Αρχική > πολιτική > Και όμως η κρίση μάς διδάσκει σπουδαία πράγματα (α)

Και όμως η κρίση μάς διδάσκει σπουδαία πράγματα (α)

Winter Morning, Charlevoix County, 1933 - A.Y. Jackson

Winter Morning, Charlevoix County, Α.Y. Jackson, 1933

 

Θέλουμε να διδαχτούμε;

 

Του Νίκου Τσούλια

 

     Είναι κοινή πεποίθηση, κοινό βίωμα σε κάθε άνθρωπο. Οι μεγάλες δυσκολίες της ζωής αποτελούν έναν σημαντικό δάσκαλο. Μας μαθαίνουν φοβερά χρήσιμα πράγματα που είτε δεν τα ξέρουμε καν είτε τα ξέρουμε αλλά δεν τους δίνουμε την προσοχή που αξίζουν.

     Ακόμα και αν δεν εξωτερικεύουμε τον παιδαγωγικό ρόλο των κρίσιμων δυσκολιών της ζωής, στη συνείδησή μας λειτουργούν ως εργαλεία αυτοκριτικής και αναστοχασμού. Αναζητούμε δικές μας ευθύνες, που ίσως να έχουν επηρεάσει την κακή τροπή των πραγμάτων και προσπαθούμε να αλλάξουμε στάσεις και συμπεριφορές για να μετασχηματίσουμε τον υποκειμενικό μας κόσμο, έτσι ώστε να διαμορφώνονται καλύτερες συνθήκες για την μετέπειτα εξέλιξη της πραγματικότητας που μας αφορά.

     Αλλά αν όλα αυτά συμβαίνουν στην εξέλιξη της προσωπικής μας ζωής, είναι δυνατόν να μην έχουν σχέση στη συλλογική, στην κοινωνική, στην εθνική μας εξέλιξη; Είναι δυνατόν μεγάλα γεγονότα που δοκιμάζουν σκληρά τη ζωή μας να μην γίνονται πεδία προβληματισμού και αγωγής;

     Ισχυρίζομαι ότι η κρίση μας έμαθε πολύ βασικά στοιχεία για τον τρόπο σκέψης και τον τρόπο ζωής μας και αρκεί ένα στοιχειώδης ορθολογισμός για να τα αντιληφθούμε και φυσικά μια υποτυπώδης γενναιότητα για να τα λάβουμε υπόψη μας στη συνέχεια, στη διαμόρφωση της αυριανής πραγματικότητας.

     α) Η ερμηνεία της πραγματικότητας είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Το αύριο δεν πέφτει από τον ουρανό, δεν το φέρνει το ημερολόγιο αλλά γεννιέται εν πολλοίς από τα γεγονότα του σήμερα και στα οποία συμμετέχουμε ως έναν βαθμό. Και εδώ αρκούσε να είχαμε σκεφτεί το εξής απλό γεγονός. Η χώρα μας είχε εισέλθει στον στενό πυρήνα της Ε.Ε., στην καλύτερη θέση του διεθνούς καταμερισμού εργασίας που είχε καθ’ όλη την ιστορία του ελληνικού κράτους. Αυτό δεν σήμαινε ότι θα μας έπαιρναν αγκαλιά οι πιο δυνατές χώρες αλλά αντίθετα – και με δεδομένο ότι ο ανταγωνισμός σε αυτή τη θέση είναι πιο σκληρός – απαιτείτο πιο δυναμική οικονομία. Αλλά πού υπήρχε μια τέτοια οικονομία, όταν η αγροτική και η βιομηχανική παραγωγή διαρκώς έπεφταν και η οικονομία μας διατηρείτο κυρίως από τον τουρισμό και τη ναυτιλία;

     Φυσικά μακράν νυχτωμένες ήταν οι αναλύσεις των έγκυρων και περισπούδαστων πολιτικών μας, κοινωνιολόγων μας, ιστορικών μας αλλά και οι δήθεν στέρεες και εμβριθείς μαρξιστικές αναλύσεις, οι οποίες απλώς πάντα κινδυνολογούν γενικά και αόριστα περί του κακού καπιταλισμού, χωρίς φυσικά να προτείνουν και κάτι συγκεκριμένο. Είδαμε άλλωστε την ταξική ανάλυση του …αριστερού ΣΥΡΙΖΑ που ήταν απόλυτα απορριπτική στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και στο διεθνές κεφάλαιο και στην πράξη όχι μόνο υπηρέτησε ό,τι ιδεολογικά αντιμαχόταν αλλά έγινε και το χαϊδεμένο παιδί τους.

     Φυσικά αυτό δεν ενόχλησε τον μέγα δημαγωγό και υποκριτή Τσίπρα να βρίσκεται στην πορεία του Πολυτεχνείου κατά των ΗΠΑ και τις προηγούμενο διάστημα να εγκωμιάζει τον Τραμπ, την Μέρκελ κλπ. Η φοβερή δήλωσή του ότι «ό,τι και να κάνει ο Τραμπ είναι καλό» είναι μνημείο υποτέλειας και δουλικότητας – κάτι ανάλογο δε δεν έχει γίνει ούτε από τους πολιτικούς της δεξιάς στη δεκαετία του 1950.

     Και έτσι τελικά, ποια είναι η ιστορική και πολιτική πραγματικότητα του ΣΥΡΙΖΑ; Να αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερό κόμμα, να θέλει να γίνει αριστερό και κεντροαριστερό ταυτόχρονα αλλά να έχει συγκυβερνήσει με την ακροδεξιά και να συστεγάζει τα υπολείμματά της… «Όλα και με όλους» λοιπόν, αρκεί να οδηγούν στην εξουσία. Άλλωστε, ο μέγας κομματικά ωφελημένος από την κρίση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Θα υπήρχε ποτέ το «φούσκωμα» του ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν συνέβαινε η κρίση;

     Και το κακό είναι ότι πολλοί αφελείς δεν βλέπουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δημιούργημα της κρίσης αλλά τον βάφτισαν με την επιλογή τους ως σωτήρα! Δεν έχει καμιά σημασία γι’ αυτούς τα κάπιταλ κοντρόλ, η δοκιμασία της δραχμής και το φέσι των 100 δις., το τρίτο μνημόνιο, η για 99 χρόνια εποπτεία της δημόσιας περιουσίας, το «φτύσιμο» του δημοψηφίσματος (γιατί τους τράβηξαν το αυτί οι Ευρωπαίοι και τα μάζεψαν κακήν κακώς), το υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα, που υπονομεύει κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια.

 

Υ.Γ.

Αύριο το δεύτερο μέρος.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Van gogh in wikiart

A Meadow in the Mountains, 1889 – Vincent van Gogh

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Van gogh in wikiart

Still Life – French Novels, c.1888 – Vincent van Gogh

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: