Αρχική > πολιτική > Ζήτω το έθνος ή ζήτω ο λαός;

Ζήτω το έθνος ή ζήτω ο λαός;

Αποτέλεσμα εικόνας για Μητσοτάκης εναντίον Τσίπρα

Του Νίκου Τσούλια

     Κι όμως μέσα από ένα τέτοιο συμβολικό δίπολο μπορούμε να αναλύσουμε την πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Άλλωστε ιστορικά η διαμάχη μεταξύ δεξιάς και αριστεράς σε αυτό το πεδίο είχε την κοσμοθεωρητική της, την ιδεολογική της βάση.

     Από την αρχή της θεώρησής μου φρονώ ότι το εν λόγω δίπολο είναι κίβδηλο, πλήρως ανορθολογικό, στομώνει την όποια απόπειρα ουσιαστικής ανάλυσης της κοινωνικής πραγματικότητας και εξυπηρετεί κομματικές σκοπιμότητες. Ακόμα θέλω να τονίσω και το εξής στοιχείο. Η οποιαδήποτε αντιπαράθεση μεταξύ δεξιάς και αριστεράς σήμερα δεν έχει ουσιαστικό περιεχόμενο για τους εξής λόγους.

     α) Η επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού έχει περιορίσει την αυτονομία της πολιτικής και καμιά διακυβέρνηση δεν δίνει έντονα κοινωνικά χαρακτηριστικά. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της συγκυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ., που ήταν απόλυτα συμβατή με τα μνημόνια και με τις επιταγές της αγοράς, του κεφαλαίου και των διεθνών θεσμών του καπιταλισμού (ΔΝΤ, ΟΟΣΑ) από τους οποίους έπαιρνε και συνεχείς επαίνους! β) Η αριστερά δεν έχει καμιά πολιτική πρόταση όχι μόνο για υπέρβαση του καπιταλιστικού συστήματος – όπως εξ ορισμού και καταστατικά διατείνεται – αλλά δεν έχει καν πρόταση διαχείρισης της όλης οικονομίας. Δεν πιστεύει στις επενδύσεις αλλά δεν λέει και πώς μπορεί να γίνει ανάπτυξη. Θέλει κρατικοποιήσεις αλλά δεν λέει τι σημαίνει κάτι τέτοιο.

     Και έτσι για να υπάρξουν διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των δύο κομμάτων βρίσκουν πεδία διαφοράς στα σχολικά βιβλία, στο πανεπιστημιακό άσυλο, στο αγκάθι των Εξαρχείων, στην αριστεία κλπ. Και εδώ διαφαίνεται το εξής απλό. Και τα δύο κόμματα προκειμένου να υπηρετήσουν τα αλλοιωμένα ιδεολογικά τους σύμβολα επιλέγουν ακραίες θέσεις, που είναι εκτός εποχής. Ας δούμε ενδεικτικά μερικά σχετικά πεδία. «Μέτωπο από την Αριστερά της Αριστεράς μέχρι το προοδευτικό κέντρο», λέει ο κ. Τσίπρας. Δηλαδή το κόμμα του θα εκφράζει από τον Κουφοντίνα και τον Ρουβίκωνα μέχρι τον Κουρουμπλή! Τέλεια… Ο κ. Μητσοτάκης ισχυρίζεται ότι εκφράζει το μετριοπαθές κέντρο, π.χ. μέσω του Χρυσοχοίδη που θα βάλει αστυνομική τάξη ακόμα και στα κοινωνικά ζητήματα.

     Καταπληκτικό… Προσθέτουν ένα επίθετο και το πολιτικό Κέντρο γίνεται ή αριστερόστροφο ή δεξιόστροφο! Για τα Εξάρχεια, ο ΣΥΡΙΖΑ λέει «άσε τα παιδιά να έχουν μια δική τους επικράτεια να ξεσκάνε, δεν πειράζει αν ενοχλούνται οι μικροαστοί – αυτοί είναι βάρος της ιστορίας», η δε ΝΔ πουλάει τσαμπουκά με δηλώσεις πεζοδρομίου από τους αρμόδιους. Και κερδίζει μεν η ΝΔ αλλά το όλο κλίμα που διαμορφώνεται είναι κλίμα πολεμικής εχθροπραξίας, και φυσικά δεν ξέρουμε το τελικό εκβάν.

     Στην εκπαίδευση, η μεν ΝΔ μιλάει για έναν στείρο και αναχρονιστικό διαπαιδαγωγισμό – ο κ. Φίλης την κατηγορεί ότι δεν μπορεί να επαναφέρει το κλίμα της «Διάπλασης των Παίδων» και ο κ. Γαβρόγλου για επαναφορά του σκοταδισμού – ο δε ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μας είχε εφαρμόσει την αντίληψη του ισοπεδωτισμού (θεωρώντας τον φευ ως στοιχείο κοινωνικής ισότητας!) και είχε εξοβελίσει κάθε έννοια αριστείας! Ζούμε σε εποχές των άκρων.

     Αλλά το κρίσιμο ερώτημα είναι το εξής. Τι σχέση έχουν οι δεξιές και οι αριστερές ακρότητες σε μια εποχή όπου η Ελλάδα πρέπει να συμβαδίσει με τις ευρωπαϊκές εξελίξεις και με τις διεθνείς πολιτιστικές και τεχνολογικές ανακατατάξεις συμμετέχοντας ενεργά σε υπερεθνικούς θεσμούς με μια σαφή εθνική στρατηγική; Πού είναι, για παράδειγμα, ο δημιουργικός ρόλος της εκπαίδευσης όταν καθηλώνεται σε ξεπερασμένα δεξιά και αριστερά στερεότυπα;

     Το δίπολο αριστερά (του λαϊκισμού και της ισοπέδωσης) – δεξιά (του νεοφιλελευθερισμού και του αναχρονισμού) δεν ανταποκρίνεται στη σύγχρονες απαιτήσεις του πολιτικού διαλόγου και του κοινοβουλευτισμού, δεν έχει ποιότητα και ουσιαστικό περιεχόμενο. Αποκλείει τη μετριοπάθεια και τις συνθέσεις. Είναι διχαστικό του τύπου «ή εσείς ή εμείς». Δεν εμπεριέχει καμιά έννοια εθνικής συνεννόησης, δεν προάγει καμιά πρακτική για την υπέρβαση της κρίσης και πολύ περισσότερο δεν κυοφορεί κανένα δημιουργικό μέλλον για τη χώρα.

Dialogue goggles, 1968 - Lygia Clark

Dialogue goggles, Lygia Clark, 1968

Αποτέλεσμα εικόνας για Μητσοτάκης εναντίον Τσίπρα

Απολαύστε τους…

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: