Archive

Archive for the ‘ποιήματα’ Category

Κατερείπωση

19/02/2017 Σχολιάστε
του Κώστα Κυριάκη

 

Έφτασε ο καιρός
Να  σκορπίσουμε
Κι αφήσαμε
Τα κλειδιά του σπιτιού μας
Στα αδέσποτα γατιά
Κι εκείνα
Μη βρίσκοντας τροφή και νερό
Έφυγαν
Κι άφησαν το σπίτι
Να ερημώσει
Ο ήλιος και τ’ αλάτι
Χειμώνα καλοκαίρι
Το ρημάζουν
Κάποτε κάτι πλάνητες περαστικοί
Βρίσκουν κατάλυμα
Σε αυτό το
Ρημαδιό
Στην άκρη της θάλασσας
Τα γέλια
Κι οι φωνές τους
Για μια στιγμή
Δίνουν ξανά ζωή
Στα ξύλα, στις πέτρες, στα χορταριασμένα αγκωνάρια
Κι έπειτα
Πάλι
Σαν φύγουν

Κατερείπωση

 

http://constantinoskyriakis.blogspot.gr/2015/05/blog-post_17.html

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες:

Λουλούδια κατὰ γῆς

14/02/2017 Σχολιάστε

Τέλλος Ἄγρας

Ἦταν στὶς δόξες τῶν περιβολιῶν
κι ἡ ὥρα τῶν ταξιδιάρικων πουλιῶν,
κι οἱ ἄξαφνες οἱ ἀνάσες, οἱ μισές,
ποὺ εὐκολοκατελοῦν τὶς φυλλωσιές.
Στὸ ἄφραχτο χαμοκάλυβο μπροστά,
λουλούδια ἐσυγκομίζαν σωριατά,
λουλούδια σωρευτά, λογῆς-λογῆς,
χυμένα ἀπὸ πανέρια κατὰ γῆς.

Μὲ τὰ μάτια τὰ φίλησα, πολύ…
Ψυχὴ σιμά μου. Μόνο στὴν αὐλὴ
περιδιάβαζε ἀργὴ περπατησιὰ
καὶ τὴν τύλιγε ἡ ἄκρα μοναξιά.
Κι ἔτσι ἤθελα ἡ θωριά τους μοναχὴ
ν᾿ ἀφήσω νὰ μοῦ πιεῖ ἀπ᾿ τὴν ψυχή…
Μὰ οἱ μνῆμες ἀναζήσανε σ᾿ αὐτὰ
τὰ λουλούδια τὰ χρωματιστά…

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες:

Ο Σκοπός

12/02/2017 2 σχόλια

 

Στην ζωή του σκοπός

υπήρξε εξ αρχής

ο θάνατος.

Γι αυτό πολλοί έσπευσαν

να μιλήσουν

για αυτοκτονία

παρότι ουδέποτε ευρέθη

η αιτία

μήτε το εργαλείο

που θα έφερε εις πέρας

τον σκοπό.

Άλλοι αντέδρασαν με φρίκη

στην ύστατη υποψία

μιας απάτης

ζητώντας επιμόνως να ελέγξουν

τον νεκρό

λες και έτσι πράγματι

θα γνώριζαν τον θάνατο.

Μιλάμε για μια ολόκληρη ζωή.

Κανείς δεν τόλμησε να μάθει

τι λέγανε οι δυο τους τόσα χρόνια

μέρα νύχτα στην σκοπιά.

 

Στάθης Γουργουρής, Η ΑΥΓΗ, 26.7.2015

 

Ο πίνακας από: http://gallery4share.com/a/abstract-art-faces-black-and-white.html

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες:

Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης

05/02/2017 2 σχόλια

Κων. Π. Καβάφης

Άρεσε γενικώς στην Aλεξάνδρεια,
τες δέκα μέρες που διέμεινεν αυτού,
ο ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης
Aριστομένης, υιός του Μενελάου.
Ως τ’ όνομά του, κ’ η περιβολή, κοσμίως, ελληνική.
Δέχονταν ευχαρίστως τες τιμές, αλλά
δεν τες επιζητούσεν˙ ήταν μετριόφρων.

Aγόραζε βιβλία ελληνικά,
ιδίως ιστορικά και φιλοσοφικά.
Προ πάντων δε άνθρωπος λιγομίλητος.
Θάταν βαθύς στες σκέψεις, διεδίδετο,
κ’ οι τέτοιοι τόχουν φυσικό να μη μιλούν πολλά.

Μήτε βαθύς στες σκέψεις ήταν, μήτε τίποτε.
Ένας τυχαίος, αστείος άνθρωπος.
Πήρε όνομα ελληνικό, ντύθηκε σαν τους Έλληνας,
έμαθ’ επάνω, κάτω σαν τους Έλληνας να φέρεται˙
κ’ έτρεμεν η ψυχή του μη τυχόν
χαλάσει την καλούτσικην εντύπωσι
μιλώντας με βαρβαρισμούς δεινούς τα ελληνικά,
κ’ οι Aλεξανδρινοί τον πάρουν στο ψιλό,
ως είναι το συνήθειο τους, οι απαίσιοι.
Γι’ αυτό και περιορίζονταν σε λίγες λέξεις,
προσέχοντας με δέος τες κλίσεις και την προφορά˙
κ’ έπληττεν ουκ ολίγον έχοντας
κουβέντες στοιβαγμένες μέσα του.

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες:,

Ω ! ψυχή ερωτευμένη

29/01/2017 1 Σχολιο

 

elpasha71:

Jane Graverol (1905-1984) - Young woman sitting in 1927
Στρατής Φάβρος

1.12.2015

Της γλώσσας της τέλειας του κόσμου η εικόνα
της αίσθησης συμπλήρωμα θεωρία και νόρμα

κι η έκφραση μια τρελή επιπόλαιη πεταλούδα
που πέταξε, νέμεσις κι ελπίδα φρούδα

τέχνη θεών εικόνισμα
πόλεμε ανθρώπων νόμισμα

βία φόρεμα ορμέμφυτο, απαρέμφατο άνυσμα
στης ιστορίας το ανόσιο πλάγιασμα

ένα ποτήρι μαύρο λάβδανο χυμένο σε μια σταγόνα αψέντι
μια ασθένεια κακιά, κουσούρι μαυροτάβανο, γριμόρια σκόνες και μαντέμι

Μόνη ελπίδα μιας αθώας αγάπης το χάδι
Μια μικρή δόση τρέλας ένα κορίτσι, κάποιο βράδυ

Στιγμή της αδιάφορης μοίρας η κόρη της τύχης νόθο
προσκύνημα στης αμαρτίας άσχημο τόκο

Σαν τρεχαντήρι στα δίχτυα βαστώ της ημέρας το μόχθο
Της λογικής τον αχό και της νύχτας τον πόθο

Του πύρινου κύκλου Το κλείσιμο
Του ονείρου το ανεξήγητο λύσιμο

της βίαιης στιγμής το απάντημα
της δίκαιης οργής το πάντρεμα

Τριγωνομέτρησα την ψυχή στων αιώνων το πέρασμα
μιαν απάντηση άρρητη στης πυθίας το κάλεσμα

Ω ψυχή ερωτευμένη
Γεωμετρία μαγεμένη

https://stratesfabbros.wordpress.com/

 

Ο πίνακας είναι: Jane Graverol (1905-1984) – Young woman sitting in 1927

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες:

«Αν θες το φως, βρες και άνοιξε τα χαμένα παράθυρα»

22/01/2017 3 σχόλια

f5

Του Χρήστου Τσαγκάρη

«Ανάγκη σκιαμαχείν απολογούμενον» (Πλάτωνας, «Απολογία Σωκράτους»)

Όταν μιλάς, απολογείσαι σε ίσκιους.
Δεν ο ήχος που ακούς όταν σπας το κενό συναρμόττοντας φθόγγους και λέξεις.
Είναι που κάθε σου μέρα οφείλει – αν θέλει να λέγεται μέρα – να σκεπάσει τη νύχτα.
Δεν διώχνεις το σκοτάδι σιωπηλά γιατί η νύχτα είναι η απόρθητη σιωπή.
Νύχτα είναι το μαχαίρι που καρφώνεται στην πλάτη του χρώματος.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες:,

«Βροχή»

15/01/2017 Σχολιάστε

rainbow

Νίκος Βαρδάκας

 

Πάνω απ’ τα κεφάλια μας τα σύννεφα, στραγγίζουνε

της νιότης μας την θλίψη. Στο χώμα αργόσυρτα πλαντάζουνε

οι σταγόνες κάθε επιθυμία μας που παρέμεινε απλά απορία.

Με την χούφτα μας κρατάμε την λάσπη, ωσάν λάφυρο της σκέψης

μας που δεν έχει στόχο.

Είναι δύσκολο να πλάθουμε πηλό για να μετατραπεί σε αγγείο, όταν

στην ζωή μας δεν έχουμε ξεκάθαρο τοπίο. Μαθές η λογική είναι όπλο

των δυνατών αν και περήφανα διαλαλώ προς όλους, πώς η σφαίρα θέλει

καλό σημάδι για να πετύχει.

Σιγά -σιγά όμως η βροχή στερεύει, και ψηλά στον ουρανό το ουράνιο τόξο

με γυρεύει. Τα χρώματα του είναι μετρημένα σαν τις επιλογές που έχω

για να βαδίσω τον δρόμο της ζωής που μου απομένει.

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες:,