Αρχική > φιλοσοφία > Όταν είναι αλλοτριωμένη η συνείδησή μας…

Όταν είναι αλλοτριωμένη η συνείδησή μας…

amare-habeo:
“  James Ensor (Belgian, 1860 - 1949)
My Portrait as Skeleton (Mon portrait squelettisé), 1889
Pencil and Ink on paper, 12 x 8 cm
”

James Ensor (Belgian, 1860 – 1949), My Portrait as Skeleton (Mon portrait squelettisé), 1889

Του Νίκου Τσούλια

      Όταν είναι αλλοτριωμένη η συνείδησή μας, δεν βιώνουμε τη ζωή μας. Νομίζουμε ότι αυτή είναι η ζωή, με τις καθημερινές ενασχολήσεις της, με τους σχεδιασμούς της και με τις φιλοδοξίες της, με τις επιτυχίες της και με τις αποτυχίες της.

     Και αν δώσει η τύχη καμιά φορά να στοχαστούμε κάτι βαθύ και ουσιαστικό, είτε βρισκόμαστε σε μια συστάδα εννοιών και ερμηνειών χωρίς όμως να βγάζουμε ένα κεντρικό νόημα είτε εγκαταλείπουμε την αναζήτηση στο έλεος της σκέψης – «ας πάει αυτή όπου θέλει και κάπου θα μας οδηγήσει» δηλαδή κάτι σα χάζεμα. Δεν μπαίνουμε στον κόπο να αναζητήσουμε και να αναρωτηθούμε για ποιο λόγο ζούμε και ποιο είναι το περιεχόμενο που εμείς δίνουμε στη ζωή μας.

      Όταν είναι αλλοτριωμένη η συνείδησή μας, δεν κατανοούμε τον κόσμο. Για να κατανοηθεί και να ερμηνευτεί ως ένα βαθμό ο χαοτικός κόσμος που μας περιβάλλει στην απεραντοσύνη του χωροχρόνου θα πρέπει να έχουμε μια γνωστική και μια στοχαστική επάρκεια. Και αυτό προϋποθέτει ότι έχουμε μετασχηματίσει την απλή ύπαρξή μας σε ζωή. Ξέρουμε ότι ερχόμαστε στον κόσμο με τον πιο τυχαίο τρόπο, με μια απλή βιολογική λειτουργία. Αυτό συνιστά την έξοδό μας από την ανυπαρξία στην ύπαρξη.

     Η δική μας ευθύνη είναι να μετασχηματίσουμε την ύπαρξη σε βίο – μέσα από τους κοινωνικούς μας ρόλους, τις ανθρώπινες σχέσεις, τις μαθησιακές μας αναζητήσεις, την ισχυρή εδραίωση της πνευματικότητάς μας. Μέσα απ’ αυτό τον καμβά των δραστηριοτήτων μας μπορούμε να κατανοήσουμε τον κόσμο και κατανοώντας τον να αγωνιζόμαστε να τον αλλάζουμε είτε στο μικροπεριβάλλον μας είτε ευρύτερα στους κοινωνικούς χώρους.

      Όταν είναι αλλοτριωμένη η συνείδησή μας, δεν διαμορφώνουμε το μέλλον μας. Γιατί δεν έχουμε κατακτήσει τις προηγούμενες προϋποθέσεις και έτσι η πορεία μας είναι ετεροπροσδιορισμένη μέσα από τις συμβατικές σχέσεις και λειτουργίες και μέσα από τις βεβαιότητες και τις προκαταλήψεις, που μας έχουν προσφερθεί στις μικρές ηλικίες και στις οποίες οχυρωνόμαστε κάνοντάς τες κέλυφος προστασίας απέναντι σε καθετί ξένο και ανερμήνευτο. Κατά βάθος αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είμαστε υποκείμενα της προσωπικής μας ιστορίας, ότι συρόμαστε πίσω από δεσμεύσεις που έχουν διαμορφώσει οι αντικειμενικές συνθήκες και για να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας δεν πειράζουμε την όλη κατάσταση. «Έτσι δεν κάνουν οι περισσότεροι;», λέμε και ησυχάζουμε…

      Όταν είναι αλλοτριωμένη η συνείδησή μας, δεν βρίσκουμε την ομορφιά του εαυτού μας. Και πώς μπορεί να γίνει αυτό, όταν δεν είμαστε κύριοι του εαυτού μας, όταν η αυτοπραγμάτωσή μας δεν βρίσκει ούτε καν ίχνη έκφρασης; Η ομορφιά δεν προκύπτει από τη θέαση του όποιου ειδώλου μας διαμορφώνουμε κατά τη διάρκεια της ζωής αλλά από τον αγώνα και την προσπάθεια που κάνουμε όταν έχουμε έναν βασικό, έναν ευγενικό σκοπό για τη ζωή μας.

      Όταν είναι αλλοτριωμένη η συνείδησή μας, δεν μπορούμε να αγαπήσουμε. Ο έρωτας μπορεί να έλθει πολύ εύκολα – μπορεί και απρόσκλητος – αλλά η αγάπη είναι απόρροια καλλιέργειας της πνευματικότητάς μας, του συναισθηματικού μας κόσμου, του πεδίου των ευαισθησιών μας. Η αγάπη είναι δημιούργημα ενός νοήματος της ζωής μας. Όταν είμαστε ετεροκαθορισμένοι από τις τόσες και τόσες συμβατικότητες της καθημερινότητας, όταν η καθημερινότητά μας είναι επίπεδη και μονότονα επαναλαμβανόμενη, αυτό μαρτυρά την έλλειψη νοήματος, την κενότητα της ψυχής μας.

      Όταν είναι αλλοτριωμένη η συνείδησή μας, δεν αγγίζουμε την ανθρώπινη κατάσταση. Γεννιόμαστε άνθρωποι ως βιολογικά όντα και μόνο. Το αν θα γίνουμε άνθρωποι ως κοινωνικά και ως πολιτισμικά όντα είναι υπόθεση προσωπική. Δεν δωρίζεται από πουθενά. Αυτό που γίνεται συνήθως είναι η ημιτελής κατάκτηση της ανθρώπινης κατάστασης και γι’ αυτό αναζητούμε την πληρότητα του εαυτού μας και προσπαθούμε να υπερβούμε την κενότητα της ψυχής μας στην πρόσκτηση υλικών αγαθών, στη λατρεία του χρήματος, σε κάποια μορφή εξουσίας έστω και μικρής.

      Όταν είναι αλλοτριωμένη η συνείδησή μας, δεν κατακτάμε τον κοινωνικό μας ρόλο, γιατί τον έχουμε ταυτίσει με την επαγγελματική μας δραστηριότητα – η οποία είναι απλώς μια έκφρασή του και μάλιστα έχει αναφορά κυρίως στο οικονομικό πεδίο. Αλλά η ταύτιση κοινωνικού ρόλου και άσκησης του επαγγέλματος είναι η ίδια μια μικρή πηγή αλλοτρίωσης, αφού υποβαθμίζει ή και αφαιρεί τμήματα της ανθρώπινης κατάστασής μας. Ο κοινωνικός ρόλος συνδέεται με τη συμμετοχή μας στα κοινά, με την ενεργή πολιτική δραστηριότητα, με την πολιτισμική και μορφωτική κινητικότητά μας, με την ερευνητική δραστηριότητα σε κάποιο τομέα της ζωής κλπ.

      Όταν είναι αλλοτριωμένη η συνείδησή μας, δεν αναζητούμε καν την ελευθερία. Δεν είναι ζητούμενο. Δεν ξέρουμε καν τι είναι ελευθερία! Ίσως γιατί η κατάκτηση της συνείδησής μας ταυτίζεται με την κατάκτηση της ελευθερίας. Στην ουσία, η συνείδησή μας είναι από την αρχή αλλοτριωμένη και σ’ όλη τη ζωή μας αγωνιζόμαστε να την κατακτήσουμε και να την κρατάμε πάντα ελεύθερη…

artist-lautrec:
“ The Violinist Dancia via Henri de Toulouse-Lautrec
Medium: oil on canvas”

The Violinist Dancia via Henri de Toulouse-Lautrec

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: