Αρχική > πολιτική > Και όταν συμβαίνουν κρίσεις στο κόμμα σου, τι κάνεις;

Και όταν συμβαίνουν κρίσεις στο κόμμα σου, τι κάνεις;

image

Του Νίκου Τσούλια

     Ένας πολύ καλός φίλος μου για το άρθρο που έγραψα «Η άποψή μου για τις σημερινές εξελίξεις στο ΚΙΝ.ΑΛ.». «Εκτίθεσαι με τη θέση που παίρνεις. Συμφωνείς με αυτό που έγινε»; Ένας άλλος εξίσου πολύ καλός φίλος για την ίδια υπόθεση. «Είναι ανάγκη να δημοσιοποιήσεις την άποψή σου, αφού σίγουρα θα δημιουργήσεις αντιπάλους και ίσως και εχθρότητες»; (Και αυτό είναι σωστό, αφού καμιά από τις δύο πλευρές δεν έμεινε ικανοποιημένη από την άποψή μου).

     Μάλιστα, το ερώτημα είναι υπαρκτό καθημερινά ή και περιστασιακά. Και πρέπει να έχεις μια απάντηση που να είναι ορθολογική, να συμφωνεί με τη συνείδησή σου και με την κοσμοθεωρία σου, να προάγει τις αξίες, την ιδεολογία και την κουλτούρα του κόμματός σου. Εύκολη υπόθεση; Και ναι και όχι. Και να γιατί.

     Όμως μαζί με τις προηγούμενες προϋποθέσεις πρέπει να έχεις διαμορφώσει και το «επόμενο βήμα σου» μετά τη θέση που θα πάρεις σε ένα πρόβλημα κρίσης του κόμματός σου. Αυτή τη συνθήκη την αποκόμισα από την προσωπική εμπειρία αλλά την είδα φοβερά αναγκαία όταν ήμουν στην προεδρία της ΟΛΜΕ και είχα ηγετική ευθύνη σε πολύ κρίσιμες περιόδους για την εκπαίδευση. Και καμαρώνω ότι η διαμόρφωση του εκάστοτε «επόμενου βήματος» μου καλλιέργησε περισσότερο τη στάση ευθύνης αλλά και μου έδωσε στοιχεία πνευματικής ελευθερίας!

     Έκρινα αναγκαία όλη αυτή την εισαγωγή, γιατί είναι ο τρόπος του σκέπτεσθαι εκείνος που σε βοηθά να παίρνεις θέση σε δύσκολα ζητήματα και όχι τόσο αυτό καθεαυτό το γεγονός. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχω διαφωνήσει με ουσιαστικές αποφάσεις ή με ελλειμματικές λειτουργίες του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και του ΚΙΝ.ΑΛ. Να αναφέρω μερικές: η ανάπτυξη όψεων λαϊκισμού και αυριανισμού, η μη άρτια εσωκομματική δημοκρατία, η έλλειψη διαφάνειας στα οικονομικά του (τουλάχιστον παλιότερα), η υστέρησή του για το άνοιγμα στην Ευρώπη, η μη διαμόρφωση εθνικής στρατηγικής για τη χώρα μας στη μετά ΟΝΕ εποχή, η διαχείριση της απαρχής της κρίσης το 2009, οι σκληροί εσωκομματικοί μηχανισμοί κλπ κλπ. Και αυτές οι όψεις είναι προφανώς πάρα πολύ πιο σοβαρές από τη σημερινή κρίση του ΚΙΝ.ΑΛ. με την αντιπαράθεση Γεννηματά – Βενιζέλου.

     Επομένως, το ερώτημα είναι γενικό και διαχρονικό και καθόλου συγκυριακό. Τι κάνεις λοιπόν με όλα αυτά τα στοιχεία, που αλλοιώνουν την – κατά τη γνώμη σου πάντα – ορθολογική λειτουργία του κόμματός σου; α) Τα στηλιτεύεις, τα αντιμάχεσαι φανερά και πολιτικά και αγωνίζεσαι να τα αμβλύνεις.

     β) Σταθμίζεις όλα αυτά τα αρνητικά φαινόμενα με τη γενικότερη πολιτική ακτινοβολία του κόμματός σου. Όταν η πολιτική του διαμορφώνει καλές προοπτικές για το μέλλον της Ελλάδας, συμπορεύεσαι με αυτή την πολιτική και κρατάς τις αντιρρήσεις σου για ό,τι θεωρείς αρνητικό. Έτσι κι αλλιώς ένα κομματικό μέλος ως ενεργός και υπεύθυνος πολίτης οφείλει να έχει κριτική στάση απέναντι στο κόμμα του και όχι οπαδική.

     γ) Αν τα αρνητικά στοιχεία έχουν αρκούντως αρνητικό φορτίο, εξετάζεις τα άλλα κόμματα μήπως σου προσφέρουν καλύτερη πολιτική πρόταση. Και αν τούτο δεν συμβαίνει, η τελευταία επιλογή είναι η ιδιώτευση. Αυτό είναι το πλαίσιο της σχέσης μου με το κόμμα μου και με τις επιλογές που υπάρχουν.

     Όσο αφορά τα κρίσιμα γεγονότα που ταρακουνούσαν το ΠΑΣΟΚ απλά στοχαζόμουν με τη φοβερή δύναμη της λογικής και της κριτικής σκέψης. Έτσι, για παράδειγμα, στο βρώμικο 89 δεν ταλαντεύτηκα. Αλλά και στην αρχή της κρίσης το 2009 απλά αναρωτήθηκα. Είναι δυνατόν να ευθύνεται μόνο το ΠΑΣΟΚ και να κατέστρεψε την οικονομία σε 3 μήνες και να απαλλάσσεται η ΝΔ ή να μη συμπεριλαμβάνω όλα τα στοιχεία των εξελίξεων στη διεθνή οικονομία και στην Ευρώπη ή τον υπερδανεισμό, τον καταναλωτισμό κλπ;

     Και έρχομαι στις γενικές αρχικά απαντήσεις, που τώρα είναι εύκολες. σ) Η ένταξή μου στην Κεντροαριστερά είναι ζήτημα ιδεολογικό και πολιτικό, είναι ζήτημα κουλτούρας και βαθιάς προσωπικής άποψής μου για τη ζωή. Επομένως άλλο κόμμα από τη δεξιά και την αριστερά δεν μπορεί να με εκφράσει. β) Η ιδιώτευση, η μη συμμετοχή μου στα κοινά είναι έξω από κάθε θεωρητική αναφορά. Δεν πρόκειται να κάνω τη ζωή μου και τον κοινωνικό μου ρόλο απλή ύπαρξη!

     γ) Δεν μου αρέσει να κρύβομαι. Δεν εντάχθηκα ποτέ σε ομάδα ή σε μηχανισμό προσώπων. Και αυτό έχει μεν τίμημα τη μη κομματική εξέλιξη – έτσι κι αλλιώς από την αρχή της καριέρας μου επέλεξα τη δράση στους κοινωνικούς χώρους, των επιστημόνων αρχικά και των εκπαιδευτικών στη συνέχεια, οπότε… – αλλά είχε κάτι άπειρα πολύτιμο, την ομορφιά της ελευθερίας της σκέψης μου.

     Και στο επίμαχο σημερινό σημείο. Διαφώνησα με το χειρισμό και υποστήριξα ότι έπρεπε να γίνει συστηματική προσπάθεια για σύνθεση των απόψεων. Αλλά θα μπορούσα ποτέ να πω ότι θα φύγω από το ΚΙΝΑΛ ή δεν θα το ψηφίσω ή θα πάω σε άλλο κόμμα, λόγω της διαφωνίας μου στο χειρισμό αυτής της υπόθεσης; Τότε δεν θα σεβόμουν τον τρόπο της σκέψης μου, τον εαυτό μου και τη ζωή μου που είναι διαμορφωμένα και με την κουλτούρα της Κεντροαριστεράς, θα απέρριπτα ένα σημαντικό μέρος της ζωής μου. Είναι δυνατόν;

Υ.Γ.

Αφιερωμένο σε όλους τους φίλους που συμμετείχαν με σχόλια στο άρθρο μου «Η άποψή μου για τις σημερινές εξελίξεις στο ΚΙΝ.ΑΛ.». Σέβομαι όλα τα σχόλια και τα έλαβα υπόψη μου στη γραφή του παρόντος κειμένου.

image

Κατηγορίες:πολιτική Ετικέτες: , , ,
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: