Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια > Είδα ένα όνειρο ξανά και ξανά και ξανά…

Είδα ένα όνειρο ξανά και ξανά και ξανά…

image

 

Του Νίκου Τσούλια

 

     Ήταν αναπάντεχο, φοβερά ξεχωριστό. Είδα ένα όνειρο, το ίδιο όνειρο τρία βράδια συνεχόμενα. Και ήταν ολοζώντανο και οι δύο ημέρες που μεσολάβησαν έσβησαν από τη μνήμη μου σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

     Πώς γίνεται να δεις απανωτά το ίδιο όνειρο; Πού να ξέρω; Ποιος μπορεί να ξέρει τι ακριβώς γίνεται στην παραμεθόριο συνειδητού και ασυνείδητου, τι ακριβώς γίνεται εκεί και ποιο έχει τον τελικό λόγο;

     Πάνε κοντά τέσσερα χρόνια που έχασα ένα όμορφο κομμάτι της πραγματικότητας, που τώρα είναι παρελθόν και με στοιχειώνει και δεν με αφήνει να συνεχίσω τη ροή της ζωής μας, να κόψω τις παλιές ρίζες που βγάζουν νέα μεν βλαστάρια, αλλά που θα μείνουν ατροφικά και το μόνο που θα κάνουν είναι να βυζαίνουν τους χυμούς των κανονικών βλασταριών… Και έτσι ερημώνουν το πρόσκαιρα ξεπεταγμένο συναίσθημά μου.

     Αλλά άλλοτε με γλυκαίνει αυτό το παράξενο ταξίδεμά μου. Με πηγαίνει σε ομορφιές αξεπέραστες, σε τόπους γεμάτους νεότητα και όνειρα και κλέβω νόμιμα και εγώ από την κήπο των ονείρων και των ψευδαισθήσεων, και αντικρίζω από τα πριν ένα ουράνιο τόξο πάνω από την επερχόμενη βαρυχειμωνιά.

     Και συναντάει αυτό το όνειρό μου, το μισοζωντανεμένο στην παραμεθόριο, εκείνο το παλιό, το πρωτόλειο όνειρό μου πριν ακόμα γευθώ το μεγαλείο του και την ομορφιά του. Τότε που ανησυχούσα και αναρωτιόμουνα ξανά και ξανά αν θα τα καταφέρω και μετά αφού τακτοποιούσα στη φαντασία μου αυτό, πήγαινα στο παρακάτω «θα γίνω ξεχωριστός» και ακόμα παρακάτω «θα γίνω ονομαστός»; Από τη συστολή και στο φόβο αμέσως στα μεγαλεία! Ποιος μπορεί να ελέγξει τη φαντασίωσή του;

     Και σαν χάνονταν οι πρώτοι φόβοι και η διαδρομή μου χάριζε όλο και πιο μεγάλη αυτοπεποίθηση, τα όνειρά μου μεταμορφώνονταν σε φιλοδοξίες και απαιτούσαν όλο και πιο μεγάλη προσπάθεια όλο και πιο πολύ διάβασμα – αλλά δεν με ένοιαζε. Το διάβασμα ήταν το δικό μου, το απόλυτα προσωπικό μου καταφύγιο και ορμητήριο και έτσι ένιωθα ασφάλεια και κυρίως αχαλίνωτη αισιοδοξία. «Όλα θα πάνε καλά», έλεγα και την ίδια στιγμή – η σκέψη ερχόταν μοναχή της «όλα πάνε πολύ καλά, μην ανησυχείς».

     Και πήγα σε δρόμους με ακόμα μεγαλύτερους ορίζοντες, που δεν τους είχα καν ονειρευτεί, και αναρωτιόμουνα (και ακόμα δεν το έχω πλήρως κατανοήσει) «είναι δυνατόν να σε πάει η ζωή πιο πέρα από αυτό που έχεις ονειρευτεί». Κι όμως…

     Μα ο δρόμος του ονείρου μου μπορεί να ήταν πιο ταπεινός αλλά ήταν και ο πιο γοητευτικός, ήταν αυτός που γέμισε τη ζωή μου με φως και με συναίσθημα. Διδάχτηκα μια μεγάλη αλήθεια: Τα πραγματοποιημένα όνειρα, ας είναι πιο ταπεινά, ας είναι λιγότερο προβεβλημένα από τις μεγάλες αλλά ανονείρευτες κατακτημένες φιλοδοξίες, παραμένουν πάντα πιο γλυκά, πιο ωραία, πιο αγαπημένα.

     Γιατί ήταν πάντα μέσα στην ψυχή μου. Τα βίωνα κάθε στιγμή. Τα κέρδιζα βήμα βήμα. Γευόμουνα ματαιώσεις, αποτυχίες, αστοχίες, επιβεβαιώσεις, επιτυχίες, μικροθριάμβους – της ζωής έντονες εναλλαγές. Ήταν πάντα στους τόπους των πόθων μου. Έγιναν μέρος μεγάλο της ψυχής μου, κομμάτι του εαυτού μου.

     Είδα ένα όνειρο ξανά και ξανά, το ίδιο πάντα όνειρο. «Διδάσκω σε σχολική αίθουσα! Και νιώθω ολοζώντανες τις διδαχές μου, τα παιδαγωγικά μου προτάγματα, τις τεχνικές μου, τις επινοήσεις μου… Έχω μαθητές και μαθήτριες! Είμαι ξανά εκπαιδευτικός»!

 

 

image

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: