Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια > Ένας τυχοδιώκτης του καιρού μας…

Ένας τυχοδιώκτης του καιρού μας…

dappledwithshadow:

Path through the Irises I, Claude Monet, 1914-1917.

Path through the Irises I, Claude Monet, 1914-1917

Του Νίκου Τσούλια

      Η είδηση «έπεσε» στις αίθουσες του ξενοδοχείου που γινόταν το συνδικαλιστικό συνέδριο σαν μια μικρή βόμβα, που την ακούνε όλοι διαδοχικά, και διαπερνούσε όλες τις παρατάξεις με μεγάλη ευχαρίστηση πλην μιας, της παράταξης που τον είχε ως «ανερχόμενο στέλεχος». Ο γραμματέας της παράταξής του έλειπε˙ ήταν άρρωστος. Ο αναπληρωτής του έπεσε από τα σύννεφα, δεν φανταζόταν ότι μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Απευθύνθηκε στο διακινητή της είδησης.

      «Φίλε μου, τι είναι αυτά τα βαριά πράγματα που λες»;

      «Εγώ ό,τι λέω αποδεικνύεται έχω και χαρτιά και δημοσιεύματα, αν θέλεις»…

      Ο αναπληρωτής κάλεσε το γνωστό του και φίλο του για τον οποίο διατυπώνονταν οι κατηγορίες για εξηγήσεις. Κατάλαβε ότι η είδηση είναι αληθινή. Δεν ήξερε τι να κάνει. Να τον αποκλείσει από το ψηφοδέλτιο της παράταξης ή όχι; Τα άλλα μέλη της γραμματείας δεν ήθελαν να ασχοληθούν. «Πάρε εσύ την απόφαση», του είπαν.

      Αν και ο ορθολογισμός του του έλεγε να σκεφτεί απλά και να μην τον συμπεριλάβει στο ψηφοδέλτιο για τις εκλογές της μεγάλης εκπαιδευτικής Ομοσπονδίας, έτεινε συναισθηματικά στην αντίθετη κατεύθυνση και τελικά ενέδωσε. Χρόνια πολλά αργότερα θα μετάνιωνε γι’ αυτή του την απόφαση, αλλά τότε ήταν χωρίς νόημα…

      Ο περί ου ο λόγος συνδικαλιστής υπήρξε διορισμένος από τη Χούντα στο Διοικητικό Συμβούλιο του φοιτητικού Συλλόγου στα χρόνια των σπουδών του. Αυτό αποτελούσε μια μαύρη – κατάμαυρη σελίδα για όποιον είχε θητεύσει σε χουντικά συμβούλια εκείνες τις δεκαετίες του 1970, του 1980 και του 1990 και πέραν τούτων. Οι άλλες παρατάξεις διακινούσαν το χουντικό παρελθόν του συνδικαλιστή, αλλά γι’ αυτές ήταν καλύτερο να είναι μέσα στο νέο Δ.Σ. της Ομοσπονδίας για να είναι ευάλωτος αυτός και φυσικά και η παράταξή του.

      Αυτός όμως είχε μια προσεκτική στρατηγική. Επιχειρούσε την αποενοχοποίηση του χουντικού παρελθόντος του με ήπια και προσεκτικά βήματα. Συμπεριλήφθηκε μέσα σε μια μεγάλη ομάδα, τη συνδικαλιστική παράταξη˙ λούφαξε εκεί. Ταυτόχρονα είχε και το απαραίτητο μάγκικο και αυταρχικό ύφος, που αποτελούσε και τροχοπέδη για όποιον αντίπαλό του σκεφτόταν να τον αποκαλύψει. Προτίμησε να πάει σε μια προοδευτική παράταξη και όχι σε συντηρητική, για να φαίνεται ότι έχει ανανήψει με απόλυτο τρόπο από την ακροδεξιά ρετσινιά του. Άλλωστε το συγγενικό ιδεολογικά και πολιτικά κόμμα της εν λόγω παράταξης φαινόταν ότι θα έχει μακρά πλειοψηφική αναφορά στην κοινωνία και επομένως τα οφέλη που θα προσκόμιζε θα ήταν και πιο εύκολα.

      Αναρριχήθηκε σιγά – σιγά. Και όταν έφυγε αυτός που είχε προβάδισμα στο συνδικαλιστικό του τοπίο, βρέθηκε στην κορυφή της παράταξης. Τώρα δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του. Με την εν πολλοίς αυταρχική στάση του δεν άφηνε περιθώριο σε κανέναν να τολμήσει να αναφερθεί στο παρελθόν του.

      Στη συνέχεια έκανε ένα ακόμα βήμα. Συνεργάστηκε με άλλη πιο αριστερή παράταξη και μοιράστηκε και την προεδρία για έναν χρόνο της Ομοσπονδίας με μέλος της άλλης παράταξης! Αυτό βόλευε και το επικεφαλής στέλεχος της αριστερής παράταξης, αφού μόνο μ’ αυτό τον τρόπο θα γινόταν και αυτός πρόεδρος. Επιπλέον, η ανέλιξη αυτή ήταν προωθητικό στοιχείο για τις πολιτικές βλέψεις και των δύο. Με αυτό τον τρόπο σκεπάστηκε ακόμα καλύτερα η μαύρη χουντική σκιά του.

      Κάπως έτσι ο συνδικαλιστής του χουντικού παρελθόντος διαπραγματεύτηκε με όπλο τη θέση του στην προεδρία της Ομοσπονδίας και την επόμενη μετεξέλιξή του, στις κομματικές επιλογές για την Αυτοδιοίκηση που του έδινε πολλαπλά οφέλη. Το φοβερό είναι ότι σχεδόν μόνο αυτός ευνοήθηκε κομματικά (και πέραν αυτού) από όλη τη συνδικαλιστική «γενιά» του!

      Η εξουσία που απέκτησε στην Αυτοδιοίκηση του θύμισε τον παλιό του αυταρχισμό και καιροσκοπισμό. Όταν αντιλήφθηκε ότι δεν θα είναι κομματικός υποψήφιος και την επόμενη φορά, στράφηκε με μίσος εναντίον των επιλογών του κόμματός του και προσχώρησε στην αριστερή παράταξη, την ομόλογη της Ομοσπονδίας του. Ο απόλυτα ευνοημένος από το κόμμα του έκανε καθετί για να χάσει τις εκλογές ο υποψήφιος του πάλαι ποτέ συνδυασμού του. Και τα κατάφερε.

      Τα άλλα μέλη της πάλαι ποτέ κοινής συνδικαλιστικής παράταξης, που για δύο δεκαετίες ήταν ένα «σώμα», δεν μπορούσαν να ερμηνεύσουν την αχαριστία του ούτε το πώς ένα άτομο με παρελθόν που ήταν στοιχείο απόλυτου αποκλεισμού από οποιαδήποτε ανέλιξη σε κοινωνικούς θεσμούς στη διάρκεια της μεταπολίτευσης κατάφερε με τους ελιγμούς και την αχρειότητά του ως προσόντα να φτάσει εκεί που έφτασε με τον πιο τυχοδιωκτικό τρόπο.

      Κανένας δεν ήθελε θέλει να τον δει. Ξέρουν σίγουρα ότι θα κυνηγάει και στο επόμενο διάστημα τις κάθε λογής εξουσίες – αν και έχει αλλάξει ο κομματικός / κυβερνητικός χάρτης – μήπως και κάπου χωθεί ξανά για να αποκομίσει οφέλη προσωπικά, αφού με την κυνική συμπεριφορά του κατάφερε να αποχρωματίσει στο «φαίνεσθαι» των πραγμάτων το κατάμαυρο παρελθόν του. Και πάντως από ό,τι έγινε γνωστό έτσι αυτός νόμιζε. Δεν ήξερε όμως ότι η ζωή είναι π… και δεν αποτιμά την πραγματικότητα με τα φενακισμένα προσωπεία των τυχοδιωκτών, δεν ήξερε ότι κάποια στιγμή υπάρχει γι’ όλους και γι’ όλα αποκάλυψη!

thunderstruck9:

Wilhelm Leibl (German, 1844-1900), Zwei Hände mit Stock [Two hands with stick]. Oil on canvas, 25.2 x 33 cm.via poboh

Wilhelm Leibl (German, 1844-1900), Zwei Hände mit Stock [Two hands with stick]

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες:
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: