Αρχική > πολιτική, εκπαίδευση > Εχθροπραξίες και δημαγωγία στην πολιτική και στην εκπαίδευση

Εχθροπραξίες και δημαγωγία στην πολιτική και στην εκπαίδευση

Fylde Farm, 1945 - LS Lowry

Fylde Farm, ΛΣ Λόουρι

Του Νίκου Τσούλια

     Τι κοινωνία και τι λαός είμαστε; Τι πολιτικό σύστημα έχουμε; Τι περιεχόμενο δίνουμε στο δημόσιο διάλογο; Πώς ερμηνεύουμε τον κόσμο και πώς διαμορφώνουμε την πραγματικότητα και τη ζωή μας;

     Κάπως βαρύγδουπα τα ερωτήματα και ίσως να μην έχουν απόλυτα ορθολογική βάση. Αλλά υπάρχει κάτι που θέλω να τονίσω. Είναι δυνατόν κάθε θέμα που προκύπτει στο δημόσιο βίο της χώρας να γίνεται πόλωση με πολιτικοϊδεολογικά χαρακτηριστικά, να χωριζόμαστε σε στρατόπεδα και να ακολουθούν αντιπαραθετικές διαμάχες του τύπου “άσπρο – μαύρο”;

     Αναφέρομαι στο θέμα των ημερών, στην υπόθεση Λιγνάδη, με όλα τα συμπαρομαρτούντα της. Σημειώνω ότι ήταν απόλυτα σημαντική – θα έλεγα και ιστορικής σημασίας – η στάση της Μπεκατώρου, που έβγαλε στην επιφάνεια ένα τόσο σκοτεινό και απάνθρωπο ζήτημα, του βιασμού. Και έτσι άρχισε να ξετυλίγει ένα κουβάρι άθλιας συμπεριφοράς ανθρώπων που ευτέλιζαν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, που κατέστρεφαν τη ζωή ακόμα και παιδιών! Η ηθική καταδίκη αυτών των παρακμιακών ενεργειών είναι καθολική – και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική. Η δυναμική ανάπτυξη του ελληνικού MeToo είναι ελπίδα για καλύτερη κοινωνία.

     Εκείνο που – κατά τη γνώμη μου – είναι ακατανόητο και θολώνει την όλη εικόνα είναι ο μετασχηματισμός αυτού του θέματος σε μείζονα αντιπαράθεση μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ακόμα και οι αρχηγοί των δύο κομμάτων Ν.Δ. και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ενεπλάκησαν στην υπόθεση με αλληλοκατηγορίες απίθανης μορφής συνοδευόμενες με υπαινιγμούς και με υπονοούμενα, με ειρωνείες και με απαξιώσεις.

     Υπάρχει πολιτική ευθύνη στην Υπουργό Πολιτισμού για το χειρισμό της όλης υπόθεσης και όσο δεν το καταλαβαίνει αυτή και η κυβέρνησή της τόσο θα βουλιάζουν μαζί με τα απόνερα, που από ό,τι φαίνεται θα συνεχιστούν για πολύ καιρό.

     Πού είναι η ένστασή μου; Αυτό το θέμα – πέραν της πολιτικής ευθύνης που προσδιόρισαν παραπάνω – θα πρέπει να αντιμετωπιστεί από τους σχετικούς θεσμούς της πολιτείας τη δικαιοσύνη αλλά και τη Βουλή για να επανεξετάσει το όλο νομοθετικό πλαίσιο αυτών των άθλιων ενεργειών και όχι για να επιδοθεί σε εχθροπραξίες της μορφής “εμείς είμαστε οι ηθικοί και οι άλλοι είναι οι ανήθικοι” κλπ κλπ, όπως καλλιεργούν Ν.Δ. και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ο λόγος που το κάνουν είναι προφανής. Δεν παράγουν πολιτική. Δεν βγάζουν ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση για τα άλλα μείζονα θέματα και βρίσκουν αφορμή για μια τεχνητή πόλωση με στόχο να συσπειρώσουν το κομματικό ακροατήριό τους.

     Είναι εκπληκτικό και το εξής σημείο – σημείο φτηνής δημαγωγίας του κ. Μητσοτάκη. Θα εισάγει – λέει – τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στο σχολείο. Προφανώς είναι εκτός πραγματικότητας. Το ζήτημα αυτό εισήχθη από τις κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αλλά στη συνέχεια δεν αναπτύχθηκε περαιτέρω και εγκαταλείφθηκε – ας ρωτήσει και την αρμόδια Υπουργό του.

     Φυσικά “δεν ξέρει” ότι η εκπαιδευτική πολιτική που εφαρμόζει το Υπουργείο Παιδείας είναι πολιτική πλήρους αφαίρεσης του πολιτιστικού και του παιδαγωγικού περιεχομένου του σχολείου – που είναι και η ψυχή της παιδείας και της μόρφωσης -, είναι πολιτική θεσμικής αποδόμησης της δημόσιας εκπαίδευσης, προαγωγής της χωρίς όρους ιδιωτικοποίησής της με τους πιο ευτελείς διαδικασίες, είναι πολιτική μη στήριξης των σχολείων (μαθητών και εκπαιδευτικών) καθ’ όλη τη διάρκεια της πανδημίας.

     Αλλά τι να κάνει η δημαγωγική εξαγγελία του, όταν ο πολιτικός λόγος του ίδιου και του αρχηγού του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι απόλυτα αντιπαιδαγωγικός, όταν ο πολιτικός διάλογος με την ευθύνη των δύο γίνεται εχθροπραξία κακής μορφής;

     Όταν τα κοινωνικά ζητήματα γίνονται αρένα στείρας και ανούσιας κομματικής αντιπαράθεσης με την ευθύνη των δύο κομμάτων, όταν ηθικοποιείται η άλφα κομματική αντίληψη σε σχέση με τη βήτα, όταν η δημοσιότητα βγάζει στην επιφάνεια εικόνες κλειδαρότρυπας, “κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας”.

     Τόσα και τόσα κρίσιμα ζητήματα αφορούν τη χώρα, κρίνουν το παρόν και το μέλλον μας (εθνικά, πανδημία, οικονομική ύφεση, ανεργία, ανισότητες, νέες προκλήσεις κλπ κλπ) και δεν φαίνεται να διαμορφώνουμε ως πολιτεία και ως κοινωνία πεδίο στοιχειώδους συνεννόησης. Και όλα αυτά, όταν νιώθουμε και εκτιμούμε ότι το μέλλον μας δεν είναι ευοίωνο, όταν η κυβέρνηση δεν έχει κανένα σχέδιο για την υπέρβαση της κρίσης, όταν…

Το μπουκέτο με τριαντάφυλλα στο παράθυρο, 1958 - Balthus

Το μπουκέτο με τριαντάφυλλα στο παράθυρο, Balthus

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: