Αρχική > φιλοσοφία > Οι μικροχαρές και η ώρα του καφέ

Οι μικροχαρές και η ώρα του καφέ

Black and White Fashion Photography by Nikola Borissov

Του Νίκου Τσούλια

      Δυσκολευόμαστε να βρούμε πηγές χαράς ή ακόμα και μιας απλής ευχαρίστησης. Έχουμε συνδέσει τη φωτεινότητα της ζωής μας με οριακά γεγονότα, με γεγονότα που μας υπόσχονται τα πάντα χωρίς κανέναν περιορισμό. Θεωρούμε την ευτυχία ως κάτι απροσδιόριστο, ως την απόλυτη τελειότητα της αέναης ευδαιμονίας, που όμως την ψυχανεμίζουμε με τόση τελειότητα ποτέ δεν μπορεί να επιτευχθεί… Και περνάει η ζωή μας με τη σκέψη μας σε μια ουτοπική αλλά και δυστοπική φαντασίωση!

      Έτσι έχουμε εξορίσει μόνιμα και οριστικά τις μικροχαρές της ζωής, εκείνες τις «στιγμές» που μας οδηγούν στην απόλαυση της ζωής και στην πληρότητα του εαυτού μας, ανεξάρτητα από την όποια συνέχειά τους. Και είναι εδώ – κατά τη γνώμη μου – η ομορφιά του Κόσμου, γιατί στις μικροχαρές γευόμαστε την πραγματικότητα χωρίς τις μόνιμες εκείνες φαντασιώσεις περί απόλυτης ευτυχίας, οι οποίες το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να παγιδεύουν την αντίληψή μας σε μια φενακισμένη και ανορθολογική θεώρηση της ζωής. Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν πρέπει να ονειρευόμαστε παραδεισένιους χωροχρόνους, αλλά δεν μπορεί αυτό το όνειρο να αναιρεί ή και να αμφισβητεί την ομορφιά των μικροχαρών μας δηλαδή να αμαυρώνει την ίδια τη ζωή μας.

      Αλλά το σύμπαν των μικροχαρών είναι το ουσιαστικό πεδίο του αγώνα μας για μια αρτιωμένη κοσμοθεώρηση. Γιατί αποτελούν πραγματική δυνατότητα του εαυτού μας. Γιατί δεν μεταθέτουν την κατάκτηση της ομορφιάς της ζωής στο γενικό και απροσδιόριστο σύμπαν της ονειροφαντασίας. Γιατί είναι απόρροια ενός ρεαλιστικού τρόπου ζωής και κυρίως μιας πνευματικής κουλτούρας που έχει τη δυναμική να ανακαλύπτει το μεγαλείο της ζωής στα μικροπράγματα και στην ταπεινότητα…

      Και είναι η ώρα του καφέ, μια μικρή μικροπερίοδος στην οποία μπορούμε να δώσουμε νόημα στη ζωή μας και να νιώσουμε μια αίσθηση αυτοπραγμάτωσης του εαυτού μας, γιατί απλά και μόνο αυτή την ώρα μπορούμε να εκφράσουμε αυθεντικά τον εαυτό μας και να μην υπηρετήσουμε εκόντες άκοντες το τόσο εύκολο πεδίο της αλλοτρίωσης και της αποξένωσης. Η ώρα δε αυτή μπορεί να αποτελέσει τροφοδότη μιας αισιόδοξης στάσης και για την υπόλοιπη ημέρα μας…

      Για τους περισσότερους ανθρώπους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το κάπνισμα, είναι μια μικροευχαρίστησή τους. Εγώ όμως ποτέ δεν κατάλαβα τι ακριβώς είναι αυτό το κάπνισμα και ποια είναι η ανάγκη και η ευχαρίστησή του σε κάτι που ζημιώνει απόλυτα και πολλαπλώς τον άνθρωπο, θεωρώ ότι χαραμίζεται η ώρα του καφέ με τον πιο άσχημο τρόπο. Η δική μου θεώρηση για την ώρα του καφέ είναι εντελώς διαφορετική. Για μένα είναι ώρα συνδεδεμένη με μια πολύ όμορφη καθημερινή συνήθειά μου, με το γράψιμο! Δύο φορές την ημέρα, μια πολύ πρωί και μία το απόγευμα μετά το μεσημβρινό ύπνο, είναι δύο στιγμές προσωπικού στοχασμού και προβληματισμού, στιγμές απόλυτης ομορφιάς, στις οποίες δεν επιθυμώ τίποτα περισσότερο.

      Θέλω να είμαι μόνος, να αρχίσω το γράψιμο του άρθρου μου σε ένα θέμα που το έχω ήδη επεξεργαστεί ως έναν βαθμό στο μυαλό μου και το πιο πιθανό να το τελειώσω, για να νιώσω και την απόλαυση της αποτελεσματικότητάς μου αλλά και για να αρχίσω από το τελείωμά του την προετοιμασία του επόμενου άρθρου. Ευτυχώς που η ιστοσελίδα μου και οι εφημερίδες και τα περιοδικά που συνεργάζομαι δίνουν τη δυνατότητα ή μάλλον με προκαλούν για καθημερινή άσκηση επί της γραφής… Είναι δε τόσο ευχάριστη και τόσο αποδοτική η υπόθεση της αρθρογραφίας μου, που προηγούμαι κατά πολύ (πάνω από δύο χρόνια!) της σχετικής απαίτησης – για ένα άρθρο κάθε ημέρα – της ιστοσελίδας μου για κείμενα που δεν συνδέονται με την επικαιρότητα και επομένως μπορούν να διαβαστούν είτε σήμερα είτε στο μέλλον.

      Η ομορφιά της ώρας του καφέ προκύπτει λοιπόν και ως αυτή καθ’ εαυτή μικροχαρά απόλαυσης του καφέ – σχεδόν πάντα εσπρέσο καλοφτιαγμένο – και κυρίως ως συνοδευτικό στοιχείο μια πνευματικής εργασίας που μου δίνει την αίσθηση της πληρότητας και της ικανοποίησης. Εδώ νιώθω τη δημιουργικότητα του εαυτού μου να βρίσκει τόπους εκδήλωσής της, γι’ αυτό και σκέπτομαι το πότε θα έλθει αυτή η ώρα ως απόλυτα προσωπική ενασχόληση, η οποία με μαγεύει κάθε φορά χωρίς να χάνει την αίγλη της από την επαναληψιμότητά της.

      Εδώ πιστεύω ότι είναι και μια κατάκτηση του ανθρώπου, να δημιουργεί στο μικρόκοσμό του περιοχές όασης, να στήνει ένα ολόκληρο σκηνικό στοχασμού και πνευματικής ενατένισης. Γιατί αν δεν μπορούμε μέσα στην καθημερινότητά μας να στήσουμε ένα σκηνικό θεάτρου στο οποίο θα είμαστε εμείς οι πρωταγωνιστές κάνοντας τα πιο απλά πράγματα – στα οποία όμως έχουμε δώσει νόημα και αξία -, θα τελειώσει η ζωή μας χωρίς να την έχουμε βιώσει αυθεντικά.

(100+) スキ | Tumblr

Marine Vatch #Black&White

#timelesstyle #style

Οι φωτογραφίες είναι από:

https://www.pinterest.com/mylesb/people-drinking-coffee/

https://www.pinterest.com/leondkr/~-coffee-drinking-people-~/

Κατηγορίες:φιλοσοφία Ετικέτες: , , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: