Αρχείο

Posts Tagged ‘διήγημα’

Ο Γιώργος και η θάλασσα

18/07/2021 Σχολιάστε

Το να περνάς χρόνο μόνος σου, κάνει καλό στην καριέρα σου. Εδώ είναι οι 6  απλοί λόγοι | It's Possible

Του Νίκου Τσούλια

     Πολλοί άνθρωποι έχουν σχέση με τη θάλασσα, επαγγελματική, ερασιτεχνική… Άλλοι ασχολούνται με ένα θαλάσσιο σπορ, άλλοι τη γνωρίζουν στις διακοπές του καλοκαιριού – ως εθιμοτυπία – άλλοι εμπνέονται και την ερωτεύονται. Ναι υπάρχει και έρωτας για τη θάλασσα.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες: ,

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΜΟΥ

24/06/2021 Σχολιάστε

mother and child1

—του Μιχάλη Κυριακίδη

H Μαρία ήταν μια κοπέλα 24 ετών, παντρεμένη με τον Νικόλα με τον οποίο απέκτησαν δύο παιδιά, δύο κοριτσάκια. Ζούσε σε ένα χωριό της Σαμψούντας, στον Πόντο. Το 1922, οι Νεότουρκοι συνέλαβαν τον Νικόλα και τον κρέμασαν. Η Μαρία μαζί με τα δύο παιδιά της 3 και 4 ετών και τους συγχωριανούς της πήρε το δρόμο της προσφυγιάς με σκοπό να φτάσει στην Ελλάδα.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:διηγήματα Ετικέτες:

Όταν τα χωράφια χρυσάφιζαν

20/06/2021 Σχολιάστε

Αστεριάδης Αγήνωρ-θερισμός | paletaart3 – Χρώμα & Φώς

Του Νίκου Τσούλια

     Ιούνιος, μήνας θεριστής για δεκαετίες, για αιώνες και αιώνες. Σκληρή δουλειά μέσα στο λιοπύρι μα και χαρά για τους κόπους μιας χρονιάς, ευχές για τα γεννήματα, να σηκώσουν βάρος τα τσουβάλια, να γεμίσουν τα κασόνια και τα αμπάρια, να ελαφρώσει το χρέος των αγροτών στην Τράπεζα, να πουλήσουν το καλό, το “σκληρό” στάρι στους εμπόρους γιατί είχε καλύτερη τιμή, να αγοράσουν κανένα παπούτσι των παιδιών, για τα ρούχα θα έστελνε κανένας συγγενής από την Αθήνα (διπλοφορεμένα και τριπλοφορεμένα δεν τους ένοιαζε καθόλου – άσε που μπορεί να ήταν και στη μόδα)…

Διαβάστε περισσότερα…

Όχι, δεν είναι εικόνες που σβήνουν…

23/05/2021 Σχολιάστε

σάρωση0021

Του Νίκου Τσούλια

      Όλες οι εικόνες έχουν την ίδια τύχη… Έρχονται και παρέρχονται, όπως καθετί στον κόσμο μας και στη ζωή μας. Αλλά δεν αρκεί αυτή η διαπίστωση. Δεν αναφερόμαστε για τις τόσες και τόσες εικόνες – που ανά στιγμή συμβαίνουν είτε τις αντιλαμβανόμαστε είτε όχι – αλλά για εκείνες που σε αφορούν με κάποιο ενεργό ή και απροσδιόριστο τρόπο ή σε έχουν σημαδέψει και σε απασχολούν διαρκώς ή απλώς σου έχουν κάνει εντύπωση.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες:

Στιγμές ανάγνωσης και ποδοσφαίρου

22/05/2021 Σχολιάστε

Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης - Βικιπαίδεια

Του Νίκου Τσούλια

     Αγαπούσε το ποδόσφαιρο. Αν γινόταν, θα πήγαινε κάθε Κυριακή στο γήπεδο. Ήταν μια ιεροτελεστία. Πάντρευε το διάβασμα με το ποδόσφαιρο. Ξεκινούσε τουλάχιστον δύο ώρες πριν τον αγώνα.

Διαβάστε περισσότερα…

Παντού υπάρχουν λουλούδια!

09/05/2021 Σχολιάστε

The Confession of a Desert Flower – Pavan Writing's

Μοναχικό, όμορφο λουλούδι στην έρημο

Του Νίκου Τσούλια

– Τα ερωτήματά μου…

     Πώς βρέθηκες εκεί ολομόναχο; Ποιος άνεμος κουβάλησε το σπόρο σου; Πού βρήκες το νερό και ρίζωσες και βλάστησες και άνθισες;

Διαβάστε περισσότερα…

Μόνος και …έρημος στο νοσοκομείο!

08/05/2021 Σχολιάστε

Κορονοϊός - Θεσσαλονίκη: “Χάνουμε ασθενείς πριν προλάβει να τους δει  γιατρός” Τραγική η κατάσταση στα νοσοκομεία - Iatropedia

Του Νίκου Τσούλια

     Ούτε στους πιο μαύρους εφιάλτες του δεν μπορούσε να το συλλάβει. Ποτέ το μυαλό του – που δεν αφήνει σπιθαμή για σπιθαμή στη χώρα του πιθανού και του απίθανου χωρίς να την επισκεφτεί – δεν είχε τέτοιο μοτίβο πρόσληψης και ερμηνείας.

Διαβάστε περισσότερα…

Το Πάσχα τότε και τώρα…

03/05/2021 Σχολιάστε

Του Νίκου Τσούλια

     Τι να πρωτοσυγκρίνεις και τι να πρωτοπείς ανάμεσα στο Πάσχα των παλιότερων δεκαετιών – του 1960 και του 1970 – και των σημερινών εποχών… Άλλοι άνθρωποι, άλλες κοινωνίες, άλλος πολιτισμός. Άλλη χώρα η Ελλάδα.

Διαβάστε περισσότερα…

Φαντάσματα με τις σκιές και την ομίχλη

24/04/2021 Σχολιάστε

image

Του Νίκου Τσούλια

     Όταν μικρός μαθητής περνούσα περνούσα τα βράδια από τη βαριά σκιά της μεγάλης βελανιδιάς στο χαλικόδρομο πηγαίνοντας από τη μικρή μας χαμοκέλα στο χωριό κάπου ένα χιλιόμετρο απόσταση για να ψωνίσω, έτρεχα γρήγορα για να βγω στο φως του φεγγαριού. Παράξενες μορφές ξεπηδούσαν και δεν καταλάβαινα από που.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες:

Το σχολείο η ψυχή της

15/04/2021 Σχολιάστε

Αποτέλεσμα εικόνας για teacher in classroom

Του Νίκου Τσούλια

     Πάντα λάτρευε το σχολείο. Ποτέ δεν κατάλαβε πότε και πώς ακριβώς συνέβη. Από τότε που κατάλαβε τον εαυτό της, το σχολείο έγινε το παράξενο όνειρό της. Ίσως επειδή ήλθε απ’ εκεί και ο πρώτος της, ο μοναδικός της έρωτας και τα πάντα έγιναν μαγικά.

Διαβάστε περισσότερα…

“Μια φορά και έναν καιρό ανέβηκε στον …ουρανό”

04/04/2021 Σχολιάστε

Το μήνυμα του Ομπάμα από την Ακρόπολη για τη Δημοκρατία

Του Νίκου Τσούλια

     Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα μικρό παιδί. Κάτι δεν μπορούσε να εξηγήσει. Μεγάλωνε και έβλεπε ίδιους ανθρώπους γύρω του. Μα σαν πήγαινε πιο μακριά με τους γονείς του έβλεπε …άλλους, παράξενους ανθρώπους. Δεν είχαν το χρώμα το δικό του ούτε του μπαμπά του και της μαμάς του. Κάτι δεν καταλάβαινε όμως.

Διαβάστε περισσότερα…

Αν έχεις και κανένα βιβλίο…

07/03/2021 Σχολιάστε

Αποτέλεσμα εικόνας για Αγια Αικατερινη στην Πλακα

Του Νίκου Τσούλια

     Είχα ετοιμάσει την τσάντα, όπως κάθε ημέρα, με τα απαραίτητα. Λάπτοπ με μπαταρία δυνατή, περίπου 10 ωρών, βιβλίο δοκιμιακού περιεχομένου μικρού μεγέθους για να μην έχω πολύ βάρος, σημειωματάριο κομψό και το πολύ ωραίο πενάκι μου. Ακόμα και αν έλειπα όλη ημέρα από το σπίτι μου, για κάποιο άγνωστο λόγο, να έχω δυνατότητα δημιουργικής απασχόλησης δηλαδή γράψιμο και διάβασμα.

Διαβάστε περισσότερα…