Αρχική > πολιτισμός, γεωγραφία > Ανυπέρβλητη η ομορφιά και η ιστορία της Αθήνας!

Ανυπέρβλητη η ομορφιά και η ιστορία της Αθήνας!

Η άδεια Αθήνα και τα εμβληματικά μνημεία της από ψηλά

Λατρεύω την Αθήνα

Του Νίκου Τσούλια

      Δεν ξέρω αν έριζαν οι θεοί για άλλη πόλη για να την ονοματοθετήσουν, για να συνδεθούν με τη μοίρα της και με την ιστορική αποστολή της. Δεν ξέρω – για να πάω στον ασήμαντο μικρόκοσμό μου – αν θα μπορούσα να φαντασιώνομαι άλλη πόλη για να τη συνδέσω με τη ζωή μου και με τα όνειρά μου, αφού η παιδική μου ονειροπόληση ήταν να «πάω στην Αθήνα», γιατί εκεί κατάλαβα ότι αρχίζει η πρόοδος της πατρίδας μου σε εκείνα τα χρόνια της φτώχειας της δεκαετίας του 1960 και του 1970.

      Και ήταν εκείνος ο μύθος της διαμάχης Αθηνάς και Ποσειδώνα, ένα «φως – φλόγα φωτιάς» στη μαγεία που κρύβουν οι ρίζες των παλιών, πολύ παλιών αφηγήσεων, εκεί στα σύνορα του Μύθου και το Λόγου. Κέρδισε η Αθηνά, η θεά της σοφίας, τα Γράμματα και η Τέχνη. Αλλά αυτά δεν είναι συμβολικά και κυριολεκτικά τα πεδία της προόδου και της ελευθερίας; Και από κοντά το ιερό δέντρο, η ελιά, για να συνδεθεί το πνευματικό τοπίο της σοφίας με το φυσικό τοπίο της ομορφιάς, την Αττική γη.

      Αλλά υπήρξε στη συνέχεια και κάτι άλλο, κάτι πολύ σημαντικό όχι μόνο για την ιστορία της Ελλάδας ούτε πολύ περισσότερο για τη δική μου φαντασίωση. Εδώ υπήρξε το μείζον γεγονός γι’ όλη την ανθρωπότητα, η Γέννηση της Δημοκρατίας. Για την Αθηναϊκή Δημοκρατία μιλάει ο κόσμος όλος στον αιώνα τον άπαντα. Και εγένετο φως στην πορεία του ανθρώπου, γιατί γεννήθηκε η ελευθερία και η ισότητα σε έναν θεσμό που παραμένει διαμάντι αληθινό, πάντα φωτεινό.

     Όταν λέμε δημοκρατία, εννοούμε την Αθηναϊκή Δημοκρατία. Όταν λέμε πολίτης, εννοούμε τον Αθηναίο πολίτη. Όταν λέμε πόλη εννοούμε την πόλη των Αθηνών. Εδώ επινοήθηκαν οι βασικοί θεσμοί του Δυτικού πολιτισμού. Εδώ γεννήθηκε φωτεινό μέρος του σημερινού κόσμου! Ναι, υπήρξε επεκτατική δύναμη η Αθήνα. Ναι και μόνο η υπόθεση των Μηλίων σε κάνει να ντρέπεσαι γι’ αυτό που λατρεύεις, αλλά δεν μπορεί να ακυρωθεί η πορεία προς τους φωτεινούς ορίζοντες που άνοιγε η Αθήνα για τον αρχαίο κόσμο.

      Και έγινε αυτή η πόλη μύθος και σύμβολο για τη συνεχή πρόοδο. Εδώ υπήρξε ο χρυσούς αιών. Εδώ μαζεύονταν οι γραμματιζούμενοι όλων των αρχαίων τόπων, για να φυτρώσουν σε γόνιμο έδαφος οι αναζητήσεις τους και οι έρευνές τους, οι γνώσεις τους και οι ανακαλύψεις τους. Εδώ η φιλοσοφία και η τέχνη θα γνωρίσουν κορυφώσεις μοναδικές. Εδώ είναι η Ακρόπολη και ο Παρθενώνας, ο Παρθενώνας της Αθηνάς, το παγκόσμιο σύμβολο του σύγχρονου πολιτισμού στο έμβλημα της UNESCO.

      Ποιος δεν νιώθει δέος βλέποντας το μνημείο των μνημείων, του πολιτισμού όλων των πολιτισμών; Ποιος δεν νιώθει τη σκέψη του να χάνεται και να ταξιδεύει σε καιρούς αλλοτινούς, σε ονειρεμένες εποχές; Και όποιος περιπατητής της Αθήνας δεν αναζητά και δεν συναντά κάθε τόσο με το βλέμμα του τον Παρθενώνα, τότε δεν έχει καταλάβει πού ζει, δεν έχει καταλάβει γιατί ζει… Κάθε φορά που έμπαινα στην Αθήνα από τη δυτική της πλευρά αναζητούσα τον Παρθενώνα. Και τώρα που υπάρχει η γέφυρα πάνω από τον Κηφισό και προβάλει πιο εμβληματικά η Μορφή του, πιάνω τη σκέψη μου να αφαιρεί όλο το αστικό περιβάλλον που τον περιβάλλει και βλέπω μόνο τον Ιερό Βράχο.

      Νιώθω το σκίρτημα μιας ξεχωριστής χαράς. Θεωρώ ότι γεύομαι κάτι μοναδικό. Κάνω και την πιο αυθαίρετη σκέψη μου. Η λατρεία, η μανία που είχα για το διάβασμα και για τα γράμματα από μικρός βρίσκουν τη νομιμοποίησή τους αλλά και τον τόπο τους εδώ στην πόλη της Αθηνάς. Και δεν με νοιάζει, έλεγα και λέω και θα λέω στον εαυτό μου, που δεν πραγμάτωσα όλα τα ατέλειωτα ούτως ή άλλως όνειρά μου, αλλά η κατοίκηση μου στον τόπο αυτό δεν είναι η πραγμάτωση του πρώτιστου ονείρου μου, της μήτρας των παιδικών ονείρων μου;

      Όλοι έχουν την Εστία τους, το φυλαχτό της ψυχής τους: το μικρό χωριό τους σκαρφαλωμένο κάπου σ’ έναν λόφο, τη γενέθλια πόλη τους που έφτιαχνε το αστικό περιβάλλον πλάι πλάι στο φυσικό περιβάλλον, το πατρικό τους σπίτι με την αυλή και το δέντρο της σκιάς. Εγώ έχω δύο Εστίες, το χωριό μου και την Αθήνα. Τη νοσταλγώ μόνιμα και σταθερά. Την ονειρεύομαι συνέχεια όταν λείπω. Και όταν καταφτάνω μετά από την όποια απουσία μου, η πρώτη κίνησή μου είναι να περιδιαβώ το κέντρο της.

      Μπορεί η εικόνα της από ψηλά να μην εντυπωσιάζει. Δεν έχει το πράσινο και την ελευθερία των χώρων που έχουν άλλες πόλεις της Ευρώπης, γιατί εμείς οι νεοέλληνες ταυτίσαμε την ανάπτυξη με το τσιμέντο! Μπορεί να νιώθεις ότι το τσιμέντο να την πνίγει και μόνο μια μικρή γωνιά γύρω από την Ακρόπολη να βαστάει το αρχαίο φως. Όμως αν ψυχανεμίζεσαι και αν φαντασιώνεσαι για το τι είναι η Αθήνα, θα βρίσκεις σε κάθε γωνιά της μικρά ξέφωτα, θα βρίσκεις την ομορφιά της. Αλλά πρέπει να την λατρεύεις – αλλιώς τίποτα δεν θα βρίσκεις, τίποτα δεν θα νιώθεις…

Αποτέλεσμα εικόνας για Αθηνα

Αποτέλεσμα εικόνας για Αθηνα

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: