Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια > Κάτι να ανακαλύψω…

Κάτι να ανακαλύψω…

DSCN0630 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου

Του Νίκου Τσούλια

      Δεν ξεκίνησε ακριβώς έτσι αυτή η έντονη επιθυμία και η πρώτη των πρώτων φιλοδοξιών μου. Αρχικά είχε τη μορφή «κάτι να βρω…».

     Ίσως να ήμουνα επηρεασμένος από αρκετά παραμύθια που μιλούσαν για θησαυρούς και για το ξαφνικό πέρασμα από τη δυστυχία στην ευτυχία ή ακόμα από το γεγονός ότι σε εκείνους τους δύσκολους καιρούς όλο και κάτι ψάχναμε να βρούμε στους δρόμους και στα χωράφια, κανένα σαλιγκάρι ή μανιτάρι ή σπαράγγι ή και κανένα λεφτό πεσμένο από απρόσεκτο διαβάτη, και τα μάτια μας ήταν πάντα στραμμένα προς τα κάτω με οξύτητα του κοιτάγματος γερακιού προς τα πιο απίθανα σημεία, αφού εκεί ήσαν περισσότερες πιθανότητες να μην τα έχει δει άλλος…

     Στην πορεία των πραγμάτων και της ζωής μετασχηματίστηκε αυτή η επιθυμία σε εκείνη την περίοδο που τα νεφελώδη παιδικά όνειρα μετασχηματίζονται σε συγκεκριμένες νεανικές φιλοδοξίες. «Να ανακαλύψω κάτι…», ήταν η κρυφή μεγάλη επιθυμία στα φοιτητικά χρόνια – τότε που πιστεύεις ότι έχεις γίνει πρόωρα επιστήμονας και ότι η επιστήμη πως και πως περιμένει τη δική σου έρευνα.

      Έπειτα ήταν και εκείνη η ενθάρρυνση του πιο αξιόλογου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο που μας έλεγε ότι τα μυαλά και οι σκέψεις πιο πολύ των νέων μπορούν να προχωρήσουν σε ανακαλύψεις και σε καινοτομίες, γιατί οι καλοί γνώστες, και πιο ηλικιωμένοι, δημιουργούν εύκολα πολλές βεβαιότητες και στη συνέχεια προκαταλήψεις που τους παγιδεύουν την ελευθερία και το ξεπέταγμα της σκέψης. Έφερνε και σαν παράδειγμα τους J. Watson και F. Crick που ανακάλυψαν τη διπλή έλικα του DNA σε πολύ νεαρή ηλικία των 25 χρόνων – και που στη συνέχεια πήραν και το Νόμπελ – και η φαντασίωσή μου πήρε απτή θέση στα σχέδιά μου και στις φιλοδοξίες.

      Και έτσι άρχισα να αγοράζω ένα οικονομικά προσιτό επιστημονικό περιοδικό, το Scientific American, και διάβαζα συστηματικά τα αφορώντα τη Μοριακή Βιολογία θέματα που είχαν αρχίσει να δεσπόζουν στις Επιστήμες της Ζωής από τη δεκαετία του 1970. Αλλά η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική από το σκηνικό που κινείτο η ονειροπλασία μου.

     Με ποια οικονομικά μέσα θα κάνω διδακτορικό, αφού έπρεπε να αρχίσω να εργάζομαι για απόλυτα βιοποριστικούς λόγους; Ήταν μια καλή ούτως ή άλλως δικαιολογία για τον εαυτό μου ή ομολογία ότι δεν θα τα καταφέρω ούτε ότι θα ρισκάρω να ακολουθήσω φιλόδοξους αλλά και αβέβαιους δρόμους σε σχέση με πιο ταπεινές επιλογές αλλά σίγουρες και άμεσες; Πού να ξέρεις… Εκείνο που τελικά συνέβη είναι ότι λοξοδρόμησα από ό,τι είχα ονειρευτεί στο πανεπιστήμιο.

    Μετασχημάτισα το όνειρο. Να βρω κάτι σημαντικό σε άλλο τομέα. Κάπου εκεί ξεπήδησε το πεδίο της εκπαίδευσης, που ακολουθούσε και η πιο στενή παρέα μου. Εντυπωσιάστηκα από την τελετουργία της σχολικής αίθουσας. Ένιωθα ότι με περίμενε μια φοβερή καριέρα. Είχε ένα περίεργο χάρισμα, να είσαι συνεχώς με νέους και έφηβους. Μπορούσε να είναι και αυτοσκοπός! Αλλά το καταπιεσμένο ή έστω και μετασχηματισμένο όνειρο άρχισε να εμφανίζεται όλο και πιο έντονα.

     Εντάξει όμορφη η σχολική, η εκπαιδευτική διαδρομή αλλά τι γίνεται όταν η καθημερινότητα δεν εμπεριέχει μέσα της κάτι πιο φιλόδοξοι και πιο φωτεινό; Ποια θα είναι κινητήρια δύναμη για διαρκή ανέλιξη; Κι όμως η ζωή είναι φοβερά γενναιόδωρη. Σου δίνει περισσότερα από όσα μπορείς να ονειρευτείς. Υπάρχει ένας δρόμος, καθόλου μυστικός, δρόμος που αν τον βαδίσεις καλά, σε βγάζει σε ξέφωτο πρωτόγνωρο και θαυμαστό.

     Είναι ο δρόμος των Γραμμάτων, του συνεχούς και συστηματικού διαβάσματος και γραψίματος. Και μου δώρισε μια τόσο διακριτή και ξεχωριστή, μια φοβερά υπεύθυνη και πολλαπλά όμορφη διακριτή θέση στο θεσμικό πεδίο των εκπαιδευτικών. Το τι γοητεία κρύβει η εκπροσώπηση ενός κλάδου 90.000 καθηγητών, ενός έντονα δυναμικού και πνευματικού μέρους της ελληνικής κοινωνίας, είναι δύσκολο να απεικονιστεί έξω από τη βιωματική της αναφορά!

      Όταν κάτι δεν το έχεις σχεδιάσει, όταν δεν περνούσε καν από το μυαλό σου, γιατί ήταν έξω από το βεληνεκές της πιο υπερβολικής φιλοδοξίας σου, και το κατακτάς, θεωρείς ότι είναι θείο δώρο ή ότι έχεις μια κάποια χαρισματικότητα. Αλλά η πνευματική καλλιέργεια δεν έχει ως βασική δωρεά κάποια υλοποίηση ενός ονείρου. Η μαγεία της είναι στη δική της διαδρομή, στην αυταξία της. Νιώθεις τον εαυτό σου να γεμίζει με πληρότητα. Κατανοείς την πραγματικότητα πολύ πιο στέρεα. Δίνεις έναν γοητευτικό χρωματισμό στη ζωή σου. Νιώθεις και είσαι ευτυχισμένος.

      Δεν ψάχνω «κανένα θησαυρό». Δεν ονειρεύομαι ότι θα γίνω ένας επιστήμονας που θα «ανακαλύψει» κάτι, και θα γίνω γνωστός. Δεν θέλω να ανακαλύψω κάτι. Θέλω απλά και μόνο να ανακαλύπτω όλο και περισσότερο τον εαυτό μου, να γνωρίζω τις όλο και πιο νέες όψεις του διαβάζοντας ξανά και ξανά κλασικά έργα, να γράφω τις δικές μου ταπεινές ιστορίες. Να περνάω τη ζωή μου διαβάζοντας και γράφοντας…

DSCN0932 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: