Αρχική > πολιτική > Μια μικρή ιστορία πολιτικής συζήτησης

Μια μικρή ιστορία πολιτικής συζήτησης

The Old Tower in the Fields, 1884 - Vincent van Gogh - WikiArt.org

The Old Tower in the Fields, 1884 – Vincent van Gogh

Του Νίκου Τσούλια

     Η μικρή ιστορία που θα αφηγηθώ είναι απλή και ταπεινή. Κι όμως… Με ξάφνιασε, μου έκανε εντύπωση, μου άρεσε, με ενθουσίασε!

     Απλή και η απαρχή της. Ο καλός φίλος και συνάδελφός μου Ευθύμης μου έκανε την πιο συνηθισμένη ίσως πρόταση, να πάω να πιούμε καφέ σε ένα στέκι στο Χαλάνδρι. «Μαζευόμαστε μια καλή παρέα πολύ συχνά και συζητάμε. Είναι και αρκετοί Ηλείοι, από τα χωριά σου».

     Δεσμεύτηκα να πάω μια βόλτα. Σε δεύτερη ψηφιακή επαφή μας μου είπε «θέλουμε και μια πολιτική θεώρηση, τι γίνεται, πώς πάμε…». Μου φάνηκε υπερβολική η ιδέα του. «Στους τόσο παρακμιακούς καιρούς μας, πού γωνιά σκέψης για πολιτική συζήτηση;», αναρωτήθηκα και άφησα την εικόνα της προσμονής να μετεωρίζεται στο τι θα γίνει τελικά. Ποτέ δεν ξέρεις…

     Το Σάββατο εκείνο του Ιουνίου προς το τέλος της σχολικής χρονιάς με τον ήλιο να έχει ανέβει αρκετά, με βρήκε να πηγαίνω με τον φίλο μου το Λουκά – παλιό κάτοικο του Χαλανδρίου – στη συνάντηση.

     Κι όμως ήταν πάνω από 20 φίλοι, εκπαιδευτικοί και γιατροί η πλειοψηφία – κάποιοι γνωστοί και από τα παλιότερα ένδοξα χρόνια του κόμματός μας. Στη μικρή αυλίτσα του καφέ, κυκλοτερής η διάταξή μας και βλέμματα πρόθυμα για συζήτηση.

     Σε μια τέτοια συνάντηση ένας τρόπος υπάρχει για να ευδοκιμήσουν η συζήτηση και ο διάλογος: λίγες βεβαιότητες, πολλοί προβληματισμοί, ακόμα πιο πολλά ερωτήματα – στις σημερινές εποχές της κρίσης και της πανδημίας, όπου έχουν έλθει τα πάνω κάτω – και κάποιες σταθερές αξίες.

     Κι ήταν πράγματι μια ευχάριστη έκπληξη. Συζήτηση ουσίας με επιχειρήματα, με ταλαντεύσεις, με στοχασμούς, με κρίσιμα ζητήματα και κυρίως με διάθεση να συμμερίζεσαι την άποψη του άλλου, για να μπορείς να δοκιμάζεις την αντοχή της δικής σου ιδέας αλλά και για να προάγεται η σκέψη σε πιο εύφορα πεδία, σε πιο δημιουργικούς τόπους.

     Και ήταν η συνεκτικότητα της παρέας, η κατακτημένη κουλτούρα του διαλόγου και κυρίως η αγωνία για την «επόμενη ημέρα» για το Κίνημά μας, για το πολιτικό σύστημα, για τη χώρα. Ναι, έγινε μια ουσιαστική και πολλή δημιουργική συζήτηση – κάτι τόσο σπάνιο στους καιρούς της περισσής αλαζονείας και της έπαρσης της υποκειμενικότητας κάθε μορφής.

     Έγινε κριτική και αυτοκριτική στο πολύπαθο μα και δοξασμένο κόμμα μας, στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και στο Κίνημα Αλλαγής. Συζητήσαμε για το χθες μα μόνο σε μια μεθοδολογική θεώρηση για να φωτίσουμε το σήμερα και το αύριο. Έγιναν αναφορές στα λάθη μας, στις αλλεπάλληλες κυβερνητικές πολιτικές του χειρισμού της κρίσης της χώρας, στην έλλειψη μιας στοιχειώδους εθνικής συνεννόησης, στην αχρείαστη επανάληψη των μνημονίων – λόγω των κομματικών εμμονών Ν.Δ. και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και κυρίως στο τι μέλλει γενέσθαι.

     Ένιωσα όμορφα, γιατί συνειδητοποίησα απλές αλήθειες που τις σκέπασε η σκόνη της πρόχειρης θεώρησης των πραγμάτων, του λαϊκισμού, της συνωμοσιολογίας, του διχασμού, της τρομοκράτησης πολιτικών αντιπάλων, της βίας, των ατέλειωτων μονολόγων, του μανιχαϊσμού, της άκρατης βουλησιαρχίας, του μη διαλόγου, της ανέξοδης σωτηριολογίας και κυρίως της εγκατάλειψης του ορθού λόγου!

     Συνειδητοποίησα ότι η πολιτική – ό,τι και να συμβεί – θα είναι πάντα παρούσα. Μπορεί να χάνει το ουσιαστικό της περιεχόμενο, να αποικίζεται από τη δημαγωγία, να προσχωρεί σε δήθεν λυτρωτικές λύσεις, αλλά αυτό δεν βαστάει πολύ. Έρχεται η πραγματικότητα και η ίδια η ζωή που θέτουν τη σκέψη του ανθρώπου σε κρίση, σε μονοπάτια αυτοκριτικής και ορθοκρισίας.

     Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Η αισιοδοξία, τα χαμόγελα, η νοοτροπία και η μοναδική ομορφιά του διαλόγου, τα φωτεινά πρόσωπα είναι το πιο εύφορο έδαφος για να καλλιεργηθούν και να αναπτυχθούν οι πολιτικές και οι κουλτούρες των δημιουργικών, των μεταρρυθμιστικών κομματικών ρευμάτων, της Σοσιαλδημοκρατίας…

     Ραντεβού και πάλι μετά το καλοκαίρι λοιπόν. Τέτοιες παρέες που λατρεύουν και υπηρετούν το διάλογο, τον προβληματισμό και την ουσία της πολιτικής δεν τις βρίσκεις εύκολα…

Vegetable Gardens in Montmartre, 1887 - Vincent van Gogh - WikiArt.org

Vegetable Gardens in Montmartre, 1887 – Vincent van Gogh

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: