Αρχική > ποιήματα > Χούφταλο

Χούφταλο

Σχετική εικόνα

Ντίνος Χριστιανόπουλος

 

[Από την ενότητα Νεκρή πιάτσα]

Έγινε χούφταλο κι ακόμα επιμένει να με κάνει κουμάντο: «Γιατί άργησες; Πού ήσουν τέτοια ώρα;» (γυρνώ στις δέκα, και το βρίσκει αργά).

Μάτι επιτιμητικό, γεμάτο κακία, γυναίκα που συνήθισε για το παραμικρό να τιμωρεί το παιδί της. Και τώρα που μεγάλωσα, ακόμη τα ίδια. Να μη με δει καμιά βραδιά να επιστρέφω χαρούμενος – αμέσως αρχινάει το φαρμάκι: «Ως τώρα περίμενα τον πατέρα σου απ’ τις ταβέρνες, τώρα περιμένω εσένα απ’ τους δρόμους.»

Κι όσο περνούν τα χρόνια και χάνει από πάνω μου τον έλεγχο, κοιτάει πώς να με εξουθενώνει καθημερινά με κλάματα και με αρρώστιες. Και πάντα η ίδια επωδός: «Σκύλε, εγώ πεθαίνω, κι εσύ γλεντάς!»

Θε μου, η μητρική στοργή πού βρήκε τόσο δηλητήριο; Κι η μάνα που έτρεμε μην πάθω τίποτε από μικρός, πώς τώρα το ’βαλε σκοπό να με ξεκάνει;

Από τη συλλογή Πεζά ποιήματα (1986)

Τα Πεζά ποιήματα αποτελούνται από τις ποιητικές συλλογές Νεκρή Πιάτσα και Η πιο βαθιά πληγή.

https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=1895.msg1007240#msg1007240

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ντίνος Χριστιανόπουλος

Κατηγορίες:ποιήματα Ετικέτες: ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: