Αρχική > βιβλία, λογοτεχνία > Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες

Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες

Αγαπημένα βιβλία: «Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες» Ντέλια Όουενς |  Cityportal.gr

Του Νίκου Τσούλια

Της ΟΥΕΝΣ ΝΤΕΛΙΑ (2019)

μετάφραση: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Εκδόσεις: Δώμα, σελίδες: 470

     Καιρό πολύ είχα να διαβάσω τόσο καλό σύγχρονο μυθιστόρημα. Ένα μυθιστόρημα – ύμνος στη φυσική ζωή και στον άνθρωπο, που διαβάζεται απνευστί προσφέροντάς σου απλόχερα την αισθητική απόλαυση του διαβάσματος.

     Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα πολλών πτυχών. Είναι αστυνομικό και ερωτικό, κοινωνικό και ψυχολογικό αλλά και επιστημονικής χροιάς μυθιστόρημα, αφού η συγγραφέας παραθέτει πολύ σημαντικές γνώσεις για την πανίδα και για ένα παρεξηγημένο μέρος της φύσης, τον βάλτο και το έλος. Μα προπάντων είναι ένα ανάγνωσμα που καλλιεργεί το συναίσθημα, που προάγει τις πραγματικές αξίες της ζωής και εστιάζει στην ουσία της ανθρώπινης φύσης.

     Η λογοτεχνική γραφή βρίσκει συχνά – πυκνά στιγμές κορύφωσης προσφέροντάς σου ψυχική αγαλλίαση και πνευματική άσκηση στοχασμού. Οι παραστάσεις και οι πολλαπλές μορφές εικονοποιίας είναι τόσο ενεργές, που σε ταξιδεύουν στους τόπους και στο σκηνικό της αφήγησης χωρίς να το πολυ-αντιλαμβάνεσαι. Οι χαρακτήρες των ηρώων αντιπροσωπευτικοί μιας μάλλον κλειστής μικροκοινωνίας, στην οποία κοινωνία δοκιμάζονται οι ανθρωπιστικές αξίες σε ένα περιβάλλον με ισχυρές προκαταλήψεις.

     Η ηρωίδα, το Κορίτσι του Βάλτου, θα μεγαλώσει μόνη της, θα περάσει μέσα από σκληρές δοκιμασίες τόσο από το δικό της τοξικό οικογενειακό περιβάλλον όσο και από έναν ρατσιστικό περίγυρο κάπου εκεί στην Βόρειο Καρολίνα του γνωστού Νότου των Ηνωμένων Πολιτειών. Καταφύγιό της το καλύβι της, παρέα της τα πουλιά της θάλασσας. Να ένα δείγμα της σχέσης της ηρωίδας με τη φύση και τα σχετικά ερωτήματά της.

     “Η Κάια άφησε το περιοδικό στα πόδια της με το μυαλό της να ταξιδεύει σαν τα σύννεφα. Κάποια θηλυκά έντομα τρώνε το ταίρι τους, μητέρες από την οικογένεια των θηλαστικών εγκαταλείπουν τα μικρά τους λόγω του μεγάλου στρες, πολλά αρσενικά βρίσκουν ριψοκίνδυνους ή πανούργους τρόπους ώστε το σπέρμα τους να επικρατήσει των ανταγωνιστών τους. Τίποτα δεν είναι υπερβολικά απρεπές εφόσον βοηθάει να συνεχιστεί ο κύκλος της ζωής. Η Κάια ήξερε πως αυτό δεν αποτελούσε κάποια σκοτεινή πλευρά της Φύσης· ήταν απλώς επινοητικοί τρόποι να τα βγάζεις πέρα όταν όλα είναι εναντίον σου. Και με τους ανθρώπους, το πράγμα σίγουρα πήγαινε ακόμα πιο μακριά”.

     Όμως θα αναζητήσει τη συντροφιά, τη φιλία, την αγάπη, τον έρωτα! Μπορεί ένας άνθρωπος να ολοκληρωθεί χωρίς αυτά; Μπορεί ένα κορίτσι, μια κοπέλα, μια γυναίκα να γεύεται τον εαυτό της και τον κόσμο μόνη και έρημη; Η Κάια, η ηρωίδα, θα βρίσκεται με το ένα πόδι στη μοναξιά της και με το άλλο στις “παρυφές” της μικρής κοινότητας. Θα βρει στηρίγματα σε κατατρεγμένους ανθρώπους, στην οικογένεια του Σάλτα. Θα αγαπήσει. Θα ερωτευθεί. Θα αγαπηθεί. Θα απογοητευτεί. Θα πονέσει. Αλλά όλα αυτά σε ένα δυστοπικό κοινωνικό σκηνικό. Η αγωνία στον αναγνώστη συναντά διακυμάνσεις αλλά είναι πάντα ενεργή. Δύσκολα αφήνει το βιβλίο για διάβασμα αργότερα…

     Αν και δίπλα το καλύβι της ηρωίδας και το χωριό, η απόσταση των ανθρώπων είναι τόσο μεγάλη. “Την Κάια δεν την είχαν καταλάβει. Ευαίσθητη και έξυπνη, είχε καταφέρει να επιβιώσει ολομόναχη, εγκαταλελειμμένη απ’ τους ανθρώπους, παρέα με τους γλάρους και μ’ όσα της δίδαξε η άμμος κι η αρμύρα. Όταν δύο νεαροί απ’ το χωριό γοητεύονται απ’ την άγρια ομορφιά της, η Κάια ανοίγεται σε μια καινούργια ζωή. Αλλά τότε συμβαίνει το αδιανόητο”…

     Το επίδικο ζήτημα πάνω στο οποίο εξυφαίνεται η δράση και η αφήγηση είναι δραματικό. “Για χρόνια, οι φήμες για την Πιτσιρίκα του Βάλτου έδιναν κι έπαιρναν στο Μπάρκλι Κόουβ, ένα ήσυχο ψαροχώρι της Βόρειας Καρολίνας. Ο θάνατος του νεαρού Τσέις Άντριους τις έκανε να φουντώσουν ακόμη περισσότερο. Ποιος θα μπορούσε να τον είχε σκοτώσει, αν όχι εκείνο το αγριοκόριτσο που ζούσε μονάχο του στα βάθη του βάλτου”; Την όλη εξιστόρηση λοιπόν τη διατρέχει η δολοφονία του “μάγκα” της περιοχής. Παράλληλες εξελίξεις, υφάδια πολύ όμορφα πλεγμένα με διαρκή ερωτήματα, με έντονη αγωνία, με ανατροπές. Εδώ θα δοκιμαστούν αντιλήψεις και απόψεις για τον άνθρωπο. Θα γίνουν συγκρούσεις χαρακτήρων.

     Θα υπάρξει καταλλαγή των παθών; Θα διαπαιδαγωγηθούν οι άνθρωποι από τα διδάγματα της ζωής; Θα υπάρξει δικαίωση στο μαρτυρικό βίο του Κοριτσιού του Βάλτου; Πώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το βιβλίο με λίγα και εύστοχα λόγια; Επιλέγω τη θεώρηση του οπισθόφυλλου του ίδιου του βιβλίου. “Μια ωδή στον φυσικό κόσμο και μια σπαρακτική ιστορία ενηλικίωσης, που μας υπενθυμίζει πώς τα παιδικά μας χρόνια μάς καθορίζουν για πάντα και ότι η ανθρώπινη φύση κουβαλά αρχέγονα, βίαια μυστικά, απ’ τα οποία κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει”.

Στη λέσχη ανάγνωσης του Πολύεδρου, το βιβλίο "Εκεί που τραγουδάνε οι  καραβίδες"

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: