Αρχική > πολιτισμός > Το ταξίδεμα του μπουζουκιού δεν είναι γι’ όλους…

Το ταξίδεμα του μπουζουκιού δεν είναι γι’ όλους…

Μ. Βαμβακάρης

Του Νίκου Τσούλια

 

      Είναι κοινός τόπος ότι όλα μαζί τα μουσικά όργανα συναποτελούν το ενιαίο και απόλυτα γοητευτικό Σύμπαν της Μουσικής και ότι κάθε μουσικό όργανο χωριστά έχει μια απόλυτα ξεχωριστή ιδιαιτερότητα που το καθιστά μοναδικό και ανυπέρβλητο. Είναι φανερό ότι η Μουσική είναι ένας ολόκληρος και ενιαίος κόσμος, που δημιουργείται από την «εκφραστικότητα» των μουσικών οργάνων και κυρίως από το ψυχανέμισμα του ανθρώπου στην πορεία της αιώνιας αναζήτησης που κάνει για να βρει το νόημα της ζωής και την ομορφιά του Κόσμου.

      Δεν μπορούμε λοιπόν να ισχυριστούμε ότι κάποιο μουσικό όργανο είναι καλύτερο (ή κάτι άλλο συγκριτικό στοιχείο ποιοτικής σχέσης) από κάποιο άλλο, αφού το καθένα είναι «παράθυρο» για να γευθούμε την αρμονία των ήχων και της ψυχής μας. Μπορούμε όμως δηλώσουμε την ιδιαίτερη αδυναμία μας, την ειδική προτίμησή μας, όταν μάλιστα αυτά τα στοιχεία (αδυναμία και προτίμηση) γίνονται σημαντικό κομμάτι όλου αυτού του πεδίου που ονομάζουμε «προσωπικός κόσμος» και που στην ουσία αποτελεί το δικό μας δημιούργημα και βίωμα μέσα στον κοινό αντικειμενικό κόσμο.

      Μακρά η εισαγωγή αλλά θέλω να ξεκαθαρίσω κάπως το μεθοδολογικό ζήτημα για τον ύμνο που θα ακολουθήσει σχετικά με το ταξίδεμα που μπορεί να κάνει το μπουζούκι στην καρδιά του ανθρώπου. Η έκφραση κάθε μουσικού οργάνου είναι δρόμος προς την ιερότητα της φύσης και του ανθρώπου. Το μπουζούκι όμως δεν μας ταξιδεύει απλά και μόνο στο σύμπαν του θείου, δεν μας αποσπά πλήρως από τα γήινα, αλλά την ίδια στιγμή αποθεώνει τα ανθρώπινα και γεφυρώνει το βίωμα της ζωής με αυτή καθ’ εαυτή τη μερική «αφαίρεση» της συνηθισμένης πραγματικότητας που προκαλεί η σφαίρα της μουσικής.

      Το μπουζούκι σου ανοίγει άγνωστες πτυχές του εαυτού σου, αλλά την ίδια στιγμή σε συνενώνει με τους άλλους ανθρώπους είτε με απόλυτα ξεχωριστό ερωτικό τρόπο με τη γυναίκα (συγκεκριμένα ή γενικά…) είτε με μια μοναδική μορφή κοινωνικότητας με το φίλο σου ή με το συμπάσχοντά σου. Το μπουζούκι εκφράζει τη φαντασίωση του πιο τρελού ονείρου και το ξεπέταγμα στους εφτά ουρανούς αλλά και την πρόκληση του μεγάλου βάσανου βάζοντας αλάτι πάνω στην πληγή. Το μπουζούκι δεν το επιζητείς στα καλά καθούμενα. Το έχεις ανάγκη στο μεγάλο πόνο και στην τρελή χαρά, στην ένταση του πάθους και στην όξυνση του πόθου, όταν η ψυχή σου είναι ανταριασμένη, όταν θέλεις να γευθείς το όνειρό σου ή να παίξεις με το μεγάλο σου καημό, όταν η σκέψη σου είναι ταξιδεμένη και θέλεις να την ψηλαφίσεις και να δεις καταπού σε τραβάει.

      Η εισαγωγή που κάνει το μπουζούκι είναι μια ιεροτελεστία˙ είναι κάλεσμα για κατάδυση στο εσωτερικό του εαυτού σου, για απελευθέρωση του σώματός σου στις πραγματικές δονήσεις της καρδιάς σου, στους ιερούς τόπους της ψυχής σου. Το όλο μεγαλείο του μπουζουκιού σχετίζεται σχεδόν αποκλειστικά με την ομορφιά του ρεμπέτικου τραγουδιού και με τη λεβεντιά του ζεϊμπέκικου! Δεν ξέρω αν το μπουζούκι γέννησε το ρεμπέτικο ή το ρεμπέτικο το μπουζούκι˙ μπορεί να γεννήθηκαν μαζί, ίσως να είναι και αδιάφορο το όλο ερώτημα, αφού είναι πλέον ταυτισμένη η τύχη τους. Ας αναλογιστούμε. Μπορεί να υπάρξει ρεμπέτικο και ζεϊμπέκικο χωρίς μπουζούκι; Μπορεί να υπάρξει μπουζούκι χωρίς ρεμπέτικο και ζεϊμπέκικο;

      Το μπουζούκι όπως κάθε μουσικό όργανο μπορείς να το παίξεις κατά μόνας, αλλά είναι μόνο αυτό που θα συνενώσει στον κόσμο της ψυχής μια παρέα ανθρώπων, λαϊκών ανθρώπων που βρίσκονται στο καμίνι της ζωής, που παλεύουν με τις δυσκολίες της, που ο αγώνας της ζωής τους είναι η ίδια η ζωή τους, που ζουν ανάμεσα στη σκληρή πραγματικότητα και στο φτωχό όνειρο, που μερακλώνονται από ένα μικρό σκίρτημα χαράς ή από μια ανοιχτή πληγή με τον ίδιο τρόπο…

      Αν δεν είσαι μάγκας, δεν μπορείς να παίξεις μπουζούκι ούτε να χορέψεις ζεϊμπέκικο. Αν δε έχεις ζήσει (ή δεν ζεις) στον κόσμο της φτώχειας και του κατατρεγμού, αν δεν δοκιμάζεσαι στα σκοτάδια του ανεκπλήρωτου έρωτα, αν δεν βιώνεις μεγάλα βάσανα και αβάσταχτους καημούς, μακρινές φαντασιώσεις και ψηλαφητές ονειροπολήσεις, αν δεν παίζεις με το παρελθόν και το μέλλον την ίδια στιγμή της ωμής δοκιμασίας, αν δεν συγκρούεσαι με τον εαυτό σου για να τον επινοείς και να τον δημιουργείς ξανά και ξανά, δεν ψάχνεις με αγωνία τον ηχόκοσμο του μπουζουκιού, δεν μπορείς να νιώσεις το κελάηδημά του ούτε τον καημό του. Ανήκεις αλλού. Δεν είσαι στον κόσμο του μπουζουκιού! Δεν μπορείς να νιώσεις το ταξίδεμα του μπουζουκιού…

Β. Τσιτσάνης

Γ. Ζαμπέτας

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: