Αρχείο

Posts Tagged ‘διήγημα’

Τα παιδικά παιχνίδια κάποτε…

18/09/2019 Σχολιάστε

 

 

 

Του Νίκου Τσούλια

 

      Ήταν το πιο …παιδικό μέρος της «τριλογίας» των ηλικίας των μικρών κάποτε˙ τα άλλα δύο μέρη ήταν το σχολείο και οι δουλειές. Το παιχνίδι ήταν η βασική «διαφορά» και σύγκρουση γονέων και παιδιών, γιατί τα παιδιά ήταν ενταγμένα στις δουλειές του σπιτιού και κυρίως στις τόσες και τόσες αγροτικές εργασίες και ο ελεύθερος, ο δικός τους χρόνος λιγοστός. Αλλά πάντα τα παιδιά έκλεβαν χρόνο. Υπήρχε και μια άλλη νοοτροπία των γονέων, το παιχνίδι το θεωρούσαν στην καλύτερη περίπτωση χαμένη ώρα και στη χειρότερη – όταν επρόκειτο για μπάλα – για …έδαφος αλητείας!

Διαβάστε περισσότερα…

Advertisements

62o τεύχος Fractal

15/09/2019 Σχολιάστε

Ένα όμορφο λογοτεχνικό περιοδικό… Θα βρείτε και δικά μου άρθρα.

// Περιεχόμενα

Διαβάστε περισσότερα…

Μήπως ξέχασα να ζήσω;

08/09/2019 Σχολιάστε

Materialização de um quadro imaginário, 1975 - Fernando Calhau

Materialização de um quadro imaginário, Fernando Calhau, 1975

Του Νίκου Τσούλια

     Όχι, αυτά δεν είναι με το ούζο – είναι πριν. Κλωθογυρίζουν συνέχεια μέσα μου. Άμα είσαι νέα, το μυαλό σου είναι στα όνειρα και στη δημιουργία. Άμα μεγαλώνεις, βυθίζεσαι στις σκέψεις σου, στο τι έκανες. Τρώγεσαι με την αυτοκριτική σου.

Διαβάστε περισσότερα…

Το πρώτο μου ραδιόφωνο

26/08/2019 Σχολιάστε

σάρωση0019

Του Νίκου Τσούλια

      Είναι στιγμές που γίνονται σταθμοί στην ιστορία της ζωής, που γίνονται γεγονότα διαχρονικά, συμβολίζουν μια δυνατή εκκίνηση προς το μέλλον – το διαρκές μέλλον – και γίνονται σύμβολα για μια ειδική σχέση με τη ζωή και τον εαυτό σου.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες:

Γυναίκες καλοσυνάτες του χωριού

24/08/2019 Σχολιάστε

Van Gogh. The Bearers of the Burden / Women Miners Carrying Coal – 1881-82

Του Νίκου Τσούλια

 

    Από μικρά παιδιά τις είχαμε ξεχωρίσει, τις είχαμε μέσα στην καρδιά μας, τις είχαμε δίπλα στις μανάδες μας και τις σκεπτόμαστε με εκείνη τη δύναμη της ψυχής που μόνο μια αγάπη μπορεί να χαρίσει. Το νήμα της ξεχωριστής έννοιας γι’ αυτές τις γυναίκες ξεκινούσε αθώα, μάς άφηναν να παίζουμε στις αυλές τους, να παίζουμε μπάλα ακόμα και όταν η μπάλα κοπανούσε με δύναμη στον τοίχο της χαμοκέλας τους – έτσι και αλλιώς η μπάλα πλαστική ήταν τότε και δεν έκανε και μεγάλες ζημιές -, αυτές δεν έβαζαν τις φωνές και δεν μάς απόδιωχναν με βρισιές κυνηγώντας μας με κάνα καλάμι όπως έκαναν οι άλλες, οι συνηθισμένες γυναίκες του χωριού.

Διαβάστε περισσότερα…

61o τεύχος Fractal

20/08/2019 Σχολιάστε

Περιδιαβείτε το πλούσιο περιεχόμενου αυτού του θαυμάσιου λογοτεχνικού περιοδικού. Θα βρείτε και δικά μου κείμενα…

// Περιεχόμενα

Διαβάστε περισσότερα…

Γράμμα στον εαυτό μου

19/08/2019 Σχολιάστε

Douglas Hofmann, «Interlude»

Του Νίκου Τσούλια

      Και δεν πρόκειται ακριβώς για γράμμα στον εαυτό μου αλλά για γράμμα στο μελλοντικό εαυτό μου, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει αβεβαιότητα ως προς την τύχη του. Και αυτό όχι απλά και μόνο γιατί κανένας μας δεν έχει δεδομένο κανένα μέλλον, αλλά και γιατί δεν είναι σίγουρο ότι θα το βρω αυτό το γράμμα στο μέλλον. Τόσα και τόσα πράγματα χάνονται στο διάβα του χρόνου και ποτέ κανένας δεν αντιλαμβάνεται το πώς εξαφανίζονται ακόμα και από την προσωπική αυλή της θύμησής μας σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες: