Αρχική > φιλοσοφία > Ανθρώπους που συμπαθώ

Ανθρώπους που συμπαθώ

A red-bearded man with a straw hat on gazes to the left.

 

Van Gogh, Self-Portrait with Straw Hat, Paris, Winter 1887/88, Metropolitan Museum of Art

Του Νίκου Τσούλια

 

      Να καταθέσω δύο προλογικές παρατηρήσεις για το παρόν κείμενό μου. Για ποιο λόγο μπορεί να γραφεί ένα τέτοιο ζήτημα και ποιον άλλον μπορεί να αφορά μια πολύ προσωπική αναφορά; Και η δεύτερη παρατήρηση αναφέρεται στο ότι μιλάω μόνο για δημόσια πρόσωπα. Σ’ αυτή την καταγραφή δεν αναφέρω το πεδίο της λογοτεχνίας και των Γραμμάτων γενικότερα, γιατί προσέγγισα με άλλο πνεύμα αυτούς τους ανθρώπους και ήδη έχω γράψει σχετικό άρθρο με τον τίτλο «Άγιοι της Γης…».

      Προφανώς και είναι μια αυτοβιογραφικού περιεχομένου θεώρηση, αυτό το άρθρο, αλλά εκτιμώ ότι κάθε άνθρωπος στη ζωή του είτε για πολύ συγκεκριμένους λόγους είτε και απροσδιόριστα διαμορφώνει μια συναισθηματική κλίση ή και αγάπη προς ορισμένα δημόσια πρόσωπα και η σκέψη του συχνά αγκιστρώνεται σ’ αυτά και επομένως η έννοια του προσωπικού αποκτά χαρακτήρα γενικού.

      Σαφώς και η επιλογή αυτή είναι ένα περίεργο μίγμα, δεν αναφέρονται πάντα σπουδαία πρόσωπα αλλά και πρόσωπα που ξεχώρισαν κατά τη δική μου εκτίμηση – ίσως και σε ασήμαντα πεδία – και απλώς διαμόρφωσαν ένα όμορφο στερέωμα στο διάβα της ζωής. Μπορούν να χαρακτηριστούν και ως είδωλά μου; Σαφώς και ισχύει αυτό για μερικά πρόσωπα είτε γιατί ήταν σημαντικά σε μια φάση της ηλικίας μου και πιο πολύ στην παιδική ηλικία είτε γιατί τα εκτίμησα διαχρονικά ως ιδιαίτερες προσωπικότητες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία της ανθρωπότητας και αυτό δεν αποτελεί μόνο προσωπική εκτίμηση. Τέλος η σειρά δεν έχει καμιά αξιολογική ματιά και ίσως φανεί τελικά παράξενο που αθροίζονται πρόσωπα εξέχοντα με πρόσωπα που απλώς μας «γυάλισαν» σε έναν τομέα, π.χ. στο ποδόσφαιρο. Αλλά τι να κάνουμε; Η ζωή έχει απ’ όλα…

      Και μιας έχω την αναφορά στο ποδόσφαιρο καλό είναι να καταγράψω τα σχετικά πρόσωπα – αφού από αυτό το χώρο ξεκίνησα αυτού του είδους αγάπη -, αρκεί να ληφθεί υπόψη στην παρουσίαση η διαχρονική πρόσληψή μου της ποδοσφαιρικής πραγματικότητας και η προτίμηση της ομάδας μου – κάτι που εύκολα διαφαίνεται. Και να λοιπόν η ακολουθία των παικτών και αθλητών που αγάπησα ή που μου άρεσαν: Μποτίνος, Δεληκάρης, Ελευθεράκης, Μ. Παπαϊωάννου, Γιούτσος, Μπάγεβιτς, Μπεστ, Μέσι, Πελέ, Νικοπολίδης, Κούδας, Χατζηπαναγής, Αποστολάκης, Σπανούλης, Διαμαντίδης, Τζόκοβιτς.

      Στο χώρο της πολιτικής και της διανόησης σαφώς και παίζει ρόλο το ιδεολογικό και κοσμοθεωρητικό μου σύμπαν και η κομματική μου «ένταξη», αλλά νομίζω ότι δεν μπορεί να γίνει κι αλλιώς. Ελ. Βενιζέλος, Α. Παπανδρέου, Μ. Μερκούρη, Λ. Κύρκος, Η. Ηλιού, Χ. Φλωράκης, Α. Γκράμσι, Ν. Πουλαντζάς, Μ. Ράπτης, Μαρξ, Ένγκελς, Ν. Μπελογιάννης, Μπερλίγκουερ, Μιτεράν, Μπραντ, Τζον Κένεντι, Ομπάμα, Πάλμε.

      Στο χώρο της τέχνης και του πολιτισμού υπάρχει αρκετά ετερογενές μίγμα απόρροια των μη σταθερών κριτηρίων επιλογής αλλά και των επιμέρους πεδίον τους: Μ. Θεοδωράκης, Μ. Χατζιδάκις, Γρ. Μπιθικώτσης, Βαμβακάρης, Τσιτσάνης, Μαρινέλα, Νταλάρας, Χ. Αλεξίου, Κατράκης, Τσακίρογλου, Λογοθετίδης, Αυλωνίτης, Θ. Αγγελόπουλος, Βαν Γκογκ, Μπιτλς. Στον χώρο της επιστήμης η επιλογή έχει πιο σαφή στοιχεία εστίασης: Αϊνστάιν, Αρχιμήδης, Δαρβίνος, Φρόιντ, Χώκινγκ, Καραθεοδωρή, Φ. Καφάτος.

      Είναι όμορφο να συμπαθείς ή και να αγαπάς ανθρώπους που δεν θα συναντήσεις, το πιο πιθανό ποτέ, που το συναίσθημά σου αυτό είναι αυθεντικό και γνήσιο και απόλυτα ειλικρινές αφού δεν συνδέεται με καμιά φανερή ή κρυφή όψη συμφέροντος. Κάποια από τα πρόσωπα αυτά αποτελούν ήρωες της παιδικής ηλικίας ή πρότυπα ονείρων εκπληρωμένων ή ανεκπλήρωτων και έχουν κερδίσει την ψυχή μας για ένα θετικό έργο που προσφέρουν. Μερικά ίσως και να είναι φωτεινά αστέρια γιατί μας έχουν χαρίσει όμορφα πνευματικά έργα ή μας δώρισαν όμορφες σκέψεις και ερευνητικούς στοχασμούς ή απλά και μόνο μας έχουν δώσει όμορφες στιγμές που συνδέθηκαν για κάποιο λόγο με τη ζωή μας και με τον εαυτό μας.

      Συχνά είναι δύσκολο να διακρίνεις αν εσύ οδηγείς το συναίσθημά σου ή αυτό εσένα, αν επιλέγεις εσύ τα πρόσωπα που συμπαθείς (και που μπορεί να κάνεις είδωλα) ή αυτά σε επισκέπτονται απρόσκλητα και φωλιάζουν στη σκέψη σου και πιο πολύ στη φαντασία σου. Αλλά δεν σε νοιάζει. Μπορεί ο ορθολογισμός μας να έχει μόνιμο άγχος για να βρίσκει πάντα την αιτία των πραγμάτων και των γεγονότων και η σκέψη μας να μην καταλαγιάζει αν δεν εντάσσει καθετί που προσεγγίζει σε μια αλληλουχία, σε μια σειρά κρίκων όλων των “συμβάντων”, αλλά είναι ταυτόχρονα όμορφο να υπάρχει και σε κάποια ζητήματα απροσδιοριστία για να βάζει τις δικές της πινελιές ομορφιάς και γοητείας…

Antonio Gramsci

Κατηγορίες:φιλοσοφία Ετικέτες: , ,
  1. 18/02/2021 στο 11:33 ΜΜ

    Καλησπέρα σας παρακαλώ μου άρεσε πολύ το άρθρο σας αυτό και συγχαρητήρια. Το αναδημοσίευσα στο ιστολόγιο μου jamavous εάν δεν επιθυμείτε να το αναδημοσιύσω εγώ πείτε το μου και θα το σβήσω σε λίγα λεπτά ευχαριστώ πολύ.

  2. 18/02/2021 στο 11:54 ΜΜ

    Το έσβησα επειδή δεν σας ρώτησα και αυτό δεν ήταν σωστό εκ μέρους μου . Τώρα σας ρωτώ μπορώ να αναδημοσιεύσω το άρθρο σας «Ανθρώπους που συμπαθώ »
    αυτό στο ιστολόγιο μου jamavous ; Ευχαριστώ πολύ .

    • N.T.
      19/02/2021 στο 8:17 ΠΜ

      Φυσικά, μπορείτε…

  3. 20/02/2021 στο 10:44 ΜΜ

    Σας ευχαριστώ πολύ.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: