Αρχική > φιλοσοφία > Η σημασία των πραγμάτων στη ζωή μας

Η σημασία των πραγμάτων στη ζωή μας

Van Gogh

Του Νίκου Τσούλια

 

      Αναφέρομαι στα άψυχα πράγματα και δη στα οικεία άψυχα πράγματα, τα οποία προσπερνάμε με περισσή ευκολία θεωρώντας ότι έχουν μηδαμινή επιρροή επί της ζωής μας. Κι όμως τα «πράγματα» δεν είναι καθόλου έτσι, όσο και αν η κρατούσα άποψή μας φαίνεται να συμβαδίζει με το φαίνεσθαι αυτής της εικόνας.

     Ισχυρίζομαι ότι τα πράγματα που μας «συνοδεύουν» σε μεγάλο μέρος της ζωής μας έχουν μεγάλη σημασία γι’ εμάς και η όποια αδιαφορία μας απέναντί τους δεν είναι καθόλου πραγματική αλλά κίβδηλη και απόλυτα φαινομενική. Ας δούμε με μια πρόχειρη ματιά τον κόσμο των πραγμάτων που μας περιβάλλουν στο μικρό μας προσωπικό σύμπαν, των πραγμάτων μέσα στην οικία μας. Είμαστε φοβερά εξοικειωμένοι μαζί τους. Έχουμε μια άμεση λειτουργική σχέση μέσα στην οποία συμπεριλαμβάνεται η αισθητική μας σύλληψη αλλά και μια πλευρά της όλης εκφραστικότητάς μας. Είναι μια συνολική σύνθεση το πώς «διατυπώνουμε» τη δομολειτουργική σχέση του εαυτού μας με την εστία. Αισθανόμαστε διαρκώς την παρουσία τους μέσα από τη χρησιμότητά τους και την καθημερινή μας τριβή. Παίζουν συχνά το ρόλο μιας ιδιότυπης συντροφιάς. Διαμορφώνουν σε σημαντικό βαθμό τις κινήσεις μας και τις επιλογές μας.

      Βλέποντας ένα διαμέρισμα φορτωμένο με πράγματα και με μικροπράγματα ή ένα αντίστοιχο λιτό και απέριττο με πολλούς χώρους και εξετάζοντας τη διακόσμηση και την όλη αρχιτεκτονική του εσωτερικού χώρου δεν αποκομίζουμε συνειδητά και ασυνείδητα μια άποψη την άλφα ή τη βήτα εικόνα για το άτομο ή για τα άτομα που εδώ κατοικούν έχοντας φυσικά ως μέτρο αναφοράς την προσωποκεντρική αισθητική; Αν σε ένα διαμέρισμα χαζεύουμε από την έντονη παρουσία των βιβλιοθηκών γευόμενοι την ακτινοβολία των βιβλίων και το βλέμμα μας αγκιστρώνεται σε όμορφες εκφράσεις πινάκων ζωγραφικής, δεν προοικονομούμε ενός είδους γνωριμία με το άγνωστο πρόσωπο που έχει διαμορφώσει με το συγκεκριμένο τρόπο αυτό το χώρο; Είναι πρόδηλο λοιπόν ότι ο κόσμος των προσωπικών πραγμάτων μας δεν εκφράζει μόνο τις καθημερινές ανάγκες μας αλλά και την αισθητική μας θεώρηση και την πνευματικότητά μας και καταδεικνύει σχεδόν εύκολα την πιο σταθερή ψυχική και συναισθηματική μας κατάσταση. Μπορούν επίσης να μορφοποιούν ασυναίσθητα την επιθυμία μας για το πώς θα θέλαμε να σχεδιάσουμε έναν ευρύτερο κόσμο ή για το ποια κοινωνία επιδιώκουμε.

      Συχνά «πιάνουμε τον εαυτό μας» να δένεται έντονα συναισθηματικά με κάποια πράγματα και να μην θέλουμε να τα αποχωριστούμε, αν και έχει λήξει η χρησιμότητά τους και η …ζωή τους ή αν προκύπτει ανάγκη ανανέωσής τους. Αλλά και όταν νοσταλγούμε, βλέπουμε να διεισδύουν μέσα στο στερέωμα των αγαπημένων προσώπων κάποιας παλιότερης εποχής ακόμα και στον στενό πυρήνα της απόλυτα προσωπικής θύμησης πράγματα χωρίς καμιά πραγματική αξία γι’ όλους τους άλλους αλλά για εμάς να έχουν την εικόνα των «διαμαντιών». Ένα παλιό μας ραδιόφωνο, για παράδειγμα, που χάθηκε στη σκόνη του χρόνου ή, πιο ορθά, που παραμελήθηκε από το απόλυτα προσηλωμένο βλέμμα μας προς το μέλλον στην εποχή της νεότητας και που τώρα είναι μια ανάμνηση δεν έρχεται και επανέρχεται άλλοτε σα φάντασμα που μας ενοχοποιεί και άλλοτε σαν μια γλυκιά εικόνα θαλπωρής; Και τι δεν θα δίναμε να αποκτήσουμε ένα τέτοιο χαμένο σύμβολο της πάντα ενεργού φαντασίωσής μας; Όταν ανασυσταίνουμε μέσα από τα παιχνίδια της μνήμης παλιούς χώρους του στενάχωρου φοιτητικού μας διαμερίσματος ή του πρώτου σπιτιού που πρωτοκαταλάβαμε την εικόνα του εαυτού μας, δεν τοποθετούμε με περισσή επιμέλεια μέσα σ’ αυτούς τους χώρους τα πράγματά μας εκείνων των καιρών: τη βιβλιοθήκη μας, το γραφείο μας, το σαλονάκι, τις καρέκλες και το τραπέζι της κουζίνας, τις κρεμασμένες αφίσες…;

      Υπάρχει πάντα ένα νήμα που μας συνδέει με τον κόσμο των πραγμάτων. Είναι ένας κόσμος με «ζωή», με κομμάτια της δικής μας ζωής. Είναι κόσμος προσωπικός με όψεις του εαυτού μας. Είναι πάντοτε μάρτυρας των πιο προσωπικών μας στιγμών, των ανεκδήλωτων σε άλλους ανθρώπους συμπεριφορών μας. Ποιος δεν έχει προσπαθήσει, για παράδειγμα, να κάνει τα πρώτα του βήματα στο χορό μόνος του πριν τολμήσει να σηκωθεί στην όποια πίστα με την παρέα του έχοντας ως απόλυτα φιλικούς μάρτυρες τα πράγματά του κρυφοκουβεντιάζοντας μαζί τους για το πώς τα πηγαίνει ζητώντας τους κατανόηση και ενθάρρυνση;

      Αλλά και όταν ονειρευόμαστε το όποιο μελλοντικό σπιτικό μας είτε στη φάση της ανοδικής επαγγελματικής εξέλιξής μας είτε στη φάση της αποχώρησής μας από τον εργασιακό στίβο, δεν τοποθετούμε ξανά και ξανά και σε κάθε περίπτωση τα πράγματα με τα οποία θέλουμε να ταξιδέψουμε μαζί στους δρόμους της ζωής μας;

 

 

 

 

green London dining room and library ~ Nina Campbell design

 

 

 

Vintage Fabulous Mid Century Bookshelves Ideas: classic library present fancy painting on bookshelves also modern sofa design and indoor fireplace

http://www.nismoz.com/vintage-fabulous-mid-century-bookshelves-ideas/classic-library-present-fancy-painting-on-bookshelves-also-modern-sofa-design-and-indoor-fireplace/

Κατηγορίες:φιλοσοφία Ετικέτες: , , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: