Αρχείο

Posts Tagged ‘Γκάτσος’

ΗΣΟΥΝ ΜΙΑ ΒΡΥΣΗ Τ΄ΟΥΡΑΝΟΥ

12/02/2021 Σχολιάστε

Νίκος Γκάτσος: Του στίχου του το ... χρυσάφι - Ατέχνως

Νίκος Γκάτσος

Όταν την πόρτα μου χτυπήσεις κάποια μέρα

μετανιωμένη θα κατέβω τα σκαλιά

να θυμηθούμε λίγο λίγο τα παλιά

που γίναν στάχτη και καπνός μες στον αγέρα.

Διαβάστε περισσότερα…

Νίκος Γκάτσος: Αν κουραστείς απ’ τους ανθρώπους, έλα σε μένα

08/04/2019 Σχολιάστε

Αποτέλεσμα εικόνας για Νίκου Γκάτσου

Νίκος Γκάτσος

 

Αν κουραστείς απ’ τους ανθρώπους
κι ειν’ όλα γύρω γκρεμισμένα,
μην πας ταξίδι σ’ άλλους τόπους,
έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες: , ,

Άσπρο περιστέρι

16/08/2015 Σχολιάστε

Νίκος Γκάτσος

Όποιος πόνεσε μέσα στη ζωή
όποιος έκλαψε σαν μικρό παιδί
τώρα τίποτα πια δε σου ζητά
μόνο στ’ όνειρο θα σ’ αναζητά

Άσπρο περιστέρι, μες στη συννεφιά
μου ‘δωσες το χέρι να ‘χω συντροφιά
άσπρο περιστέρι, μαύρο μου φτερό
κάθε καλοκαίρι θα σε καρτερώ

Όταν σήκωσα το βαρύ σταυρό
μου παράγγειλες να ‘ρθω να σε βρω
κι όταν δάκρυσα σαν την Παναγιά
ήταν άνοιξη και Πρωτομαγιά

Άσπρο περιστέρι, μες στη συννεφιά
μου ‘δωσες το χέρι να ‘χω συντροφιά
άσπρο περιστέρι, μαύρο μου φτερό
κάθε καλοκαίρι θα σε καρτερώ.

 

http://thepoetsiloved.wordpress.com/2010/07/24/%CE%AC%CF%83%CF%80%CF%81%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B9-%CE%BC%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B9%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B9%CF%82-%CE%BD%CE%AF/

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες: ,

Ἐλεγεῖο

04/05/2014 Σχολιάστε

Του Ν. Γκάτσου

Στὴ φωτιὰ τοῦ ματιοῦ σου θὰ χαμογέλασε κάποτε ὁ Θεὸς
Θὰ ’κλεισε τὴν καρδιά της ἡ ἄνοιξη σὰ μιᾶς ἀρχαίας ἀκρογιαλιᾶς
μαργαριτάρι.
Τώρα καθὼς κοιμᾶσαι λαμπερὸς
Στούς παγωμενους κάμπους ποὺ οἱ ἀγράμπελες
Γίναν βαλσαμωμένα φτερὰ μαρμάρινα περιστέρια
Μικρὰ παιδιὰ τῆς ἀπαντοχῆς –
Ἤθελα νὰ ’ρθεις μιὰ βραδιὰ σὰ βουρκωμένο σύννεφο
Αἷμα τῶν ἄστρων φύλλο τῆς μυρτιᾶς
Γιατί στ’ ἁγνό σου μέτωπο κάποτε θὰ ’βλεπα κι ἐγὼ
Τὸ χιόνι τῶν προβάτων καὶ τῶν κρίνων,
Μὰ πέρασες ἀπ’ τὴ ζωὴ σὰν ἕνα δάκρυ τῆς θάλασσας
Σὰ μιὰ φωτιὰ τοῦ καλοκαιριοῦ κι ἕνα μαντίλι τοῦ Μάη
Κι ἃς ἤσουν μιὰ φορὰ κι ἐσὺ ἕνα γεράνιο κύμα της
Ἕνα πικρὸ βότσαλό της
Ἕνα μικρὸ χελιδόνι της σ’ ἕνα πανέρημο δάσος
Χωρὶς φωτιὰ γιὰ τὴ χαραυγὴ χωρὶς ἀστέρια τὴν ἄνοιξη
Μὲ τὴ ζεστή σου καρδιὰ γυρισμένη στὰ ξένα
Στὰ χαλασμένα δόντια τῆς ἄλλης ἀκρογιαλιᾶς
Στὰ πεθαμένα παιδιὰ τῆς ἀγριοκερασιᾶς καὶ τῆς φώκιας.

(πέρ. «Φιλολογικὰ Χρονικά», τ. 38-9, Φεβρ.-Μάρτ. 1946)

http://www.ekebi.gr/dam/poems.aspx?tmp=1&item=91

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες: , ,

Ητανε Μεγάλη Παρασκευή

18/04/2014 Σχολιάστε

του  Ν. Γκάτσου

Στο περιβολάκι
μπρος στην εκκλησιά
έμοιαζες πουλάκι
σ’ άγρια φυλλωσιά
δυόσμο κι αγιοκέρι
κράταγες στο χέρι
κι έλεγες: "Ραβί
σώσε μας και πάλι"!
Ητανε Μεγάλη
Παρασκευή

Νύχτες κι άλλες νύχτες
γύρισε η χρονιά
του πολέμου οι δείχτες
σήμαναν εννιά
κι είδαμε να βγαίνει
μ’ όψη κολασμένη
μέσα απ’ το κλουβί
το φριχτό τσακάλι
Ητανε Μεγάλη
Παρασκευή

Τα παιδιά φευγάτα
έρμα τα χωριά
πάλευαν τα νιάτα
για τη λευτεριά
κι όταν ήρθα λίγο
να σε δω πριν φύγω
έκλαιγες βουβή με
σκυφτό κεφάλι
Ητανε Μεγάλη
Παρασκευή