Αρχική > φιλοσοφία > «Η αυτονομία του έρωτα»

«Η αυτονομία του έρωτα»

Αποτέλεσμα εικόνας για lovers in painting pinterest

 

Του Θανάση Γκούμα

 

Δεν είναι πεπρωμένο του ανθρώπου να βιώνει ως τραγωδία την έλξη από περισσότερους του ενός συντρόφους. Ας αναρωτηθούμε αν τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που προκαλούν και ικανοποιούν την ερωτική επιθυμία λειτουργούν αυτόνομα ή συνδέονται με άλλα χαρακτηριστικά, κληρονομικά ή επίκτητα, που αφορούν σε άλλες τάσεις και δραστηριότητές τους.

Υπάρχει κάποιο πηγαίο αίτιο, συναφές με τη φύση του ανθρώπου, το οποίο κάνει την ερωτική έλξη και την επιλογή του ερωτικού συντρόφου να μην υποκινούνται από αμιγώς ενστικτώδεις ορμές και συναφή συναισθήματα, αλλά να υπόκεινται σε άλλα χαρακτηριστικά, όπως το κοινωνικό στάτους, η δύναμη, η εξουσία, το υλικό συμφέρον, η προσδοκία επιτυχίας και καταξίωσης; Αντίστροφα, ικανοποιεί πράγματι ζωτικές ανάγκες του ανθρώπου να επιστρατεύει τα ερωτικά χαρακτηριστικά για άλλες επιδιώξεις, όπως ο πλούτος, η κοινωνική αναρρίχηση, η εξουσία;

Το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Shakespeare αποτελεί έναν ύμνο στον ανόθευτο έρωτα, αλλά συνάμα και ένα θρήνο για τα δεινά που του προκαλούν εγωιστικές ή κυριαρχικές παρεμβάσεις και διάφοροι κοινωνικοί συμψηφισμοί. Είναι, όμως, τόσο ριζωμένες κάποιες τάσεις από την πρωτόγονη εποχή, που χρειάστηκε το ύστατο δεινό, ο θάνατος, για να αναδειχθεί η ματαιότητά τους και η βλάβη που επιφέρουν στην ανθρώπινη ψυχολογία, έτσι ώστε οι μεν Montagues και Capulets να φτάσουν να το συνειδητοποιήσουν και επί τέλους να συμφιλιωθούν, ο δε Πρίγκιπας να εκφράσει την ελεγεία του για τους ερωτευμένους, ότι “Ποτέ δεν υπήρξε ιστορία με περισσότερα δεινά, από αυτήν του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας”

Ακόμα και στην κοινωνία του μονατομικού ψυχολογικά ανθρώπου, αν ο έρωτας προσφέρει την υπέρτατη ικανοποίηση του libido, όπως το αντιλαμβάνεται ο Freud, αυτός θα έπρεπε να χαίρει αυτονομίας, χωρίς μείξεις με άλλες επιβεβαιώσεις ή ικανοποιήσεις του ενός εγώ. Διαφορετικά, αν αποτελούσε μια συνισταμένη πολλών συνδυασμένων ικανοποιήσεων, δεν θα υπήρχε λόγος να διακρίνεται ως η υπέρτατη ικανοποίηση.

Όταν λαμβάνει κανείς υπόψη άλλους παράγοντες, για την επιλογή του ερωτικού συντρόφου, τότε ο σκοπός, της μέγιστης ικανοποίησης του libido, αναγκαστικά αλλοιώνεται, αφού η ερωτική πράξη δεν είναι η κατάληξη του πόθου, αλλά ένας συγκερασμός πολλών στοιχείων, ορισμένα από τα οποία μπορεί να δρουν και ανασταλτικά. Είναι προφανές ότι στη σύνδεση του έρωτα με άλλα, άσχετα προς αυτόν, χαρακτηριστικά, έχουν αφετηρία μια σειρά από σεξουαλικά προβλήματα, αλλά και διαστροφές, οι οποίες δεν είναι παρά μια μάλλον ατελέσφορη προσπάθεια να αρθεί, με άλλα μέσα, η ερωτική στέρηση.

Αλλά και όταν χρησιμοποιεί κάποιος τα ερωτικά του χαρακτηριστικά ως μέσο για άλλους σκοπούς, τότε το ένα και μοναδικό εγώ διακατέχεται από άλλη έγνοια, μακριά από την ερωτική ανάγκη, και έτσι δεν μπορεί να αποκομίσει παρά ψήγματα ικανοποίησής της. Από τα επαγγέλματα της πόρνης και του ζιγκολό, ως τους αριβιστές που πωλούν κόρτε για να προωθηθούν κοινωνικά και τις γυναίκες που προσφέρουν το σώμα τους στο βωμό της επαγγελματικής αναρρίχησης ή στη διαφήμιση, για να προσδώσουν ερωτικό συνειρμό σε προϊόντα, η ερωτική ικανοποίηση μάλλον πρέπει να αγγίζει το ναδίρ.

Οι συνθήκες αυτονομίας της ερωτικής δραστηριότητας του ανθρώπου αναδεικνύονται με εναργή τρόπο, μέσω της αναγνώρισης των πολλαπλών εγώ του, ένα μέρος των οποίων αναφέρεται σε αυτή. Όπως κάθε άλλη ροπή του μπορεί να εκπορεύεται από μια ποικιλία αναγκών και να εκδηλώνεται με αντίστοιχες συμπεριφορές, όχι απαραίτητα συνεκτικές, κατά τον ίδιο τρόπο και οι ερωτικές του ροπές μπορεί να κατευθύνονται προς μια ποικιλία συντρόφων και ερωτικών χαρακτηριστικών, χωρίς καμιά ενοχή. Τα εγώ που εκδηλώνονται στον έρωτα μπορεί να είναι από συγγενικά και αλληλοεπηρεαζόμενα ως εντελώς ξένα μεταξύ τους. Οι ψυχολογικές εκδηλώσεις, υπό μορφή συναισθημάτων, που συνδέονται με το καθένα, δεν αποκλείεται να υπόκεινται σε επίκτητες επιρροές, αλλά και κληρονομικές, οι οποίες έχουν μεταβιβαστεί στο DNA.

Στην ταινία του Sydney Pollack “The way we were”, τα “καλύτερα χρόνια” των Katie Morosky (Barbra Streisand) και Hubbell Gardiner (Robert Redford) ήταν εκείνα που ο έρωτάς τους μπορούσε να διαφεύγει τις μίξεις με άλλες αποκλίνουσες αρχές τους.

Με τη μονατομική έξη του ανθρώπου, αυτές οι μίξεις έχουν δημιουργήσει στον καθένα ένα μείγμα συναισθημάτων γύρω από την ερωτική πράξη, που σε πολλές περιπτώσεις νοιώθει ότι την δυναστεύουν και δεν την αφήνουν να εκδηλωθεί απερίσπαστη. Όπως συμβαίνει με όλα τα άλλα εγώ, αν ο άνθρωπος απαλλάξει και τα ερωτικά εγώ από την έγνοια σύμπτυξής τους ή υπαγωγής τους σε ένα, τότε θα απολαμβάνει απερίσπαστος τον έρωτα, με έναν ή περισσότερους ερωτικούς συντρόφους και αυτό, με τον καιρό, θα αποκατασταθεί και στο DNA του.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για lovers in painting pinterest

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για lovers in painting pinterest

Κατηγορίες:φιλοσοφία Ετικέτες: , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: