Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια > Πάμε από εκεί που ερχόμαστε…

Πάμε από εκεί που ερχόμαστε…

Allegorical scene, 1945 - 1955 - Konstantinos Parthenis

Allegorical scene, Konstantinos Parthenis, Αλληγορική σκηνή

Του Νίκου Τσούλια

     Φίλε μου, δεν μπορείς να στοχάζεσαι σε αυτό το ζήτημα στα καλά καθούμενα, να ερευνάς, να προβληματίζεσαι, να αναρωτιέσαι, να αναστοχάζεσαι και ξανά πάλι από την αρχή. Δεν μπορείς νοητικά να βρεις άκρη με όση δύναμη και να έχει ο ορθολογισμός σου, όση σοφία και να σου έχουν δώσει οι γνώσεις σου και τα διαβάσματά σου.

     Ναι, το υπαρξιακό ζήτημα είναι το πιο ουσιαστικό νήμα που ενώνει όλους τους ανθρώπους όλων των τόπων και όλων των καιρών στον αιώνα τον άπαντα. Αυτό είναι η πιο βαθιά ανθρώπινη ουσία, ο πυρήνας της ζωής μας, η άβυσσος του κόσμου και του εαυτού μας. Εδώ γεννιούνται οι πραγματικοί φόβοι μα και οι μεγάλες προκλήσεις. Δεν μπορείς να μη σκέφτεσαι τι θα απογίνεις σαν τελειώσει το ταξίδι σου πάνω στη Γη. Η ίδια η συνείδησή μας το δημιουργεί. Ήταν το τίμημά μας για την έξοδό μας από τη ζωική κατάσταση.

          Αν δεν νιώσεις την ανάσα του τέλους σου, αν δεν βιώσεις μια άδικη απώλεια δικού σου ανθρώπου, αν δεν έχεις πονέσει βαθιά μέσα στην ψυχή σου, δεν μπορείς καν να αγγίξεις τα σύνορα της υπαρξιακής αγωνίας. Μόνοι τους έρχονται οι πιο μακρινοί στοχασμοί τότε, μόνες τους φωλιάζουν οι μαύρες σκέψεις… Σε επισκέπτονται θες δεν θες.

     Και πρέπει να τις τακτοποιήσεις – άλλοτε επιστρατεύοντας το παρελθόν σου για να σου δώσει φωτεινά, παρηγορητικά σημάδια τότε που δεν υπήρχε καν υποψία του υπαρξιακού ζητήματος – και όχι μόνο αυτό αλλά παίζοντας μαζί του μέσα από το αλλοτινό της νιότης και της ωριμότητας απάγκιο -, άλλοτε αφήνοντας την ονειροπλασία σου να κάνει τα δικά της παιχνίδια ακόμα και όταν ξέρεις ότι όλα είναι μυθοπλασία, άλλοτε καταφεύγεις στην πίστη σου ή σε κάτι μεταφυσικό αλλά νιώθεις ότι όλα αυτά είναι μια επινόηση για το καταλάγιασμά μας, μια κοινωνική σύμβαση που θα έλεγαν οι διανοούμενοι των βιβλίων.

     Να πόσο απλά είναι τα πράγματα. Εδώ δίπλα από το κρεβάτι του νοσοκομείου που βρίσκομαι είχα νοικιάσει φοιτητής σε ένα μικρό χαμόσπιτο πριν αρκετούς καιρούς. Εδώ δίπλα, στον Πύργο των Αθηνών ερχόμουνα χρόνια πολλά και έγραφα σε ένα μικρό καφέ εκατοντάδες άρθρα και διηγήματα πίνοντας το αγαπημένο μου εσπρέσο. Ε, φίλε μου, άκου. Ονειρεύομαι εκείνους τους καιρούς. Και ξέρεις γιατί; Γιατί μπορούσα και περπατούσα και πήγαινα εδώ δίπλα για να γράφω. Να περπατήσω, να διαβάσω, να γράψω. Αυτό θέλω, τίποτα άλλο. Να μπορώ να τα κάνω μέχρι να τελειώσει το ταξίδι μου.

    Η υπαρξιακή μου αγωνία είναι αυτή. Σου φαίνεται ανόητο. Έτσι είναι. Δεν μπορείς να το αγγίξεις με το στοχασμό σου. Αυτό που έκανα κάθε ημέρα και ήταν μια ρουτίνα θαρρείς είναι η μόνιμη φαντασίωσή μου, ο δρόμος της λύτρωσης. Και ξέρεις, δεν θέλω να ζήσω για να ζήσω. Θέλω όσο ζω να μπορώ να περπατάω, να πηγαίνω σε ένα καφέ, να γράφω. Το νιώθω τελειώνει το ταξίδι μου.

    Πέρασα πολύ μα πολύ όμορφα. Είχα πολύ καλές οικογένειες – την πατρική και τη δική μου. Αγάπησα πολύ, αγαπήθηκα πολύ, διάβασα πολύ, έγραψα πολύ, χόρεψα πολύ. Έζησα μέσα στο σχολείο και στην εκπαίδευση. Τι άλλο να ήθελα; Έχω γράψει και τον αποχαιρετισμό μου. Ζητώ κάτι πολύ απλό. Να μη στεναχωρηθεί κανένας δικός μου, συγγενής ή φίλος. Έζησα πολύ όμορφα! Να με αποχαιρετήσουν είτε χορεύοντας ζεϊμπέκικο είτε διαβάζοντας κάποιο από τα αγαπημένα μου βιβλία.

    Φίλε μου, όταν φτάνεις κοντά στα όρια του επέκεινα, μπορείς να στοχαστείς στην ουσία του υπαρξιακού μας ζητήματος. Και ξέρεις δεν νιώθω ότι υπάρχει «δίλημμα» στο αν πάμε στα σκοτάδια ή στο φως. Όχι, δεν πρόκειται ούτε για το ένα ούτε για το άλλο. Τώρα συνειδητοποιώ ότι πάμε από εκεί που ερχόμαστε. Ναι είναι απλό και αληθινό. Αν συμφιλιωθούμε μαζί του, θα είναι και όμορφο!

Υ.Γ. Διήγημα από το μέλλον.

The Night Responds to My Complaints, c.1933 - Konstantinos Parthenis

The Night Responds to My Complaints, Konstantinos Parthenis, c.1933

Κατηγορίες:διηγήματα Ν. Τσούλια Ετικέτες:
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: