Αρχική > κοινωνία > « ΟΣΟΝΟΥΠΩ ΟΜΩΣ, ΑΣ Τ’ ΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥΜΕ, Ο ΚΑΙΡΟΣ ΔΙΟΡΘΩΝΕΤΑΙ..» (1)

« ΟΣΟΝΟΥΠΩ ΟΜΩΣ, ΑΣ Τ’ ΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥΜΕ, Ο ΚΑΙΡΟΣ ΔΙΟΡΘΩΝΕΤΑΙ..» (1)

Αττική Οδός: Πάνω από 20 ώρες εγκλωβισμένοι μέσα στα αυτοκίνητα - Ολονύχτια  μάχη του στρατου

Άρθρο  του  Γιώργου  Θωμόπουλου

     Η επικαιρότητα αδυσώπητη κι ανεξέλεγκτη από τους δικούς μας σχεδιασμούς, τα προγράμματα και τις πρόνοιές μας και μη συντονιζόμενη, παρά μόνο σπανίως, με τους ευσεβείς μας πόθους «μας τη φέρνει μπαλαμούτι», (2) καταπώς  συμβαίνει  και στα τυχερά παίγνια «ζάρι, πόκα και μπαρμπούτι» στο εκπληκτικό ρεμπέτικο της Αμερικής που μνημειώνει τη μοίρα των Ελλήνων μεταναστών στη γη της επαγγελίας.

     Κι η  σημερινή  Ελλάδα «εξόριστη στην κεντρική λεωφόρο» μετρά πάλι τις πληγές της τις κακοφορμισμένες, τις ανίατες, όπως φαίνεται. Μένει όμως σημειολογικώς κυρίαρχη η εικόνα του μεγαλείου μας: ο φέρων τον τίτλο του περιφερειάρχου Πατούλης ατσαλάκωτος να ποζάρει έμπλεως υπερηφανείας και αποφασιστικότητος μπροστά στα στοιχημένα  εκχιονιστικά μηχανήματα και να δηλώνει την απόλυτη ετοιμότητα του μηχανισμού για την προαναγγελθείσα θεομηνία. Ο θεός, προφήτης κι ακόμη «τι γκόμενος είσαι σύ!» πρωθυπουργός μας στην επί εικοσιτετραώρου βάσεως έγνοια και λαχτάρα του για τους αναξιοπαθούντες να κατεβαίνει προχτές το βράδυ στον Πειραιά αγκαλιά με τους άστεγους, για να τους βεβαιώσει ότι το πρόβλημα της αστεγίας τους θα αντιμετωπιστεί σε ορίζοντα τριετίας – και ω του θαύματος να μην σηκώνονται να τον περιλάβουν τα ζαρζαβατικά αυτού του άμοιρου τόπου, αφού η αιδημοσύνη και η τσίπα διάγουν βίο φαντάσματος πλέον.

Τα ρίγη συγκινήσεως και υπερηφανείας που δόνησαν τις χορδές της εθνικής μας ευαισθησίας, τα μάρμαρα της Ακρόπολης, καθώς πετούσαν πάνωθέ τους τα ραφάλ και καθώς εν συνεχεία οι εγγυητές της εθνικής μας συνεχείας ιερωμένοι έραναν με αγιασμό στο πνεύμα της χριστιανικής πνευματικότητος  και  αγάπης τα μαχητικά σκάφη στην Τανάγρα. Και στην πρώτη γραμμή της τηλεοπτικής μας επικράτειας οι αναρτήσεις του Πολάκη, που λογικώς πρέπει να είναι για μιαν ακόμη φορά, αν όχι ο αποκλειστικός, πάντως ο κύριος υπεύθυνος για το χτεσινό, το σημερινό και το αυριανό μπάχαλο.

    Συνέβη όμως το απροσδόκητο  αίφνης, να αφήσει την τελευταία του πνοή ξεπαγιασμένος  ένας εξηντάρης άστεγος στη Θεσσαλονίκη, προτού προλάβουν να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις – όχι παίζουμε! – του πρωθυπουργού για την πάταξη της αστεγίας. Για τα πρωτοπαλίκαρα ωστόσο της τρέχουσας δημοσιογραφικής αλητείας ούτε γάτα ούτε ζημιά. Δεν θα επιχειρήσουν ποτέ να συσχετίσουν εξαγγελίες για τις καλένδες και τα χειροπιαστά επίχειρά τους που θριαμβεύουν μέσα στη διαδοχή εικόνων, χρόνων, ασχημονίας , αναισθησίας και απέραντης ξεφτίλας.

    Έλεος πια, γιουσουφάκια και χατζηαβάτηδες της τηλεοπτικής ασυδοσίας. Κάνατε φλάμπουρο το δάκρυ του Τσιόδρα για την έρμη την τρίτη ηλικία, αλλά κάνετε γαργάρα συστηματικά τις καθημερινές εκατόμβες τις οποίες προκάλεσε αυτός ο αχαίρευτος Πολάκης με τις αναρτήσεις του κι όχι η κυβερνητική διαχείριση. Για τους εγκλωβισμούς και την απέραντη ξεφτίλα να μην υπάρχει πρόσβαση για τους ασθενείς στα νοσοκομεία φταίει πάλι ο ιδιόρυθμος Κρητικός; Πόσα δάκρυα άραγε του Τσιόδρα θα μπορούσαν να αντιρροπήσουν το καθημερινό μακελειό – κυριολεκτικό και μεταφορικό – μαζί με το τρομώδες παραλήρημα που ζει δυο χρόνια τώρα η χώρα; Κανείς δεν θα μπορούσε να επικαλεστεί την αιδώ σας βέβαια. Αυτή δεν ανήκει στα τιμαλφή της χαζοχαρούμενης και ακκιζόμενης επικράτειας του ναρκισσισμού σας.

Εγκλωβισμένος καρδιοπαθής στο newsit.gr: Δεν σήκωναν το τηλέφωνο στην  Αττική Οδό

     Μαζί με όλα αυτά συνέπεσε και το άρθρο-θρήνος του Χρίστου Γιανναρά στην Καθημερινή για τη συμπλήρωση τεσσαρακονταετίας από την επάρατη πράξη των Γραικύλων του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου και Λευτέρη Βερυβάκη να καθιερώσουν το μονοτονικό σύστημα στη γραφή της ελληνικής γλώσσας, καταργώντας τα Αλεξανδρινά κλέη της, ψιλές, δασείες, περισπωμένες και βαρείες  και εγκληματώντας με τον πιο βάναυσο τρόπο πάνω στην ιδέα του Ελληνισμού – πάντοτε κατά την προσέγγιση του εγκρίτου πανεπιστημιακού καθηγητού.

     Μελετώντας το εν λόγω άρθρο έμεινα με την αίσθηση πως δεν έχουμε ακόμη ξεμπερδέψει με τη νοοτροπία και την επιχειρηματολογία του λογιωτατισμού, την  διάχυτη αίσθηση όχι  απλώς  των κινδύνων που αντιμετωπίζει η ελληνική γλώσσα, αλλά του επικείμενου ή συντελούμενου ήδη αφανισμού της. Το εύλογο ερώτημα που μου γεννήθηκε είναι γιατί ο κύριος Γιανναράς με το επιστημονικό κύρος που διαθέτει δεν απαίτησε και δεν επέβαλε τα δικά του τουλάχιστον γραπτά – εννοώ και τα άρθρα του στον τύπο – να τυπώνονται με το πολυτονικό σύστημα, αφού κατά την κρίση του το μονοτονικό αποτελεί χαριστική βολή για την ελληνική γλώσσα.

Αλλά η γλώσσα αυτή δεν αφανίστηκε ούτε με την επικράτηση της κοινής ελληνιστικής που αλλοίωσε την προσωδία και την αντικατέστησε με τον δυναμικό τονισμό των λέξεων ούτε με την εγκατάλειψη της χρήσης του απαρεμφάτου ούτε με τη δουλεία, ρωμαϊκή, φραγκοβενετική και τουρκική του γένους μας ούτε με τον μακραίωνα αναλφαβητισμό της πλειονότητας που μαζί με τόνους και πνεύματα αγνοούσε γραφή και ανάγνωση. Και ω του θαύματος, γέννησε και διέσωσε προφορικά το σφρίγος και την ομορφιά της καθημερινής του λαλιάς στα αριστουργήματα της δημοτικής και ρεμπέτικης ποίησης. Και μια ακόμη απορία, η ελληνική γλώσσα σαρκώθηκε αφότου επινοήθηκαν από του Αλεξανδρινούς φιλολόγους οι τόνοι και τα πνεύματα, για να διευκολυνθεί η εκμάθηση της ελληνικής από τους αλλόγλωσους λαούς της Ασίας και της Αφρικής; Μέχρι την καθιέρωση δηλαδή της μικρογράμματης γραφής και των πνευμάτων και των τόνων έπασχε η γλώσσα μας με τις τόσο διαφορετικές – και πολλές φορές αντινομικές – διαλεκτικές της ιδιαιτερότητες;

       Πάντως είτε «το χιόνι πέφτει από ψηλά» είτε «η βρόχα πέφτει στραίητ θρου», είτε μας κογιονάρει ο στρατηγός άνεμος είτε μας κυκλώνει η πύρινη λαίλαπα, είτε προσηλώνεται ο πρωθυπουργός στις υποδείξεις των επιστημόνων είτε «σιγά μην περιμένει τις επιστημονικές μελέτες να του πουν τι πρέπει να κάνει», ένα αποδεικνύεται βέβαιο, ότι η κυβερνητική μηχανή πορεύεται με γνώμονα την αθάνατη και προφητική ρήση του πάντοτε καλτ Κώστα Γκουζγκούνη: « Πάμε στο δρόμο και θα δούμε!» Σε κάποια από τις διδακτικές του ταινίες ο μαιτρ σχεδιάζει μια ληστεία τράπεζας και χαράζει μ’ ένα κλαδί πάνω στην άμμο το σχέδιο δράσης της ομάδας: « Εδώ είναι η τράπεζα, εδώ είναι η αστυνομία. Εδώ είναι ο δρόμος. Εδώ είμαστε εμείς.» Εν συνεχεία σκέφτεται λίγο και λέει το απίθανο: «Πάμε στο δρόμο και θα δούμε». Σ’ αυτά τα χνάρια, θαρρώ, πορεύτηκαν και χτες – όπως πάντα- και οι άριστοι του επιτελικού κράτους εμπνευσμένοι από τον αδιαφιλονίκητο ηγέτη τους. Και αξιωθήκαμε να ζήσουμε έναν ακόμη θρίαμβο.

      Και σ’  αυτούς που θα θεωρήσουν ευτελές και χυδαίο το παράδειγμα, που είναι η γραμμή πλεύσης για τον θίασο των κυβερνώντων, έχω να πω τούτο. Οι πραγματικά μεγάλες μορφές – από διαφορετικές θέσεις – του κινηματογράφου μας Βασίλης Ραφαηλίδης και Νίκος Κούνδουρος  είχαν προγραμματίσει στην ΑΛΚΥΟΝΙΔΑ ένα αφιέρωμα στον καλτ ελληνικό κινηματογράφο με προσκεκλημένο τον Κώστα Γκουζγκούνη. Ατυχώς το αφιέρωμα δεν πραγματοποιήθηκε λόγω κοσμοπλημμύρας που κατέκλυσε την οδό Ιουλιανού. Σκέφτομαι όμως πως στη χώρα της φαιδράς – και τραγικής συνάμα – πορτοκαλέας η ζωή όλων μας κινείται στο ίδιο καλτ πλαίσιο που διαμορφώνουν – ακόμη κι αν τον αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας ταμπουρωμένοι στη σοβαροφάνειά τους – οι λειτουργικοί επίγονοι του Κώστα Γκουζγκούνη εφαρμόζοντας  με θρησκευτική ευλάβεια το ακατάρριπτο δόγμα του: « Πάμε στο δρόμο και θα δούμε!».

     Γι’  αυτό « Κι ο δρόμος εξακολουθεί, σκληρός, σκληρότερος παρά ποτέ…»(3) και δεν φαίνεται ποσώς να μαλακώνει,  γιατί λείπουν απελπιστικά οι ποιητές, την ώρα που κανοναρχούν οι ποικιλώνυμοι τζουτζέδες.

  1.   Μανόλης Αναγνωστάκης,  Ο ΠΟΛΕΜΟΣ
  2.   Στίχος ρεμπέτικου τραγουδιού που φωνογραφήθηκε στο Σικάγο της Αμερικής το 1920 με τίτλο: ΜΠΑΡΜΠΟΥΤΙ.
  3.    Ανδρέας Εμπειρίκος:  Ο ΔΡΟΜΟΣ

Χιόνια Αττική Οδός: Δικαιούνται αποζημίωση οι εγκλωβισμένοι – Πόσα θα πάρει  ο καθένας

  1. Αθανασίου Δημήτριος
    29/01/2022 στο 10:38 ΠΜ

    Καλημέρα Νίκο
    Χαίρομαι που συναντώ έστω και έτσι τον Γιώργο.
    Απολαμβάνεις τα κείμενα του

    Δύο παρατηρήσεις

    Η μία αφορά τη «δύναμη» της φύσης.
    Ακόμα και πολύ καλά οργανωμένες χώρες ((π.χ Γερμανία, ΗΠΑ, Γαλλία, Αγγλια κλπ) δεν μπορούν να μηδενίσουν τις καταστροφές από ακραία καιρικά φαινόμενα.
    Χορτάσαμε από ανθρώπους με μαγικές λύσεις ( όπως οικονομική κρίση ή πανδημία)

    Η δεύτερη αφορά την απαξίωση των πολιτικών η οποία έχει ξεκινήσει πολλά χρόνια πριν.
    Η απαξίωση έφερε τα αποτελέσματα της.
    Θα πρέπει να θυμηθούμε ότι καταστροφές είχαμε με διαφορετικές κυβερνήσεις.
    Θυμίζω
    Πυρκαγιές Ηλείας, Μάνδρα,, Μάτι, Εθνική οδός, πυρκαγιές Εύβοια, Αττική οδός
    Κάποτε εθνοπατέρες ήταν οι άριστοι της κοινωνίας. Τώρα είναι οι πιο γυμνασμένοι και οι προβεβλημένοι από τα ΜΜΕ. (όταν έχουμε κριτήριο σέξυ για πολιτικό τι να πεις και τι να περιμένεις. Η μόρφωση τους δεν μας απασχολεί )

    Υ.Γ 1 Το πρόβλημα με την Αττική οδό είναι ενδεικτικό της ανικανότητας γιατί είναι ο καλύτερα ελεγχόμενος από κάμερες δρόμος στην Ελλάδα.. ;Ήταν πολύ εύκολο να αποφευχθεί το φιάσκο
    Υ.Γ 2 Ο Γκουσγκούνης (σύμφωνα με τις διηγήσεις του Γιώργου στο σχολείο) ήταν πολύ καλός στον ρόλο του γιατί πήγαινε «έτοιμος» στα γυρίσματα
    Υ.Γ 3 Η απαξίωση κατά την άποψη μου έγινε σκόπιμα για πολλούς λόγους
    Υ.Γ 3 Εξακολουθώ να μην σε έχω στο facebook
    .

    • N.T.
      30/01/2022 στο 10:06 ΠΜ

      Ο Γιώργος έχει πάντα εικονοκλαστική θεώρηση των πραγμάτων. Ακόμα και όταν δεν συμφωνείς απόλυτα μαζί του, τον χαίρεσαι.

      Στο Facebook εγώ βλέπω ότι σε έχω φίλο. Τι γίνεται δεν καταλαβαίνω…

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: