Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια > Ο Γιώργος και η θάλασσα

Ο Γιώργος και η θάλασσα

Το να περνάς χρόνο μόνος σου, κάνει καλό στην καριέρα σου. Εδώ είναι οι 6  απλοί λόγοι | It's Possible

Του Νίκου Τσούλια

     Πολλοί άνθρωποι έχουν σχέση με τη θάλασσα, επαγγελματική, ερασιτεχνική… Άλλοι ασχολούνται με ένα θαλάσσιο σπορ, άλλοι τη γνωρίζουν στις διακοπές του καλοκαιριού – ως εθιμοτυπία – άλλοι εμπνέονται και την ερωτεύονται. Ναι υπάρχει και έρωτας για τη θάλασσα.

    Τον βλέπω και τον θαυμάζω αυτόν τον έρωτα. Είναι πάντα θαλερός και ανθηρός στον Γιώργο. Είναι έρωτας ζωής, που δεν τον μαραίνει κανένα φορτίο του χρόνου. Μπορεί να κάθεται όλη την ημέρα στη θάλασσα. Έχει γυρίσει σχεδόν όλα τα νησιά των ελληνικών πελάγων. Κυνηγάει τις πιο απόμερες παραλίες, τις πιο γραφικές. Ίσως να θεωρεί ότι έχουν κάτι περισσότερο να του πουν, αφού δεν έχουν γνωρίσει πολλούς επισκέπτες.

     Θυμάται κάθε μικρό θαλασσινό κόλπο και κάθε θαλασσινή γωνιά που έχει επισκεφτεί ακόμα και μετά από πολλά χρόνια. Θυμάται που άφησε το αυτοκίνητο, που κατέβηκαν μαζί με τη γυναίκα του εκείνον τον χαλικόδρομο, που μετά έγινε χωμάτινος, που είχε την τάδε κατηφόρα και έστριβε φιδωτά, που τελείωνε με ένα πολύ στενό μονοπατάκι – μια διαδρομή σαν να θέλει να ταλαιπωρήσει τους περίεργους εραστές της θάλασσας, για να νιώσουν την απόλαυση που θα ακολουθήσει πιο έντονα ή για να τους δοκιμάσει για το αν το πάθος τους προς την αρχέγονη μήτρα της ζωής στον Γαλάζιο Πλανήτη μας είναι αρκετά δυνατό.

     Δεν τον τρομάζουν ούτε τα μεσημέρια. Μπορεί να κάθεται καταλιακού ή σε ίσκιο με τις ώρες. Να ρεμβάζει και να στοχάζεται. Να μιλάει με έναν άλλον άγνωστο επισκέπτη σαν να γνωρίζονται ή μάλλον σαν να είναι φίλοι παιδιόθεν “όποιοι λατρεύουν τη θάλασσα έχουν κάποιο πολύ δυνατό κοινό πόθο, γνωρίζονται και ας μην το ξέρουν”, λέει στην απορία σου. Έχει μια φοβερή άνεση να πιάνει γνωριμίες στη θάλασσα.

     Μπορούσε να μονολογεί και μόνος του. Ναι, μιλάει στη θάλασσα. Πιάνει κουβέντα με τα κύματα και με τους παφλασμούς, με το σβήσιμο του νερού στην αμμουδιά, με τα παιχνιδίσματα του μάμαλου και του αντιμάμαλου, με το ακούραστο σύρε κι έλα. Και μετά αφηγείται το τι συνέβη μεταξύ του εαυτού του και της θάλασσας με τις ώρες και συνδέει τις ιστορίες της πρόσφατης παραλίας με τις ιστορίες των άλλων παραλιών του παρελθόντος και του πολύ παλιού παρελθόντος ακόμα. Όλη η ανησυχία του και η ιστορία του γεμάτη θάλασσα και παραλίες είναι.

     Υπάρχει και ένα μυστικό, που πρέπει να ειπωθεί. Θα νομίζετε ότι ο Γιώργος είναι δεινός κολυμβητής ή και ψαροντουφεκάς ή και θαλάσσιος sportsman. Όχι. Ο Γιώργος έχει μια πολύ ξεχωριστή σχέση με τη θάλασσα. Δεν κολυμπάει. Τσαλαβουτάει για λίγο και μετά κάθεται με την καρέκλα του μέσα στο νερό και αρχίζει τους στοχασμούς του. Και χαζεύει τη θάλασσα με τις ώρες και όλο κάτι της λέει. Και όλο κάτι ακούει απ’ αυτή…

Αισθάνομαι ότι είμαι μόνος... | iEllada.gr

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες: ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: