Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια > Είδα ένα όμορφο υπαρξιακό όνειρο…

Είδα ένα όμορφο υπαρξιακό όνειρο…

Αποτέλεσμα εικόνας για πουλια που πετάνε πάνω από λιμνη

Του Νίκου Τσούλια

     Ήμουνα, λέει, με την αγαπημένη μου και κάπου πηγαίναμε – δεν ξέρω που. Φτάσαμε σε μια λίμνη. Ακύμαντη, αρυτίδωτη, ήσυχη, απόλυτα σιωπηλή ούτε η ανάσα της δεν ακουγόταν.

     Απέραντη, δεν φαινόταν πουθενά το τέλος της. Και έπρεπε, λέει, να μεταμορφωθούμε σε πουλιά, για να πετάξουμε πάνω από τη λίμνη. Έτσι έκαναν όλοι.

     Πράγματι γίναμε πουλιά. Και φυσικά δεν είχαμε το γνωστό «δρόμο παίρνει, δρόμο αφήνει» αλλά πετάγαμε, πετάγαμε, πετάγαμε, σαν ταξιδιάρικα αποδημητικά πουλιά. Μα κάπου στα μισά του αέριας διαδρομής μας κοιτάζοντας κάτω σαν κάτι να μου φάνηκε γνωστό. Αλλά αμέσως μου έφυγε από τη σκέψη…

     Κάποτε φτάσαμε στην άλλη άκρη της λίμνης. Πουλιά μαζεμένα – άλλα έφταναν και άλλα χάνονταν. Κατάλαβα ότι κάθε πουλί σαν εύρισκε το ταίρι του ξαναγινόταν άνθρωπος πήγαινε στον προορισμό του και έβγαινε έξω από το όνειρο.

     Μα εγώ δυσκολευόμουν να βρω την αγαπημένη μου. Κάπου απροσδιόριστα που, παραπονέθηκα. «Αυτό το παθαίνουν όσα πουλιά αποκτούν μια κάποια μορφή συνείδησης ότι είναι άνθρωποι στη διάρκεια του ταξιδιού τους», μου είπε ένας αρμόδιος.

     Τότε σκέφτηκα αυτό που είχα δει από ψηλά ότι η λίμνη κάτι μου θύμιζε – αυτό που μου φάνηκε γνωστό ήταν γέννημα της ανθρώπινης συνείδησής μου. Ναι ήταν η λίμνη του χωριού μου. Πήγαινα γυμνασιόπαιδο είτε με άλλα παιδιά είτε μόνος μου σαν έγινε η «λίμνη – φράγμα» εκεί στα πεδινά μέρη μας, στα καλύτερά μας χωράφια, που γέμισαν από το νερό του ποταμιού. Και εγώ είχα τη μανία να περνώ μόνος μου απέναντι σε μια «γλώσσα» της λίμνης ανάμεσα σε δύο λόφους.

     Και έτσι μπερδεύτηκαν συνειδητό και υποσυνείδητο και είχα μπλέξει – άλλωστε ποιος ξέρει πως διαμορφώνονται τα μεταξύ τους σύνορα, αφού το ένα διεισδύει στο άλλο και αλληλοεπηρεάζονται; Δεν θυμάμαι την κατάληξη του ονείρου αλλά αυτό που θυμάμαι είναι ότι δεν αισθανόμουν άσχημα. Άλλωστε, τι γίνεται όταν δυσκολεύουν τα πράγματα στα όνειρα; Ξυπνάς.

     Τελικά ξύπνησα αλλά με μια ευχάριστη διάθεση. Ένιωθα ωραία. Πήγα σε πρωτόγνωρη χώρα, σε αχαρτογράφητα μέρη, που ούτε με την πιο τολμηρή φαντασίωσή μου δεν είχα καταφέρει.

     Κρατούσα στα χέρια μου το παράξενο όνειρό μου, το αφηγούμουν ξανά και ξανά στον εαυτό μου, σαν να άκουγα γλυκό παραμύθι από τη γιαγιά μου. Στοχαζόμουν – άλλοτε χανόμουν και άλλοτε όχι. Βρισκόμουνα στα όρια της συνείδησής μου και της ύπαρξής μου. Ένιωθα μια πρωτόγνωρα φοβερή ελευθερία του πνεύματός μου. Ήταν μια μοναδικά ξεχωριστή ομορφιά…

Αποτέλεσμα εικόνας για birds flying over a lake

image

Αυτή είναι η δική μου λίμνη, στον Πηνειό ποταμό, στην Ηλεία…

Αποτέλεσμα εικόνας για birds flying over a lake

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες: ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: