Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια > Εγώ βλέπω πίσω από τον ήλιο…

Εγώ βλέπω πίσω από τον ήλιο…

thunderstruck9:

Viktor Popkov (Russian, 1932-1974), Self-Portrait, 1963. Oil on cardboard, laid on canvas, 74 x 63.5 cm.

Viktor Popkov (Russian, 1932-1974), Self-Portrait, 1963

Του Νίκου Τσούλια

      Μοναστηράκι στην Αθήνα, πολύ πρωί, μόλις έχει αρχίσει να χαράζει, το φως του ήλιου έχει προαναγγελθεί αλλά αργεί ακόμα. Μουδιασμένη η κίνηση, οι άνθρωποι νωχελικοί και μάλλον πρόσχαροι, το ξεκίνημα της ημέρας πάντα έχει μια γοητεία. Τα μόνα καταστήματα που έχουν ανοίξει για καλά είναι τα «καφέ»˙ αυτά βάζουν μπροστά την ενέργεια των ανθρώπων.

    Γωνία «Ερμού» και «Αθηνάς», πιάνω την πιο καλή γωνιά του «καφέ» που βλέπει έξω στους δρόμους – παλιά αγαπημένη μου συνήθεια από εκείνους τους χρόνους της δεκαετίας του 1980 της συνεργασίας μου με τη «ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ» – και αρχίζω να γράφω. Σήμερα είναι στο πρόγραμμα πολιτικό άρθρο.

      Σπάνια, πολύ σπάνια, με απασχολούν οι διπλανοί˙ έχω μάθει να γράφω χρόνια και χρόνια τώρα αφαιρώντας τα συγκεκριμένα ερεθίσματα των ανθρώπων, απλώς νιώθω την παρουσία τους και μάλιστα η παρουσία τους με βοηθάει στους συλλογισμούς μου. Ο «τύπος» απέναντί μου είχε όρεξη για κουβέντα. Το ένιωθα, ότι δεν θα το απέφευγα. Ωστόσο, ο γρήγορος ερχομός του φίλου του ή του γνωστού του – αυτό δεν το ήξερα αρχικά – με απάλλαξε από την ευθύνη της ανταπόκρισής μου, αν και αργότερα το μετάνιωσα που δεν ανοίξαμε κουβέντα.

      Υπάρχουν τύποι και τύποι που είναι έξω από κάθε συμβατικότητα, από κάθε κανονικότητα καταπώς την ορίζει η ορθολογική θεώρηση των πραγμάτων. Είναι περιθωριακοί ή παρακατιανοί καταπώς λέγονται με τα κλισέ μας. Δεν έχουν οικογένεια. Δεν έχουν σταθερή δουλειά. Ποτέ δεν είχαν και ούτε το επιθυμούσαν. Ζουν τους ίδιους καιρούς με «εμάς», αλλά ζουν μια διαφορετική ζωή. Δεν τους συναντάς εύκολα στον περίγυρό σου. Είναι τύποι πολύ ξεχωριστοί… Και το περίεργο είναι ότι ενώ διαφωνείς μαζί τους και ποτέ δεν θα ήθελες να έχεις τον τρόπο ζωής τους, κάπου νιώθεις ότι τους ζηλεύεις. Άντε να βγάλεις άκρη τι είναι η ψυχή του ανθρώπου, η ψυχή μας…

      Και πώς να βγάλεις άκρη αφού κινείσαι πάνω στις άκαμπτες ράγες του ορθολογισμού και μόνο; Ωστόσο, για να κατανοήσουμε την ανθρώπινη σκέψη ή την ανθρώπινη ψυχή – δεν ξέρω τη διαφορά τους – δεν είναι ικανή μόνο η μελέτη του συνηθισμένου ανθρώπου. Πρέπει να πας στις άκρες της σκέψης του, στις πολύ άκρες. Και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Στις οριακές περιπτώσεις θα βρεις κοιτάσματα που δεν υπάρχουν στη μεσότητα του Αριστοτέλη. Άλλωστε η μεσότητα μπορεί να είναι άριστη αρετή για τις αξίες του ανθρώπου, αλλά η έρευνα θέλει ακρότητα στην αναζήτησή της και μεσότητα στα συμπεράσματά της.

      «Εγώ κρατάω από τη γενιά του Χριστού. Ο Χριστός είχε έναν γιο με τη Μαγδαληνή, δεν είχαν παντρευτεί. Απ’ αυτό το γιο είναι και η δική μου σειρά. Είμαι Καζανόβας. Αυτό που βλέπεις είναι από τον όσιο Λουκά… Μου αρέσει να βοηθάω τους ανθρώπους. Όποιος μου ζητήσει χρήματα τους παίρνω κουλούρι. Κάποιος προχτές μου ζήτησε και για το παιδί του, του έδωσα 2 ευρώ. “Σου φτάνουν”, του είπα. Μακάρι να μπορούσα να βοηθάω περισσότερο… Η Παναγία βοηθάει τους ανθρώπους, φτάνει να το θέλουν. Δεν χρειάζεται να αγχώνεσαι για το αύριο».

      Ντυμένος φτωχικά και περιποιημένα, άσπρο πουκάμισο, δημοσιογραφικό ελαφρό μπουφάν, κινήσεις χαρακτηριστικές και αργές. Ο λόγος του σταθερός, βέβαιος, ήρεμος. Χαιρετούσε εύκολα τις γυναίκες, ιδιαίτερα τις ξένες. «Μπο τζόρνο, μαντάμ. Βλέπεις αυτή δεν με έχει καταλάβει ακόμα ποιος είμαι. Έτσι είναι στην αρχή οι άνθρωποι, δύσπιστοι και καλά κάνουν. Έχουν δει τόσα και τόσα τα μάτια τους». Εμφανιζόταν στιγμές – στιγμές χαοτικός και χαμένος.

     Ωστόσο έλεγχε απόλυτα τη συμπεριφορά του. Το ύφος του ήταν ψύχραιμο. Θύμιζε δάσκαλο, αλλά χωρίς την παλιά στείρα διδασκαλική νοοτροπία. Σκεπτόσουνα αμέσως ότι είναι «πετροβολημένος», αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά, δεν έπειθες τον εαυτό σου. Δεν σου αρκεί αυτή η θεώρηση. Είναι λειψή. Ζούμε τη ζωή μας με τους γνωστούς μας, συγγενείς, φίλους και συναδέλφους. Είναι λειψή ζωή˙ δεν γνωρίζουμε το πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Καλή είναι η κανονικότητα, τι θα κάναμε χωρίς αυτή… Αλλά ο σουρεαλισμός δεν ανακαλύπτει πράγματα και θάματα, δεν βοηθάει στην κατανόηση της ζωής και του εαυτού μας;

      «Φίλε μου, μη φοβάσαι. Θα πάει καλά η δουλειά μας. Δεν χρειάζονται χαρτιά και τέτοια. Εγώ πιστεύω στο λόγο, γιατί πιστεύω στον άνθρωπο. Εγώ βλέπω και το κοντά και το μακριά, το πολύ μακριά. Εγώ βλέπω όλους τους πλανήτες. Βλέπω πίσω από τον ήλιο…».

Μοναστηράκι

Advertisement
Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες:
  1. 15/10/2022 στο 12:54 ΠΜ

    Υπέροχο το κείμενο και οι φωτογραφίες. Τροφή για σκέψη. Ωστόσο, ξέρουμε σύμφωνα με τον Πλάτωνα πως η ψυχή είναι αθάνατη και χωρίζεται σε τρία μέρη. Το λογικόν, το θυμοηδές και το επιθυμητικόν. Το ερώτημα είναι, και στα τρία δεν υπάρχει η έννοια των σκέψεων; Και το άλλο ερώτημα είναι, μήπως αυτού έγγυται η διαφορά τους; Στο ότι η ψυχή είναι αθάνατη, ενώ οι σκέψεις και η λογική όχι.

  2. Δημήτρης
    15/10/2022 στο 10:17 ΠΜ

    Καλημέρα Νίκο
    Υπέροχο κείμενο

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: