Αρχική > πολιτική > Αυτό δεν είναι κόμμα, είναι ομοσπονδία!

Αυτό δεν είναι κόμμα, είναι ομοσπονδία!

Las Meninas (Velazquez), 1957 - Pablo Picasso - WikiArt.org

Las Meninas (Velazquez), 1957 – Pablo Picasso

 

Του Νίκου Τσούλια

     Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α είναι σύμπτωμα και γέννημα της κρίσης. Εκμεταλλεύτηκε κομματικά την κρίση για να αναρριχηθεί στην εξουσία. Χρησιμοποίησε τα γνωστά μακιαβελικά εργαλεία για την κατάκτησή της και φυσικά για τη νομή της.

     Παρήγαγε, τροφοδότησε και χρησιμοποίησε την αγανάκτηση και την τυφλή οργή του κόσμου για να αναπτυχθεί πολιτικά. Υποσχέθηκε αυτό που ζητούσαν οι «απελπισμένοι», μια εφάπαξ λύση σωτηρίας! Έταξε την κατάργηση του χρέους, με νόμο του ελληνικού κράτους – αν και ήξερε ότι αυτή η υπόσχεση είναι για ανόητους. Και την προσέφερε με τον πιο κυνικό τρόπο, μόνο που δεν ήταν λύτρωση αλλά νέα υποδούλωση.

     Υποσχέθηκε ακόμα και την υπέρβαση του παρακμιακού παλαιού πολιτικού συστήματος – μόνο που ο κυβερνητικός ΣΥ.ΡΙΖ.Α. χαρακτηρίστηκε τελικά από τη σαπίλα που δήθεν θα απόδιωχνε. Παπάς, Παπαγγελόπουλος, Δούρου κλπ κλπ είναι εμβληματικές μορφές παρακμής, σταλινικών μεθόδων και απόπειρας αλλοίωσης του πολιτεύματος.

     Κρατήθηκε σε καλά ποσοστά στις τελευταίες εκλογές, γιατί πούλησε και πάλι σε ένα σημαντικό μέρος των πολιτών αυτό που ήθελαν να ακούσουν, το αντιδεξιό κήρυγμα. Αποσιώπησε όμως η ηγεσία του να παραδεχτεί ότι ήταν η δική του κυβερνητική πολιτική που δικαίωσε και ανέδειξε για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση την ιδεολογική ηγεμονία της Ν.Δ. στην ελληνική κοινωνία – με μόνη σημαία της «να γλιτώσουμε από το λαϊκισμό»!

     Και τώρα τι; Μαζεύει κάθε απομεινάρι από τα άλλα κόμματα – με μοναδικό ένα και μόνο δέλεαρ. «Ελάτε να παραμείνουμε μεγάλο κόμμα, για να έχουμε προοπτική. Όλοι χωράμε, υπό τη …φωτεινή ηγεσία του Τσίπρα». Δεν τους ενδιαφέρει καμιά αριστερή πολιτική, καμιά ιδεολογία. Φτιάχνονται ομάδες και ομαδούλες και δημιουργούν τάσεις και συνιστώσες! Ακόμα και ένας πρώην συνδικαλιστής της Κεντροαριστεράς έφτιαξε συνιστώσα με το σόι του και τον περίγυρό του.

     Από τους θαυμαστές του Κουφοντίνα, τους ακροδεξιούς πολεμιστές του «τελειωμένου» Καμμένου, μέχρι και τους κεντροαριστερούς που ανένηψαν και δήλωσαν υποταγή – αφού γνώρισαν το φως «στο δρόμο προς τη Δαμασκό» – μαζεύτηκαν εδώ. Ας ήταν στο παλιό παρακμιακό σύστημα από τη στιγμή που φίλησαν το χέρι του αρχηγού απαλλάχθηκαν από τις αμαρτίες τους – η Καθολική εκκλησία δεν το έκανε; Ας ήταν και πρωτοπαλίκαρα του Άκη ή Υπουργοί όλα τα χρόνια των κυβερνήσεων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ή υβριστές του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα έγιναν καθαροί και άσπιλοι.

     Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν χρειάζεται καθαρό πολιτικό στίγμα. Ο αρχηγός δεν ύμνησε τη Μέρκελ – που …αλυσόδεσε την Ελλάδα – και τον Τραμπ τον ηγέτη του ιμπεριαλισμού και τον κήρυκα του σκοταδισμού; Αυτός δεν κάθισε τόση ώρα και προσευχόταν στο Άγιο Όρος; Αυτός δεν ανακοίνωσε το φοβερό θρησκόληπτο κείμενο για την Κοίμηση της Θεοτόκου – κείμενο που δεν θα μπορούσε να το γράψει ούτε η πιο φανατική μοναχή;

     Αυτό δεν είναι κόμμα. Σε ένα μείζον εθνικό θέμα, στρατηγικής σημασίας, με ιστορικό φορτίο, εκείνο για την συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου για την ΑΟΖ, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εμφανίστηκε διχοτομημένος με ένα μεγαλόπρεπο «παρών». Οι 53 συμφωνούσαν με τη Συμφωνία, άλλοι ήταν κατά με αριστερίστικες κορώνες, άλλοι θυμήθηκαν τον πατριωτικό χαρακτήρα του ΠΑΣΟΚ από όπου προέρχονταν αλλά δεν ήθελαν να στεναχωρήσουν τον αρχηγό που τους εξιλέωσε και έλεγαν διάφορα…

     Αυτό δεν είναι κόμμα. Είναι ομοσπονδία. Ναι, είναι συνδικαλιστική ομοσπονδία, στην οποία φυσικό και αναγκαίο είναι να συστεγάζονται όλες οι πολιτικές, ιδεολογικές, κομματικές επιμέρους παρατάξεις, γιατί έτσι διασφαλίζεται μια οργανωτική ενότητα των εργαζόμενων. Αλλά εδώ μιλάμε για πολιτική, για κοινοβουλευτισμό, και η αντιπαράθεση και η σύνθεση γίνονται στη Βουλή με τα κόμματα να έχουν καθαρές θέσεις.

     Λαϊκισμός, αντιδεξιό μένος και ένας αρχηγός χωρίς αμφισβήτηση, γιατί αλλιώς χανόμαστε. Αυτό είναι το σχήμα του σημερινού ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – σχήμα χωρίς πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα (παρά μόνο το γνωστό μείγμα του λαϊκισμού και του αριστερισμού) – σχήμα που δεν συνδέεται με καμιά κοινωνική και εθνική προοπτική. Είναι θέμα χρόνου ή να γίνει κόμμα και να επιλέξει αν είναι αριστερά ή …κεντροαριστερά (!) ή να αποδομείται από την απλή άσκηση της πολιτικής.

 

House in the field, 1893 - Pablo Picasso - WikiArt.org

House in the field, 1893 – Pablo Picasso

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: