Αρχική > φιλοσοφία > Η ευγενική γοητεία του φλερτ

Η ευγενική γοητεία του φλερτ

Cupid and Psyche (1867) by Alphonse Legros

Του Νίκου Τσούλια

      Ούτε και που καταλαβαίναμε το πώς ξεκινούσε αυτή η αντίληψη σ’ εκείνα τα παλιότερα χρόνια. Πάντως δεν ήταν οι γονείς μας η πηγή μας ˙ ούτε κατά διάνοια τέτοια δυνατότητα. Μάλλον τα μεγαλύτερα αγόρια ήταν οι καθοδηγητές μας – αυτά που είχαν τελειώσει το Δημοτικό σχολείο -, αλλά και πάλι το ερώτημα παραμένει αφού δεν ξέραμε την αρχή αυτής της ιστορίας. Το όλο κλίμα και η νοοτροπία των αγοριών, όσον αφορά τη σχέση μας με τα κορίτσια, διαμορφωνόταν σε μια βασική κατεύθυνση˙ θα έπρεπε να «κολλάμε» σ’ αυτά, ώστε να αποκτήσουμε το δικό μας κορίτσι.

      Όποιο αγόρι τα κατάφερνε εύκολα ήταν μάγκας, όποιο δεν είχε αποτέλεσμα ήταν αποτυχημένος και όποιο δεν δοκίμαζε αυτή την ιστορία δεν έκανε για τίποτα… Και όταν ερχόταν κάποιο κορίτσι από την Αθήνα, τότε ήταν για τα πολύ δύσκολα, για τους πιο ικανούς. Δεν ξέραμε ότι αυτό είναι το φλερτ˙ για «κόλλημα» εμείς είχαμε ακούσει. Ακόμα δεν ξέραμε αν αυτή η επιθυμία γεννιόταν πρώτα απ’ εμάς ως προσωπική επιθυμία ή αν διαμορφωνόταν αρχικά από τα μεγάλα παιδιά και τα προσλαμβάναμε εμείς δευτερευόντως. Ίσως και να μην έχει και τόση σημασία, θα ισχυριστεί κάποιος, αλλά τότε τα πάντα είχαν σημασία, γιατί τα κοινωνικά ερεθίσματα ήταν λιγοστά.

      Πάντως τα πρώτα ουσιαστικά βήματα στο παιχνίδι του φλερτ γίνονταν από το Γυμνάσιο και μετά. Ο λόγος ήταν απλός. Τότε γνωρίζαμε κορίτσια από άλλα χωριά και επιπλέον η απόπειρά μας θα γινόταν έξω από το δικό μας χωριό και έτσι είχαμε περισσότερα περιθώρια κινήσεων αλλά και γιατί καλύπταμε πιο εύκολα την αποτυχία μας. Υπήρχε και κάτι άλλο ακόμα. Τότε μέτραγε πολύ να είσαι καλός μαθητής και τα κορίτσια έδειχναν περισσότερο ενδιαφέρον γι’ αυτόν. Φροντιστήρια δεν υπήρχαν ούτε και βοηθητικά βιβλία αλλά ούτε και οι αγρότες γονείς μας μπορούσαν να βοηθήσουν. Και έτσι στη λύση των προβλημάτων των Μαθηματικών, που είχαν και τις μεγάλες δυσκολίες, ο καλός μαθητής περιτριγυριζόταν από σμάρι μαθητών και μαθητριών πριν από το σχολικό κουδούνι. Κάπως έτσι με μια καλή πορεία στα μαθήματα επιτύγχανες δύο βασικούς στόχους, τους πιο βασικούς στόχους. Βέβαια το φλερτ τότε οδηγούσε σε έναν εφηβικό έρωτα ή σε κάποιο άγγιγμα χεριών ή σε κάποιο φιλί. Τίποτα παραπάνω.

     Τα πράγματα άλλαζαν μετά το Γυμνάσιο. Τώρα μέτραγε η πραγματική δυνατότητα να φλερτάρεις και να ελκύεις. Μετασχηματίστηκε όμως και το όλο σκηνικό του φλερτ. Σ’ αυτή τη φάση επιζητούσες τη γνωριμία με μια άγνωστη κοπέλα είτε αυτό γινόταν σε συστηματική βάση είτε σε ευκαιριακή. Μπορώ να ισχυριστώ μάλιστα ότι η ευκαιριακή περίπτωση έκρυβε και περισσότερη γοητεία. Ίσως γιατί σ’ αυτή θέριευε η φαντασίωση πιο εύκολα, ίσως γιατί έβαζες τα δυνατά σου γιατί δεν θα είχες άλλη ευκαιρία, ίσως γιατί την επινοούσες πολύ πριν αυτή εκδηλωθεί. Έτσι αν ήταν να ταξιδέψεις με λεωφορείο του ΚΤΕΛ για την Αθήνα, ονειρευόσουνα από πριν να καθίσει μια όμορφη κοπέλα δίπλα σου. Και σχεδίαζες ξανά και ξανά πώς θα αρχίσεις το φλερτ, τι θα κάνεις αν σου απαντήσει έτσι ή αλλιώς και μετά άλλο σενάριο και ξανά διάφορες εναλλακτικές εξελίξεις του σεναρίου.

      Σήμερα το όλο σκηνικό έχει αλλάξει άρδην. Τώρα η καθολική παρουσία του «γυμνού» είτε στη φυσική είτε στην εικονική πραγματικότητα έχει κάπως στομώσει την ερωτική επιθυμία, η δε διάχυτη πορνογραφία και η εμπορευματοποίησή της έχουν αλλοιώσει την ομορφιά του ερωτικού παιχνιδιού στους νέους. Ο εκχυδαϊσμός του ερωτισμού μέσα από την πορνογραφία εκδίωξε την αθωότητα του νεανικού έρωτα και περιθωριοποίησε την όλη ιστορία του φλερτ. Υπάρχει και η κυνικότητα των επιπόλαιων σχέσεων. «Τι χρειάζεται τώρα το φλερτ ως τελετουργία προλόγου, όταν μπορούμε να μπούμε απευθείας στο κυρίως θέμα;», μπορεί να αποφανθεί σήμερα κάποιος για την περιγραφή του ερωτικού παιχνιδιού.

      Αλλά το φλερτ από τη σύστασή του είναι μια ευγενική κίνηση εκδήλωσης του συναισθηματικού μας κόσμου. Ζει και θεριεύει από τα σκιρτήματα της καρδιάς και από το τρελό πανηγύρι των φαντασιώσεων. Διαστέλλει τον ψυχισμό μας και οδηγεί με τον πιο ασφαλή τρόπο στην άρτια ερωτική συνάντηση, ενώ επιπρόσθετα και ο φόβος της αποτυχίας που το συνοδεύει είναι στοιχείο πολλαπλασιασμού της ευτυχίας όταν η όλη απόπειρα ευδοκιμεί. Είναι το πάντα θαλερό βλαστάρι που συνδέεται με τη νεότητα και με τις φαντασιώσεις της και όσο εξακολουθεί να φυτρώνει στους τόπους της καρδιάς μας, πάντα θα υπάρχει η «ψυχή» κάθε ονειροπόλησης και κάθε ερωτικής φαντασίωσης.

      Ωστόσο και σε πείσμα της σημερινής συρρίκνωσής του, θεωρώ ότι το φλερτ πάντα θα υπάρχει στον αιώνα τον άπαντα, γιατί είναι υπόθεση άρρηκτα συνδεδεμένη με την αιώνια και ιερή ερωτική επιθυμία, με την πάντα αναμμένη φλόγα του έρωτα, με τη γεύση της ουσίας της ζωής. Ποιος άνθρωπος μπορεί να ζήσει έξω από του έρωτα το πανηγύρι;

Pavel Popov - Adam and Eve. Paradise Lost. 900 Classic russian paintings

Pavel Popov – Adam and Eve, Paradise Lost

Κατηγορίες:φιλοσοφία Ετικέτες: , , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: