Αρχική > φιλοσοφία > Κι όμως έχει και τα θετικά της η πανδημία!

Κι όμως έχει και τα θετικά της η πανδημία!

Canal Du Midi, 1899 - Henri Matisse - WikiArt.org

Canal Du Midi, 1899 – Henri Matisse

Του Νίκου Τσούλια

     Ό,τι κακό και να συμβεί, όποια “συμφορά και να μας πέσει” ο άνθρωπος είναι μεγαλείο. Μπορεί να μετασχηματίζει τις σκιές, να βρίσκει εστίες φωτός και δημιουργίας, να βγαίνει σε ξέφωτα.

     Όταν έχει αλλάξει ολόκληρο πλανήτη στο διάβα των αιώνων, τον έχει κάνει φιλόξενο στον πολιτισμό του, τον έχει μετατρέψει σε μια μεγάλη κοινή εστία όλων των κατοίκων του (φυσικά με όλες τις υπερβολές του και με τις αλαζονείες του, με τις αδυναμίες του και με τις αδικίες του) και δεν θα μετασχηματίσει ένα συγκυριακό μαύρο σκηνικό; Όταν ετοιμαζόμαστε να πραγματοποιήσουμε την Οδύσσεια του διαστήματος, θα μπορούσε ένα ιός όσο και μεταλλασσόμενος και να είναι να μας ανακόψει την πορεία της προόδου μας;

     Αν μπορούσαμε να δούμε το μακρόχρονο οδοιπορικό της πολυτάραχης εξέλιξης του του γένους Homo στα είδη Homo Sapiens αρχικά και σε Homo Sapiens Sapiens τελικά και ποιες δυσκολίες αντιμετώπισαν και πόσο εχθρικό ήταν το φυσικό περιβάλλον με τις διαρκείς αλλαγές του, τότε θα ήμασταν πιο αισιόδοξοι, πιο υπομονετικοί και πιο αποφασιστικοί για την “επόμενη ημέρα”.

     Αλλά πέραν τούτου, και μέσα στα πιο βαθιά σκοτάδια της πανδημίας μπορούμε να βρίσκουμε σημεία αισιοδοξίας και να τα μεγεθύνουμε και να τα κάνουμε αλώνια χαράς.

     Και πρώτα από όλα στις σχέσεις των ανθρώπων μέσα στην οικογένεια απαιτείται πιο ενεργή παρουσία, πιο ουσιαστική συλλειτουργία. Ο κόσμος του συναισθήματος και της αγάπης αποκτά πιο αυθεντικά πεδία έκφρασης. Από τη διαρκή εγγύτητα των σωμάτων αναβρύζει πιο έντονη η επιθυμία για ακόμα πιο ουσιαστική ψυχική και συναισθηματική συνταύτιση.

     Συζητάμε περισσότερο, γνωριζόμαστε περισσότερο. Βλέπουμε τα παιδιά μας τόσο έντονα, αφού το “έξω” έχει μηδενιστεί και το “μέσα” στους υπολογιστές έχοντας φτάσει στα όριά του βγάζει απόνερα και επιζητείται η ανθρώπινη επαφή. Γιατί χωρίς αυτή την επαφή δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος, δεν μπορεί να ολοκληρωθεί, δεν μπορεί να νιώσει τη γοητεία του! Τα κοινά βιώματα στις σκληρές δοκιμασίες δεν κάνουν πάντα πιο ισχυρούς τους δεσμούς μας με τους δικούς μας ανθρώπους, δεν νιώθουμε να βλαστάνει μόνη της η αλληλεγγύη μας ακόμα και για τους άγνωστους ανθρώπους;

     Υπάρχει και άλλη πολύ βασική πλευρά. Η σχέση μας με τον χρόνο. Επανακαθορίζεται και ίσως για πρώτη φορά στοχαζόμαστε για την χειραγώγηση που έχουμε υποστεί λόγω μιας αλλοτριωμένης εξάρτησής μας από τον χρόνο. Ουσιαστικά, εμείς υπηρετούμε τον χρόνο και όχι ο χρόνος εμάς. Δικαιολογούμε αυτή την κίβδηλη συμπεριφορά μας από τις πολλές απαιτήσεις της καθημερινότητας, από τις τόσες και τόσες υποχρεώσεις, από τις ατέλειωτες επιδιώξεις και φιλοδοξίες και δεν παίρνουμε ανάσα για να σκεφτούμε το βαθύτερο πυρήνα της ύπαρξής μας, την ουσία των σχέσεών μας, το νόημα της ζωής μας. Πιστοί οπαδοί του καταναλωτισμού και λάτρεις των υλικών αγαθών, καταναλώνουμε τη ζωή μας στο κυνήγι πολλών κατασκευασμένων αναγκών – και το πιο σημαντικό, δεν αναρωτιόμαστε καν μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα, μήπως πήραμε τη ζωή μας λάθος…

     Μα ο κορωνοϊός θέτει θέλουμε δεν θέλουμε ερωτήματα όσον αφορά τους ρυθμούς και της ποιότητα της ζωής μας αλλά και τον τρόπο της σκέψης μας και το περιεχόμενο της κουλτούρας μας. Κατανοούμε ότι η πληθωρική αλαζονεία του ανθρώπου περί αφεντιάς του στη φύση και στον κόσμο δεν ισχύει. Ανακαλύπτουμε τους όμορφους τόπους της αυτοκριτικής, του προβληματισμού, του αναστοχασμού και γινόμαστε λιγότερο επηρμένοι ανακαλύπτοντας τη γοητεία της ταπεινότητας.

     Διαπιστώνουμε πόσο σημαντικές είναι οι τόσες και τόσες μορφές της συλλογικότητας, πόση χαρά μας δίνει η συνεργασία με τους γείτονές μας, πόσο ευαισθησία μας χαρίζει η κοινή αγωνία ακόμα και η ευρεία συναντίληψη με τους ανθρώπους σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας – έστω και αν τα γευόμαστε πολλά από αυτά μέσω της πραγματικότητας της εικόνας.

     Στοχαζόμαστε για τα απλά πράγματα. Αναρωτιόμαστε για τις αξίες μας. Ονειρευόμαστε πιο σεμνά για το αύριο. Προβληματιζόμαστε για την πιο μεγάλη και την πιο παγκόσμια αγωνία όλων των ανθρώπων σε όλους τους καιρούς: στην υπαρξιακή μας αναζήτηση!

The lute - Henri Matisse - WikiArt.org | Matisse paintings, Henri matisse,  Matisse art

The lute – Henri Matisse

Κατηγορίες:φιλοσοφία Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: