Η κιμωλία

Δημήτρης Κωστόπουλος, συγγραφέας - Η Κιμωλία - Δρόμος της Αριστεράς

Δημήτρης Κωστόπουλος

μελόδραμα

Εκδόσεις: Αλεξάνδρεια, σελίδες 240

     Ναι, πιστεύω σε αυτή τη λογοτεχνία που θέτει στη γραφίδα της πρωτίστως τα καίρια ζητήματα του ανθρώπου: την ύπαρξη και τη ζωή, το θάνατο και τον έρωτα, την πολιτική και την κοινωνία. Η αναζήτηση οριακών θεμάτων για πρωτοτυπία και για απάτητα μονοπάτια προφανώς και έχει νόημα αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να περιθωριοποιήσει την ουσία της υπαρξιακής αγωνίας και το δράμα αλλά και την ομορφιά της ζωής και του ανθρώπου.

     Σε αυτό το βιβλίο του ο Δημήτρης Κωστόπουλος διατρέχει καιρούς και τόπους με το ίδιο νήμα: την αγωνία του ανθρώπου απέναντι στο δράμα της ζωής. Διατρέχει εποχές και γεωγραφικές ενότητες με περισσή αμεσότητα στη γλώσσα. Τα λογοτεχνικά του σχήματα δεν προκύπτουν από επινόηση λέξεων και φράσεων αλλά αναδύονται από την αυθεντική έκφραση του συναισθήματος και του ορθολογισμού. Το προσωπικό σύμπαν των ηρώων συνυφαίνεται με το κοινωνικό και το πολιτικό περιβάλλον με θαυμαστή ενότητα.

     Μέσα από την αφήγησή του περιδιαβαίνουμε κρίσιμα σημεία των μεταπολεμικών καιρών και γευόμαστε εμφαντικά πεδία της μεταπολιτευτικής περιόδου. Ο βαθύς στοχασμός του αγκιστρώνει σε κάθε ενότητα παραπομπές από κορυφές της λογοτεχνίας, για να δημιουργήσει μια παραλληλία, που συνεγείρει πιο έντονα τον αναγνώστη για να βρει δικές του πνευματικές ανησυχίες, να προβληματιστεί, να αναστοχαστεί. Γιατί πιστεύω ένα καλό ανάγνωσμα είναι πάντα αφορμή να βρεις όψεις του δικού σου, προσωπικού κόσμου. Και η «Κιμωλία» το κάνει απλόχερα είτε με τα πάθη των ηρώων της είτε με τα ιστορικά στοιχεία της πολιτικής και της κοινωνικής εξέλιξης.

     Αλμπέρτο Μοράβια, W.G. Sebald, Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Γεώργιος Βιζυηνός, Λεονάρντο Σάσα, Αλμπέρτ Καμύ, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Στρατής Τσίρκας, Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Χρίστος Ρουμελιωτάκης, Τόμας Μαν, Πολ Όστερ, Γρ. Ξενόπουλος, Ζορζ Σιμενόν, Μ. Καραγάτσης, Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Τολστόι, Arlette Farge, Σκοτ Φιτζέραλντ, Barouk Salamé, Μισέλ Ουελμπέκ, Κάρολος Ντίκενς, Ντοστογιέφσκι καλούνται για να δώσουν σημάδια – που συνυφαίνονται με την ροή της αφήγησης – από τον θαυμαστό κόσμο της λογοτεχνίας, της κλασικής λογοτεχνίας!

     Μα και οι τόποι: η Νέα Ιωνία της Αθήνας και του Βόλου, το Χαλέπι της Συρίας, η Σικελία, η Αλεξάνδρεια, τα Εξάρχεια, η Ζάκυνθος… – με επίκεντρο την Λέρο – καλούνται να γίνουν ζωντανοί μάρτυρες στις ιστορίες των ανθρώπων και να συμμετάσχουν όχι ως απλό σκηνικό μας ως συντελεστές των δρώμενων. Μια συμπύκνωση του χώρου και του χρόνου και τα παιγνίδια της μνήμης με τις παλιές φωτογραφίες – τότε που οι φωτογραφίες διαρκούσαν δεκαετίες και δεκαετίες και ήταν μονάκριβες και φυλαχτά σπιτιών και ανθρώπων και όχι στιγμιαία, καταναλώσιμα στοιχεία των σημερινών κινητών τηλεφώνων – μετασχηματίζουν τη ζωή έξω από τη γραμμική ροή των πραγμάτων και οι φαντασιώσεις γίνονται ανατρεπτικές και ολοζώντανες.

Ο ίδιος ο συγγραφέας γίνεται και αναγνώστης του έργου του. «Οι ερωτικές ιστορίες είναι συνήθως προφορικές, μόνον αυτές της λογοτεχνίας παραμένουν ανεξίτηλες – το μελάνι και το χαρτί, το άρωμα των λέξεων. Παλιές εφημερίδες και τυπωμένες φωτογραφίες με τα απολιθωμένα μυστικά τους είναι αυτές που στο τέλος βγάζουν νόημα… Η Ιστορία είναι γενικά ευρύχωρη, απλώνεται πάνω από θάλασσες και κράτη, αλλά καμιά φορά μπορεί να στριμωχτεί και σε ένα μικρό νησί όπως η Λέρος. Όλα εκεί, μέσα στα ίδια κτίρια. Δύο πόλεμοι, ο ένας Παγκόσμιος, ένας Εμφύλιος, μια Δικτατορία, το Ψυχιατρείο, και τώρα οι πρόσφυγες. Η ιστορία ενός δύσκολου αιώνα».

     Τα πάθη, οι έρωτες, οι ανθρώπινες σχέσεις, οι γάμοι ανθρώπων και περιουσιών συνάμα, οι συγκρούσεις συμφερόντων και ιδεολογιών, τα αδιέξοδα της αλλοτρίωσης, οι μικρές ανάσες της δημιουργικότητας και της ομορφιάς της ζωής, οι απλές χαρές, οι εμμονές του ποδοσφαίρου και των γηπέδων, οι διασπάσεις και οι πρόσκαιρες συμφιλιώσεις των κομματιών της αριστεράς και των συντρόφων διαμορφώνουν έναν πολύχρωμο μα και αινιγματικό καμβά αφήγησης. Δεν σε αφήνουν να πεις θα συνεχίσω αργότερα.

     Εμπνευσμένος καθηγητής ο συγγραφέας δεν θα μπορούσε να μην δώσει στον «κόσμο της κιμωλίας» ένα ιδιαίτερα συμβολικό περιεχόμενο. «Τα πρόσωπα στις παλιές φωτογραφίες είναι σοβαρά, σαν τις λέξεις πάνω στο χαρτί. Ανεξίτηλα… Ληξιπρόθεσμες απεικονίσεις, τα ίχνη μιας κιμωλίας πάνω στον πίνακα. Με την ίδια ευκολία που αποτυπώνονται, με την ίδια ευκολία αποσύρονται… Μια κιμωλία είναι η ζωή. Στιλπνή στην αρχή, που αφήνει βιαστικά τα ίχνη της πάνω στο παλίμψηστο ενός πίνακα. Στο τέλος όμως όλα σκόνη».

Ένα εκπληκτικό βιβλίο!

Υ.Γ.

Έχω συνυπηρετήσει με τον Δημήτρη στα Λύκεια του Περιστερίου. Τον θυμάμαι πάντα στις Γενικές Συνελεύσεις να είναι καινοτομικός, αιρετικός, απρόβλεπτος – και πάνω από όλα στοχαστικός. Τον ακούγαμε με προσήλωση. Ο λόγος του δεν ήταν ποτέ καναλιζαρισμένος. Ήταν, είναι ένας διανοούμενος!

Δημήτρης Κωστόπουλος, συγγραφέας - Η Κιμωλία - Δρόμος της Αριστεράς

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: