Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια > Φαντάσματα με τις σκιές και την ομίχλη

Φαντάσματα με τις σκιές και την ομίχλη

image

Του Νίκου Τσούλια

     Όταν μικρός μαθητής περνούσα περνούσα τα βράδια από τη βαριά σκιά της μεγάλης βελανιδιάς στο χαλικόδρομο πηγαίνοντας από τη μικρή μας χαμοκέλα στο χωριό κάπου ένα χιλιόμετρο απόσταση για να ψωνίσω, έτρεχα γρήγορα για να βγω στο φως του φεγγαριού. Παράξενες μορφές ξεπηδούσαν και δεν καταλάβαινα από που.

     Έλεγαν οι μεγάλοι ότι είναι τόποι που “βαστάει ο διάολος” και… “Αν με βλέπει το φεγγάρι, μπορεί και κάποιος άλλος να με βλέπει και ας μην το ξέρω”. Σκεπτόμουνα αυθαίρετα; Δεν είχε σημασία. Αφού έτσι το φανταζόμουνα, μου αρκούσε.

     Όταν μικρός καβαλάρης διέσχιζα το πυκνό πευκόδασος της Κανελέικης το σούρουπο, για να πάω στο γειτονικό χωριό που είχαμε την άλλη περιουσία μας, έτρεχα το άλογο για να φτάσω μια ώρα αρχύτερα στα σταροχώραφα που άνοιγε ο ουρανός με τα αστέρια του και μετά αναζητούσα κάποιο αμυδρό φως που θα ξετρύπωνε από την καλύβα μας, για να πιαστώ από την ιδέα “να, φτάνω όπου νάναι…” και να φύγει ο φόβος από τα περίεργα σχήματα που απλώνονταν μέσα μου.

     Όταν ως λυκειόπαιδο κατέβαινα χειμωνιάτικη νύχτα με το τελευταίο λεωφορείο στο διπλανό χωριό και διάλεξα τον παλιό, έρημο πλέον δρόμο που ήταν μέσα αλλού στα εξωλίμνια και αλλού στα εσωλίμνια χωράφια στα όρια της λίμνης του φράγματος για να πάω στο σπίτι μου, δεν φανταζόμουνα ότι όλη η μια ώρα πεζοπορία μου θα ήταν τυλιγμένη στην ομίχλη. Πυκνή, παχιά και βαριά, δεν με άφηνε να βλέπω πιο πέρα από τα δύο μέτρα. Έφεγγε η ίδια τον εαυτό της. Έκρυβε κάθε άλλο αντικείμενο. Σκοτείνιαζε τα φυτά και τα δέντρα και σαν τα πλησίαζα πολύ,  έβλεπα τη μορφή τους. Πριν ήταν φαντάσματα. Μόνο ο δρόμος κάπως ξεχώριζε για μόλις λίγα βήματα μπροστά μου. Και ήταν που ήξερα απ’ έξω και ανακατωτά τη διαδρομή και μπορούσα να ψιλοτρέχω στα πιο σκοτεινά σημεία. Βάδιζα και η σκέψη μου ήταν όλο και πιο πολύ μπροστά από τα βήματά μου, στα πιο γνωστά μέρη που γειτόνευαν με το δικό μου χωριό. “Ε, εκεί δεν υπάρχει φόβος”. Έτσι νόμιζα. Έτσι θα ήταν.

     Η ομίχλη έκανε τη λίμνη και τη στεριά να μην ξεχωρίζουν – ούτε ουρανός υπήρχε. Εγώ και η ομίχλη. Όλα ένα λευκό, βαρύ γαλάκτωμα, απειλητικό, οτιδήποτε θα μπορούσε να ξεφυτρώσει – μήπως θα με ρώταγε; Ερημιά παντού, “στοιχειωμένος θα είναι τώρα ο τόπος, αφού τόσοι άνθρωποι ζούσαν εδώ από πάντα, σε σπιτικά νοικοκυρεμένα με τις αυλές τους και τους κήπους τους και αφού τους ξερίζωσαν με βίαιο τρόπο, εδώ δεν τριγυρίζουν οι νοσταλγίες τους, εδώ δεν μαζεύονται οι ψυχές τους και οι δαίμονές τους”;

     Η σκέψη μου δεν είχε σταματημό. “Μα αυτοί είναι γνωστοί μου οι πιο παλιοί. Τον ίδιο καημό έχουμε. Τα πατρικά μας σπίτια γυρεύουμε, που έπνιξε το νερό της λίμνης… Μα τι ψάχνω να βρω; Η ζωή αλλάζει. Δεν μας ρωτάει. Πρέπει να προχωράμε στο σήμερα. Το χθες δεν υπάρχει. Όσο το σκέπτεσαι τόσο σε δυναστεύει”.

     Εκείνη τη φορά είπα να ξορκίσω τους δαίμονές μου. Γιατί να πειράζω τα φαντάσματα; Έχουν το δικό τους κόσμο. Ένιωθα την απαλότητα της ομίχλης, το βελούδινο άγγιγμά της. Μαγευτικές είναι τώρα οι εικόνες της. Δεν έβλεπα τα σχήματα των δέντρων και των φυτών καταπώς τα έφτιαξε η φύση. Ε και; Καλύτερα δεν ήταν. Η ασάφεια των μορφών τους μου άφηνε τη δυνατότητα να τα αναπλάθω όπως εγώ τα ήθελα. Και σαν έφτανα κοντά τους και μου αποκάλυπταν την εικόνα τους, διασκέδαζα με το παιχνίδι που είχα επινοήσει.

     Αν η ομίχλη μετασχηματίζει τη φύση όλη, το ίδιο δεν κάνω και εγώ; Και μάλιστα τα δικά μου σχήματα δεν τα αποδιώχνει κανένα φως της ημέρας, δεν αποσύρονται από τον ήλιο. Είναι δημιουργήματά μου, κομμάτια του εαυτού μου. Γιατί να μην τα αγαπώ!

image

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες:
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: