Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια > Αγαπημένο μου ημερολόγιο

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

Του Νίκου Τσούλια

      Ξέρεις πολύ καλά ότι δεν υπάρχεις – το ξέρω φυσικά και εγώ… Για τους άλλους δεν έχει καμιά σημασία˙ έτσι κι αλλιώς το ημερολόγιο είναι μια προσωπική υπόθεση – συγγραφέας και αναγνώστης, ο ίδιος, ένας και μοναδικός.

      Δεν είσαι χαμένο ημερολόγιο – ξεχασμένο ίσως ναι. Γι’ αυτό σε ανασταίνω με περίεργο τρόπο. Ημερολόγιό μου είναι η καθημερινή γραφή των άρθρων μου, έτσι κι αλλιώς έχουν και μια κάποια χρονολογική σειρά. Τριανταπέντε χρόνια τώρα γράφω με συστηματικό τρόπο. Η γραφή άλλοτε επαγγελματική και με οικονομική όψη, τώρα ημιεπαγγελματική χωρίς οικονομική όψη είναι μόνιμος σύντροφός μου και εκφραστής μου. Και πού ξέρεις˙ ίσως να έχει δίκιο ο Ροντέν που ισχυριζόταν ότι «όποιος την καθημερινή εργασία του επιτελεί καλά, μπορεί να δει μια μέρα να θραύεται το καλούπι και να φανερώνεται το άγαλμα».

      Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 με τη ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΗ στην Πανεπιστημίου 10 και με μόνιμο στέκι απέναντι στο καφέ του Ζώναρς, στη συνέχεια με την ΕΞΟΡΜΗΣΗ με πιο πολλά στέκια, αλλά και τα σκόρπια άρθρα μου σε άλλες εφημερίδες: «ΤΑ ΝΕΑ», «Η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», «ΤΟ ΒΗΜΑ», «Ο ΕΠΕΝΔΥΤΗΣ» κλπ μέχρι τη σημερινή περίοδο της ιστοσελίδας μου «Παιδείας Εγκώμιον» και την κυριακάτικη εφημερίδα «ΤΟ ΑΡΘΡΟ» και τις ηλειακές εφημερίδες «Η ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ», «Η ΑΥΓΗ» και η «ΠΡΩΙΝΗ» το γράψιμό μου περιδιαβαίνει τους χώρους της παιδείας και του βιβλίου, της πολιτικής και της κοινωνίας με μια φοβερή πάντα ελευθερία – και στις εκτός της ιστοσελίδας μου περιπτώσεις – και εκφράζει τη σκέψη μου και τους προβληματισμούς μου σε σχέση με τα γενικότερα δρώμενα αλλά και τις πιο ενδόμυχες προσωπικές αναζητήσεις.

     Και τώρα πλήθυναν τα πεδία της γραφής,  το ψηφιακό σύμπαν απελευθέρωσε τις δεσμεύσεις του χώρου και του χρόνου. Τώρα έχω περί τους 300 followers στο ιστολόγιό μου και διαχέονται οι γραφές μου σε άγνωστους διαβασματο-τοπους. Έχω επιπλέον τακτικές αναφορές σε εκπαιδευτικές ιστοσελίδες (alfavita, esos, ipaideia…), σε πολιτικές (times news, press publica…), σε λογοτεχνικές (fractal art…).

      Κοντά σ’ αυτή τη σταθερή και μεγάλη κοίτη – αφού έχω πολλών εκατοντάδων τέτοια άρθρα – το διαισθάνεσαι ότι υπάρχουν και μικρότερα ποταμάκια που εκβάλλουν σ’ εσένα. Μπορεί να είναι σκόρπιες σημειώσεις, ανολοκλήρωτες και ημιτελείς αλλά έχουν μοναδική χάρη. Ξαναβρίσκω τον εαυτό μου σε περίεργες και οριακές φάσεις και δεν έχει καμιά σημασία το αν είναι σπουδαίο ή όχι περιεχόμενό τους. Είναι προτάσεις γραμμένες σ’ εκατοντάδες βιβλία που έχουν περάσει από τα χέρια μου, τότε που δεν βαστούσα ψηφιακές σημειώσεις και αποτυπώνονταν σκέψεις και ιδέες για το περιεχόμενο των βιβλίων και όχι μόνο στα περιθώριά τους.

      Δεν μπορείς να φανταστείς τι μνήμες και νοσταλγίες σεργιάνισαν στης καρδιάς μου τα μονοπάτια όταν βρήκα σημειώσεις σε φροντιστηριακά βιβλία, που ήταν ξεχωριστή ελπίδα μου – τότε δεν υπήρχε νοοτροπία και χρήμα για φροντιστήρια – για την εισαγωγή μου στο πανεπιστήμιο. Και μόνο η ερώτηση «του χρόνου θα είμαι φοιτητής;» και το όνομα του συμμαθητή μου που καθόμασταν μαζί στο θρανίο, που βρήκα στη Χημεία του Μανωλκίδη, έμοιαζαν με της ψυχής μου κάποιο μοναδικό θησαυρό. Ξαναβρέθηκα στο παλιό μου τρελό όνειρο, στη μεγάλη μου αγωνία – γιατί αν δεν έμπαινα με την πρώτη στο πανεπιστήμιο, δεν υπήρχε δεύτερη φορά – και έπιασα το σφυγμό της καρδιάς μου να είναι ο ίδιος όπως και τότε. Τι παράξενο παιχνίδι της νοσταλγίας ο ξεσηκωμός, που θέλει μια μικρή πνοή και μόνο για να συντρίψεις του χρόνο και των συνακολούθων του (της λήθης και της καταστροφής) τη βεβαιότητα…

      Δεν πειράζει που υπάρχουν ασυνέχειες – τότε η στρατιωτική θητεία βαστούσε 30 μήνες. Η πληθωρικότητα και το χαοτικό ξεπέταγμα της μνήμης όταν βρίσκει ένα απλό σημάδι, αναπληρώνει τους χαμένους κρίκους της αφήγησης. Άλλωστε είναι και η φαντασίωση που θέλω δεν θέλω θα κάνει και αυτή τη δική της απόλυτα ελεύθερη δουλειά και θα μου δώσει ερμηνείες που θα τις πασάρει ως γεγονότα. Άλλωστε στο πέρασμα του χρόνου τα σύνορα πραγματικότητας και ονειροπλασίας γίνονται όλο και λιγότερο ξεκάθαρα και είναι τούτο μια μεγάλη ομορφιά του κόσμου, μια γενναία δωρεά της ζωής.

      Είναι ωραίο να διαβάζεις την ιστορία σου μέσα από τις σκέψεις σου και τους προβληματισμούς σου αίροντας τη μονολιθικότητα των γεγονότων, να πάλλεται το σημερινό σου συναίσθημα σε αλαργινούς καιρούς. Να συνδέεσαι ξανά και ξανά με τα χνάρια σου, για να βρίσκεις πιο εύκολα τους καινούργιους σου δρόμους, να έχεις θέληση να παίξεις με τη ζωή και τον εαυτό σου, γιατί ο Σενέκας είχε μια σοφή ιδέα: «αυτόν που θέλει, τον οδηγούν οι Μοίρες˙ αυτόν που δεν θέλει τον σέρνουν».

      Αγαπημένο μου ημερολόγιο. Ας μην υπάρχεις. Έστησα τους δικούς μου αργαλειούς και σχημάτισα το είδωλό σου ή πάντως εγώ έτσι πιστεύω. Και αφού το ημερολόγιο είναι πάντα απόλυτα προσωπική υπόθεση, μετράει μόνο η δική μου άποψη. Υπάρχει και κάτι άλλο. Ο Σεμπάστιαν Σάμπας (Τ. Κέρουακ, Η θάλασσα, τ’ αδέλφι μου) φωτίζει τη γκρίζα πραγματικότητα με το μοναδικό φως του ανθρώπου, την αγάπη. «Βγαίνουμε από την ομιχλώδη σκοτεινιά της μήτρας στην ξερή άκαρπη γη, που απ’ αυτήν δεν έχει επιστροφή. Το μόνο ζωτικό μας κτήμα που αιώνιο παραμένει άλλο δεν είναι απ’ την αγάπη». Αυτή την αγάπη στον εαυτό μου και στη ζωή μου προσπαθώ να εκφράσω μέσα από σένα…

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: