.

Διαβάστε περισσότερα…

“Μια φορά και έναν καιρό ανέβηκε στον …ουρανό”

04/04/2021 Σχολιάστε

Το μήνυμα του Ομπάμα από την Ακρόπολη για τη Δημοκρατία

Του Νίκου Τσούλια

     Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα μικρό παιδί. Κάτι δεν μπορούσε να εξηγήσει. Μεγάλωνε και έβλεπε ίδιους ανθρώπους γύρω του. Μα σαν πήγαινε πιο μακριά με τους γονείς του έβλεπε …άλλους, παράξενους ανθρώπους. Δεν είχαν το χρώμα το δικό του ούτε του μπαμπά του και της μαμάς του. Κάτι δεν καταλάβαινε όμως.

Διαβάστε περισσότερα…

Αν έχεις και κανένα βιβλίο…

07/03/2021 Σχολιάστε

Αποτέλεσμα εικόνας για Αγια Αικατερινη στην Πλακα

Του Νίκου Τσούλια

     Είχα ετοιμάσει την τσάντα, όπως κάθε ημέρα, με τα απαραίτητα. Λάπτοπ με μπαταρία δυνατή, περίπου 10 ωρών, βιβλίο δοκιμιακού περιεχομένου μικρού μεγέθους για να μην έχω πολύ βάρος, σημειωματάριο κομψό και το πολύ ωραίο πενάκι μου. Ακόμα και αν έλειπα όλη ημέρα από το σπίτι μου, για κάποιο άγνωστο λόγο, να έχω δυνατότητα δημιουργικής απασχόλησης δηλαδή γράψιμο και διάβασμα.

Διαβάστε περισσότερα…

Πάντα εκεί θα επιστρέφω

27/02/2021 Σχολιάστε

image

 

Του Νίκου Τσούλια

 

     Ο ουρανός δεν είχε δώσει υγρές πνοές ζωής εδώ και πολύ καιρό. Το φθινόπωρο πέρασε καλοκαιριάτικα αλλά και ο χειμώνας πήγε πίσω πολύ. Οι τόποι στέγνωναν. Αλλαγμένες οι εποχές δεν έλεγαν να συμμορφωθούν. Η ζωή συρρικνωνόταν. Η λίμνη αποτραβιόταν προς την εστία της – στη δέση του ποταμού. Τα παλιά χωράφια φανερώνονταν – μια κουβέντα είναι το φανέρωμά τους – τίποτα δεν ξεχωρίζει, όλα μια απέραντη έκταση λάσπης.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες:

Τι να κάνω το μίσος που φώλιασε στην ψυχή μου;

18/02/2021 Σχολιάστε

DAYS & NIGHTS 2014-2019 - © AΡΗΣ ΜΑΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΣ: Biographia literaria

Του Νίκου Τσούλια

     Να τον σκοτώσω. Δεν πρέπει να τον αφήσω να ζήσει. Δεν αξίζει. Δεν μπορώ να συνεχίζω να περπατάω πάνω σ’ αυτό τον τόπο σαν να μην έχει συμβεί αυτή η αδικία. Τα βράδια μου είναι εφιάλτες. Κουβαλάω μεγάλο βάρος. Δεν αντέχω. Νιώθω μόνο σκοτάδια. Και οι άλλοι που με βλέπουν, το λένε και πίσω μου και μπροστά μου και μέσα τους – “μα τι κάνει αυτός, τι περιμένει τόσα χρόνια”…

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες:

Ήρωες της ζωής μου

12/02/2021 Σχολιάστε

lonequixote:

Self Portrait, 1887 ~ Vincent van Gogh

Self Portrait, 1887~ Van Gogh

Του Νίκου Τσούλια

      Δεν είναι όλοι ακριβώς ήρωες καταπώς τους προσδιορίζει το λεξικό και οι κλασικές / γλωσσολογικές σημασιολογήσεις. Υπάρχουν και ήρωες κανονικοί, αλλά οι περισσότεροι είναι πρόσωπα της δημόσιας ζωής – άλλα σημαντικά γι’ πολλούς και άλλα όχι -, τα οποία κόλλησαν στο μυαλό μου άλλοτε παροδικά και άλλα μόνιμα και διαχρονικά. Θα μπορούσα να τα χαρακτηρίσω ως πρότυπά μου, ως είδωλα που τα θαύμαζα ή απλά ως πρόσωπα που ξεχώριζαν από τους ομοίους τους, κατά τη δική μου κρίση.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες: ,

Της νοσταλγίας φανέρωμα

31/01/2021 Σχολιάστε

image

Του Νίκου Τσούλια

     Τους γνώρισα μικρός. Τους συμπάθησα επειδή δεν είχαν (και δεν έχουν…) στον ήλιο μοίρα, επειδή τους θεωρούσαν “κατώτερους” – ακόμα και εκείνοι που δεν θα έπρεπε, γιατί οι πλούσιοι τους είχαν φτιάξει μια κοινωνία τέτοια, ώστε να είναι οι φτωχοί “κατώτεροι”.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες:

Ο βιβλιοβαρεμένος του χωριού

23/01/2021 Σχολιάστε

"Reading a Book", by Adrien Jean Le Mayeur de Merprès (Belgian, 1880-1958)

Reading A Book by Adrien Jean Le Mayeur de Merprès

 

 

Του Νίκου Τσούλια

      Ήτανε από το διπλανό χωριό, αλλά το «περιστατικό» είχε μαθευτεί σ’ όλη την περιοχή από στόμα σε στόμα εκείνες τις μαύρες εποχές της δικτατορίας. Και επειδή τότενες δεν ήξερες ποιος έχει σχέση με ποιον, ήταν όλοι επιφυλακτικοί με το λεγάμενο – έτσι τον προσφωνούσαν. Γιατί αν είχε συγγενή κανέναν από τη δικτατορία, άντε να βγάλεις άκρη, έλεγαν και αυτό ίσα που ακουγόταν.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες: ,