Αρχική > βιβλία > Το παράπονό μου με τα βιβλία!

Το παράπονό μου με τα βιβλία!

Κλασικοί Συγγραφείς | Πάμπλο Νερούδα - Nakasbookhouse.gr

Pablo Neruda

Του Νίκου Τσούλια

      Όταν σου έχει λείψει κάτι πάρα πολύ στην παιδική σου ηλικία, όταν ο πόθος σου για ένα αγαθό παραμένει ισχυρός και θεριεύει όσο περνάνε τα χρόνια κι οι καιροί, όταν η εικόνα του βιβλίου είναι ένα αρχέτυπο στη σκέψη σου και στο όνειρό σου, τότε πρέπει να αφεθείς ολοκληρωτικά σ’ αυτή την τόσο ξεχωριστή μορφή της πνευματικής περιπέτειας.

      Διάβαζα τα σχολικά βιβλία ξανά και ξανά, των μικρότερων και των μεγαλύτερων τάξεων απ’ αυτή που κάθε φορά πήγαινα. Διάβαζα τα βιβλία των μεγαλύτερων αδελφών μου πριν αυτές καν τα ξεκινήσουν καλά καλά στο σχολείο. Όταν έφταναν τα καινούργια βιβλία στο μικρό φτωχικό μας, νόμιζα ότι το σπίτι όλο άλλαζε. Πιάναμε αμέσως και τα ντύναμε προσεκτικά από αγάπη και από έννοια, γιατί αν δεν ήταν στην τσάντα μας, παντού υπήρχε ο κίνδυνος να τσαλακωθούν. Πού σκέψη για βιβλιοθήκες στην μικρή δύο δωματίων χαμοκέλα μας που χώραγε οκτώ άτομα… Μα δεν ξέραμε ότι υπήρχαν βιβλιοθήκες στα σπίτια – μόνο στο σχολείο μια μικρή ντουλάπα με γυάλινη προθήκη, με μια μικρή εγκυκλοπαίδεια, κάνα δύο λεξικά και κάποια βιβλία ιστορίας ήταν η εικόνα που είχαμε για το πού φωλιάζουν τα βιβλία…

      Τα πρώτα εξωσχολικά βιβλία ήλθαν στα χέρια μου προς το τέλος του εξατάξιου τότε Γυμνασίου και ήταν φροντιστηριακά, η Φυσική του Μάζη και η Χημεία του Μανωλκίδη, για να με βοηθήσουν στην κατάκτηση του μεγάλου ονείρου μου, στην εισαγωγή στο πανεπιστήμιο. Τότε δεν υπήρχε η σημερινή μανία με τα φροντιστήρια αλλά ούτε και λεφτά για υποψία μιας τέτοιας σκέψης. Τότε η αναμέτρηση με το όνειρό σου και με τη φιλοδοξία σου ήταν το διάβασμα, διάβασμα, διάβασμα…

      Και σαν πέρασα στο πανεπιστήμιο, έκανα οικονομία στην οικονομία της φτώχειας της οικογένειάς μου για να περισσεύει καμιά δραχμή για την αγορά βιβλίων. Μέχρι που άρχισα να δουλεύω ως φοιτητής και τότε όλα άλλαξαν. Τι χαρά! Ήταν εκείνα τα υπαίθρια βιβλιοπωλεία με τα ράφια ακουμπισμένα στο δυτικό μέρος του κτιρίου της Νομικής στην οδό Μασσαλίας με τα παλιά βιβλία αλλά τόσο προσιτά στις δυνατότητές μου, που ήταν ο μικρός μου παράδεισος. Βιβλία πολιτικά, λογοτεχνικά, φιλοσοφικά, ξενόγλωσσα όλα ανακατωμένα στις μικρές δίφυλλες βιβλιοθήκες που μου θύμιζαν κάτι μικρά ντουλαπάκια, που είχαν οι πλανόδιοι υφασματέμποροι στα άλογά τους περνώντας από τη δημοσιά στις παλιές δεκαετίες του 1960.

      Έγινε θεσμός! Κάθε κάθοδός μου από τότε τη δεκαετία του 1970 στο κέντρο της Αθήνας περιελάμβανε και περιλαμβάνει και σήμερα χρόνια πολλά μετά την περιοδική επίσκεψή μου σε βιβλιοπωλεία της Σόλωνος, της Ιπποκράτους, της Ασκληπιού, της Ακαδημίας, της Σταδίου, της Πανεπιστημίου, της Γραβιάς, της Κάνιγγος, της Μαυρομιχάλη, της Χαριλάου Τρικούπη και την αγορά δύο – τριών βιβλίων κάθε φορά. Στόχευσή μου τα στοχαστικά βιβλία, τα κλασικά βιβλία, τα βιβλία που θα προκαλούν τις ακρώρειες της σκέψης μου και θα μου βάζουν δύσκολα…

      Και κάθε επιστροφή στο διαμέρισμά μου με τα βιβλία – συντρόφους και με τους συνοδευτικούς σελιδοδείκτες ή κάνα μολύβι και κάνα στυλό είναι μια μαγική εικόνα, ίδια όμορφη και φαντασιακή, ανεξίτηλη και ακτινοβολούσα εδώ και τόσους καιρούς. Θα ακολουθήσει μια ιεροτελεστία. Πότε θα διαβαστούν, πότε θα αποδελτιωθούν, σε ποια θέση των βιβλιοθηκών θα πάνε, ποια θα πρέπει να χάσουν την προνομιακή της θέση γιατί ήλθαν άλλα πιο στοχαστικά…

      Η περιπέτεια του διαβάσματος έχει ένα ολόκληρο σκηνικό, που θέλει την ξεχωριστή του φροντίδα, τη δική του θεώρηση, γιατί δεν είναι απλά ένα εξωτερικό του διαβάσματος σκηνικό αλλά συστατικό στοιχείο του! Τώρα πώς γίνεται αυτό δεν απαντιέται με λόγια. Ή το συλλαμβάνεις ψυχανεμιζόμενος την όλη ιστορία βιβλίων και διαβάσματος ως βιβλιοφάγος που έχεις κατακτήσει τη σχετική κουλτούρα ή απλώς δεν μπορείς να το εξηγήσεις. Άλλωστε αυτή η παράξενη υπόθεση του σκηνικού του διαβάσματος – κατά πόσο είναι εξωτερικό ή εσωτερικό / συστατικό στοιχείο του διαβάσματος – δεν είναι μοναδική. Ίσως και να απορρέει από το αντίστοιχο δίλημμα: τι είναι πρωτίστως το βιβλίο, φυσικό αντικείμενο ή πνευματικό έργο; Και μη βιαστείτε να απαντήσετε δεν είναι καθόλου εύκολη ιστορία.

      Κρίση, ποια κρίση; Η περιδιάβαση στα βιβλιοπωλεία είναι κομμάτι της ζωής μου – κανένας δεν μπορεί να μου το αφαιρέσει -, απλώς έγινε πιο μαζεμένη η αγορά βιβλίων. Τώρα δεν παίρνω βιβλία ανεξάρτητα από το αν θα προλάβω να τα διαβάσω. Τώρα όποιο γυρίζει μαζί μου στο διαμέρισμά μου είναι εξασφαλισμένο ότι θα διαβαστεί. Τώρα οι χώροι λιγόστεψαν. Τα χιλιάδες βιβλία μου είναι ακόμα και στα πιο απίθανα μέρη.

      Τώρα αναμετριέμαι με το χρόνο – αυτός δηλαδή τα βάζει μαζί μου – και εγώ αναμετριέμαι με τα βιβλία, τα βάζω εγώ μαζί τους. Με ποια θα ταξιδέψω – θα διαβάσω στη συνέχεια – και ποια θα αφήσω, γιατί είναι τόσα πολλά αδιάβαστα (…) και δεν θέλω να μου κάνουν παράπονο, το ίδιο παράπονο που έκανα εγώ γι’ αυτά πριν από χρόνια και καιρούς…

Αποτέλεσμα εικόνας για beauty woman reading a book

Vladimir Nabokov reading Pnin. Wait a minute, why is everyone reading their own novels?

Κατηγορίες:βιβλία Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: