Αρχική > εκπαίδευση, εκπαιδευτικός > Ταπεινές, σημαντικές εκπαιδευτικές στιγμές μου (β)

Ταπεινές, σημαντικές εκπαιδευτικές στιγμές μου (β)

image

Γιάννενα, στο νησί της λίμνης – όλα όμορφα, Δεκέμβριος 2016

 

 

Του Νίκου Τσούλια

 

     Έχουμε ψυχική και συναισθηματική ανάγκη να δημιουργούμε ξεχωριστά γεγονότα στη ζωή μας, όχι μόνο γιατί η έννοια της καθημερινότητας δημιουργεί και μια όψη ισοπέδωσης του βίου μας αλλά και γιατί αυτά τα γεγονότα αναδεικνύονται ως τροφοδότες ελπίδας και δύναμης για τη βελτίωση του προσωπικού μας κόσμου και του περίγυρού μας.

     Οι καλές και φιλικές σχέσεις μου με τους συναδέλφους μου. Ήταν στιγμές διαρκείας που βάστηξαν σε όλη την εκπαιδευτική μου διαδρομή. Σε όλα τα σχολεία συνάντησα εξαίρετους καθηγητές και καθηγήτριες. Καλλιέργησα καλές σχέσεις μαζί τους με τρόπο συστηματικό για δύο κυρίως λόγους. α) Το καλό κλίμα μεταξύ των εκπαιδευτικών αποτελεί βασικό στοιχείο για τη διαμόρφωση ευνοϊκού μαθησιακού περιβάλλοντος για τους μαθητές. Η πρόκληση είναι απλή. Πώς θα μπορούσαμε να διαπαιδαγωγούμε στις ανθρωπιστικές αξίες, αν εμείς οι εκπαιδευτικοί δεν προάγουμε μεταξύ μας την αγάπη και τη φιλία. β) Οι καλές σχέσεις συνεργούν, ώστε η εργασία μας να αποτελεί πεδίο χαράς και ψυχοσυναισθηματικής ευεξίας.

     Η απόλυσή μου γιατί συμμετείχα στην απεργία της ΟΛΜΕ. Ιανουάριος 1981 και η μεγάλη απεργία των καθηγητών οδηγείται σε αδιέξοδο. Όσοι πρόσθετοι καθηγητές συμμετείχαμε στην απεργία απολυθήκαμε! Η απόλυτη απογοήτευση. Δεν είχα καν προλάβει να βρω τα «βήματά μου» στο σχολείο, 2-3 μήνες είχα εργαστεί και η απόλυση μου με γέμισε απογοήτευση. Υπήρχε όμως το φως στον ορίζοντα, ερχόταν ο μόνιμος διορισμός μου…

     Η γραφή ψηφιακών αρχικά βιβλίων. Γράψιμο, γράψιμο κάθε ημέρα, λατρεία στο γράψιμο και χαρά πρωτόγνωρη κάθε φορά από το γράψιμο, δεν θα οδηγούσε στον κόσμο των βιβλίων; Έτσι έχω έτοιμα 5 βιβλία (το ένα με διηγήματα) και περιμένω την ευκαιρία για να πάρουν το δρόμο της έντυπης μορφής. Υπάρχει βέβαια και η γραφή ενός ξεχωριστού βιβλίου, που γράφεται, γράφεται και διαρκώς αναθεωρείται η ροή του, ενός μυθιστορήματος, που ελπίζω ότι θα είναι διαφορετικό από τα άλλα.

     Η εκδρομή με το 3ο ΓΕΛ Ζωγράφου στα Γιάννενα τον Δεκέμβριο του 2016. Ήταν η τελευταία μου εκδρομή με σχολείο και από μόνη της είχε τη συγκίνηση έτοιμη. Αλλά ήμουν και τυχερός. Ήταν εκδρομή με μια τάξη θησαυρό, μια παρέα μαγεία, φοβεροί χαρακτήρες, εξαίρετοι μαθητές, με εντυπωσιακές επιτυχίες· ήλθαν αργότερα αλλά το ξέραμε από πριν. Πολύ πλούσιο εκπαιδευτικό, μορφωτικό, ιστορικό περιεχόμενο για τα όμορφα Γιάννενα και ένιωσα πρώτη φορά ενοχή για το πόσα λίγα πράγματα ξέρω για τις πόλεις μας. Ευτυχώς που υπήρξα εκπαιδευτικός. Και φυσικά το πολύ όμορφο γλέντι, αφού στην αφίσα που μου αφιέρωσαν, κάνουν αναφορά και στο ζεϊμπέκικό μου (που είναι όμορφη αδυναμία μου), πέραν των εκπαιδευτικών μου στοιχείων, τότε τι άλλο να ζητήσω;

     Η δημιουργία του ιστολογίου μου, «Παιδείας εγκώμιον», https://anthologio.wordpress.com/ προς το τέλος του 2011. Και είναι εκπαιδευτική (διαχρονική όμως) στιγμή, γιατί τα περισσότερα ίσως και τα καλύτερα και πάντως τα πιο αγαπημένα μου άρθρα είναι εκπαιδευτικά και αφορούν κάθε πτυχή του σχολείου. Δεν ξέρω πώς θα είχε τόσο εύκολα ομορφιά η ζωή, αν δεν είχα αυτό το πεδίο γραφής. Δεν ξέρω πως θα ξεχώριζαν τόσο χαρακτηριστικά οι ημέρες μου μεταξύ τους, αν δεν είχαν και τη γραφή κάποιου συγκεκριμένου άρθρου μου. Θα μπορούσε η όλη ροή των πραγμάτων να χαρακτηριστεί και ως ένα ιδιότυπο ημερολόγιο, αφού γράφω κάθε ημέρα ό,τι είναι αξιοσημείωτο στη σκέψη μου. Με το «ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ» δεν ικανοποιείται μόνο μια βασική μου ανάγκη, το να γράφω – γιατί έτσι είμαι πιο δημιουργικός – αλλά προάγεται η διαρκής καλλιέργεια της σκέψης μου και μου χαρίζεται ομορφιά στη ζωή μου!

     Σημαντικές στιγμές δεν είναι μόνο αυτές που μπορείς να ανασύρεις και να αξιολογήσεις για τη γραφή ενός άρθρου. Είναι στιγμές που θα έρχονται «μόνες τους» απρόσκλητες αλλά και γενναιόδωρες – μέσα από τα παράξενα παιχνίδια της μνήμης – για να σου χαρίσουν σταγόνες νεότητας και ομορφιάς, για να σε καλέσουν στης νοσταλγίας τους καημούς, για να στοχαστείς τι είναι η ζωή και ποιος ο εαυτός σου…

 

Ο τόπος της καθημερινής γραφής μου και έκφρασής μου

https://anthologio.wordpress.com/

 

image

Αμφιλοχία, στο δρόμο για τα Γιάννενα, Δεκέμβριος 2016

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: