Αρχική > φιλοσοφία > Το πιο όμορφο θαύμα μπροστά στα μάτια μας: Ένα μωρό γεννιέται…

Το πιο όμορφο θαύμα μπροστά στα μάτια μας: Ένα μωρό γεννιέται…

Birth and breastfeeding art by Jody Coughlin. #breastfeeding

Birth and breastfeeding art by Jody Coughlin

Του Νίκου Τσούλια

      Είναι το θαύμα των θαυμάτων, το πιο επαναστατικό φαινόμενο που συμβαίνει πάνω στον πλανήτη μας. Πρόκειται για τη μοναδική αλλά και αιώνια νίκη της δημιουργίας επί της απώλειας, της ζωής επί του θανάτου, για τη μεγάλη ελπίδα του πολιτισμού, για το φωτεινό ορίζοντα του ανθρώπου. Είναι το απόλυτα όμορφο γεγονός. Είναι η γέννηση κάθε μωρού!

      Ο ερχομός του συμβολίζει την έξοδο του ανθρώπου από το ζωικό του σκοτάδι στη φωτεινότητα του πολιτισμού. Το πρώτο του κλάμα προαπεικονίζει σημειολογικά όλη τη μετέπειτα διαρκή υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου. Το βλέμμα του αρχίζει να φτιάχνει από την πρώτη στιγμή το δικό του κόσμο με τα ξεχωριστά είδωλα των γονέων του και της εστίας του στην πρώτη θέση. Τα πρώτα χαμόγελά του είναι οι πηγές της απόλυτα αρχικής αίσθησης αγάπης, της αγάπης που δίνει και της αγάπης που παίρνει. Εδώ γεννιέται η αγάπη!

      Με τη γέννησή του αλλάζει το μικροπεριβάλλον του με τον πιο ριζοσπαστικό τρόπο. Όλοι και όλες «πέφτουν πάνω του», για να δηλώσουν παρουσία στην αρχέγονη στιγμή, για να δουν το παράξενο θαύμα, γιατί είναι μεν ένα απόλυτα φυσικό και επαναλαμβανόμενο συμβάν αλλά ταυτόχρονα είναι και ένα διαρκώς ανερμήνευτο γεγονός που προσεγγίζεται μόνο με μια μορφή εργαλειακής – άρα και λειψής – γνώσης. Ξέρουμε όλο το ταξίδι του στην κοιλιά της μάνας του, το παρακολουθούμε βήμα – βήμα σε πραγματικό χρόνο.

     Και όμως δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το πώς από ένα κύτταρο (το ζυγωτό) αναδύεται η ανθρώπινη φύση, το από πότε γίνεται ανθρώπινο ον, από πότε και πώς αναδύεται το πνεύμα και η σκέψη του. Βλέπουμε καθετί, ερμηνεύουμε τα πάντα με τον αναγωγισμό μας αλλά συνειδητοποιούμε ότι μας διαφεύγει η ουσία. Πώς «κρυσταλλώνεται» η ανθρώπινη εικόνα από το πεδίο των κυττάρων και των ιστών; Πώς γεννιέται η συνείδησή του και το πνεύμα του;

      Αλλά το θαύμα δεν έγκειται μόνο στη γέννηση. Εξακολουθεί να συμβαίνει στα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Απορούμε και θαυμάζουμε με κρυφή ή και φανερή αλλά πάντα με περισσή υπερηφάνεια την εκδήλωση των αποριών του και των ερωτημάτων του και κυρίως τις πάντα απροσδόκητες απαντήσεις του. Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το πώς και το πόσο γρήγορα κατακτά τον κόσμο της γλώσσας και μαζί με αυτόν δημιουργεί το προσωπικό του είδωλο.

     Και ενώ σ’ αυτό το πρώιμο στάδιο μένουμε έκθαμβοι από την έκρηξη της δημιουργικότητάς του, στην επόμενη φάση, εκείνη του σχολείου, θα είμαστε πάλι εμείς που θα πιέζουμε αφόρητα για να ανταποκριθεί στα εκπαιδευτικά κελεύσματα – που αγνοούν την αυτοφυή ανάπτυξη του παιδιού – αδυνατώντας να κατανοήσουμε το πώς πρέπει να γίνεται η πνευματική ανάπτυξή του, αφού στομώνουμε τον εκρηκτικό κόσμο της απορίας και των ερωτημάτων του παιδιού με τις δικές μας έτοιμες απαντήσεις…

      Αδυνατούμε να κατανοήσουμε ότι η ζωή του ανθρώπου είναι ζυμωμένη με όνειρα και φαντασία, με αγώνες και συστηματική προσπάθεια και αν οι αγώνες είναι παιδαγωγικό και κοινωνικό μέλημα και θα πρέπει να καλλιεργηθούν από το σχολείο στο ανέμελο έδαφος της παιδικότητας, η ονειροπλασία είναι η εκρηκτική δύναμη κάθε παιδιού με την οποία μπορεί να κάνει τα δικά του θαύματα, και δεν πρέπει να εκδιώκεται και να ακυρώνεται…

      Ένα μωρό γεννιέται. Μια νέα δυνατότητα της ανθρωπότητας εμφανίζεται γεμάτη ελπίδες και όνειρα. Και μόνο η σκέψη ότι αυτό το μωρό μπορεί αύριο να συνεργήσει στην άμβλυνση του ανθρώπινου πόνου ή στην απομείωση των τόσων και τόσων αδικιών και κοινωνικών ανισοτήτων, ότι μπορεί να γίνει ένας λαμπρός συγγραφέας με ακτινοβολία παγκόσμια ή ένας ξεχωριστός επιστήμονας που θα λύσει το γόρδιο δεσμό μιας σκληρής ασθένειας ή … δημιουργεί έναν ανοιχτό ολοφώτεινο ορίζοντα μιας πάντα παρούσας ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον, δίνει τη δυνατότητα στο βλέμμα μας να ατενίζει όλο και πιο μακριά.

      Γιατί προσπαθούμε να συνδεθούμε με το πρώτο χαμόγελο του μωρού θεωρώντας μάλιστα ότι είναι αντανάκλαση του δικού μας χαμόγελου; Γιατί καμαρώνουμε και υπερηφανευόμαστε όταν έχουμε μαζί του την πρώτη λεκτική – και εν πολλοίς φαντασιακή – επικοινωνία κρατώντας αυτό το σκηνικό σαν φυλακτό της ζωής μας; Γιατί θεωρούμε ότι σ’ όλα αυτά τα μικρά κατορθώματα του μωρού των πρώτων χρόνων ενυπάρχει και η δική μας συμβολή και κάνουμε κομπόδεμα της ψυχής μας αυτό το χρυσάφι της πρώτης επικοινωνίας μαζί του;

      Γιατί (πιστεύω ότι) νιώθουμε ότι γίνεται ένα θαύμα – αν και δεν το συνειδητοποιούμε…-, γιατί γευόμαστε ένα θαύμα, το μοναδικό απόλυτο ανθρώπινο θαύμα και θέλουμε να είμαστε ενεργά συμμετέχοντες και όχι απλοί παρόντες. Γιατί διαισθανόμαστε ότι γινόμαστε κοινωνοί του θαύματος που ταξιδεύει πάντα προς το μέλλον και μας προσφέρει μια μορφή αθανασίας…

Mother And Child

mother and child

mother and child.

"Mother and Child Bond"

https://www.pinterest.com/queentaylorp/mothers-love/

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: