Αρχική > βιβλία > Οι μετεξελίξεις του Γραφείου μου

Οι μετεξελίξεις του Γραφείου μου

Αποτέλεσμα εικόνας για γραφειο με βιβλιοθηκη

Του Νίκου Τσούλια

      Όχι δεν υπήρχε ούτε καν ως μακρινή σύλληψη της φαντασίας σε εκείνες τις εποχές της δεκαετίας του 1960 στο χωριό της αγροτικής ζωής ότι υπάρχει ξεχωριστό δωμάτιο με ξύλινο έπιπλο και βιβλιοθήκες.

     Τότε τα παιδιά διάβαζαν με το βιβλίο και το τετράδιο στα γόνατα και τσακώνονταν ποιο θα πρωτοκαθίσει είτε στο τραπέζι της κουζίνας – αν ήταν ποτέ άδειο – είτε στο τραπέζι της σάλας. Άλλωστε το χειμώνα ανατρέπονταν και αυτές οι επιθυμίες και οι τσακωμοί γίνονταν γύρω από το παραγώνι και από την κρεμασμένη στον τοίχο λάμπα, τον μουτζούρη.

      Μπορεί όμως κάποιος να φανταστεί και να υποθέσει πώς θα είχε το γραφείο του, αν υπήρχε σε εκείνους τους καιρούς. Μπορεί ο χρόνος να κοιτάει σε μια και μόνο κατεύθυνση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα κάνουμε και εμείς το ίδιο. Έτσι κι αλλιώς αν δεν υπήρχε ο άνθρωπος, ποια θα ήταν η έννοια του χρόνου, μήπως δεν θα υπήρχε καν; Θα είχε λοιπόν το Γραφείο τα σχολικά βιβλία και τα τετράδια στις δύο απομακρυσμένες από την καρέκλα γωνίες του, με μια τοποθέτηση συγκεκριμένη˙ κάτω κάτω αυτά που δεν ήταν της επόμενης ημέρας και προς τα πάνω αυτά που είχαν χρονική προτεραιότητα.

     Θα ήταν ένα γραφείο που θα «έβλεπε» μόνο το σχολείο και τα μαθήματά του. Όχι, πού να βρεθούν τότε εξωσχολικά βιβλία – ίσως και καλύτερα…-, αφού έτσι κι αλλιώς ήταν αυστηρά απαγορευμένα από τους γονείς. Τα διάφορα περιοδικά «Μικρός Σερίφης», «Μικρός Κάου – Μπόυ», «Μίκυ Μάους», «Μάσκα» κλπ δεν κυκλοφορούσαν στα σπίτια, αλλά ήταν κρυμμένα σε καλύβια και σε κρυψώνες που μόνο τα παιδιά θα μπορούσαν να βρουν. Είναι η εποχή της απουσίας ακόμα και της ιδέας και της έννοιας του γραφείου.

      Στο Γυμνάσιο της γειτονικής πόλης τα πράγματα κάπως άλλαξαν. Τώρα υπήρχε γραφείο: ένα ξύλινο τραπέζι, μικρό συνήθως δίπλα στο κρεβάτι – έτσι κι αλλιώς σε ένα δωμάτιο ζούσες. Τα σχολικά βιβλία σου τώρα είχαν αντίπαλο άλλα σχολικά βιβλία αδελφού ή αδελφής – αν και αυτό δεν ήταν βέβαιο γιατί απλώς μία διάβαζε στο τραπέζι ο ένας και μία ο άλλος. Τώρα οι τσακωμοί ήταν και λιγότεροι.

     Έκανε την εμφάνισή του και κανένα φροντιστηριακό βιβλίο – Φυσική του Μάζη ή Χημεία του Μανωλκίδη – θρεμμένο από τα σχέδια της εισαγωγής στο πανεπιστήμιο. (Φροντιστήρια γίνονταν συνήθως το καλοκαίρι πριν τις εισαγωγικές εξετάσεις του Σεπτεμβρίου στην Αθήνα – όλη η Ομόνοια και η Κάνιγγος ήταν γεμάτη υποψήφιους της επαρχίας). Είναι η εποχή της απουσίας του γραφείου.

      Στο πανεπιστήμιο τα πράγματα σοβάρεψαν. Το γραφείο ως έπιπλο τώρα ήταν γραφείο (!) και συνοδευόταν από μία τουλάχιστον βιβλιοθήκη. Η εικόνα άλλαξε. Η επιστήμη και οι φιλοδοξίες, τα όνειρα και οι σχεδιασμοί έβαλαν το χέρι τους. Εμφανίστηκαν ξενόγλωσσα βιβλία, το «Scientific American», λογοτεχνικά και φιλοσοφικά βιβλία και όταν η μεταπολίτευση άλλαξε το σκηνικό, τα πολιτικά και ιδεολογικά βιβλία συναγωνίζονταν στον αριθμό τα επιστημονικά. Τώρα το γραφείο απέκτησε και τα μικρά του στολίδια. Είναι εποχή του φτωχικού φοιτητικού γραφείου.

      Η εικόνα του γραφείου θα ολοκληρωθεί όταν δημιουργηθεί η μόνιμη και οικογενειακή εστία. Τώρα πλεονάζει η πολυτέλεια του μεγάλου και ακριβού επίπλου και των βιβλιοθηκών σε κάθε τοίχο του ξεχωριστού δωματίου. Η επαγγελματοποίηση της ζωής και κυρίως η ιδιαιτερότητα της λειτουργίας του εκπαιδευτικού – που δεν τελειώνει στο χώρο εργασίας αλλά συνεχίζεται και ως προετοιμασία για την επόμενη ημέρα αλλά και ως απολογισμός της προηγούμενης, με τις αξιολογήσεις, τα γραπτά και τις εργασίες των μαθητών – διαμορφώνουν μια μονομέρεια ως προς όλο το σκηνικό του γραφείου.

     Είναι απόλυτη η κυριαρχία των βιβλίων της σχολικής και εκπαιδευτικής κουλτούρας και όλοι οι υπόλοιποι τομείς του βιβλιόκοσμου (κοινωνιολογία, λογοτεχνία, φιλοσοφία κλπ) θα βρίσκονται μάλλον ως συμπληρώματα ή ως μικρές ανάσες ανάμεσα στο πληθωρικό εκπαιδευτικό στερέωμα. (Παρένθετα θα βγει και το γραφείο του εργασιακού χώρου στο σχολείο που το μοιραζόμαστε δύο ή τρεις καθηγητές και το γραφείο της προεδρίας της ΟΛΜΕ με τη μοναδική όμορφη θέα του Παρθενώνα). Είναι η εποχή του όμορφου και ολοκληρωμένου γραφείου και ως επίπλου και ως χώρου, του γραφείου της επαγγελματικής εκπαιδευτικής εικόνας.

      Υπάρχει και άλλο στάδιο. Το τέλος της επαγγελματικής / εκπαιδευτικής καριέρας, που γίνεται με μια εκτεταμένη αποσχολειοποίηση του γραφείου ως επίπλου και ως δωματίου, σηματοδοτεί μια νέα περίοδο. Σχολικά βιβλία, βοηθητικά βιβλία, το διαρκώς μετασχηματιζόμενο διδακτικό μου υλικό, έντυπο και ψηφιακό, διαγωνίσματα, φύλλα αξιολόγησής μου είναι το τέλος μιας ολόκληρης εποχής.

     Η στεναχώρια του τέλους μιας όμορφης καριέρας συμπυκνώνεται με μια πρωτόγνωρη ελευθερία. Πρώτη φορά νιώθω τόσο ανεξάρτητος. Νιώθω τόσο εύκολα τα σημάδια της αυτοπραγμάτωσης. Τώρα το κάνει την εμφάνισή του το όνειρο των ονείρων μου, να γράφω και να διαβάζω χωρίς τους καθημερινούς περιορισμούς της εργασίας. Είναι η εποχή της απόλυτα προσωπικής σχέσης: το γραφείο και εγώ χωρίς καμιά διαμεσολάβηση!

      Το γραφείο που δεν το ήξερα ούτε ως ιδέα κάποτε, που το ονειρεύτηκα τόσο έντονα αργότερα, που το έφτιαξα με τόση επιμέλεια και φροντίδα, που φώλιαζα για τα καλά και δημιουργούσα τις πιο προσωπικές στιγμές μου, που έγραφα, έγραφα, έγραφα… και διάβαζα, διάβαζα, διάβαζα… έγινε το προσωπικό μου όμορφο σύμπαν. Μια ζωή ολόκληρη διάβασμα και γράψιμο δεν θα είχε την ξεχωριστή και μοναδική εστία της, το υλικό στερέωμα της ομορφιάς και της ελευθερίας;

(οι φωτογραφίες είναι από το διαδίκτυο)

Αποτέλεσμα εικόνας για γραφειο με βιβλιοθηκη

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: