Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια > Χαμένη αγάπη…

Χαμένη αγάπη…

Αποτέλεσμα εικόνας για όμορφη γυναίκα με πρασινα ματια"

Του Νίκου Τσούλια

      «Είχε πέσει πάνω μου» από τότε που ήμουνα μικρή, στην εφηβεία. Δεν είχα καλά – καλά καταλάβει τον κόσμο. Αυτός είχε βρει τη γυναίκα της ζωής του στο πρόσωπό μου. Το ένιωθα με πολύ έντονο τρόπο. Ήταν τόσο ερωτευμένος μαζί μου, αν και δεν ήξερα τότε και πολλά πράγματα για το συναισθηματικό μου κόσμο. Τον αγαπούσα και εγώ.

    Αλλά ένιωθα να πέφτει επάνω μου με άγχος. Δεν μπορούσα να τον παρακολουθήσω στη βιασύνη του. Οι γονείς μου είχαν ενθουσιαστεί μαζί του. Μπαινόβγαινε το σπίτι μας σαν να ήταν το νέο μέλος της οικογένειάς μας. Ένιωθα τόσο μικρή για να πάρω μια απόφαση για τη ζωή μου… «Μην βιαστείς, να ζήσεις πρώτα τη ζωή σου», μου είχε πει μια οικογενειακή μας φίλη και θεώρησα ότι αυτό ήταν το καλύτερο.

  Δεν είχαμε καμιά σχέση, αλλά αυτός συμπεριφερόταν σαν να ήμουν δική του. Όχι, δεν ήταν αλαζονεία του˙ ήταν το άγχος του να μη με χάσει. Να ήμουν μόνο δική του. Να ήταν όλη η ζωή μου δική του. Έβλεπε το μέλλον του μέσα από τον αγάπη του για μένα. Περνούσε ο καιρός άλλοτε με τριβές και άλλοτε με καλή διάθεση. Σε κάποια περίοδο αποστασιοποίησής του έκανα έναν δεσμό, την πρώτη μου σχέση. Δεν πήγε καλά. Αυτός ξανά και ξανά με την παραμικρή ευκαιρία βρισκόταν μέσα στο σπίτι μας. Του είχα απόλυτη εμπιστοσύνη, ήταν πολύ καλός. Κάθε φορά που έλειπε για πολύ καιρό ένιωθα ένα περίεργο κενό. Μου έλειπε. Τον αγαπούσα με έναν πολύ περίεργο τρόπο. Ίσως να αλλοίωνε την αγάπη μου γι’ αυτόν η τόσο μεγάλη αδυναμία που του είχαν οι δικοί μου. Δεν ξέρω…

      Είχαμε κανονίσει να πάμε προς τη θάλασσα. Θα παίρναμε την απόφαση της ζωής μας. Ήμουνα πολύ χαρούμενη αλλά και σκεπτική. Δεν ήξερα προς τα πού θα εξελιχθεί η υπόθεσή μας. Και αυτός έδειχνε προβληματισμένος. Ήταν λίγο επιθετικός. «Αν έχεις προχωρήσει με κάποια σχέση σου, δεν με ενδιαφέρεις». Όταν το άκουσα, ένιωθα τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια μου. Με απέρριπτε αυτός που με λάτρευε! Θύμωσα. Του ζήτησα να φύγουμε. Δεν κάναμε καμιά άλλη κουβέντα. Στο δρόμο της επιστροφής δεν μιλούσε κανένας μας. Η ζωή μας έπαιρνε άλλο μονοπάτι απ’ αυτό που θέλαμε και οι δυο μας. Είχαμε ηττηθεί και οι δύο την ίδια στιγμή. Που να ξέραμε τότε ότι θα μετανιώναμε και οι δύο για την λανθασμένη εξέλιξη εκείνης της συνάντησης…

      Χαθήκαμε και πάλι, όπως τόσες και τόσες φορές. Ξέραμε τώρα ότι θα ήταν η τελευταία. Παντρεύτηκε πρώτα αυτός. Ήταν και μεγαλύτερός μου και καταλάβαινα ότι ήθελε να φτιάξει τη ζωή του, να κάνει οικογένεια. Του άρεσαν τα παιδιά τόσο πολύ όσο άρεσαν και σε μένα. Έφυγα για την επαρχία, αφού η δουλειά μου ήταν πλέον εκεί. Παντρεύτηκα και εγώ. Από νωρίς κατάλαβα ότι δεν πήγαινε καλά ο γάμος μου. Είχαμε κάνει και ένα όμορφο κορίτσι που ήταν η χαρά της ζωής μου. Οι συζυγικές τριβές συνέχιζαν. Αποφασίσαμε να χωρίσουμε. Ένιωθα τη ζωή μου να χαλάει. Ήθελα να τον ξαναδώ. Ήξερα ότι και αυτός θα ήθελε. Πάντα ένιωθα την αγάπη του. Πάντα ένιωθα ότι με αγαπάει όσο κανένας άλλος.

      Με κάποιο τρόπο συναντηθήκαμε. Μήπως τώρα θα ήθελε να ξανασμίξουμε; Εγώ δεν μπορούσα να κάνω καμιά κίνηση. Δεν ήθελα να χαλάσω τη δική του πορεία. Ήξερα ότι με λάτρευε. Είχε όμως οικογένεια. Δεύτερη φορά που βρισκόμαστε για να πάρουμε απόφαση για τη ζωή μας. Δεύτερη φορά ήμουνα με αυτόν που έπρεπε να ζήσω μαζί του, να είναι όλη η ζωή μου ένας παράδεισος, να είμαι ευτυχισμένη. Έβλεπα ότι δεν έκανε κάποιο βήμα για να ζήσουμε μαζί, αν και αισθανόμουνα την αγάπη του να είναι τόσο δυνατή όσο άλλοτε, όσο ήταν στην αρχή και πιο πολύ ακόμη. Καταλάβαινα ότι δεν ήθελε να χαλάσει την οικογένειά του.

      Ξαναχωρίσαμε για δεύτερη φορά. Είχαμε συναντηθεί για μια απόφαση ζωής, για την κοινή ζωή μας ή έτσι το ένιωθα και το ήθελα εγώ, αλλά δεν έγινε τίποτα. Τώρα ήταν και πιο δύσκολα από την πρώτη φορά. Ξαναπαντρεύτηκα, η αγάπη μου όμως ήταν εκεί που χάθηκε. Έριξα όλη μου την αγάπη μου στα παιδιά μου. Αντικαθιστά άραγε αυτή η αγάπη έστω για λίγο την άλλη αγάπη, του έρωτα και της μέθης των συναισθημάτων;

      Ξέραμε ότι ο ένας σκεπτόταν συνέχεια τον άλλον. Ξέραμε ότι είμαστε πολύ κοντά στους δρόμους της ευτυχίας, αρκεί να ζούσαμε μαζί. Νιώθαμε την αγάπη μας, την αγάπη που δεν μας οδήγησε σε φωτεινούς τόπους. Τώρα θα νιώθουμε τα κομμάτια της μέσα από τα γλυκόλογα, από κάποια φιλιά, από τα αγγίγματα των χεριών μας. Ξέρουμε ότι θα είμαστε χωριστά αλλά θα σκεπτόμαστε συνέχεια σ’ όλη τη ζωή μας την αγάπη μας, τη χαμένη αγάπη μας.

Αποτέλεσμα εικόνας για όμορφη γυναίκα με πρασινα ματια"

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: