Αρχική > βιβλία > Διάβασμα στην ύπαιθρο

Διάβασμα στην ύπαιθρο

Woman reading book on the pier near lake. - Stock Video Footage - Dissolve

Του Νίκου Τσούλια

     Ναι το διάβασμα σχετίζεται πάντα και με ένα σκηνικό, με το περιβάλλον μέσα στο οποίο εκτυλίσσεται. Και μάλιστα υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ του διαβάσματος και του μικροπεριβάλλοντός του.

     Ας αναλογιστούμε πόσο διαφορετική και πόσο ξεχωριστή είναι η εικόνα του αναγνώστη σε μερικές εκδοχές του διαβάσματος: του φοιτητή που θέλει να περάσει το τελευταίο μάθημά του για να πάρει πτυχίο, του μικρού παιδιού που προσπαθεί να βρει τους ρυθμούς της πρώτης ανάγνωσης, της μαθήτριας που θέλει να περάσει στο πανεπιστήμιο και είναι με τις ώρες σκυμμένη πάνω από τα βιβλία της, του βοσκού που χάνεται σε ένα μυθιστόρημα πάνω σε ένα καταράχι κοιτώντας που και που το κοπάδι του, του επιβάτη σε ένα λεωφορείο που είναι αλλού για αλλού σε σχέση με τους άλλους συνεπιβάτες του…

     Αλλά υπάρχει και η διαχρονική εικόνα ενός βιβλιοφάγου, που έχει λατρέψει το διάβασμα και που μπορεί να έχει χίλιες μύριες διαφορετικές παραστάσεις σε σχέση με το σκηνικό του διαβάσματός του και άλλες τόσες και περισσότερες με τις δικές του ψυχοσυναισθηματικές καταστάσεις τους. Κάθε μορφή διαβάσματος και μια ιδιαίτερη εικόνα, ένα ταξίδι στο αξιερώτητο, στο άγνωστο, στο όνειρο, στη φαντασίωση, στη φιλοδοξία, στη νοσταλγία, στον εαυτό μας…

     Θεωρώ ότι το διάβασμα στην ύπαιθρο έχει πολύ όμορφη χάρη. Είναι ίσως η πιο περίεργη συνάντηση πολιτισμού και φύσης, ανθρώπου και περιβάλλοντος. Και να με ποια έννοια. Το διάβασμα μπορεί να είναι η πιο άγνωστη ενέργεια στη φύση και η πιο αθώα. Γιατί αφενός το διάβασμα είναι χαρακτηριστικό που επινοήθηκε από τον άνθρωπο και μόνο και αφετέρου γιατί με το διάβασμα δηλώνουμε μια απόλυτα φιλική πράξη μας απέναντι στη Φύση – ας μην ξεχνάμε ότι δύσκολα θα βρούμε κινήσεις του ανθρώπου που δεν έχουν και κάποια μορφή επίδρασης, μετασχηματισμού ή επίπτωσης στο φυσικό μας περιβάλλον.

     Πάντα νοσταλγούμε. Πάντα υπάρχει πολύ παρελθόν στη ζωή μας. Πάντα κουβαλάμε πολλές ιστορίες μέσα μας. Και άλλοτε τις ανασύρουμε εμείς για κάποιο δικό μας λόγο και άλλοτε έρχονται αυτές μόνες τους, χωρίς να κατανοούμε από ποιο παράθυρο της σκέψης και του στοχασμού μας έφτασαν, απρόκλητες μεν καλοδεχούμενες δε.

     Συχνά επιθυμούμε να κάνουμε ενέργειες της παιδικής μας ζωής. Αλλά δεν είναι εύκολο. Όχι μόνο, γιατί παραμονεύει η αστεία αλλά και σοβαρή υπόθεση του παλιμπαιδισμού, αλλά και γιατί το παρελθόν είναι πάντα παρελθόν, και το παρόν δεν δέχεται πολλά φορτία περασμένων καιρών.

     Υπάρχει μια εξαίρεση, το διάβασμα! Το διάβασμα είναι η πιο μόνιμη και η πιο σταθερή, η πιο διαχρονική μα και η πιο όμορφη ενέργεια, που δεν την αγγίζει η σκόνη των καιρών.

     Και δεν κατανοώ γιατί στις δύσκολες εποχές του lockdown δίνεται θεσμικά η δυνατότητα για φυσική άσκηση στην ύπαιθρο και όχι και για πνευματική άσκηση. Γιατί το διάβασμα στο διπλανό πανέμορφο δάσος με την εντυπωσιακή ποικιλομορφία της χλωρίδας του στην Πολυτεχνειούπολη στου Ζωγράφου είναι μαγεία. Η απάντηση στη θεσμική παράλειψη της πολιτείας είναι απλή. Μαζί με τη φυσική άσκηση κάνεις και την πνευματική άσκηση. Άλλωστε, σώμα και πνεύμα είναι αξεχώριστες όψεις του εαυτού μας.

Index of /learning

Κατηγορίες:βιβλία Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: