Αρχική > φιλοσοφία > Είμαστε εγωιστές, ζούμε μόνοι μας!

Είμαστε εγωιστές, ζούμε μόνοι μας!

dappledwithshadow:
“ Paul Gauguin
”

Paul Gauguin

 

 

Του Νίκου Τσούλια

 

      Περνώντας τα χρόνια, όντας ταξιδευτές της ζωής, θεωρούμε ότι με την συσσώρευση της εμπειρίας διαμορφώνουμε έναν κύκλο ολοκλήρωσης, γι’ αυτό και συχνά νιώθουμε ότι έχουμε δει τόσα πολλά που ισχυριζόμαστε ότι τα έχουμε δει όλα.

      Όμως όχι μόνο δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα – αλλά είναι ακριβώς αντίθετα. Ζούμε με το μέρος της όποιας προσωπικής βίωσης και προφανώς της απόλυτα ατομικής προσέγγισης της ζωής. Τι εννοώ; Η πρόσληψη που έχουμε για το τι είναι ζωή και το πώς την αισθανόμαστε είναι φοβερά ελλειπτική. Νιώθουμε ότι έχουμε πολλά κοινά με τους άλλους ανθρώπους, ότι υπάρχουν τόσες και τόσες μορφές συλλογικότητας, παρόμοιων κοινωνικών λειτουργιών και ίδιων θεσμικών εκφράσεων που δίνουν τη βεβαιότητα ότι ταξιδεύουμε όλοι μαζί σε ένα και το αυτό «όχημα» της ζωής και του χρόνου.

      Οι μεγάλες διαφοροποιήσεις αφορούν τον τρόπο ζωής καθ’ εαυτό και την άποψη που διαμορφώνει κάθε άνθρωπος για τον εαυτό του και τον κόσμο. Εδώ ο καταμερισμός των τρόπων, των βιωμάτων και των αντιλήψεων της ζωής είναι φοβερά διαμελισμένος. Τα στοιχεία επιμερισμού είναι πολλά και ισχυρά. Οι οικονομικές δυνατότητες, η κοινωνική και η επαγγελματική θέση, η ιδεολογική και η φιλοσοφική κοσμοθεωρία, η πολιτισμική ταυτότητα, η άσκηση της καθημερινής λειτουργίας, οι ανθρώπινες σχέσεις, η επιστημονική συγκρότηση διαμορφώνουν ένα πολύ μεγάλο φάσμα της ζωής μας που μας διαχωρίζουν πολλαπλώς.

      Άλλωστε και η δημιουργία των στοιχείων της ταυτότητάς μας εστιάζεται κυρίως σε κοινά αλλά αδρά σημεία. Έτσι στο μείζον θέμα της διαμόρφωσης της εθνικής ταυτότητας κυριαρχούν τόσο έντονα τα κοινά σε όλους τους κατοίκους στοιχεία (γλώσσα, ιστορία, πολιτισμός, σημαία, έδαφος κλπ), που θεωρούμε ότι υπάρχει απόλυτη ταύτιση στη συγκρότηση της εθνικής ταυτότητας. Δεν είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα. Αλλιώς βιώνει την έννοια του «έθνους» και της «πατρίδας» ένας κοσμοπολίτης ή ένας κάτοικος που ζει απομονωμένος στο χωριό του, αλλιώς ο πλούσιος σε σχέση με τον άστεγο και τον επαίτη, αλλιώς ο ακροδεξιός με τον αναρχικό, αλλιώς ένας διανοούμενος ή ένας αγράμματος κλπ.

      Ζούμε ουσιαστικά τη ζωή μας μέσα σε ένα σχεδόν «κλειστό σύμπαν», που αποτελείται από τον προσωπικό μας περίγυρο και από τον επαγγελματικό και μάλλον εργασιακό χώρο μας. Ένα πολύ μικρό μέρος των λειτουργιών μας αφορά ανθρώπους με ευκαιριακές «συναντήσεις» πέραν αυτού του μικρού σύμπαντος. Ακόμα και όταν ο μικρόκοσμός μας διαστέλλεται για πολύ συγκεκριμένους λόγους, όπως για παράδειγμα στην άσκηση της πολιτικής ή των κοινωνικών κινημάτων κλπ, προσλαμβάνουμε μια μικρή και μόνο αίσθηση κοινών πραγμάτων με το εύρος των ανθρώπων που έχουμε κάποια επαφή. Όταν αναφερόμαστε λοιπόν στη ζωή ή στον Κόσμο, ο καθένας μας έχει μια σχεδόν προσωπική αίσθησή τους και μια ιδιαίτερα ατομική θεώρησή τους. Μπορεί να χρησιμοποιούμε την ίδια λέξη για τη ζωή, αλλά αυτό έχει να κάνει μόνο με τον γλωσσικό κώδικα μιας επιφανειακής και μόνο συνεννόησης και όχι με την ουσία μιας κάποιας βαθιάς επικοινωνίας μας.

      Είμαστε μόνοι μας ή οι άνθρωποι ζουν από κοινού; Αν και δεν είναι υποχρεωτικά να απαντήσουμε σε ένα ερώτημα τέτοιας διάζευξης αλλά αν πρέπει σώνει και καλά να δώσουμε μια σχετική προσέγγιση, θα ταχθούμε με το πρώτο μέρος του ερωτήματος. Η μόνη ουσιαστική συντροφιά μας είναι ο προσωπικός περίγυρός μας, αλλά και πάλι αυτό δεν είναι απόλυτο. Σε πολλά από τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής, υπαρξιακά και φιλοσοφικά και σε πολλές από τις μεγάλες δυσκολίες της ζωής – π.χ. βαριά ασθένεια – είμαστε μόνοι μας!

      Αρκεί να δούμε την έννοια της φιλίας, που μαζί με τον οικογενειακό μας ιστό αποτελούν τον πυρήνα του προσωπικού μας περίγυρου. Τι διαπιστώνουμε; Δύσκολα λέμε τη γνώμη μας σε κάποια σοβαρή υπόθεση του φίλου μας, αν με αυτή νιώθουμε ότι θίγεται και προτιμούμε την αποσιώπησή της ή μια σχετικά πρόσφορη για τον άλλον παραλλαγή της αυθεντικής γνώμης μας. Αλλά αν δεν λέμε αυτό που πιστεύουμε στο φίλο μας για ένα πολύ σημαντικό ζήτημα και επιλέγουμε μια μορφή ψέματος για να μην τον στεναχωρήσουμε, τότε για ποιο λόγο αυτή η σχέση χαρακτηρίζεται ως φιλική; Βλέπουμε λοιπόν τη ρηχότητα να επικρατεί ακόμα και εκεί που «εξ ορισμού» θα έπρεπε να είναι παντελώς απούσα – και αυτό είναι χαρακτηριστικό δείγμα της απόλυτα προσωπικής και φοβερά εγωιστικής διαδρομής στη ζωή μας, όπου απλώς ενυπάρχει και ένα σκηνικό φαινομενικής συμπόρευσης με κάποιους άλλους.

      Ακόμα και η ομορφιά της αγάπης έχει αλλοτριωθεί σε καίριο «σημείο» της. «Όλοι μας χρησιμοποιούμε ο ένας τον άλλο κι αυτό νομίζουμε ότι είναι αγάπη, κι όταν δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ο ένας τον άλλο – αυτό είναι μίσος» (We all use each other and that’s we think of as love, and not being able to use each other is what’ s hate) (Tennessee Williams, Suddenly Last Summer / Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι).

 

Magi Batet Balcells
Charlando en el Puerto Olímpico origen_acrílico sobre tela, sin bastidor, 65X54 cm

Magi Batet Balcells, Charlando en el Puerto Olímpico origen

Κατηγορίες:φιλοσοφία Ετικέτες: , , ,
  1. streetgarb
    05/04/2019 στο 11:23 ΠΜ

    καιρο ειχα να σας διαβασω κυριε Τσουλια. -πολυ ωραιο:)
    μπορω ισως να χρησιμοποιησω καποια μερη του για ενα κειμενο που ετοιμαζω;
    εννοειται το κειμενο θα σας αναφερει ως πηγη.
    Μάριαμ

    • N.T.
      05/04/2019 στο 4:48 ΜΜ

      Βεβαίως μπορείτε. Είναι χαρά μου. Σας ευχαριστώ πολύ!

  2. 20/03/2020 στο 8:07 ΜΜ

    Reblogged στις Learn Love.

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: