Αρχείο

Archive for the ‘λογοτεχνία’ Category

Διαβάστε το συγκλονιστικό αντίο του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

21/07/2017 2 Σχόλια

ΤΟ ΣΤΕΡΝΟ ΑΝΤΙΟ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΤΟΥ

Ένα πεζοποίημα του «Γκάμπο» όπως φώναζαν τον διάσημο συγγραφέα, θεωρείται το στερνό του αντίο προς φίλους και αγαπημένους αφού το έγραψε όταν έμαθε ότι χρειάζεται να δώσει την έσχατη των μαχών.

Διαβάστε την αποχαιρετιστήρια επιστολή του

Διαβάστε περισσότερα…

Η ηλεκτρονική επιστροφή της «Επιθεώρησης Τέχνης»

20/07/2017 Σχολιάστε

Το 1ο τεύχος της Επιθεώρησης Τέχνης, Χριστούγεννα 1954

Γ. Γιατρομανωλάκης, ΤΟ ΒΗΜΑ 20/11/2016

Η ψηφιακή επανέκδοση του ιστορικού περιοδικού τέχνης και πολιτισμού της Αριστεράς

Διαβάστε περισσότερα…

Για το μυθιστόρημα των μυθιστορημάτων

12/07/2017 Σχολιάστε

Γράφει η Γιόλα Πετρίτση //

http://fractalart.gr/fyodor-dostoevsky/

Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι «Αδελφοί Καραμάζοφ», μετάφραση: Ελένη Μπακοπούλου, εκδ. Ίνδικτος

Μια γενναία περίληψη:

Μέρος πρώτο

Διαβάστε περισσότερα…

Το τίμιο ξύλο του Καβάφη

07/07/2017 Σχολιάστε

Αποτέλεσμα εικόνας για καβάφης

 

Η διαχείριση του Αρχείου Καβάφη από το Ιδρυμα Ωνάση απασχολεί έντονα τον τελευταίο καιρό την ακαδημαϊκή κοινότητα και τον δημόσιο λόγο. Γιατί αντιδρούν οι ερευνητές, τι απαντά το Ιδρυμα

Κουζέλη Λ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 29/04/2017

Διαβάστε περισσότερα…

Αρχαία Κλασική γραμματεία από τη Βικιπαίδεια

05/07/2017 Σχολιάστε

Tintoretto, Origin of the Milky Way, Year ca. 1575–1580, National Gallery, London

«Αρχαία και Κλασική γραμματεία»

 

Αυτή η κατηγορία περιέχει τις ακόλουθες 200 σελίδες, από 505 συνολικά.

 

Διαβάστε περισσότερα…

Στρατής Πασχάλης: Η ποίηση απέναντι στον πολιτιστικό ακτιβισμό

01/07/2017 Σχολιάστε

Αποτέλεσμα εικόνας για Στρατής Πασχάλης

Κουζέλη Λαμπρινή

ΤΟ ΒΗΜΑ, 18.06.2017

Συνέντευξη με τον ποιητή και μεταφραστή με αφορμή το τελευταίο δοκιμιακό βιβλίο του με τίτλο «Ποίηση σε μικρόψυχους καιρούς»

Διαβάστε περισσότερα…

Ο επίλογος

25/06/2017 Σχολιάστε

Τάσος Λειβαδίτης

Κι αν έφτασα τόσο μακριά, ήταν για να μην ακούσω που δε μου αποκρίθηκαν
κι αχ, πλανήθηκα πολύ σε δρόμους, ακολουθώντας τούτο η εκείνο, κληρονόμος μιας ανεξήγητης ώρας: τότε που όλα θα εξηγηθούν,
      χωρίς λόγια ή και χωρίς να υπάρχουμε καν — όταν, τέλος, ξαναγύρισα η πόλη είχε λεηλατηθεί, τα βαγόνια       αναποδογυρισμένα,
      η εξέγερση ήταν πια παρελθόν κι όσοι απόμεναν όρθιοι πυροβολούσαν ακόμα
για ένα φτωχό έπαθλο στα υπαίθρια σκοπευτήρια
      και το βράδυ «τι ώρα είναι;» ρωτάς, «οχτώ» σου απαντάνε, με τέτοιες άθλιες βεβαιότητες ζούμε
και κανείς δεν είδε το έγκλημα — αφού το τέλειο έγκλημα έγινε
      εκεί που δεν μπορεί πια τίποτα να συμβεί. Όμως εγώ υπήρξα ανυπόμονος
σαν κάποιον που ανοίγει την ομπρέλα του σε καιρούς ξηρασίας (ίσως γιατί δε θέλει να ξεχάσει),
      ή κάποιον που ντύνεται γυναίκα για να πει ένα ψέμα ακόμα παιδικό —
μη μ’ αδικείτε, λοιπόν, αν έκλεισα τα μάτια, ήταν για να υπερασπίσω τον κόσμο
      ή θυμόμουν τα χέρια της μητέρας καθώς έβαζαν τη σκούπα πίσω απ’ τη χαλαρωμένη πόρτα
      — στερεώνοντας ίσως κάτι πιο μακρινό,
      ενώ το κοιμητήρι, αντίκρυ, θρόιζε απαλά, σαν το σύντομο επίλογο ενός μυστηρίου.

Από τη συλλογή Εκκρεμότητες

http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=33301.msg228407#msg228407

 

oscar100world:

Mark Rothko

Mark Rothko