Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια, νέες τεχνολογίες > Δεσμώτης της εικονικής πραγματικότητας

Δεσμώτης της εικονικής πραγματικότητας

Κολλημένος στο διαδίκτυο; Ποτέ» – Βοιωτική Ωρα

Του Νίκου Τσούλια

     Στυλό, μολύβια, μαρκαδόροι, γομολάστιχες, μπλάνκο, τετράδια, βιβλία, μπλοκ, ξύστρες: ένας υπεραιωνόβιος υλικός εξοπλισμός της γραφής και του διαβάσματος νιώθει να περιθωριοποιείται. Απαιτούσε χρήματα αλλά και κόπο από τη συλλογή πληροφοριών μέχρι το να γράφεις τα καθημερινά σου κείμενα, να τα διορθώνεις και να έχεις τεκμηριωμένες βιβλιογραφικές παραπομπές.

     Και ύστερα ήλθε ο ψηφιόκοσμος και το διαδίκτυο και όλα έγιναν άυλα και μαγικά, παράξενα αλλά και οικεία, γοητευτικά αλλά και εθιστικά, απελευθερωτικά αλλά και περιοριστικά. Ένας ολόκληρος κόσμος αποκαλύφθηκε. Πληροφορίες για καθετί και από παντού, εύκολες, την στιγμή που τις ήθελες. Που είναι οι εποχές που έπρεπε να απομνημονεύεις και να τρέχεις σε εγκυκλοπαίδειες και σε βιβλιοθήκες. Η Γνώση γνωρίζει πιο δημοκρατικές συνθήκες. Τι γοητεία να διαβάζεις όποτε θέλεις κείμενα του Αριστοτέλη, του Αϊνστάιν, του Ντιούι, του Τολστόι…, να τα έχεις ακόμα και μαζί σου χωρίς κανένα βάρος!

     Ανοίχτηκε ένας ορίζοντας πολλαπλών δυνατοτήτων του ανθρώπου, που ξεπερνά κάθε ονειροπόληση και κάθε φαντασία του ανθρώπου. Μα αν το διάβασμα (το πάθος του που «πάθιαζε» όλο και πιο πολύ στο διάβα του χρόνου) γνώριζε τον παράδεισό του, ήταν και η γραφή (το έτερο πάθος του)  που βρήκε ασύνορους τόπους ή μάλλον μη τόπους, που δεν ήθελε κανένα χώρο ούτε καν μια κουκίδα για να χωρέσουν τα αμέτρητα γραπτά.

     Ούτε χαρτί και μολύβι ούτε δύσκολες διορθώσεις με ξαναγραψίματα. Τώρα ο ψηφιόκοσμος τον απελευθέρωσε από κάθε περιορισμό, από κάθε συνθήκη. Ορμάμε λοιπόν, δύο κείμενα κάθε ημέρα. Πόσο εύκολη γίνεται η γραφή… Ήθελε καμιά παραπομπή; – την εύρισκε αμέσως είτε από την πλούσια αποδελτιωμένη βιβλιογραφία του είτε απευθείας από τον παγκόσμιο ιστό.

     Και πιο ύστερα ήλθαν και τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης. Γνώριζε κόσμο και κοσμάκη. Τα γραψίματά του απλώθηκαν. Χιλιάδες οι φίλοι του. Τα επαινετικά σχόλια στα άρθρα του του φούντωσαν το ναρκισσισμό του. Δεν περίμενε τώρα κάποια επαινετικές αναφορές από όσους τυχαία διάβαζαν τα άρθρα του στις εφημερίδες. Τώρα οι φιλίες έσπαζαν και τους φραγμούς της ηλικίας. Τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης σου είχαν και έτοιμες τις αντιδράσεις του με σύμβολα, μη χάνει χρόνο αλλά και να τον καθοδηγούν (!) στο τι πρέπει να …παίξει.

     Τώρα μια νέα πραγματικότητα γεννιόταν, η εικονική. «Πόσο πραγματική είναι»; Προσπαθούσε να δώσει κάποια απάντηση. Δεν μπορούσε – μα και κανένας δεν ενδιαφερόταν για κάτι τέτοιους προβληματισμούς. Μάλλον είναι θεωρητικό, φιλοσοφικό το ζήτημα. Αλλά αφού την εφαρμόζουν τόσοι και τόσοι, μπορεί να μην είναι πραγματική; Κάθε κοινωνική κατασκευή δεν είναι υπαρκτή; Εδώ είναι υπαρκτοί στη φυσική πραγματικότητα οι ανορθολογισμοί, οι βλακείες, οι σκοταδισμοί, οπότε ως προς τι οι ενστάσεις; Ορμάμε λοιπόν.

     «Μα γιατί μου έστειλες καρδούλα, αφού δεν με γνωρίζεις καν;». «Φίλε μου, δεν είναι ερωτικό σύμβολο, σημαίνει ‘άριστο’ το κείμενό σου». Μάλιστα, οπότε δίσημη η χρήση της καρδούλας. Η καρδούλα πάντα είναι καρδούλα. Γέμιζαν τα άρθρα του με λάικ και καρδούλες και χαρούμενες φατσούλες με διάφορους συμβολισμούς συναισθημάτων. Έβλεπες πρόσωπα όμορφα, γοητευτικά. Τι όμορφη που είναι η ζωή! «Νίκο, αυτό που βλέπεις ως όμορφο να ξέρεις ότι θα πρέπει να αφαιρέσεις ένα μεγάλο ποσοστό. Μπορεί να είναι φωτογραφία σε ηλικία των 30-40 χρόνων και τώρα να είναι 60 και βάλε». Αυτός ήταν ο φίλος του ο Αντρέας που ήξερε τα μυστικά των νέων τεχνολογιών.

     Συμφώνησε, αλλά να υπάρχει και ο μυστικός διάλογος, που δεν τον βλέπει κανένας. Να που η μεγάλη του επιθυμία, να γράψει ένα μυθιστόρημα (και όχι μόνο δοκίμια και διηγήματα) βρίσκει παρθένο έδαφος. Και έγραφε τις φαντασιώσεις του. Ασκούσε τη μυθοπλασία του και την ίδια στιγμή γινόταν όχι μόνο ήρωας του μυθιστορήματός του μα και μέρος της ίδιας της γραφής του. Την ώρα που η γραφή του ήταν δημιούργημά του – γινόταν και δημιουργός του. Χανόταν σε φαντασιώσεις, σε ονειροπολήσεις, σε ψευδαισθήσεις.

     Η φυσική του πραγματικότητα είχε αποικιστεί από την εικονική. «Τι προσλαμβάνω από τη ζωή. Πού ακριβώς ζω; Ποιος είναι ο εαυτός μου; Διπλή ζωή ή μήπως καμιά ζωή»;

Γονείς "κολλημένοι" με τα social media, παιδιά εθισμένα στο internet -  Healthview

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: