Αρχική > εκπαιδευτικός > Η προσωπική μου σχέση με την ΟΛΜΕ

Η προσωπική μου σχέση με την ΟΛΜΕ

σάρωση0041

σάρωση0028

Από τον πρώτο εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας των Εκπαιδευτικών (5η Οκτωβρίου) στην Ελλάδα.

Οργανώθηκε από κοινού από τις Ομοσπονδίες των Εκπαιδευτικών και των τριών βαθμίδων της εκπαίδευσης της Ελλάδας και της Κύπρου.

Του Νίκου Τσούλια

Το παρόν άρθρο έχει προσωπική χροιά. Για τη γενικότερη και αμιγώς  συνδικαλιστική σχέση μου με την ΟΛΜΕ υπάρχει μια σειρά άρθρων.

      Η σχέση μου με την ΟΛΜΕ υπήρξε μια πολύ σημαντική περίοδος της ζωής μου, μια φωτεινή δυνατότητα της συλλογικής μου δράσης, μια δημιουργική σύλληψη της κοινωνικότητάς μου. Πάντα με ενδιέφερε το πεδίο της συλλογικής και κοινωνικής αναφοράς. Είχε προηγηθεί η πρωτόλεια κατάκτηση της συλλογικότητας στα φοιτητικά χρόνια της πρώιμης μεταπολιτευτικής περιόδου, η αντίστοιχη λειτουργία μου στον επιστημονικό χώρο και αμέσως μετά τον διορισμό μου η συνεχής παρουσία μου στις τοπικές ενώσεις (στα Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Ηλείας και Α΄ Δυτικής Αττικής).

      Ωστόσο, μπορώ να ισχυριστώ ότι η είσοδός μου στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΟΛΜΕ ήλθε πρόωρα, στα δέκα χρόνια προϋπηρεσίας, σε μια φάση της εκπαιδευτικής μου καριέρας στην οποία δεν είχα ακόμα χορτάσει τη σχολική αίθουσα. Πρόκειται για την πιο δημιουργική φάση της εκπαιδευτικής πορείας, όπου συνυπάρχουν και η ορμή για να ανταποκρίνεσαι στις επιταγές της σχολικής αίθουσας και να απολαμβάνεις της διδασκαλία αλλά και η σχετική εμπειρία για να μπορείς να πατάς με κάποια επάρκεια στα πόδια σου χωρίς άγχος και πολλές αβεβαιότητες, γιατί σε κάθε περίπτωση η αβεβαιότητα στη διδασκαλία πάντα είναι συστατικό της στοιχείο. Αλλά μερικές φορές οι επιλογές «βιάζονται» και σε ωθούν πριν την ώρα που εσύ θέλεις.

      Οφείλω να σημειώσω παρενθετικά ότι τα πρώτα χρόνια της εκλογής μου στο Δ.Σ. της ΟΛΜΕ πήγαινα κατά καιρούς στο σχολείο μου (12ο Λύκειο Περιστερίου) και έμπαινα μέσα σε αίθουσα, για να μου φεύγει κάπως η δίψα της διδασκαλίας, αλλά αυτό βάστηξε όσο υπήρχαν γνωστοί μαθητές / γνωστές μαθήτριες.

      Στα δέκα χρόνια της παρουσίας μου στην ΟΛΜΕ τα τρία ήμουν Ειδικός Γραμματέας (1993-1996) και τα επτά ήμουν πρόεδρος (1996-2003). Ας μου επιτραπεί και μια πολύ προσωπική αναφορά. Με κολακεύει απόλυτα το γεγονός ότι υπήρξα ο «μακροβιότερος» πρόεδρος των καθηγητών στην ιστορία της ΟΛΜΕ και μπορώ να ισχυριστώ ότι καμαρώνω ιδιαίτερα γι’ αυτή την «κατάκτησή μου». Εξ αρχής δηλώνω ότι η ΟΛΜΕ για μένα υπήρξε ένα μεγάλο σχολείο, ένα σχολείο επαγγελματικής, κοινωνικής και μορφωτικής δράσης, ένα σχολείο ζωής.

     Ισχυρίζομαι ότι η περίοδος 1993-2003 είναι η πιο δημιουργική περίοδος για την εκπαίδευση, τον εκπαιδευτικό, το εκπαιδευτικό κίνημα, την ΟΛΜΕ – μετά από εκείνη του πρώτου μέρους της δεκαετίας του 1980 με τον φοβερό εκδημοκρατισμό του εκπαιδευτικού μας συστήματος! Αν όχι, τότε ποια;

      Και αυτό γιατί εκείνη η περίοδος συνδέθηκε με διαρκή και έντονη δράση των καθηγητών και με μεγάλες ανακατατάξεις στο χώρο της εκπαίδευσης. Το 1997 είχαμε τη μεγάλη δίμηνη απεργία του κλάδου μας, τη μεγαλύτερη στην ιστορία του συνδικαλιστικού μας κινήματος, ακολούθησαν ο Ν. 2525/1997, η κατάργηση της επετηρίδας και το μεγάλο πρόβλημα των αναπληρωτών και αδιόριστων καθηγητών. Γι’ αυτές τις δράσεις της ΟΛΜΕ κάνω εκτεταμένη αναφορά σε άλλα κείμενα, όπως έχω ήδη σημειώσει. Παράλληλα διαμορφώθηκε μια σειρά δημιουργικών πρωτοβουλιών με την ανάπτυξη μορφωτικών και εκπαιδευτικών θεσμών.

      Θεωρώ απαραίτητο να σημειώσω ότι η έντονη παρουσία της ΟΛΜΕ έδινε τη δυνατότητα παρεμβάσεων σε ευρύ φάσμα λειτουργιών της. Στο πεδίο της υλοποίησης των κλαδικών αιτημάτων – όπου είχαμε επιμέρους κατακτήσεις: μισθολογικές και εργασιακές βελτιώσεις – συναντούσαμε πάντα αρνητική διάθεση εκ μέρους των τότε κυβερνήσεων για επίλυση των προβλημάτων της δημόσιας εκπαίδευσης. Η δράση της ΟΛΜΕ είναι ιδιαίτερα σημαντική και μπορώ να ισχυριστώ ότι και στο επίπεδο των γενικότερων κοινωνικών δράσεων και στο πεδίο του εκπαιδευτικού κινήματος αναγνωριζόταν ο καταλυτικός της ρόλος. Και αυτό αναδεικνυόταν στις κοινές πρωτοβουλίες των διάφορων κλαδικών ή και γενικότερων φορέων (ΑΔΕΔΥ – ΓΣΕΕ), αλλά και στις δράσεις των εκπαιδευτικών οργανώσεων στην Ευρώπη και διεθνώς.

      Εντελώς ενδεικτικά αναφέρω ότι όταν ξεκίνησε η υλοποίηση της πρότασης της Διεθνούς Οργάνωσης των Εκπαιδευτικών για την Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών (στις 5 Οκτωβρίου κάθε χρόνο) και συναντήθηκαν προς τούτο οι αντιπροσωπείες των ομοσπονδιών της χώρας μας (των καθηγητών των πανεπιστημίων και των ΤΕΙ, της ΔΟΕ, της ΟΛΜΕ και της ΟΙΕΛΕ) και της Κύπρου, δόθηκε ομόφωνα ο πρώτος λόγος σε εμένα ως προέδρου της ΟΛΜΕ (εφεξής έγινε με κυκλικό τρόπο) και η σχετική εκδήλωση έγινε στην Κεντρική Αίθουσα Εκδηλώσεων του Ε.Κ.Π.Α. στα «Προπύλαια» παρουσία του τότε προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κ. Στεφανόπουλου. Και ακόμα σε σχετικό Παγκόσμιο Εκπαιδευτικό Συνέδριο στο Νέο Δελχί δόθηκε επίσης στον πρόεδρο της ΟΛΜΕ θέση στο προεδρείο στην επίσημη έναρξη του Συνεδρίου.

      Στα συνέδρια των κομμάτων, στα συνέδρια και στις μορφωτικές και πολιτισμικές εκδηλώσεις επιστημονικών ενώσεων, πανεπιστημίων και κοινωνικών φορέων η ΟΛΜΕ πάντα είχε ενεργό παρουσία αλλά και τιμητική θέση. Αυτή η ακτινοβολία της ΟΛΜΕ ήταν πάντα μια πρόκληση και μια μεγάλη ευθύνη για μένα. Προσπαθούσα να ανταποκριθώ με τον καλύτερο τρόπο. Πάντα είχα ως κινητήρια δύναμη την αίγλη που σού δίνει το γεγονός ότι εκπροσωπείς έναν δυναμικό κλάδο, που έχει συνδέει άρρηκτα τη δράση του με την προαγωγή της δημόσιας εκπαίδευσης, ότι εκφράζεις ένα φοβερά δημιουργικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, ότι συμπυκνώνεις τον παιδαγωγικό λόγο ενός ανήσυχου μέρους της οργανικής διανόησης της Ελλάδας, ότι ο λόγος σου πάντα οφείλει να είναι ει δυνατόν επιμορφωτικός και διαπαιδαγωγικός.

     Και αυτή η ευθύνη με οδήγησε σε μια «ένταση συστηματικού διαβάσματος» – από τη γνώση των εκπαιδευτικών συστημάτων στην Ευρώπη μέχρι τις νέες παιδαγωγικές αντιλήψεις -, μια ένταση που ούτως ή άλλως προϋπήρχε αφού το διάβασμα πάντα ήταν για μένα ένα πάθος και ένα μικρό νόημα ζωής. Ωστόσο βασικά στοιχεία δράσης μου απέναντι στη μεγάλη και προκλητική ευθύνη της θέσης του προέδρου της ΟΛΜΕ ήταν η απόλυτη συνειδητοποίηση του ρόλου μου και του καθήκοντός μου – χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι δεν έκανα λάθη και ότι δεν είχα αδυναμίες –, η προσήλωση στους στόχους και στις επιδιώξεις του κλάδου, η ελευθερία της σκέψης μου απέναντι σε οποιαδήποτε ίχνος έξωθεν εξάρτησης και επιρροής,

      Τα πνευματικά οφέλη που είχα από την κορυφαία ευθύνη του προέδρου της ΟΛΜΕ ήταν πολλαπλά. Μπορώ να αναφέρω ένα μικρό δείγμα έξωθεν επιρροών και προσωπικών μετασχηματισμών. Η δυνατότητα να ακούς ουσιαστικά την άποψη του «άλλου» και να την λαμβάνεις πραγματικά υπόψη σου, η κατάκτηση της νοοτροπίας να δέχεσαι κριτική (και σκληρή πολλές φορές) και να συμμερίζεσαι πολλές όψεις της, η ειλικρινής αυτοκριτική διάθεση και η ομολογία λαθών και αδυναμιών, η συχνή διαπίστωση της σχετικότητας του προσωπικού και του παραταξιακού μου λόγου στην αντιπαράθεση ιδεών και απόψεων με τους συναδέλφους και με τις άλλες παρατάξεις στο Δ.Σ., στις Γενικές Συνελεύσεις κλπ, η δεξιότητα σύνθεσης διαφορετικών απόψεων και προτάσεων προκειμένου να βγει πλειοψηφική πρόταση στο Δ.Σ., ο απόλυτος σεβασμός στο πρόσωπο του κάθε συναδέλφου ανεξάρτητα από την όποια συνδικαλιστική ή ιδεολογική αντιπαράθεση  κλπ.

      Στη ζωή συμβαίνει και τούτο. Αν και ήθελα και πιο πριν να φύγω – από ό,τι έφυγα τελικά – από το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, όταν αποχώρησα, ένιωσα ένα φοβερό κενό. Η απώλεια της αίσθησης ότι εκπροσωπείς έναν τόσο δημιουργικό μέρος της ελληνικής κοινωνίας και η συνακόλουθη απώλεια της ευθύνης και της διαρκούς πρόκλησης να ανταποκριθείς όσο καλύτερα γίνεται σ’ αυτό το ρόλο ήταν απώλεια γεύσης τμήματος της ίδιας της ζωής!

     Η επιρροή της δεκάχρονης και γεμάτης εντάσεις και εμπειρίες «θητείας» μου στην ΟΛΜΕ ήταν πολύ ισχυρή που έκτοτε νοσταλγώ το όλο πεδίο αναφοράς της ΟΛΜΕ τόσο έντονα όσο και τα παιδικά χρόνια, που ούτως ή άλλως αποτελούν και την «πραγματική πατρίδα» κάθε ανθρώπου… Θεωρώ την παρουσία μου στην ηγεσία της Ομοσπονδίας των καθηγητών ως απόλυτη τιμή μου, ως το πιο δημιουργικό και αξιόλογο μέρος της κοινωνικής ζωής μου.

σάρωση0006

σάρωση0029

σάρωση0012

σάρωση0031

σάρωση0002

σάρωση0035

 σάρωση0042

 σάρωση0009

σάρωση0032

σάρωση0023

σάρωση0025

σάρωση0027

σάρωση0030 (2)

σάρωση0025

σάρωση0032

σάρωση0072

σάρωση0071

σάρωση0029

σάρωση0002

σάρωση0020

 σάρωση0034

 σάρωση0007

 σάρωση0021

 σάρωση0033

 σάρωση0004

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: