Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια > Στους δρόμους της Αθήνας

Στους δρόμους της Αθήνας

 

Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στο κέντρο της Αθήνας – Ποιοι δρόμοι είναι κλειστοί  - Fosonline

Του Νίκου Τσούλια

      Την Αθήνα την είχα ονειρευτεί από μικρός γεμάτη με κόσμο – κόσμο παντού στις πλατείες, στους δρόμους, στα μαγαζιά. Κι έτσι τη βρήκα. Και η αλήθεια είναι ότι ένιωθα μια περίεργη φοβία, μια ξεχωριστή συστολή ανάμεσα σε τόσους και τόσους ανθρώπους – ίσως γιατί νόμιζα ότι όλοι οι άλλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους και εγώ ήμουνα ο μόνος άγνωστος.

      Έτσι ήταν η Αθήνα και τη δεκαετία του 1970 και του 1980 και του 1990. Αλλά προς το τέλος της επόμενης δεκαετίας του 2000 τα πράγματα άλλαξαν. Το ραβδί της κακιάς μάγισσας μεταμόρφωσε την εικόνα. Την έκανε απάνθρωπη, σαν την Κίρκη με τους συντρόφους του πιο αγαπητού μου αρχέτυπου – προσώπου, του Οδυσσέα.

     Ναι η Κίρκη είναι τώρα η Κρίση. Ερήμωσε τους δρόμους. Περπατάς εκεί που έσφυζε ζωή και κίνηση, στρίμωγμα και ένταση, εκεί που οι ήχοι της περπατησιάς χιλιάδων και χιλιάδων ανθρώπων προσπαθούσαν να ξεχωρίσουν από το θόρυβο των αυτοκινητιστικών ποταμιών, και τώρα νιώθεις μόνος…

      Κι όμως εγώ εξακολουθώ να βγαίνω στους δρόμους της Αθήνας με περισσότερο πείσμα και θέληση. «Καμιά σύγχρονη Κίρκη δεν θα την ασχημύνει», λέω κάθε φορά μέσα μου και ορμάω. Ζητάω να βρω σημάδια αναγέννησης, βλαστάρια θαλερά στο ξεραμένο κορμό, ένα καινούργιο κατάστημα εκεί που ήταν πριν ανοίκιαστο στους καιρούς της Κίρκης, ένα καφέ που δεν υπήρχε με κάποιες παρέες μου είναι αρκετά για να θεριέψει η ελπίδα και πιο πολύ η φαντασίωση ότι θα κλείσει η παρένθεση, θα φύγει ο εφιάλτης.

      Και μαζί με τα σημάδια της αναγέννησης, αναζητάω τα παλιά, τα σταθερά σημάδια μου. Αναζητάω ό,τι μου είναι απόλυτα οικείο για όλες τις αθηναϊκές δεκαετίες μου. Κάθε βιβλιοπωλείο στο κέντρο της πόλης του Παρθενώνα μου είναι τόσο φιλικό. Νομίζω ότι δεν είναι μόνο του ιδιοκτήτη. Ίσως γιατί λένε ότι οι βιβλιοφάγοι είναι και λίγο πετροβολημένοι, γιατί (πάλι λένε…) ότι φαντασιώνονται πως όλα τα βιβλία είναι δυνάμει δικά τους, άρα και ό,τι πρόσκαιρα τα φιλοξενεί. Κάθε βιβλιοπωλείο το νιώθω ότι είναι και δικό μου. Ξέρω που είναι η κάθε κατηγορία βιβλίων και πιάνω τις όποιες αλλαγές γίνονται αμέσως μόλις περπατήσω ανάμεσά τους.

     Κάθε νεοκλασικό κτήριο είναι το απόλυτο σημάδι ότι υπάρχει συνέχεια, ότι και η σύγχρονη ιστορία είναι εδώ, τίποτα δεν την ανατρέπει, δεν την ασχημαίνει. Ποιος περνάει δίπλα από κάποιο αριστούργημα της αρχιτεκτονικής, από κάποια κτήρια αισθητικής ομορφιάς και δεν στοχάζεται και δεν νοσταλγεί ακόμα και ό,τι δεν έχει ζήσει; Ποιος δεν ανακατεύει σκέψεις και φαντασιώσεις για το πόσο πιο όμορφη θα ήταν η Αθήνα μας αν δεν την είχαν γεμίσει με τσιμέντο, αν δεν είχε βεβηλωθεί με δήθεν ανάπτυξη η ιερότητά της;

      Αναζητώ και τις πιο ταπεινές γωνιές της, έναν φούρνο ή ένα κατάστημα, που καμαρώνει υπερήφανα για το έτος ίδρυσής του από το 18.., μια παρέα των αγαπημένων μου δέντρων, των πλατανιών, που μου θυμίζουν τόσο έντονα λαγκαδιές και πηγές νερού στα ξερικά χωράφια του χωριού μου και ανασύρει εκείνη τη χαρά του διψασμένου με τόση ευκολία, ενώ «βγάζει και τη γλώσσα» στο χρόνο και στη λήθη.

      Και έχω και μια διαδρομή που με τον καιρό καθιερώθηκε σαν η πιο αγαπημένη μου. Η απαρχή της κάπου στην περιοχή του Κάραβελ (για το παρκάρισμα του αυτοκινήτου), μετά Βασιλίσσης Σοφίας, Ακαδημίας, Σόλωνος και βιβλιοπωλεία της περιοχής, διάβασμα για κάποια ώρα σε παγκάκι στο πράσινο του Πνευματικού Κέντρου (που θα θυμάμαι καιρούς και καιρούς μετά ποιο βιβλίο ήταν), Κάνιγγος, Ομόνοια, Αθηνάς, Ψυρρή, Μοναστηράκι, Θησείο (καφέ με θέα την Ακρόπολη και γράψιμο στο λάπτοπ), Πλάκα, Σύνταγμα και μετά πάλι στην αφετηρία.

     Πάντα κάτι θα ψωνίσω σ’ αυτό το οδοιπορικό – για να μη μαραζώνει η αγορά – βιβλίο, σελιδοδείκτη, κανένα δωράκι και πάντα θα μπω σε μαγαζιά για να κουβεντιάσω για λίγο˙ μου αρέσει να ακούω ανθρώπους που είναι μια ζωή στα ξέφωτα της Αθήνας, όλο κάτι έχουν να σου πουν…

      Να ομολογήσω ότι με έχει στοιχειώσει ένα όνειρο, να ζήσω για ένα διάστημα στο Παρίσι και απ’ εκεί να εξορμώ για ….περισσότερη Ευρώπη σε πόλεις άλλες που έχω πάει ή όχι: Όσλο, Βερολίνο, Βαρκελώνη, Ρώμη… Και το ονειρεύομαι και για έναν επιπλέον λόγο, να νοσταλγήσω ακόμα περισσότερο την Αθήνα, όπως κάθε Αύγουστο που ενώ είμαι στο χωριό μου, μετά από τις 20 περίπου ημέρες ποθώ την Αθήνα, το κέντρο της, τους δρόμους της, το οδοιπορικό μου…

Οι κεντρικοί δρόμοι της Αθήνας προηγούμενων δεκαετιών! (pics) | Patras  Events
Σάββατο βράδυ: Έρημοι οι δρόμοι της Αθήνας - Ουρές σε υπαίθριο μπαρ για  κοκτέιλ στη Θεσσαλονίκη (φώτο - βίντεο)
Άδεια πόλη η Αθήνα – «Έρημοι» οι δρόμοι στο κέντρο [εικόνες]
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: