Αρχική > διηγήματα Ν. Τσούλια > Αγγίζοντας τους μύθους μου

Αγγίζοντας τους μύθους μου

Του Νίκου Τσούλια

      Μπορεί να ισχυριστεί κανένας ότι είναι προσιτά τα σύνορα της φαντασίας (και δη της παιδικής), όταν αυτά βρίσκονται πολύ πέραν των συνόρων του Σύμπαντος; Κι όμως… Μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι κάποια στιγμή αγγίζονται και ότι βιώνονται οι μύθοι του; Κι όμως… Είναι η ζωή, αυτή η μοναδική δύναμη στον Κόσμο όλο, που ανατρέπει κάθε περιορισμό και κάθε συνθήκη των πραγμάτων και κάνει τον άνθρωπο απόλυτο δημιουργό της επικράτειάς του…

      Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι θα συναντούσα τους ποδοσφαιρικούς μύθους μου εκείνων των χρόνων. Ίσως το όλο περιβάλλον της στέρησης της εποχής να έκανε τα όνειρά μου και τις φαντασιώσεις μου τόσο μακρινές, που εκτείνονταν πέραν από κάθε δυνατότητα και ποτέ δεν τόλμησα να τα πω σε κανέναν ούτε καν στον εαυτό μου. Ίσως γιατί η μυθοπλασία να είναι και μια τελετουργία συνομωσίας για να ανατρέπεις κάθε περιορισμό και να κάνεις την πραγματικότητά σου να υπερβαίνει κάθε φαντασίωση, και αυτό ίσως σε παγιδεύει…

      Ακούγαμε τους ήρωες του ποδοσφαίρου από τα ραδιόφωνα και επιλέγαμε συνήθως αυτούς που έβαζαν τα πιο πολλά γκολ – έτσι κι αλλιώς τα γκολ πάντα μέτραγαν και στις αλάνες και στα χωράφια του χωριού μας, που ήταν και τα αυτοσχέδια γήπεδά μας. Και όταν ερχόταν κινηματογράφος στο χωριό – γεγονός μέγα, εκείνο που προσμέναμε δεν ήταν η ταινία αλλά τα επίκαιρα. Και βλέπαμε σαν όνειρο τους ήρωές μας να παίζουν μπάλα, και κρατάγαμε τις ασπρόμαυρες εικόνες των φάσεων που κατέληγαν σε γκολ σαν φυλαχτά μέσα στην ψυχή μας. Κανένας μας δεν τολμούσε να ισχυριστεί ότι κάποια ημέρα της ζωής του θα συναντήσει τον Σιδέρη, τον Δομάζο, τον Παπαϊωάννου…

      Κι όμως… Όχι μόνο συναντήθηκα με τον Μίμη Παπαϊωάννου της ένδοξης ΑΕΚ αλλά είχα και μια μορφή συνεργασίας μαζί του και αποκόμισα ένα βιβλίο του με την αφιέρωσή του – ένα βιβλίο που πήρε θέση στην πιο καλή βιβλιοθήκη μου, εκεί που υπάρχουν μόνο μεγάλα κλασικά πνευματικά έργα. Οι φωτογραφίες που έχει το βιβλίο δεν ήταν «παράθυρα» απλά και μόνο στο μακρινό παρελθόν μου˙ ήταν και είναι «σημάδια» ανάστασης του παιδικού ονείρου μου. Μπορεί να φαίνεται ένα απλό συμβάν. Αλλά δεν είναι καθόλου έτσι. Η χαρά μου πλημμύρισε τη σκέψη μου και νιώθω ότι έφτασε η ορμή της μέχρι εκείνες τις παιδικές εποχές. Του είπα για τη φαντασίωσή μου. Χαμογέλασε με κατανόηση. Ήταν άλλωστε τόσο ευγενικός που τον κοιτούσα με δέος όχι μόνο γιατί στο πρόσωπό του συνάντησα τους αρχαίους μου μύθους αλλά και γιατί μου ανέτρεψε μια εικόνα του ποδοσφαιριστή – μια εικόνα στερεότυπο με μάλλον αρνητικά χαρακτηριστικά στο πολιτισμικό της μέρος. Ίσως γιατί ήταν η εικόνα που μας πέρναγαν οι μανάδες μας για το ποιόν των ποδοσφαιριστών…

      Συναντήθηκα και με τον Βουτσαρά, τον φοβερό τερματοφύλακα του μεγάλου μου αντίπαλου του Παναθηναϊκού, γιατί οφείλω να ομολογήσω την επιλογή μου στον Ολυμπιακό, χωρίς ποτέ να καταλάβω το πώς συνέβη αυτό. Όταν είπα στον Βουτσαρά, ότι στα παλιά χρόνια πειράζαμε τους Παναθηναϊκούς λέγοντάς του «η μπάλα πέρασε κάτω από τα πόδια του τερματοφύλακά τους», μου ακούμπησε το χέρι του στην πλάτη και χαμογέλασε. Τι ομορφιά ένιωσα από αυτό το άγγιγμα… Πρέπει όμως να ομολογήσω και μια περίεργη ωριμότητα που είχα από εκείνους τους καιρούς. Εκτιμούσα τον Παναθηναϊκό, γιατί απλά σκεπτόμουνα το εξής σημείο. Ποια θα ήταν η αξία του Ολυμπιακού χωρίς τη δυναμική και την αίγλη του Παναθηναϊκού και πώς τα μεταξύ τους παιχνίδια θα ήταν ντέρμπι, αν δεν ήταν η νίκη πότε από τη μια πλευρά και πότε από την άλλη; Και ένιωθα μια πρωτόγνωρη χαρά, γιατί οι άλλοι Ολυμπιακοί εκείνων των καιρών δεν μπορούσαν να καταλάβουν το συλλογισμό μου και δεν με θεωρούσαν γνήσιο ερυθρόλευκο…

      Η ζωή μπορεί να είναι σκληρή, πολύ σκληρή σε αρκετές περιπτώσεις, μπορεί να είναι γεμάτη αδικίες. Έχει όμως μια ομορφιά που δεν μπορείς να τη συλλάβεις στην ολότητά της. Έχει τόσο φως που διαλύει και τα πιο βαθιά υπαρξιακά σκοτάδια. Μπορεί να σου χαρίσει τόσο γενναιόδωρα την απόλυτη χαρά από απλά και μόνο μια εκδήλωσή της. Για μένα το βιβλίο του Παπαϊωάννου με την αφιέρωσή του και το άγγιγμα του χεριού του Βουτσαρά στην πλάτη μου είναι εικόνες άφθαστης γοητείας. Γιατί υπάρχει τίποτα πιο εξαίσιο από το να αγγίζεις τους μύθους σου;

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: