Αρχική > φιλοσοφία, διηγήματα > Ύμνος στην ανατολή

Ύμνος στην ανατολή

Αποτέλεσμα εικόνας για ανατολη ηλιου

Ανατολή ηλίου στο Δέλτα Αξιού

Πρωί – πρωί χαράματα
Κόβω από τον ήλιο γράμματα
Στη γλώσσα που διαβάζουνε
Οι αγράμματοι και αγιάζουνε

Ελύτης

Του Νίκου Τσούλια

     Ντουκ – ντουκ – ντουκ, η πόρτα στο δωμάτιό μου. Αχάραγο, ημέρες Χριστουγέννων. Ήταν ο πατέρας μου. Πρώτη επιστροφή στο χωριό μου μετά την εισαγωγή μου στο πανεπιστήμιο.

«Έχουμε καμιά δουλειά»;

«Σήκω, ακόμα θα κοιμάσαι»;

     Στο χωριό εκείνων των καιρών έπρεπε να ξυπνάς πρωί. Είχες δεν είχες δουλειά. Μόνο αν ήσουν άρρωστος, μπορούσες να μείνεις στο κρεβάτι.

     Αλλά και όλες οι δουλειές ξεκινούσαν πολύ πρωί. Ιδιαίτερα το καλοκαίρι που έπιανε νωρίς η ζέστη, ξεκινούσαμε για τα χωράφια με το πρωινό σκοτάδι.

     Συνήθισα έκτοτε να τηρώ την βιωματική σχέση μου με την ανατολή και είναι μια πολύ όμορφη συνήθεια που βαστάει μια ζωή. Απολαμβάνω την ανατολή του ήλιου ειδικά εκεί στο μακρινό Ερύμανθο, τις βιαστικές ρόδινες αποχρώσεις του ουρανού, το ξύπνημα της φύσης, το φευγιό του σκοταδιού, την επανεμφάνιση των πραγμάτων, το κάθε φορά καινούργιο ζωντάνεμα των οργανισμών. Διαμόρφωσα και μια νοοτροπία χωρίς να το πολυκαταλάβω. Αν δεν ξυπνήσω πρωί, νιώθω ότι δεν ζω την ημέρα, ότι κάτι λειψό μου συμβαίνει…

     Βέβαια, αυτή η συνήθειά μου δημιούργησε και μια άλλη συμπεριφορά μου, τον μεσημεριάτικο ύπνο με φοβερές προεκτάσεις. Ξυπνώ για δεύτερη φορά στην ίδια ημέρα με όρεξη διαολεμένη και μυαλό καθαρό και δημιουργικό. Νιώθω ότι έχω δύο ημέρες μέσα σε μια ημέρα, ότι ζω περισσότερο. Το γράψιμο και το διάβασμα γίνονται με εντυπωσιακή αποδοτικότητα και με περισσή απόλαυση…

     Και όταν αργότερα διέκοψα τη νυχτερινή εργασία που είχα στο δεύτερο μισό της φοιτητικής ζωής μου, για να κάνω τη στρατιωτική θητεία μου, αισθάνθηκα μια ξεχωριστή χαρά – παρά το γεγονός ότι η θητεία τότε ήταν πολύ αυταρχική -, γιατί μόνο και μόνο θα ξυπνούσα το πρωί όπως οι άλλοι άνθρωποι και θα ζω κανονικά!

…Έβλεπα τον ήλιο που ανέβαινε
και δε μου ’λειπε η ελπίδα.
Μα όλο και μ’ έδιωχναν
απ’ το φως της ημέρας
οι άνθρωποι…

Νικηφόρος Βρεττάκος

     Ναι, είναι η ανατολή παρεξηγημένη. Δεν συνδέεται με το ρομαντισμό των ερωτευμένων – τον έχει κλέψει το ηλιοβασίλεμα. Δεν υπόσχεται την ξεκούραση μετά το τέλος της πάλαι ποτέ αγροτικής εργασίας – το αντίθετο, προσφέρει το υποχρεωτικό ξύπνημα, τον φόρτο της δουλειάς, το άγχος των υποχρεώσεων που χάνονται έστω προσωρινά στο υποσυνείδητο. Δεν επιδιώκει κανένας να την αγναντέψει και να ρεμβάσει όπως το αντικαθρέφτισμά της, τη δύση. Στις πόλεις έχει απομειωθεί και η πρακτική δυνατότητα· είναι στο κλεμμένο μέρος του ουρανού.

     Κι όμως, η ανατολή κρύβει την ομορφιά όλης της ημέρας, όπως το μπουμπούκι εμπεριέχει τη γοητεία του λουλουδιού και την υπόσχεση του καρπού. Θεωρώ ότι αν δεν νιώσουμε το ξεκίνημα μιας σημαντικής πράξης της φύσης και της ζωής, μιας πράξης που θεωρείται επαναλαμβανόμενη αλλά είναι τελείως διαφορετική κάθε φορά στο περιεχόμενό της, μιας πράξης που εμπεριέχει τον εαυτό μας και την προσωπική μας ζωή, όχι μόνο δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε τη βιολογικότητά μας – αφού είμαστε σμιλεμένοι από το μακρύ ταξίδι της εξέλιξης ως ημερόβια όντα – αλλά και δεν μπορούμε να ανιχνεύσουμε της ψυχής μας εκείνες τις πτυχές που μόνο η στενή σχέση μας με το γέννημα του ηλιακού φωτός μπορεί να φανερώσει.

     Ανατολή μας: είσαι η καθημερινή ανάσταση της φύσης και της ζωής και αν δεν βλέπουμε ξανά και ξανά το διώξιμο του σκοταδιού εκεί στην παραμεθόριο νύχτας και ημέρας, πώς θα νιώθουμε την ανάγκη να φωτίζουμε την ψυχή μας στις τόσες και τόσες όψεις της δουλείας και της ανελευθερίας;

Μια ανατολή…

Ξημερώνει.
Χιλιάδες χρόνια η ίδια, ολόιδια διαδρομή,
η ίδια αρχή,
το ίδιο χρώμα του ορίζοντα,
η ίδια μυρωδιά των φυτών στο λόφο.

Ατενίζω τις μαρμάρινες κολώνες του ιερού
της Ραμνούντας.
Διακρίνω το μαστίγωμα των ανέμων.
Είναι επικίνδυνοι οι δρόμοι τους.

Όμως οι κολώνες παραμένουν όρθιες.
Δείχνουν το δικό τους Θεό.
Μεθυσμένη η ανατολή,
έχει τις δικές της πράξεις,
το δικό της μεγαλείο.

Με εκστασιάζει το λουλούδι με το χρώμα του λωτού,
εκεί στην άκρη του γκρεμού.
Τώρα ανοίγει.
Το παιχνίδι της νύχτας τέλειωσε.

Του αρέσει η απόδραση από τις βραδινές ώρες.
Αρχίζει ο αγώνας της δικής του επιβίωσης.
Αγκαλιάζω το φως και τούτης της ανατολής.
Και αποχαιρετώ τα αστέρια.

Άλλη μια πορεία αποχωρισμού χαράζει.
Καλό τους ταξίδι.
Καλό μου ταξίδι.

http://users.sch.gr/sokopage/poem-4.htm

Αποτέλεσμα εικόνας για ανατολη ηλιου

Αγιοι Θεόδωροι – Ανατολή ηλίου

Αποτέλεσμα εικόνας για ανατολη ηλιου

Ανατολή του Ηλίου στο Ξηροπήγαδο

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: